កុមារឆ្លាត និងផ្លែឈើទិព្វ

មានក្មេងប្រុសម្នាក់ឈ្មោះ សុជាត រស់នៅក្នុងភូមិដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយក្បែរព្រៃធំ។ សុជាត ជាក្មេងឆ្លាតវៃណាស់ ហើយចូលចិត្តរៀនសូត្រពីធម្មជាតិជុំវិញខ្លួន។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ក្រោយពីជួយការងារផ្ទះហើយ គេតែងតែទៅលេងនៅមាត់ព្រៃដើម្បីមើលសត្វ និងរុក្ខជាតិប្លែកៗ។

នៅទីនោះ សុជាត តែងអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់ក្រោមម្លប់ឈើធំ ដើម្បីស្តាប់សំឡេងបក្សាបក្សីដែលច្រៀងយ៉ាងពីរោះ។ គេសង្កេតមើលមេអំបៅពណ៌ស្រស់ហើរចុះឡើង និងសត្វល្អិតតូចៗដែលរវល់ដើររកចំណី។ ដោយសារតែការគោរពធម្មជាតិរបស់គេ ទើបសត្វព្រៃទាំងឡាយមិនខ្លាចគេឡើយ។ ថ្ងៃនេះ ខណៈដែលគេកំពុងគយគន់ផ្កាព្រៃ ស្រាប់តែមានពន្លឺចម្លែកមួយបានចាប់អារម្មណ៍ភ្នែករបស់គេ។

សុជាត ងាកទៅរកប្រភពពន្លឺនោះយឺតៗ ដោយការភ្ញាក់ផ្អើលលាយឡំនឹងការចង់ដឹង។ ពន្លឺពណ៌មាសស្រាលនោះ ចេញមកពីគុម្ពោតផ្កាព្រៃមួយ ដែលមានរុក្ខជាតិប្លែកខុសពីធម្មតាដុះនៅចំកណ្ដាល។ នៅលើរុក្ខជាតិនោះ មានផ្លែឈើមួយផ្លែតូចមូលភ្លឺចែងចាំង ប្រៀបដូចត្បូងពេជ្រដែលទើបនឹងលាងរួច។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែល សុជាត បានឃើញផ្លែឈើដ៏អស្ចារ្យបែបនេះនៅក្នុងព្រៃធម្មតា។

សុជាតដើរទៅជិតផ្លែឈើនោះយឺតៗ ដោយព្យាយាមមិនឲ្យមានសំឡេង។ ពន្លឺដ៏ចម្លែកនោះ ធ្វើឲ្យស្លឹកឈើជុំវិញវាមានពណ៌មាសស្រាលៗ ហាក់បីដូចជាពន្លឺព្រះចន្ទ។ សុជាតលុតជង្គង់ចុះ ហើយសម្លឹងមើលផ្លែឈើនោះដោយការងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំង។ គេគិតក្នុងចិត្តថា «តើនេះជាផ្លែអ្វី? ហើយតើវាអាចជារបស់ទិព្វដែរឬទេ?»

សុជាត លើកដៃឡើងយឺតៗ ដោយមានអារម្មណ៍គោរព និងខ្លាចរអាបន្តិច។ គេមិនហ៊ានប៉ះផ្លែឈើនោះភ្លាមទេ ព្រោះខ្លាចបាត់បង់ពន្លឺដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់វា។ ស្រាប់តែមានខ្យល់រំភើយបក់មក ហើយផ្លែឈើនោះហាក់ដូចជាកំពុងហៅគេឲ្យយកវាទៅ។ ដោយដឹងថា ផ្លែនេះប្រហែលជានាំសំណាងដ៏អស្ចារ្យ គេក៏សម្រេចចិត្តប្រមូលសេចក្ដីក្លាហាន ហើយលូកដៃទៅចាប់ផ្លែនោះថ្នមៗ។

