ចំណងវាសនាក្នុងវិថីអាជីព

ក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យរះជះចែងចាំងចុងបូព៌ា ធម្មជាតិបានចាប់ផ្ដើមដំណើរកម្សាន្តប្រចាំថ្ងៃថ្មីមួយទៀត។ ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំដ៏ឈ្លាសវៃ ដែលមានវ័យក្មេងខ្ចី ប៉ុន្តែពោរពេញដោយទស្សនៈវិស័យវែងឆ្ងាយ លោក អរុណ បានក្រោកឈរតាំងពីព្រលឹមស្រាងៗ ដោយមិនរង់ចាំពន្លឺថ្ងៃមកអញ្ជើញឡើយ។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ជាមួយនឹងភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុន បានបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីសេចក្ដីគិតគូរដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ រាល់ថ្ងៃ លោកបានចាប់ផ្ដើមថ្ងៃថ្មីរបស់លោកដោយសមាធិ និងការរំពឹងគិត មុននឹងឈានជើងចូលទៅកាន់សង្វៀននៃអាណាចក្រពាណិជ្ជកម្មដ៏ធំរបស់លោក។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ របស់លោក តែងតែបិទជិត ហាក់ដូចជាកំពុងរក្សាទុកនូវអាថ៌កំបាំងនៃយុទ្ធសាស្ត្ររាប់ពាន់ ដែលត្រៀមនឹងលាតត្រដាង។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសដ៏ធំទូលាយ ដែលជាសញ្ញានៃប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ និងការត្រិះរិះពិចារណាបានល្អិតល្អន់។

លោក អរុណ មិនមែនជាបុគ្គលធម្មតាឡើយ។ លោកគឺជានិមិត្តរូបនៃភាពម៉ឺងម៉ាត់ ភាពវាងវៃ និងគោលការណ៍ដ៏រឹងមាំ ដែលបានកសាងក្រុមហ៊ុនធំមួយនេះ ឱ្យឈរជើងយ៉ាងរឹងមាំលើវិថីដ៏ច្របូកច្របល់នៃទីផ្សារសកល។ កម្ពស់ខ្ពស់មាំ ជាមួយនឹងស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់លោក បានបន្សល់ទុកនូវកិត្តិយស និងភាពជឿជាក់រាល់ពេលលោកបង្ហាញវត្តមាន។ រាល់ជំហានរបស់លោក ប្រកបដោយភាពប្រាកដប្រជា និងការសម្រេចចិត្តខ្ពស់។ ក្នុងវ័យក្មេង លោកបានបង្ហាញនូវភាពចាស់ទុំ ទាំងការគិត និងការប្រព្រឹត្ត ដែលធ្វើឱ្យបុគ្គលិកគ្រប់ជាន់ថ្នាក់មានការគោរពស្រឡាញ់ និងជឿទុកចិត្តយ៉ាងមុតមាំ។

ទម្លាប់ការងាររបស់លោកគឺមានលក្ខណៈពិសេស និងគួរឱ្យយកតម្រាប់តាម។ លោកតែងតែមកដល់ការិយាល័យមុនគេជានិច្ច មុនពេលព្រះអាទិត្យបញ្ចេញរស្មីពេញលេញ។ តុការងាររបស់លោកត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ គ្មានឯកសារណាដែលរាយប៉ាយខុសកន្លែងឡើយ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីសណ្ដាប់ធ្នាប់ក្នុងផ្នត់គំនិតរបស់លោក។ រាល់ថ្ងៃ លោកតែងចំណាយពេលព្រឹកព្រលឹម ដើម្បីពិនិត្យរបាយការណ៍ហិរញ្ញវត្ថុ វិភាគនិន្នាការទីផ្សារ និងរៀបចំផែនការយុទ្ធសាស្ត្រថ្មីៗ សម្រាប់ជំរុញកំណើនក្រុមហ៊ុន។ លោកមិនដែលធ្វេសប្រហែសលើរឿងតូចតាចឡើយ ព្រោះលោកយល់ថា ភាពជោគជ័យដ៏ធំធេង ចាប់ផ្ដើមពីការយកចិត្តទុកដាក់លើរឿងតូចតាចទាំងនេះឯង។ ភ្នែកធំខ្មៅរាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនរបស់លោក បានសម្លឹងមើលឯកសារនានាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ហាក់ដូចជាកំពុងស្វែងរកអាថ៌កំបាំងដែលលាក់កំបាំងនៅពីក្រោយតួលេខនីមួយៗ។

គោលការណ៍ដឹកនាំរបស់លោក អរុណ គឺច្បាស់លាស់ដូចថ្ងៃ។ លោកប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភាពស្មោះត្រង់ យុត្តិធម៌ និងតម្លាភាព។ រាល់ការសម្រេចចិត្តរបស់លោក គឺផ្អែកលើការស្រាវជ្រាវដ៏ស៊ីជម្រៅ និងការពិចារណាលើផលប្រយោជន៍រួមរបស់ក្រុមហ៊ុន និងបុគ្គលិកទាំងអស់។ លោកមិនដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានការសម្របសម្រួលលើគុណភាពការងារឡើយ។ លោកតែងតែលើកទឹកចិត្តបុគ្គលិកឱ្យចេះគិតប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត និងហ៊ានទទួលខុសត្រូវ។ កាយវិការដ៏រឹងមាំ និងសម្លេងដ៏ទន់ភ្លន់ តែម៉ឺងម៉ាត់របស់លោក បានបន្សល់ទុកនូវកម្លាំងចិត្ត និងក្តីសង្ឃឹមដល់អ្នកក្រោមបង្គាប់។ លោកជឿជាក់ថា ការវិនិយោគលើសមត្ថភាពបុគ្គលិក គឺជាគ្រឹះដ៏សំខាន់សម្រាប់និរន្តរភាពរបស់ក្រុមហ៊ុន។

ការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់លោក អរុណ គឺដូចជាដែកថែប។ មិនថាប្រឈមមុខនឹងវិបត្តិនយោបាយ សេដ្ឋកិច្ច ឬការប្រកួតប្រជែងដ៏ស្វិតស្វាញយ៉ាងណានោះទេ លោកមិនដែលបង្ហាញនូវការបាក់ទឹកចិត្តឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោកតែងតែស្វែងរកដំណោះស្រាយប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត និងភាពប៉ិនប្រសប់។ ទឹកមុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់លោក តែងតែបង្ហាញភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងទំនុកចិត្ត ទោះបីជានៅក្នុងស្ថានការណ៍ដ៏លំបាកបំផុតក៏ដោយ។ លោកជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំលើចក្ខុវិស័យរបស់លោកក្នុងការនាំក្រុមហ៊ុនឱ្យក្លាយជាមហាអំណាចមួយនៅក្នុងតំបន់ និងលើឆាកអន្តរជាតិ។ ដើម្បីសម្រេចនូវចក្ខុវិស័យនេះ លោកបានលះបង់ពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួនស្ទើរតែទាំងអស់។ រាល់ល្ងាច បន្ទាប់ពីបុគ្គលិកទាំងអស់បានវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន លោក អរុណ នៅតែបន្តធ្វើការ ជួនកាលរហូតដល់ពាក់កណ្ដាលអាធ្រាត្រ។ ពន្លឺពីការិយាល័យរបស់លោក តែងតែជាសញ្ញាមួយដែលបញ្ជាក់ពីការប្តេជ្ញាចិត្តមិនរាថយរបស់មេដឹកនាំដ៏ឆ្នើមម្នាក់នេះ។

លោក អរុណ មិនត្រឹមតែជាអ្នកដឹកនាំម្នាក់ដែលមានភាពវាងវៃប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែលោកក៏ជាអ្នកប្រាជ្ញម្នាក់ ដែលបានសិក្សាស្វែងយល់ពីទស្សនវិជ្ជានៃភាពជាអ្នកដឹកនាំបុរាណ និងទំនើបយ៉ាងល្អិតល្អន់។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ របស់លោក តែងតែបញ្ចេញនូវពាក្យសម្ដីដ៏មានតម្លៃ និងជ្រាលជ្រៅ ដែលអាចបំផុសគំនិត និងលើកទឹកចិត្តអ្នកដទៃ។ លោកមានជំនឿថា ការដឹកនាំពិតប្រាកដ គឺមិនមែនជាការបញ្ជា ឬគ្រប់គ្រងឡើយ តែជាការបម្រើ ការណែនាំ និងការបង្កើតបរិយាកាសមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យបុគ្គលិកម្នាក់ៗអាចរីកចម្រើន និងបញ្ចេញសក្ដានុពលរបស់ខ្លួនបានពេញលេញ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប ដែលសិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសដ៏ធំទូលាយនោះ ហាក់ដូចជាកំពុងផ្ទុកនូវឃ្លាំងចំណេះដឹង និងបទពិសោធន៍ដ៏មហាសាល។

