នៅលើឆ្នេរខ្សាច់ដ៏ធំមួយ កូនអណ្ដើកតូចមួយឈ្មោះថា ភីកូ បានញាស់ចេញពីស៊ុត។ «សួស្ដីពិភពលោក!» ភីកូស្រែកឡើង ហើយរលាក់ព្រុយតូចៗរបស់វា។ សមុទ្រពណ៌ខៀវដ៏ធំធេងកំពុងហៅរកវា។
On a big, bright beach, a tiny turtle named Pico hatched from his egg. “Hello, world!” he chirped, wiggling his tiny flippers. The great blue sea called to him.
ភីកូបានឃើញបងប្អូនរបស់វាកំពុងវារឆ្ពោះទៅកាន់ទឹកសមុទ្រដ៏ភ្លឺចែងចាំង។ «ចាំខ្ញុំផង!» វាស្រែកហៅ។ ប៉ុន្តែជើងរបស់វាខ្លីៗ ហើយវាធ្វើដំណើរបានយឺតណាស់។
Pico saw his brothers and sisters crawling toward the sparkling water. “Wait for me!” he called. But his legs were small, and he was very slow.
រលកដ៏ធំមួយបានបោកបក់មកលើច្រាំង! វូស! វាបានធ្វើឲ្យភីកូដួលក្រឡាប់។ នៅពេលដែលទឹករលកហូរត្រលប់ទៅវិញ វានៅតែឯង និងបែរមុខខុសទិស។ សមុទ្រដ៏ធំល្វឹងល្វើយបានបាត់ទៅហើយ!
A big wave crashed on the shore! WHOOSH! It tumbled Pico head over flippers. When the water pulled back, he was all alone and facing the wrong way. The big sea was gone!
«អត់ទេ!» ភីកូខ្សឹបតិចៗ។ វាបានឃើញស្មៅខ្ពស់ៗ មិនមែនទឹកសមុទ្រដ៏ភ្លឺចែងចាំងទេ។ វាមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចបន្តិច ប៉ុន្តែវានឹកឃើញពាក្យខ្សឹបរបស់ម្ដាយវានៅក្នុងស៊ុតថា «ក្លាហានឡើងកូនសម្លាញ់»។
“Oh no!” Pico whispered. He saw tall grass, not sparkling water. He felt a little scared, but he remembered his mother’s whisper from inside the egg: “Be brave, little one.”
ភីកូដកដង្ហើមវែងៗ ហើយវារឆ្ពោះទៅកាន់ថ្មពណ៌ប្រផេះដ៏ធំមួយ។ «សុំទោស» វាបាននិយាយទៅកាន់ក្ដាមមួយដែលកំពុងហាលថ្ងៃ។ «ខ្ញុំវង្វេងផ្លូវ។ តើលោកអាចជួយខ្ញុំរកសមុទ្របានទេ?»
Pico took a deep breath and crawled toward a big, grey rock. “Excuse me,” he said to a crab sunning himself. “I’m lost. Can you help me find the sea?”
ក្ដាមដែលមានឈ្មោះថា ស្កាត់ថល បានគោះដង្កៀបរបស់វា។ «សមុទ្រ? គ្រាន់តែស្តាប់ចម្រៀងរបស់នាង ហើយដើរតាមក្លិនប្រៃ» វាត្អូញត្អែរ ហើយចង្អុលដង្កៀបរបស់វាទៅកាន់វាលខ្សាច់។ «ទៅតាមផ្លូវនោះ!»
The crab, whose name was Scuttle, clicked his claws. “The sea? Just listen for her song and follow the salty smell,” he grumbled, pointing a claw towards the dunes. “That way!”
ភីកូបានអរគុណក្ដាម ហើយចាប់ផ្តើមវារ។ វាខំប្រឹងស្តាប់។ វាអាចឮសំឡេង ស៊ូៗ ។ វាហិតក្លិននៅលើអាកាស។ មានក្លិនប្រៃ និងស្រស់ស្រាយ! វាកំពុងដើរត្រូវផ្លូវហើយ។
Pico thanked the crab and started crawling. He listened hard. He could hear a soft swoosh, swoosh. He sniffed the air. It smelled salty and fresh! He was going the right way.
វាបានរកឃើញថ្លុកទឹកតូចមួយដែលបន្សល់ទុកដោយទឹករលក។ ត្រីផ្កាយដ៏ភ្លឺចែងចាំងមួយកំពុងសម្រាកនៅខាងក្នុង។ «សួស្ដី!» ត្រីផ្កាយនិយាយ។ «អ្នកមើលទៅដូចជាកំពុងធ្វើដំណើរផ្សងព្រេងអញ្ចឹង»។
He found a small pool of water left by the tide. A sparkly starfish was resting inside. “Hello!” said the starfish. “You look like you’re on an adventure.”
«ពិតមែនហើយ!» ភីកូនិយាយដោយមោទនភាព។ «ខ្ញុំកំពុងរកផ្លូវត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ខ្ញុំនៅឯសមុទ្រ»។ ត្រីផ្កាយ ស្ទេឡា ញញឹម។ «អ្នកជិតដល់ហើយ! គឺនៅខាងក្រោយเนินខ្សាច់នោះ។ អ្នកពិតជាក្លាហានណាស់!»
“I am!” said Pico proudly. “I’m finding my way home to the sea.” Stella the starfish smiled. “You’re almost there! Just over that sandy hill. You are very brave!”
ភីកូបានវារឡើងលើเนินខ្សាច់ចុងក្រោយ។ ហើយនៅទីនោះ! សមុទ្រពណ៌ខៀវដ៏ធំ និងស្រស់ស្អាត កំពុងចែងចាំងក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ «ខ្ញុំធ្វើបានហើយ!» វាស្រែក។ វាមិនមែនជាកូនអណ្ដើកវង្វេងផ្លូវទៀតទេ។ វាគឺជា ភីកូ ជាអណ្ដើកដ៏ក្លាហាន ហើយវាបានមកដល់ផ្ទះហើយ។
Pico scrambled up the last sandy hill. And there it was! The big, beautiful, blue sea, sparkling under the sun. “I did it!” he shouted. He wasn’t a lost little turtle anymore. He was Pico, the brave turtle, and he was home.