ពេលដៃរបស់គេប៉ះនឹងផ្លែឈើនោះភ្លាម ពន្លឺដ៏ចែងចាំងក៏រលត់បាត់ទៅវិញ ប៉ុន្តែផ្លែឈើនោះនៅតែក្តៅឧណ្ហៗនៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ។ សុជាត មានអារម្មណ៍ថា កម្លាំងដ៏ចម្លែកមួយបានហូរចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ ធ្វើឲ្យចិត្តរបស់គេកាន់តែភ្លឺស្វាង និងមានភាពក្លាហានជាងមុន។ គេចាប់ដាក់ផ្លែឈើទិព្វនោះទៅក្នុងកូនថង់យាមតូចមួយ ហើយសំឡឹងមើលទៅផ្លូវដែលត្រូវដើរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយក្តីសង្ឃឹមថ្មី។

សុជាតបានដើរចេញពីព្រៃដោយមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ និងមានថាមពលពេញខ្លួន។ គេគិតថា ផ្លែឈើទិព្វនេះពិតជាមានអំណាចមែន ហើយគេនឹងត្រូវប្រើវាដើម្បីជួយឪពុកម្តាយ និងអ្នកភូមិដែលកំពុងជួបការលំបាក។ លែងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចទៀត សុជាតក៏ចាប់ផ្តើមដើរយ៉ាងលឿនទៅតាមផ្លូវតូច ដើម្បីឆ្ពោះទៅកាន់ភូមិរបស់ខ្លួនវិញ។

នៅពេលដែលសុជាតដើរមកដល់ជាយភូមិ គេក៏បានឃើញផ្ទះរបស់គេដែលព័ទ្ធជុំវិញដោយវាលស្រែស្ងួតហួតហែង និងដីប្រេះស្រាំ។ គេនឹកឃើញដល់ភាពលំបាកដែលឪពុកម្តាយត្រូវប្រឈមមុខនឹងការខ្វះខាតទឹកស្រោចស្រពដំណាំប្រចាំថ្ងៃអស់រយៈពេលជាយូរ។ សុជាតបានប៉ះកូនថង់យាមរបស់គេបន្តិច ហើយមានអារម្មណ៍ជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា ផ្លែឈើទិព្វនេះនឹងអាចដោះស្រាយបញ្ហាធំនេះបានជាមិនខាន។

សុជាតបានលូកដៃចាប់យកផ្លែឈើទិព្វនោះចេញពីថង់យាមតូចយឺតៗ។ ផ្លែឈើនោះបានបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺតិចៗនៅក្នុងដៃរបស់គេ។ គេបានអធិដ្ឋានក្នុងចិត្ត ហើយបន្ទាប់មកគេបានដាក់ផ្លែឈើនោះទៅលើដីស្រែដែលប្រេះស្រាំយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនៅក្បែរផ្ទះ។ ពេលប៉ះនឹងដីភ្លាម ផ្លែឈើទិព្វក៏ចាប់ផ្តើមវិលយឺតៗ ហើយពន្លឺពណ៌មាសដ៏ទន់ភ្លន់ក៏បានសាយភាយគ្របដណ្តប់លើដីស្រែទាំងមូល។

ពន្លឺពណ៌មាសដ៏ទន់ភ្លន់នោះស្រាប់តែប្រែខ្លួនក្លាយជាដំណក់ទឹកភ្លៀងដ៏ត្រជាក់ហូរចុះមក។ ដីស្រែដែលធ្លាប់តែស្ងួតហួតហែង និងប្រេះស្រាំយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនោះ ក៏ចាប់ផ្តើមស្រូបយកទឹកភ្លាមៗ រហូតវាប្រែជាទន់ល្មើយ។ មិនយូរប៉ុន្មាន វាលស្រែទាំងមូលក៏ត្រលប់មកមានពណ៌បៃតងស្រស់សាជាថ្មី ហើយដំណាំទាំងឡាយក៏ចាប់ផ្តើមលូតលាស់យ៉ាងលឿនអស្ចារ្យ។