ឥទ្ធិពលរបស់លោក អរុណ បានជ្រួតជ្រាបទៅដល់គ្រប់ជ្រុងជ្រោយនៃក្រុមហ៊ុន។ លោកបានកសាងវប្បធម៌ការងារមួយ ដែលផ្អែកលើការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក ការសហការ និងការស្វែងរកឧត្តមភាព។ ក្រោមការដឹកនាំរបស់លោក ក្រុមហ៊ុនមិនត្រឹមតែរីកចម្រើនផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបានក្លាយជាកន្លែងដែលបុគ្គលិកគ្រប់រូបមានមោទកភាពក្នុងការធ្វើការ។ កម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់លោក គឺជាសសរទ្រទ្រង់នៃភាពរុងរឿងរបស់ក្រុមហ៊ុន។ លោក អរុណ គឺពិតជាបុរសពោរពេញដោយចក្ខុវិស័យមួយរូប ដែលមិនត្រឹមតែមើលឃើញអនាគតប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបានកសាងអនាគតនោះដោយដៃទាំងទ្វេរបស់លោកទៀតផង។ រាល់ការប្ដេជ្ញាចិត្តរបស់លោក គឺជាគំរូដ៏ល្អសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ ដែលចង់ក្លាយជាអ្នកដឹកនាំប្រកបដោយគុណធម៌ និងសមត្ថភាព។

លោក អរុណ បានក្លាយជារឿងព្រេងនិទានមួយដ៏រស់រវើកក្នុងចំណោមបុគ្គលិកទាំងអស់។ ពួកគេបានហៅលោកថាជា «ស្ថាបត្យករនៃក្តីសង្ឃឹម» និងជា «អ្នកនាំផ្លូវឆ្ពោះទៅរកវិបុលភាព»។ តាមរយៈភាពវាងវៃ ភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងគោលការណ៍ច្បាស់លាស់របស់លោក អរុណ ក្រុមហ៊ុនបានបន្តពង្រីកឥទ្ធិពលរបស់ខ្លួនឥតឈប់ឈរ ក្លាយជាទីបង្អែកដ៏រឹងមាំសម្រាប់សេដ្ឋកិច្ចជាតិ និងជាកន្លែងផ្ដល់ឱកាសការងារដ៏គាប់ប្រសើរសម្រាប់កុលបុត្រកុលធីតាខ្មែររាប់ពាន់នាក់។ លោកមិនមែនត្រឹមតែជាអ្នកដឹកនាំម្នាក់នោះទេ តែជាអ្នកបង្កើតប្រវត្តិសាស្ត្រមួយរូប ដែលបានបន្សល់ទុកនូវកេរដំណែលដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់មនុស្សជាតិ។

កាលពីព្រេងនាយ មានសិរីសួស្តីសណ្ឋិតនៅឯនគរមួយឈ្មោះថា «ឧត្តមបុរី» ដែលជាទីតាំងក្រុមហ៊ុនមួយដ៏ថ្កុំថ្កើងរុងរឿង មានឈ្មោះល្បីល្បាញសាយភាយខ្ទរខ្ទារទូទាំងមណ្ឌល។ ក្រុមហ៊ុននេះប្រៀបដូចជាសួនឧទ្យានមួយដែលពោរពេញដោយរុក្ខជាតិដ៏មានតម្លៃ ទាំងផ្កាចម្រុះពណ៌ និងរុក្ខផលដ៏មានឱជារស ដែលតែងតែត្រូវបានថែរក្សាដោយអ្នកថែសួនដ៏ប៉ិនប្រសប់ និងមានគតិបណ្ឌិត។ អ្នកថែសួនដ៏ឆ្នើមនោះ គឺលោក អរុណ ដែលជាប្រមុខដឹកនាំប្រកបដោយចក្ខុវិស័យវែងឆ្ងាយ និងជាបុរសប្រកបដោយគុណធម៌វិសេសវិសាល។ លោកមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស។ មានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ដែលតែងតែផ្តល់នូវភាពកក់ក្តៅ និងគំរូដ៏ល្អដល់បុគ្គលិកគ្រប់រូប។

កាលៈទេសៈបាននាំមកនូវបុគ្គលិកថ្មីមួយរូប នាមថា រចនា ដែលមានទេពកោសល្យខ្ពស់ ភាពប៉ិនប្រសប់ និងទឹកចិត្តស្មោះត្រង់ចំពោះការងារ។ នាងប្រៀបដូចជាផ្កាថ្មីមួយទើបនឹងរីកស្គុសស្គាយ ក្នុងសួនអាជីពដ៏បវររបស់លោក អរុណ។ នាងរចនា ជំហានដំបូងនៃជីវិតការងាររបស់នាង ក្នុងក្រុមហ៊ុនដ៏ថ្លៃថ្លានេះ គឺប្រៀបបាននឹងផ្កាថ្មីរីកក្នុងសួនបវរ។ នាងមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង។ មានកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់។ រាល់ជំហានដែលនាងដើរចូលមក ក្លិនក្រអូបនៃបុប្ផាប្រៀបដូចជាក្លិនក្រអូបនៃទេពកោសល្យរបស់នាង ដែលបានសាយភាយមកជាមួយ នាំមកនូវខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធថ្មីមួយដល់បរិយាកាសការងារ។

នៅថ្ងៃដំបូងនៃការងារ លោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ ក៏បានចាប់អារម្មណ៍នឹងកិរិយាមារយាទ និងភាពប៉ិនប្រសប់របស់នាងតាំងពីថ្ងៃដំបូង។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងការយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់របស់នាង ក្នុងការស្វែងយល់ពីភារកិច្ច បានធ្វើឲ្យលោកនឹកឃើញដល់ពាក្យបុរាណថា «ផ្កាកម្ររីកនៅទីណា តែងតែមានមន្តស្នេហ៍លាក់បាំង»។ នាងរចនា មិនមែនត្រឹមតែមានរូបឆោមលោមពណ៌ល្អប៉ុណ្ណោះទេ តែនាងក៏មានគំនិតភ្លឺថ្លា ដូចពេជ្រចរណៃដែលចាំងពន្លឺក្នុងទីងងឹត។ នាងបានបង្ហាញនូវភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការរៀបចំឯកសារ ការចាត់ចែងកិច្ចការ និងការដោះស្រាយបញ្ហាប្រកបដោយភាពវៃឆ្លាត ធ្វើឲ្យមិត្តរួមការងារជាច្រើននាក់មានការងឿងឆ្ងល់ និងកោតសរសើរ។

កញ្ញា កន្និកា ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងផ្នែកមួយក្នុងក្រុមហ៊ុននេះ មានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់។ មានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតានោះ ក៏បានសម្លឹងមើលកាយវិការរបស់រចនា ពីចម្ងាយ ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយនោះ។ កញ្ញា កន្និកា តែងតែជាបុគ្គលិកដែលមានមហិច្ឆតាក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍ខ្លួនឯង និងក្រុមហ៊ុន។ ពេលឃើញរចនា នាងមិនត្រឹមតែមានអារម្មណ៍រីករាយនឹងការមកដល់នៃធនធានមនុស្សថ្មីប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបានមើលឃើញនូវសក្ដានុពលដ៏ធំធេងដែលរចនាអាចនាំមក។ កញ្ញា កន្និកា បានគិតក្នុងចិត្តថា «ផ្កាថ្មីរីក មិនមែនគ្រាន់តែលម្អសួនប៉ុណ្ណោះទេ តែវាថែមទាំងនាំមកនូវភាពរស់រវើក និងកំណើនផលប្រយោជន៍ដល់សួនទាំងមូល»។

រចនា មិនបានចំណាយពេលយូរឡើយក្នុងការសម្របខ្លួនទៅនឹងបរិយាកាសការងារថ្មី។ នាងបានបង្ហាញនូវទឹកចិត្តស្មោះត្រង់ និងការប្ដេជ្ញាចិត្តខ្ពស់ ចំពោះកិច្ចការដែលនាងទទួលខុសត្រូវ។ នាងតែងតែមកដល់ការិយាល័យមុនម៉ោង និងត្រឡប់ទៅវិញក្រោយម៉ោងកំណត់ ដោយសារតែនាងមានទម្លាប់ពិនិត្យមើល និងរៀបចំការងារឲ្យបានល្អិតល្អន់បំផុត។ លោក អរុណ បានកត់សម្គាល់ឃើញនូវភាពឧស្សាហ៍ព្យាយាមរបស់នាង ហើយបានគិតក្នុងចិត្តថា «បុគ្គលិកដូចជា រចនា ពិតជាកម្ររកបានណាស់ នាងជាកែវភ្នែករបស់ក្រុមហ៊ុន»។ លោកបានសម្រេចចិត្តផ្ដល់ឱកាសឲ្យនាងទទួលខុសត្រូវលើគម្រោងសំខាន់ៗមួយចំនួន ដើម្បីសាកល្បងសមត្ថភាពពិតរបស់នាង។

ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី រចនា បានបង្ហាញឲ្យឃើញថា ការសម្រេចចិត្តរបស់លោក អរុណ គឺពិតជាត្រឹមត្រូវ។ នាងបានធ្វើការងារដោយយកចិត្តទុកដាក់ រាល់គម្រោងដែលនាងបានទទួលខុសត្រូវ គឺតែងតែទទួលបានលទ្ធផលល្អប្រសើរលើសពីការរំពឹងទុក។ គំនិតច្នៃប្រឌិតថ្មីៗរបស់នាង បានជួយឲ្យក្រុមហ៊ុនដោះស្រាយបញ្ហាស្មុគស្មាញជាច្រើន និងបើកផ្លូវថ្មីសម្រាប់ឱកាសពាណិជ្ជកម្ម។ នាងមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ តែងតែមានភាពរស់រវើក និងពោរពេញដោយថាមពលនៅកន្លែងធ្វើការ។ រាល់សំណួរដែលបានចោទសួរ នាងតែងតែឆ្លើយតបយ៉ាងច្បាស់លាស់ និងមានហេតុផលត្រឹមត្រូវ។ នាងតែងតែជួយមិត្តរួមការងារដោយមិនប្រកាន់ ហើយតែងតែចែករំលែកចំណេះដឹងរបស់នាងដោយមិនលាក់បាំង។ នេះហើយជាគុណសម្បត្តិដ៏ប្រសើរ ដែលបានធ្វើឲ្យនាងក្លាយជាផ្កាថ្មីដែលរីកស្គុសស្គាយក្នុងសួនអាជីពនេះ។

ថ្ងៃមួយ លោក អរុណ បានកោះហៅ រចនា ឲ្យចូលទៅការិយាល័យរបស់លោក។ ក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយ លោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ បានសម្លឹងមើលទៅនាងរចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ ដោយទឹកមុខញញឹមប្រព្រាយ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងដោយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ថា៖ «នាងរចនា អរុណពិតជាមានមោទកភាពយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសមិទ្ធផលដែលនាងបានធ្វើ។ ភាពឧស្សាហ៍ព្យាយាម និងគំនិតច្នៃប្រឌិតរបស់នាង បាននាំមកនូវផលប្រយោជន៍ដ៏ធំធេងដល់ក្រុមហ៊ុន។ នាងប្រៀបបាននឹងផ្កាថ្មីដែលរីកក្នុងសួននេះ ដែលបានបន្ថែមនូវភាពស្រស់ស្អាត និងក្លិនក្រអូបឲ្យកាន់តែផូរផង់»។

រចនា ដែលមានបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍នោះ បានឱនក្បាលគោរព ហើយឆ្លើយតបដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់ថា៖ «អរុណ សូមអរគុណលោកជាខ្លាំងចំពោះការជឿទុកចិត្ត និងឱកាសដែលលោកបានផ្ដល់ឲ្យកូន។ កូននឹងប្រឹងប្រែងឲ្យអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្ត ដើម្បីបម្រើក្រុមហ៊ុនឲ្យកាន់តែរីកចម្រើន»។

លោក អរុណ បានសម្លឹងមើលទៅនាងដោយពេញចិត្ត ហើយបានមានប្រសាសន៍បន្តទៀតថា៖ «អរុណជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា នាងរចនា នឹងក្លាយជាកម្លាំងចលករដ៏សំខាន់មួយ ក្នុងការជំរុញក្រុមហ៊ុនរបស់យើងឲ្យឈានទៅដល់កម្រិតកំពូល»។ លោកបានបង្ហាញនូវក្តីរំពឹងទុកយ៉ាងខ្ពស់ចំពោះនាង ហើយបានផ្ដល់នូវការលើកទឹកចិត្តជាច្រើន។ រចនា បានដើរចេញពីការិយាល័យរបស់លោក អរុណ ជាមួយនឹងទឹកចិត្តសប្បាយរីករាយ និងការប្ដេជ្ញាចិត្តកាន់តែមុតមាំ។ នាងបានដឹងថា ផ្លូវខាងមុខនៅមានឧបសគ្គជាច្រើន ប៉ុន្តែនាងក៏បានដឹងដែរថា ជាមួយនឹងភាពស្មោះត្រង់ ទេពកោសល្យ និងការខិតខំប្រឹងប្រែង នាងនឹងអាចជម្នះរាល់ឧបសគ្គទាំងអស់នោះបាន។

ដូច្នេះ ផ្កាថ្មីឈ្មោះ រចនា បានរីកស្គុសស្គាយយ៉ាងត្រចះត្រចង់ក្នុងសួនអាជីពនៃក្រុមហ៊ុនឧត្តមបុរី នាំមកនូវពន្លឺថ្មី ភាពរស់រវើកថ្មី និងអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនទាំងមូល។ នាងបានក្លាយជាគំរូមួយដ៏ល្អសម្រាប់បុគ្គលិកដទៃទៀត ដែលបានបង្ហាញថា ភាពឧស្សាហ៍ព្យាយាម ភាពស្មោះត្រង់ និងទេពកោសល្យ គឺជាគ្រឹះដ៏រឹងមាំក្នុងការកសាងភាពជោគជ័យ។

ក្បាលព្រលឹមស្រាងៗ ហាក់ដូចបារមីនៃទិវា បានបង្អួតរស្មីមាសជ្រាលជ្រៅ ប៉ះពាល់ទៅលើផ្ទៃមេឃា ដែលលាតសន្ធឹងធំធេង បង្កើតបានជាទេសភាពនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសេចក្ដីសង្ឃឹមថ្មីមួយ។ នៅឯអាគារខ្ពស់ស្កឹមស្កៃ ដែលជាទីតាំងនៃក្រុមហ៊ុនល្បីល្បាញនោះ ក៏បានចាប់ផ្ដើមលេចឡើងនូវភាពមមាញឹក បន្តិចម្ដងៗតាមចង្វាក់នៃថ្ងៃ។ លោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ព្រមទាំងភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានលីបលឹមជើងក្នុងដំណើរមួយដ៏រហ័សឆ្ពោះទៅកាន់សាលប្រជុំ។ រាល់ជំហាននៃរូបកាយខ្ពស់មាំ ដែលមានស្មារីកធំរបស់លោក គឺប្រកបដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងជឿជាក់ បង្ហាញពីឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់អ្នកដឹកនាំ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប ដែលសិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសធំទូលាយ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីការរៀបចំខ្លួនយ៉ាងល្អិតល្អន់។ លោកបានត្រិះរិះក្នុងចិត្ត អំពីសារៈសំខាន់នៃកិច្ចប្រជុំថ្ងៃនេះ ដែលជាការបើកទំព័រថ្មីមួយសម្រាប់គម្រោងដ៏ធំ ដែលទាមទារនូវភាពស៊ីសង្វាក់គ្នានៃគំនិត និងឆន្ទៈក្នុងការសម្រេចចិត្ត។ លោក អរុណ បានរៀបចំឯកសារយ៉ាងល្អិតល្អន់ ដោយមានបំណងចង់ជួបនឹងដៃគូសហការថ្មី ដែលនឹងមកបង្ហាញខ្លួននៅថ្ងៃនេះ។ លោកតែងតែជឿជាក់ថា ភាពជោគជ័យកើតចេញពីការសហការដ៏រឹងមាំ និងការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយលោកក៏បានត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ដើម្បីស្វាគមន៍រាល់គំនិតថ្មីៗ ដោយបើកចិត្តទូលាយ។

គ្រាន់តែលោក អរុណ បើកទ្វារសាលប្រជុំដ៏ធំទូលាយនោះភ្លាម ក៏បានជួបនឹងពន្លឺភ្លើងដ៏ភ្លឺច្បាស់ ដែលបានបំភ្លឺទៅលើតុប្រជុំដ៏វែងអន្លាយ ដែលមានកៅអីជាច្រើនរៀបចំយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ។ លោកបានជ្រើសរើសទីកន្លែងអង្គុយមួយ ដែលសមរម្យសម្រាប់អ្នកចូលរួមប្រជុំ។ ពុំយូរប៉ុន្មាន សំឡេងកណ្ដឹងស្រទន់មួយបានបន្លឺឡើង បង្ហាញពីវត្តមានរបស់នារីម្នាក់ ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ជាមួយភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ នោះគឺ កញ្ញា រចនា ដែលជាដៃគូសហការថ្មីរបស់លោក។ នាងបានបោះជំហានចូលមកក្នុងបន្ទប់ប្រជុំ ក្នុងកាយវិការទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង បានលែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ធ្វើឱ្យរូបរាងតូចល្អិតរបស់នាង កាន់តែមានមន្តស្នេហ៍ទ្វេដង។ កញ្ញា រចនា បានលើកដៃសំពះទៅកាន់អ្នកចូលរួមប្រជុំទាំងអស់ ក្នុងឥរិយាបទប្រកបដោយការគោរព រួចក៏បានតម្រង់ដំណើរឆ្ពោះទៅកៅអីទល់មុខលោក អរុណ។ នៅពេលដែលភ្នែករបស់លោក អរុណ ដែលមានរាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ បានប៉ះនឹងភ្នែកខ្មៅមូលធំភ្លឺថ្លារបស់ កញ្ញា រចនា មួយរំពេច ភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយរំពេចក៏បានផុសឡើងនៅក្នុងបន្ទប់។ ការឆ្លើយតបគឺត្រឹមតែស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ និងការងក់ក្បាលស្វាគមន៍ទៅវិញទៅមក ដែលបង្ហាញពីការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងវិស័យអាជីព។ គ្មានពាក្យពេចន៍ហួសហេតុ គ្មានកាយវិការលើសលប់ គឺមានតែភាពថ្លៃថ្នូរ ដែលរុំព័ទ្ធនូវបរិយាកាសនៃកិច្ចប្រជុំផ្លូវការនេះ។

កិច្ចប្រជុំក៏បានចាប់ផ្ដើមឡើង ក្រោមការដឹកនាំដ៏រលូនរបស់ប្រធាន។ លោក អរុណ បានបង្ហាញនូវទស្សនៈវិស័យ និងយុទ្ធសាស្ត្ររបស់លោក ក្នុងន័យជំរុញគម្រោងនេះឱ្យទទួលបានជោគជ័យ។ ពាក្យពេចន៍របស់លោក គឺចេញពីបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ យ៉ាងច្បាស់លាស់ និងមានហេតុផលត្រឹមត្រូវ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកស្ដាប់ទាំងអស់ មានការកោតសរសើរ។ រាល់សំណួរដែលលោកបានលើកឡើង គឺប្រកបដោយភាពជ្រៅជ្រះ និងច្បាស់លាស់។ បន្ទាប់មក កញ្ញា រចនា ក៏បានចាប់ផ្ដើមបង្ហាញអំពីផ្នែករបស់នាង។ នាងបានថ្លែងដោយសំឡេងស្រទន់ តែច្បាស់ៗ អំពីគំនិតច្នៃប្រឌិត និងដំណោះស្រាយថ្មីៗ។ ទឹកមុខមូលក្រឡង់របស់នាង ប្រកបដោយភាពជឿជាក់ រីឯបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានបញ្ចេញនូវពាក្យពេចន៍ដ៏មានន័យ។ រាល់ចំណុចដែលនាងលើកឡើង គឺសុទ្ធតែមានទម្ងន់ និងអាចដោះស្រាយបញ្ហាបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង បានសម្លឹងត្រង់ទៅមុខ បង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់ និងការប្ដេជ្ញាចិត្ត។ លោក អរុណ បានកត់សម្គាល់ឃើញថា នាងពិតជាមានសមត្ថភាពខ្ពស់ក្នុងការវិភាគ និងមានឆន្ទៈដ៏មុតមាំក្នុងការអនុវត្តការងារ។ កិច្ចសហការរវាងអ្នកទាំងពីរ ហាក់ដូចជាត្រូវបានចារទុកពីបុរាណ ដែលមានភាពស៊ីសង្វាក់គ្នាទាំងគំនិត និងទស្សនៈវិស័យ ក្នុងគោលបំណងឆ្ពោះទៅរកភាពរីកចម្រើនរួមគ្នា។

កិច្ចប្រជុំដ៏មានសារៈសំខាន់នេះ ក៏បានឈានដល់ទីបញ្ចប់ ដោយលទ្ធផលដ៏គាប់ប្រសើរ ដែលបានព្រមព្រៀងគ្នាលើគ្រប់ចំណុចសំខាន់ៗ។ លោក អរុណ បានងាកមកកាន់ កញ្ញា រចនា ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមស្រទន់ ដែលបញ្ចេញចេញពីបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ រួចក៏បានថ្លែងអំណរគុណចំពោះកិច្ចសហការ និងគំនិតល្អៗរបស់នាង។ រូបរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់លោក ត្រូវបានឆ្លើយតបដោយ កញ្ញា រចនា ក្នុងកាយវិការគោរព ព្រមទាំងស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយចេញពីបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង។ នាងក៏បានថ្លែងអំណរគុណដល់លោក អរុណ ចំពោះភាពជាអ្នកដឹកនាំ និងភាពឈ្លាសវៃរបស់លោកផងដែរ។ អ្នកទាំងពីរបានចេញពីបន្ទប់ប្រជុំទៅវិញទៅមក ក្នុងលក្ខណៈជាមិត្តរួមការងារដ៏ល្អ ដោយបន្សល់ទុកនូវទស្សនៈវិស័យដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់អនាគតគម្រោង។ លោក អរុណ បានដើរត្រឡប់ទៅការិយាល័យរបស់លោកវិញ ដោយមានអារម្មណ៍រីករាយ និងពេញចិត្តជាខ្លាំង។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក ហាក់ដូចជាបានមើលឃើញនូវភាពជោគជ័យជាមុនរួចស្រេចទៅហើយ។ រីឯ កញ្ញា រចនា វិញ ក៏បានបោះជំហានយ៉ាងស្រាលទៅកាន់កន្លែងធ្វើការរបស់នាង ជាមួយនឹងមោទកភាព និងសេចក្ដីសង្ឃឹមយ៉ាងមុតមាំ។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង ក៏បានបញ្ជាក់ពីការប្ដេជ្ញាចិត្តដ៏មុតមាំ ក្នុងការបំពេញភារកិច្ចឱ្យបានល្អបំផុត។ ការជួបគ្នាលើកដំបូងនេះ មិនមែនជាការចាប់ផ្ដើមនៃចំណងស្នេហាឡើយ តែជាចំណងមិត្តភាពអាជីពដ៏រឹងមាំ ដែលនឹងនាំមកនូវផ្លែផ្កាដ៏ត្រចះត្រចង់សម្រាប់អង្គភាពទាំងមូល។

កាលបើអង្គប្រជុំដ៏ស្មុគស្មាញបានបិទបញ្ចប់ទៅហើយ អរុណ ក៏បានវិលត្រឡប់មកកាន់បន្ទប់ធ្វើការរបស់ខ្លួនវិញ ដោយកាយមាំទាំ និងឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ដូចបុព្វបុរសពីបុរាណ ដែលទើបនឹងបញ្ចប់កិច្ចការនយោបាយដ៏ចម្រូងចម្រាសមួយ។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់គាត់ នៅតែបង្ហាញនូវស្នាមគិត ឯភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ កំពុងតែរំលឹកនូវទិដ្ឋភាពនានា ដែលបានកើតឡើងក្នុងអង្គប្រជុំនាពេលព្រឹកមិញ។ រាល់ពាក្យពេចន៍ រាល់កាយវិការ រាល់ការដោះស្រាយបញ្ហា ទាំងអស់នោះបានដក់ជាប់ក្នុងសតិអារម្មណ៍របស់គាត់ យ៉ាងជិតស្និទ្ធ។

ក្នុងចំណោមទិដ្ឋភាពទាំងឡាយនោះ គឺជារូបភាពរបស់ រចនា ដែលបានលេចធ្លោឡើងជាងគេ។ មុនពេលអង្គប្រជុំចាប់ផ្ដើម អរុណ ប្រហែលជាពុំសូវបានយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងចំពោះនាងប៉ុន្មានទេ ដោយសារតែ ទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ និងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង រួមផ្សំនឹង ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានធ្វើឲ្យនាងហាក់ដូចជាតុក្កតាដ៏ស្រស់ស្អាតមួយអង្គ ដែលពោរពេញដោយភាពទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ ជាជាងជាអ្នកជំនាញដ៏មុះមុតមួយរូប។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល ដែលលែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាងរបស់នាង រួមជាមួយ កម្ពស់ល្មម និងរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបបទន់ភ្លន់ ទាំងនេះបានបង្កប់នូវអារម្មណ៍មួយថា នាងពិតជាស័ក្តិសមនឹងកិច្ចការដែលពុំសូវមានភាពតានតឹង ដូចជាការរៀបចំឯកសារ ឬការងារផ្នែកទំនាក់ទំនងសាធារណៈដែលពុំសូវទាមទារនូវការគិតស៊ីជម្រៅនោះទេ។

ក៏ប៉ុន្តែ អ្វីៗបានផ្លាស់ប្ដូរទាំងស្រុង នៅពេលដែលកិច្ចពិភាក្សាបានឈានចូលដល់ចំណុចមួយ ដែលទាមទារនូវភាពច្បាស់លាស់ និងការដោះស្រាយបញ្ហាប្រកបដោយគតិបណ្ឌិត។ ខណៈពេលដែលអ្នកចូលរួមប្រជុំជាច្រើន បានបង្ហាញនូវគំនិតរាយមាយ ឬពុំទាន់មានភាពច្បាស់លាស់គ្រប់គ្រាន់ ស្រាប់តែ សំឡេងដ៏ស្រទន់តែច្បាស់ៗរបស់ រចនា ក៏បានបន្លឺឡើង។ ពាក្យពេចន៍របស់នាង គឺប្រៀបដូចជាខ្សែទឹកហូរចេញពីប្រភពជ្រៅ ដែលមានភាពថ្លាឆ្វង់ គ្មានភាពល្អក់កករឡើយ។ នាងបានលើកឡើងនូវចំណុចសំខាន់ៗ ដោយប្រើហេតុផលដ៏រឹងមាំ និងទឡ្ហីករណ៍ដែលពុំអាចប្រកែកបាន។ រាល់កាយវិការរបស់នាង ក្នុងពេលពន្យល់ គឺមានភាពម៉ត់ចត់ តែពោរពេញដោយការគោរព។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង ក្នុងពេលនោះ បានបញ្ចេញនូវរស្មីនៃភាពឈ្លាសវៃ ដែល អរុណ ពុំធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក។ នាងពុំមែនគ្រាន់តែនិយាយនោះទេ គឺនាងបានពន្យល់ បានបង្ហាញនូវទិសដៅច្បាស់លាស់ នូវដំណោះស្រាយជាក់លាក់ ដែលអាចដោះស្រាយនូវបញ្ហាដ៏ស្មុគស្មាញនោះបានភ្លាមៗ។