សុជាតឈរមើលដោយក្ដីរំភើប ហើយសើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយ នៅពេលដែលវាលស្រែស្ងួតហួតហែងដែលនៅជុំវិញផ្ទះរបស់គេបានត្រលប់មកស្រស់បំព្រងវិញ។ ឪពុកម្តាយរបស់សុជាតបានរត់ចេញពីផ្ទះយ៉ាងលឿន នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញផ្ទៃមេឃស្រឡះបែរជាមានទឹកភ្លៀងដ៏ត្រជាក់ធ្លាក់ចុះមក។ ពួកគេទាំងពីរនាក់ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះភាពអស្ចារ្យនេះ ហើយបានឱបកូនប្រុសរបស់ពួកគេយ៉ាងណែនដោយក្ដីស្រឡាញ់ និងការដឹងគុណ។

ពួកគេទាំងបីនាក់ គឺសុជាត ឪពុក និងម្ដាយ បានឈរកាន់ដៃគ្នាយ៉ាងណែន ទាំងសម្លឹងមើលវាលស្រែដែលត្រលប់មកមានជីវិតឡើងវិញ។ ឪពុកម្តាយរបស់សុជាតបាននិយាយថា៖ «កូនពិតជាឆ្លាតណាស់ ដែលបានប្រើផ្លែឈើទិព្វនេះដើម្បីជួយដីស្រែរបស់យើង»។ ប៉ុន្តែដោយសារក្ដីមេត្តាករុណា សុជាតបានស្នើដល់ឪពុកម្តាយថា៖ «យើងគួរតែចែករំលែកដំណក់ទឹកដ៏ត្រជាក់នេះទៅដល់អ្នកភូមិផ្សេងទៀតផងដែរ ដែលកំពុងជួបគ្រោះរាំងស្ងួតដូចយើងដែរ»។

ឪពុកម្តាយរបស់សុជាតបានស្ងើចសរសើរចំពោះចិត្តសប្បុរសធម៌របស់កូនប្រុសណាស់ ហើយបានយល់ស្របតាមសំណើរនោះភ្លាមៗ។ ពួកគេទាំងបីនាក់បានកាន់ដៃគ្នាយ៉ាងណែន ហើយចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿនទៅកាន់ភូមិជិតខាងដែលកំពុងរងគ្រោះរាំងស្ងួតយ៉ាងខ្លាំង។ សុជាតបានបួងសួងក្នុងចិត្ត ដោយសង្ឃឹមថា អំណាចនៃផ្លែឈើទិព្វនេះអាចជួយចែករំលែកនូវដំណក់ទឹកភ្លៀងដ៏ត្រជាក់ដល់អ្នកភូមិដទៃទៀតផងដែរ។

ពួកគេទាំងបីនាក់បានមកដល់ភូមិថ្មីមួយ ដែលដីស្រែមានភាពប្រេះស្រាំ ហើយដើមឈើទាំងឡាយក៏រីងស្ងួត។ សុជាតបានឃើញអ្នកភូមិជាច្រើនកំពុងអង្គុយដោយក្ដីអស់សង្ឃឹម ព្រោះពួកគេខ្វះទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ និងធ្វើស្រែចម្ការ។ ដោយមានក្ដីមេត្តាធម៌ សុជាតបានលើកផ្លែឈើទិព្វឡើងលើមេឃម្ដងទៀត ហើយបួងសួងដោយស្ងៀមស្ងាត់សុំឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់។

ភ្លាមៗនោះ មេឃក៏ចាប់ផ្ដើមខ្មៅងងឹត ហើយដំណក់ទឹកភ្លៀងដ៏ត្រជាក់ក៏បានធ្លាក់មកស្រោចស្រពលើដីដែលប្រេះស្រាំ ធ្វើឲ្យអ្នកភូមិទាំងអស់បានស្រែកហ៊ោដោយក្ដីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល និងសង្ឃឹមឡើងវិញ ព្រោះពួកគេអាចត្រឡប់ទៅធ្វើស្រែចម្ការ និងមានទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់គ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ដោយសារចិត្តសប្បុរសធម៌ និងគតិបណ្ឌិតរបស់សុជាត មិនត្រឹមតែគ្រួសាររបស់គេទេ ប៉ុន្តែអ្នកភូមិទាំងអស់នៅក្នុងតំបន់ក៏បានទទួលនូវសេចក្ដីសុខ និងភាពសម្បូរសប្បាយត្រលប់មកវិញដែរ។