កាលពីដំបូង អរុណ គ្រាន់តែស្ដាប់នូវអ្វីដែលនាងនិយាយ តែមិនទាន់បានចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងប៉ុន្មាននោះទេ។ ប៉ុន្តែ កាលបើនាងបានបន្តពន្យល់ដោយភាពស្ទាត់ជំនាញ និងភាពជឿជាក់ខ្ពស់ ទាំងអង្គប្រជុំក៏បានស្ងប់ស្ងាត់ ផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅលើនាង។ នាងពិតជាមានសមត្ថភាពក្នុងការវិភាគបញ្ហាដ៏ស៊ាំញ៉ាំ ឲ្យក្លាយទៅជាចំណុចងាយយល់ និងអាចដោះស្រាយបាន។ ការលើកឡើងរបស់នាង ពិតជាបានធ្វើឲ្យអ្នកចូលរួមប្រជុំទាំងអស់ រួមទាំង អរុណ ផងដែរ មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ នាងពុំគ្រាន់តែលើកឡើងនូវដំណោះស្រាយនោះទេ គឺនាងបានបង្ហាញនូវទស្សនវិស័យរយៈពេលវែង នូវផលប៉ះពាល់ និងនូវការត្រៀមលក្ខណៈទុកជាមុន សម្រាប់ហានិភ័យដែលអាចកើតមានឡើង។ ទាំងអស់នេះបានបង្ហាញឲ្យឃើញថា ភាពឈ្លាសវៃរបស់នាង ពុំមែនត្រឹមតែជាការយល់ដឹងពីចំណុចជាក់ស្ដែងប៉ុណ្ណោះទេ តែជាការគិតគូរយ៉ាងស៊ីជម្រៅ និងគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ ដែលពុំមាននរណាម្នាក់ក្នុងអង្គប្រជុំបាននឹកស្មានដល់។

អារម្មណ៍របស់ អរុណ ក្នុងពេលនោះ គឺពុំមែនត្រឹមតែជាការភ្ញាក់ផ្អើលប៉ុណ្ណោះទេ តែជាការទទួលស្គាល់ដោយស្មោះត្រង់។ គាត់បានក្រឡេកមើល ទម្រង់មុខមូលក្រឡង់របស់នាងម្ដងទៀត តែលើកនេះ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ បានមើលឃើញហួសពីភាពស្រស់ស្អាតធម្មតា។ គាត់បានឃើញនូវប្រាជ្ញាដ៏មុតស្រួច ដែលត្រូវបានបង្កប់យ៉ាងជ្រៅ ក្រោមរូបរាងដ៏ទន់ភ្លន់នោះ។ រាល់ចំណុចដែលនាងបានលើកឡើង គឺសុទ្ធតែជាគន្លឹះដោះស្រាយបញ្ហា ដែលបានកាត់បន្ថយពេលវេលាដ៏វែងឆ្ងាយ ក្នុងការពិភាក្សា និងបានដឹកនាំអង្គប្រជុំឲ្យឈានដល់ការសម្រេចចិត្តប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។ អរុណ ដែលជាបុគ្គលម្នាក់តែងតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍វាយតម្លៃមនុស្សតាមរយៈសមត្ថភាពនិងគុណវុឌ្ឍិ ពុំមែនតាមរយៈរូបរាង បានដឹងច្បាស់ថា គាត់ពិតជាបានមើលរំលងនូវទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យមួយនេះ។

ការទទួលស្គាល់នេះ ពុំមែនជាការទទួលស្គាល់ធម្មតានោះទេ តែជាការទទួលស្គាល់ដោយការគោរពដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ គាត់ធ្លាប់តែគិតថា ភាពឈ្លាសវៃពិតប្រាកដ គឺតែងតែសម្ដែងចេញមកដោយភាពមាំទាំ និងភាពម៉ត់ចត់ ដែលស្របទៅនឹងរូបរាងខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់ខ្លួន។ ក៏ប៉ុន្តែ រចនា បានបង្ហាញឲ្យឃើញថា ប្រាជ្ញាពុំមានលក្ខណៈសម្គាល់តាមរយៈរូបរាងខាងក្រៅនោះឡើយ។ នាងគឺជារូបភាពនៃការរួមបញ្ចូលគ្នាយ៉ាងចុះសម្រុង រវាងភាពទន់ភ្លន់ខាងក្រៅ និងភាពរឹងមាំខាងក្នុង។ ភាពស្មោះត្រង់ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់នាង ឥឡូវនេះបានក្លាយទៅជាភស្តុតាងមួយទៀត ដែលបញ្ជាក់ពីភាពបរិសុទ្ធនៃគំនិត និងបំណងប្រាថ្នាចង់ឲ្យកិច្ចការទាំងឡាយបានសម្រេចទៅដោយរលូន និងត្រឹមត្រូវ។

អរុណ បានដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ចាប់ពីពេលនេះទៅ រាល់ការវាយតម្លៃរបស់គាត់ចំពោះ រចនា នឹងពុំដូចកាលពីមុនឡើយ។ រាល់គំនិតដែលធ្លាប់បានលេចឡើងក្នុងចិត្តថា នាងគ្រាន់តែជាបុគ្គលិកដ៏ស្រស់ស្អាតមួយរូបប៉ុណ្ណោះ បានរលាយបាត់អស់ទាំងស្រុង។ អ្វីដែលនៅសេសសល់ គឺរូបភាពនៃអ្នកជំនាញដ៏ចំណានមួយរូប ដែលពោរពេញដោយសមត្ថភាព ប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ និងការគិតគូរដ៏ល្អិតល្អន់។ គាត់ពិតជាបានទទួលស្គាល់នូវទេពកោសល្យដ៏ពិសេសរបស់នាង ដែលបានលាក់បាំងខ្លួនយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ តែបានបញ្ចេញរស្មីភ្លឺត្រចះត្រចង់ ក្នុងពេលដែលចាំបាច់បំផុត។

នៅពេលល្ងាច អរុណ នៅតែអង្គុយគិតក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់គាត់។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យចុងបស្ចិម អមដោយរស្មីមាសជ្រលង ចាំងជះចូលតាមបង្អួច តែពុំអាចរំសាយនូវភាពមមារញឹកក្នុងអារម្មណ៍របស់គាត់បានឡើយ។ គាត់បានពិចារណាឡើងវិញនូវរាល់គម្រោងការណ៍ទាំងអស់ ដែលអង្គភាពកំពុងតែអនុវត្ត។ គាត់បានឃើញនូវកន្លែងជាច្រើន ដែលសមត្ថភាពរបស់ រចនា អាចនឹងរួមចំណែកបានយ៉ាងសំខាន់។ គាត់ពុំមែនត្រឹមតែទទួលស្គាល់នូវសមត្ថភាពរបស់នាងប៉ុណ្ណោះទេ តែគាត់បានចាប់ផ្ដើមមើលឃើញនូវតម្លៃដ៏មហាសាល ដែលនាងអាចនឹងនាំមកជូនអង្គភាព។ នេះគឺជារបកគំហើញមួយដ៏អស្ចារ្យ ដែលបានផ្លាស់ប្ដូរទស្សនៈរបស់គាត់ចំពោះមនុស្សជាច្រើនទៀតផង។

ការពិចារណាដ៏ស៊ីជម្រៅរបស់ អរុណ ក្នុងអារម្មណ៍ឯកោនោះ បានធ្វើឲ្យគាត់នឹកឃើញដល់ពាក្យបុរាណ ដែលពោលថា «កុំមើលមនុស្សតែសំបកក្រៅ»។ ពាក្យពេចន៍នេះ ហាក់ដូចជាត្រូវបានរំលឹកឡើងវិញ ដោយព្រឹត្តិការណ៍នាពេលព្រឹកមិញ។ រចនា ដែលមានរូបរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ បានបង្ហាញនូវភាពរឹងមាំខាងក្នុង ដែលបុគ្គលជាច្រើនទៀត ពុំអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន។ នាងពុំបានព្យាយាមបង្ហាញនូវសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនដោយសំឡេងឮៗ ឬកាយវិការសម្ញែងរឹទ្ធិនោះឡើយ តែនាងបានបញ្ចេញនូវប្រាជ្ញាដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងដោយការគោរព។ នេះគឺជារបៀបរបបមួយ ដែលធ្វើឲ្យ អរុណ កាន់តែមានការគោរពចំពោះនាង។

គាត់បានរំលឹកនូវវគ្គមួយ ដែលក្នុងកិច្ចប្រជុំ កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង និងភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក បានលើកឡើងនូវចំណុចមួយដោយភាពជឿជាក់ និងមហិច្ឆតា ដែលស្របទៅនឹងរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង។ ក៏ប៉ុន្តែ ការលើកឡើងរបស់នាង ពុំមានភាពស៊ីជម្រៅ និងគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ ដូចការលើកឡើងរបស់ រចនា ឡើយ។ រចនា បានបំពេញនូវចន្លោះប្រហោងនៃគំនិតនោះ ដោយភាពរលូន និងដោយការយល់ដឹងពីបេះដូងនៃបញ្ហា។ ទោះជា កន្និកា មានភាពស្វាហាប់ និងឆាប់រហ័សក្នុងការបញ្ចេញមតិយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ភាពមុតស្រួច និងភាពច្បាស់លាស់នៃដំណោះស្រាយរបស់ រចនា នៅតែលេចធ្លោជាង។

ភាពខុសគ្នារវាងបុគ្គលទាំងពីរនេះ បានធ្វើឲ្យ អរុណ កាន់តែយល់ច្បាស់អំពីអត្ថន័យនៃសមត្ថភាពពិតប្រាកដ។ គឺពុំមែនត្រឹមតែជាការនិយាយបានល្អ ឬបង្ហាញនូវភាពជាអ្នកដឹកនាំប៉ុណ្ណោះទេ តែជាការយល់ដឹងពីឫសគល់នៃបញ្ហា ការគិតគូរពីផលប៉ះពាល់គ្រប់ជ្រុងជ្រោយ និងការផ្ដល់នូវដំណោះស្រាយដែលអាចអនុវត្តបានប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព។ គាត់បានឃើញនូវភាពទន់ភ្លន់ ដែលត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងភាពរឹងមាំដ៏អស្ចារ្យ។ គាត់បានឃើញនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដែលបានលាក់បាំងនូវព្យុះនៃគំនិតដ៏ប៉ិនប្រសប់។

ពេលរាត្រីកាន់តែជ្រៅទៅៗ អរុណ ក៏បានងើបចេញពីកៅអីរបស់គាត់។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់គាត់ ឥឡូវនេះពោរពេញដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសេចក្ដីសម្រេចចិត្ត។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ កំពុងតែរំពៃគិតដល់ផែនការថ្មីៗ ដែលនឹងត្រូវអនុវត្ត ដោយមានការចូលរួមពី រចនា។ គាត់បានដឹងថា ការរកឃើញនូវទេពកោសល្យរបស់ រចនា ពិតជាបាននាំមកនូវពន្លឺថ្មីមួយ សម្រាប់អនាគតនៃអង្គភាព។ នេះគឺពុំមែនត្រឹមតែជាចំណាប់អារម្មណ៍ដំបូងនោះទេ តែជាការចាប់ផ្ដើមនៃដំណើរថ្មីមួយ ក្នុងវិស័យការងារ និងប្រហែលជាក្នុងជីវិតរបស់ អរុណ ផងដែរ។ គាត់បានរៀននូវមេរៀនមួយដ៏មានតម្លៃ អំពីការជឿទុកចិត្តលើវិចារណញ្ញាណ និងការបើកចំហរចិត្តទទួលយកនូវសមត្ថភាពពិតប្រាកដ ដែលពុំបានសម្ដែងចេញតាមរយៈរូបរាងខាងក្រៅឡើយ។

ក្នុងរាត្រីកាលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ បន្ទាប់ពីការងារបានរលត់រលាយនូវពន្លឺចែងចាំងអស់ហើយ នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ ក៏បានអង្គុយគង់លើកៅអីឈើចាស់មួយ ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់នាង។ រាត្រីនោះព្រះចន្ទពេញវង់បានបញ្ចេញរស្មីយ៉ាងត្រចះត្រចង់ ឆ្លុះចូលមកតាមបង្អួចខ្ពស់ៗ បណ្ដែតបណ្ដោយឲ្យស្រមោលវល្លិរុក្ខជាតិរេរាំទៅតាមខ្យល់បក់ផាត់។ នាងបានគិតពិចារណាដ៏ជ្រាលជ្រៅអំពីបុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ ដែលជាអ្នកដឹកនាំដ៏ឧត្ដុង្គឧត្ដមនៃស្ថាប័ននេះ។ ទឹកចិត្តរបស់នាង ពោរពេញទៅដោយសេចក្តីគោរពកោតសរសើរដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះភាពជាអ្នកដឹកនាំដ៏មុតមាំរបស់បុរសនោះ និងចក្ខុវិស័យវែងឆ្ងាយរបស់លោក ដែលតែងតែជម្នះរាល់ឧបសគ្គាទាំងពួង នាំស្ថាប័នទាំងមូលឲ្យដើរទៅមុខប្រកបដោយវឌ្ឍនភាពដ៏គាប់ប្រសើរ។

នាងបានរឭកនឹកដល់ពេលវេលាជាច្រើន ដែលបុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចនោះ បានបង្ហាញនូវគតិបណ្ឌិតដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់លោក ក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាដ៏ស្មុគស្មាញនានា។ រាល់សេចក្ដីសម្រេចចិត្តរបស់លោក តែងតែត្រូវបានថ្លឹងថ្លែងយ៉ាងល្អិតល្អន់ ប្រកបដោយយុត្តិធម៌ និងការយល់ដឹងដ៏ស៊ីជម្រៅអំពីផលប្រយោជន៍រួម។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក តែងតែឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយ ទោះបីជាត្រូវប្រឈមនឹងវិបត្តិដ៏ធ្ងន់ធ្ងរប៉ុនណាក៏ដោយ។ រូបរាងខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំរបស់បុរសនោះ ហាក់ដូចជាសសរទ្រទ្រង់ដ៏រឹងមាំ ដែលផ្តល់នូវភាពជឿជាក់និងសុវត្ថិភាពដល់អ្នកក្រោមបង្គាប់។ នាងនឹកស្រមៃថា រាល់បុគ្គលិកទាំងអស់ គួរតែមានចិត្តស្មោះត្រង់ ដូចនាងដូច្នោះដែរ ទើបស្ថាប័នអាចរីកចម្រើនបាន។ រាល់ពាក្យពេចន៍ដែលបុរសនោះថ្លែង តែងតែមានអំណាច និងជំរុញទឹកចិត្តមនុស្សគ្រប់រូបឲ្យខិតខំប្រឹងប្រែង បំពេញការងាររបស់ខ្លួនដោយអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្ត។ នាងបានបិទភ្នែកស្រមៃដល់ភាពរុងរឿងរបស់ស្ថាប័ននាពេលអនាគត ដែលត្រូវបានកសាងឡើងដោយចក្ខុវិស័យរបស់បុរសម្នាក់នេះ។

ចំណងចិត្តរបស់នាង ដែលមានចំពោះបុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចនោះ គឺលើសពីការគោរពធម្មតា។ វាគឺជាការគោរពកើតចេញពីបេះដូងដ៏ស្មោះត្រង់មួយ ដែលបានឃើញនូវពន្លឺនៃភាពជាអ្នកដឹកនាំពិតប្រាកដ។ នាងមានបំណងប្រាថ្នាយ៉ាងមុតមាំចង់រួមចំណែកអភិវឌ្ឍន៍ស្ថាប័ននេះ ឲ្យកាន់តែរុងរឿងថែមទៀត។ នាងគិតថា ខ្លួននាង ទោះបីជានារីដែលមានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ម្នាក់ក្តី ក៏នាងនៅតែមានសមត្ថភាព និងគំនិតច្នៃប្រឌិតជាច្រើន ដែលអាចបម្រើដល់បុព្វហេតុដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នេះបាន។ នាងចង់ក្លាយជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃកិច្ចការដ៏មហិមានេះ។ នាងមិនចង់គ្រាន់តែជាអ្នកធ្វើតាមការបញ្ជាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែចង់ក្លាយជាអ្នកចូលរួមចំណែកយ៉ាងសកម្ម ក្នុងការស្ថាបនាអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់ស្ថាប័ន និងសម្រាប់បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ដែលជាអ្នកដឹកនាំរបស់នាង។

នៅព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ បានមកដល់ស្ថាប័នតាំងពីព្រលឹម។ បេះដូងរបស់នាងលោតញាប់ខុសពីធម្មតា ព្រោះនាងបានសម្រេចចិត្តដ៏ធំមួយហើយ។ នាងបានរៀបចំសំណើគម្រោងការមួយយ៉ាងល្អិតល្អន់ ដែលបានចំណាយពេលអស់ជាច្រើនយប់ ដើម្បីស្រាវជ្រាវ និងចងក្រង។ គម្រោងការនោះ គឺមានគោលបំណងដើម្បីបង្កើនប្រសិទ្ធភាពការងារ នៅក្នុងផ្នែកដែលនាងទទួលខុសត្រូវ ព្រមទាំងមានចក្ខុវិស័យក្នុងការជួយដល់ផ្នែកផ្សេងៗទៀតផង។ នាងបានហ្វឹកហាត់ពាក្យពេចន៍របស់នាង ក្នុងចិត្តជាច្រើនសា ធ្វើយ៉ាងណាឲ្យការថ្លែងរបស់នាង មានភាពច្បាស់លាស់ ខ្លី តែមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ។ នាងដឹងថា ឱកាសបែបនេះ គឺកម្រនឹងមានណាស់។

វេលាថ្ងៃត្រង់មួយ ក៏មកដល់។ នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ បានឃើញបុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចនោះ កំពុងដើរចេញពីបន្ទប់ប្រជុំ ដោយមានទឹកមុខស្រស់ស្រាយ។ នាងក៏ប្រមូលភាពក្លាហានរបស់ខ្លួន ដើរសំដៅទៅរកបុរសនោះ។ «លោកម្ចាស់! សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំបម្រើ មានវាចាពីរបីម៉ាត់» នាងដែលមានបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍នោះ ថ្លែងដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ តែម៉ឺងម៉ាត់។

បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ ក៏បានងាកមកមើលនាង។ ច្រមុះស្រួចត្រង់របស់លោក ហាក់ដូចជារីករាយនឹងវត្តមានរបស់នាង ហើយបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក បានញញឹមបន្តិចៗ។ «មានការអ្វីឬ នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ?» សំឡេងរបស់លោក គឺស្ងប់ស្ងាត់ តែពោរពេញដោយអំណាច។

នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ បានឆ្លើយតបទាំងទឹកចិត្តរំភើប «ខ្ញុំបម្រើបានរៀបចំសំណើគម្រោងការមួយ ដែលអាចជួយដល់ការរីកចម្រើនរបស់ស្ថាប័នយើង។ ខ្ញុំបម្រើមានបំណងចង់រួមចំណែកនូវកម្លាំងកាយចិត្ត និងគំនិតច្នៃប្រឌិតរបស់ខ្ញុំបម្រើ ក្រោមការដឹកនាំដ៏ឈ្លាសវៃរបស់លោកម្ចាស់។» នាងបានហុចសំណើនោះទៅឲ្យបុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច។

បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច បានទទួលសំណើនោះ ដោយក្រឡេកមើលដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក ហាក់ដូចជាកំពុងពិនិត្យមើលរាល់តួអក្សរទាំងអស់។ លោកបានត្រឡប់ទៅការិយាល័យរបស់លោកវិញ។

ល្ងាចថ្ងៃដដែលនោះ នារីដែលមានភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក មានរាងខ្ពស់ស្លីម និងមានកាយវិការមាំទាំនោះ ក៏បានដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ។ នាងដែលមានសក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់នោះ មានទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោនបន្តិច តែភ្នែករបស់នាងបង្ហាញពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ «នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ! ខ្ញុំបានលឺថា អ្នកបានស្នើសុំគម្រោងការថ្មីមួយទៅកាន់បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចនោះ?» នារីដែលមានបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយនោះ បានសួរដោយសំឡេងត្រជាក់ស្រទន់។

នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ក៏ងើបមុខឡើង ដោយមានទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ «បាទ គឺពិតជាដូច្នោះមែន នារីដែលមានភ្នែកតូចរាងវែង។ ខ្ញុំមានបំណងចង់រួមចំណែកអភិវឌ្ឍន៍ស្ថាប័ននេះ»។

«ហាហា…» នារីដែលមានភ្នែកតូចរាងវែង សើចតិចៗ។ «ការចង់រួមចំណែក គឺជារឿងល្អ។ តែអ្នកត្រូវដឹងថា បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចនោះ មិនមែនងាយនឹងទទួលយកគំនិតរបស់អ្នកណាម្នាក់នោះទេ។ ពិសេសគម្រោងការដែលមិនទាន់បានឆ្លងកាត់ការត្រួតពិនិត្យដ៏ម៉ត់ចត់។ តើអ្នកប្រាកដក្នុងចិត្តទេ ថាគម្រោងការរបស់អ្នកល្អឥតខ្ចោះ?» នាងដែលមានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតានោះ បាននិយាយដោយសំនៀងញាក់ញ័រ។

នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ឆ្លើយតបដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ «ខ្ញុំបានចំណាយពេលជាច្រើនយប់ ដើម្បីរៀបចំគម្រោងការនេះ។ ខ្ញុំជឿជាក់ថា វាអាចនាំមកនូវផលប្រយោជន៍ដល់ស្ថាប័ន។ រីឯការសម្រេចចិត្ត គឺស្ថិតនៅលើបុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចនោះ»។

«ល្អហើយ! ខ្ញុំសង្ឃឹមថា វានឹងទទួលបានជោគជ័យ។ តែចូរចាំថា ការប្រកួតប្រជែង គឺជារឿងធម្មតា។» នារីដែលមានភ្នែកតូចរាងវែង ក៏និយាយចប់ ក៏ដើរចេញទៅវិញ ដោយបន្សល់ទុកនូវភាពស្រពិចស្រពិលមួយ។

ទោះបីជានារីដែលមានភ្នែកតូចរាងវែង បានបន្សល់ទុកនូវពាក្យសម្ដីមួយចំនួន ដែលបង្កប់ន័យប្រកួតប្រជែងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំនោះ មិនបានបាក់ទឹកចិត្តឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាបានជំរុញទឹកចិត្តនាងឲ្យកាន់តែមានការតាំងចិត្តខ្ពស់។ នាងដឹងថា ផ្លូវទៅកាន់ភាពជោគជ័យ គឺមិនមែនរាបស្មើនោះទេ។ ក្តីសង្ឃឹម និងការតាំងចិត្តរបស់នាង គឺស្ថិតនៅនឹងបុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ដែលជាអ្នកដឹកនាំដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតសម្រាប់ស្ថាប័ននេះ។ នាងជឿជាក់លើចក្ខុវិស័យរបស់លោក និងជឿជាក់លើសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនឯង ក្នុងការរួមចំណែក។ នាងបានត្រលប់ទៅធ្វើការងាររបស់ខ្លួនវិញ ដោយមានការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំជាងមុន។ នាងបានដឹងថា ការគោរពដ៏ស្មោះត្រង់ គឺមិនមែនគ្រាន់តែជាពាក្យសម្ដីនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាទង្វើជាក់ស្តែង ដែលបង្ហាញតាមរយៈការខិតខំប្រឹងប្រែង និងការលះបង់ដើម្បីបុព្វហេតុរួម។ នាងនឹងរង់ចាំការសម្រេចចិត្តរបស់បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចនោះ ដោយក្តីសង្ឃឹម និងការអត់ធ្មត់។

នៅទីបំផុត បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានហៅនារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំឲ្យចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់លោក។ បេះដូងរបស់នាងលោតកាន់តែញាប់។ នាងបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យធំទូលាយនោះ ដោយមានទឹកមុខរាបទាប។ បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចនោះ បានគង់នៅលើកៅអីរបស់លោក។ លោកបានលើកសំណើគម្រោងការរបស់នាង ដែលស្ថិតនៅលើតុឡើង ហើយសម្លឹងមើលទៅនាងដោយភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ។ «នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ! ខ្ញុំបានពិនិត្យមើលសំណើគម្រោងការរបស់អ្នកហើយ។ វាពិតជាមានភាពល្អិតល្អន់ និងមានគំនិតច្នៃប្រឌិតខ្ពស់។ ខ្ញុំពិតជាកោតសរសើរចំពោះការខិតខំប្រឹងប្រែង និងការលះបង់របស់អ្នក។» បបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក បានញញឹមស្រាលៗ។

នារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ រំភើបចិត្តជាខ្លាំង រហូតដល់មិនអាចថ្លែងអ្វីចេញបាន។ នាងឱនក្បាលគោរព។

បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ក៏បន្តទៀតថា «ទោះជាយ៉ាងណា ក៏នៅមានចំណុចមួយចំនួន ដែលយើងត្រូវពិភាក្សា និងកែសម្រួលបន្ថែមទៀត ដើម្បីឲ្យគម្រោងការនេះ កាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព និងអាចអនុវត្តបានពេញលេញ។ ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកបន្តដឹកនាំគម្រោងការនេះ ដោយមានការគាំទ្រពីផ្នែកផ្សេងៗ។ ខ្ញុំជឿជាក់លើសមត្ថភាពរបស់អ្នក ក្នុងការនាំមកនូវភាពជោគជ័យ»។

ពាក្យសម្ដីទាំងនេះ បានធ្វើឲ្យនារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ កាន់តែមានទឹកចិត្តរីករាយ និងមានមោទកភាពក្រៃលែង។ នេះគឺជាឱកាសមួយ ដែលនាងទន្ទឹងរង់ចាំជាយូរមកហើយ។ នាងបានឆ្លើយតបដោយសំឡេងញ័រតិចៗ តែពោរពេញដោយការប្តេជ្ញាចិត្ត «ខ្ញុំបម្រើនឹងខិតខំប្រឹងប្រែងឲ្យអស់ពីលទ្ធភាព ដើម្បីបំពេញភារកិច្ចនេះ ឲ្យបានសម្រេចដូចបំណងប្រាថ្នារបស់លោកម្ចាស់»។

បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ «ល្អណាស់! ចូរចាប់ផ្ដើមពីពេលនេះទៅ។»

ពេលនារីដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ចេញពីបន្ទប់របស់បុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច នាងមានអារម្មណ៍ថា ដូចបានទទួលពន្លឺថ្មីក្នុងជីវិត។ ការគោរពដ៏ស្មោះត្រង់របស់នាងចំពោះបុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ត្រូវបានទទួលស្គាល់ ហើយបំណងប្រាថ្នារបស់នាងក្នុងការរួមចំណែក ក៏ត្រូវបានបំពេញ។ នាងដើរទៅមុខដោយមានជំហានដ៏ស្រាល តែពោរពេញទៅដោយភាពជឿជាក់និងក្តីសង្ឃឹម។ នេះមិនមែនត្រឹមតែជាការចាប់ផ្ដើមនៃគម្រោងការថ្មីមួយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការចាប់ផ្ដើមនៃដំណាក់កាលថ្មីមួយ ក្នុងជីវិតការងាររបស់នាង ដែលពោរពេញទៅដោយក្ដីស្រមៃ និងការប្ដេជ្ញាចិត្ត។ នាងបានរៀនសូត្រថា ការគោរពពិតប្រាកដ មិនមែនគ្រាន់តែជាការកោតសរសើរពីចម្ងាយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបង្ហាញនូវឆន្ទៈក្នុងការធ្វើការរួមគ្នា ដើម្បីសម្រេចបាននូវចក្ខុវិស័យរួម។ នាងនឹងបន្តធ្វើការដោយស្មារតីទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ និងការលះបង់ដ៏ស្មោះត្រង់ ដើម្បីបុព្វហេតុដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ស្ថាប័ន និងដើម្បីបុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ដែលជាអ្នកដឹកនាំដ៏ឆ្នើម។

នៅឧត្តមសាលាដ៏ធំមហិមា លម្អទៅដោយផ្ទាំងគំនូរវិចិត្រ រូបចម្លាក់រចនាបថបុរាណ និងពន្លឺភ្លើងព្រោងព្រាយចាំងចែង បានលាតត្រដាងនូវទិដ្ឋភាពដ៏ឧឡារិកមួយ។ ជញ្ជាំងទាំងបួនជ្រុងនៃសាលា បានគូសវាសដោយរូបភាពប្រវត្តិសាស្ត្រ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពរុងរឿងនៃអតីតកាលដ៏យូរលង់ ហាក់កំពុងបន្លឺឡើងនូវរឿងរ៉ាវនៃជំនាន់មុនៗ។ ក្លិនធូប និងផ្កាស្រស់ បានសាយភាយពេញបរិវេណ បង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏សែនថ្លៃថ្លា ដែលស័ក្តិសមនឹងព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់មួយ។

មហាជនទាំងពួង ដែលជាបុគ្គលិកជាន់ខ្ពស់ និងមន្ត្រីគ្រប់ផ្នែកនៃក្រុមហ៊ុន បានស្ថិតក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ជ្រាលជ្រៅ ភ្នែកគ្រប់គូរសម្លឹងចំទៅមុខដោយក្ដីបារម្ភលាយឡំនឹងការទន្ទឹងរង់ចាំ។ គេគ្រប់គ្នាបានដឹងថា ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃកំណត់សម្រាប់ប្រកាសនូវគម្រោងការណ៍ដ៏ធំមហិមា ដែលជាក្តីសង្ឃឹម និងជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរសម្រាប់អនាគតរបស់ក្រុមហ៊ុន។ សូរតែខ្យល់ដង្ហើមញាប់ៗ និងសំឡេងត្រដុសនៃសម្លៀកបំពាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលបានលេចឮឡើងជាយៗ នៅក្នុងភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃសាលា។

មិនយូរប៉ុន្មាន សំឡេងបោះជំហានដ៏ទន់ភ្លន់តែមុតមាំមួយ បានបន្លឺឡើងពីទ្វារខាងក្រោយនៃវេទិកា។ លោកប្រធានក្រុមប្រឹក្សាភិបាល ដែលជាបុរសចំណាស់មានវ័យចំណាស់ម្នាក់ ពាក់ឈុតសម្លៀកបំពាក់ប្រពៃណីខ្មែរពណ៌ស បានយាងចូលមកក្នុងបរិវេណដ៏ឧឡារិកនោះ ប្រកបដោយឥរិយាបថដ៏ថ្លៃថ្លា និងការគោរព។ រាល់ភ្នែកគ្រប់គូរសម្លឹងចំទៅរូបលោក ដោយសេចក្ដីគោរព និងក្ដីសង្ឃឹម។ លោកបានឡើងអង្គុយលើអាសនៈដ៏ខ្ពស់បំផុត នៅចំកណ្ដាលវេទិកា ហើយបានបង្វែរភ្នែកគូរសម្លឹងមករកមហាជនទាំងពួង។

ទឹកមុខរបស់លោកប្រធានក្រុមប្រឹក្សាភិបាល ហាក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃស្ថានការណ៍។ លោកបានលើកព្រះហស្ថស្តាំរបស់លោកឡើងយឺតៗ ហើយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់តែច្បាស់ៗរបស់លោក ក៏បានបន្លឺឡើងថា៖ «ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃប្រវត្តិសាស្ត្រមួយសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនយើង។ យូរលង់ណាស់មកហើយ យើងបានប្ដេជ្ញាចិត្តដើម្បីភាពរីកចម្រើន និងនិរន្តរភាព។ ឥឡូវនេះ ដល់ពេលវេលាដែលយើងត្រូវប្រឈមមុខនឹងវិបត្តិ និងឱកាសដ៏ធំបំផុតរបស់យើងហើយ។ គម្រោងការណ៍មួយនេះ នឹងផ្លាស់ប្តូរទិសដៅនៃក្រុមហ៊ុនយើង ពីការងារសាមញ្ញ ទៅជាមហាអំណាចពិតប្រាកដ។ ខ្ញុំសូមប្រកាសថា គម្រោងការណ៍ដ៏ធំមហិមានេះ មានឈ្មោះថា ‘ព្រះសុរិយាវរ្ម័ន’។»

ពាក្យថា «ព្រះសុរិយាវរ្ម័ន» បានបន្លឺឡើងក្នុងសាលា ដូចជាសំឡេងរន្ទះបាញ់ ដែលបានបំបែកភាពស្ងាត់ជ្រងំ។ វាជាគម្រោងការណ៍មួយដែលពោរពេញដោយហានិភ័យខ្ពស់បំផុត ទាមទារនូវការបូជាដ៏ធំធេង និងការសហការពីគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់។ លោកប្រធានក្រុមប្រឹក្សាភិបាល បានបន្តទៀតថា៖ «ដើម្បីសម្រេចបាននូវកិច្ចការដ៏លំបាកនេះ យើងត្រូវការនូវមេដឹកនាំម្នាក់ ដែលមានភាពក្លាហាន គតិបណ្ឌិត និងចក្ខុវិស័យទូលំទូលាយ។ ហើយបុគ្គលដែលអាចដឹកនាំកិច្ចការដ៏លំបាកនេះ គឺគ្មាននរណាក្រៅពីលោក អរុណ នោះឡើយ។»

ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់លោក អរុណ ហាក់រឹងមាំឡើងបន្តិច នៅពេលភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ សម្លឹងចំទៅមុខ។ កម្ពស់ខ្ពស់មាំ និងស្មារីកធំរបស់លោក ហាក់កាន់តែលេចធ្លោឡើង នៅពេលឈ្មោះរបស់លោកត្រូវបានប្រកាស។ រូបលោកបានក្រោកឈរយឺតៗ ពីកៅអីរបស់លោក ប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ដែលតែងតែជាប់នឹងខ្លួន។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសរបស់លោក បញ្ចេញភាពជឿជាក់និងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ក្នុងគ្រាដ៏សំខាន់នេះ។ ការសម្លឹងដ៏មុតស្រួចរបស់លោក បានបញ្ជាក់ពីការត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនេះ។

ក្នុងចំណោមមហាជនទាំងពួង ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់ រចនា បានឆ្លុះបញ្ចាំងនូវភាពរំភើបលាយឡំនឹងក្ដីបារម្ភ។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមរបស់នាង ហាក់ចង់ញញឹម តែទប់ចិត្តដោយដឹងពីភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃកិច្ចការដែល អរុណ ត្រូវទទួលខុសត្រូវ។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ហាក់ធ្វើចលនាតិចៗ នៅពេលនាងដកដង្ហើមធំដោយក្ដីបារម្ភ។ នាងស្គាល់ អរុណ ច្បាស់ជាងអ្នកណាទាំងអស់ ហើយនាងក៏ដឹងថា គម្រោងការណ៍នេះ មិនមែនជាការងារងាយស្រួលឡើយ។ ភាពទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់របស់នាង ត្រូវបានជំនួសដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់មួយរំពេច។

នៅក្បែរគ្នានោះ កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គងរបស់នាង ក៏សម្លឹងទៅលោក អរុណ យ៉ាងមុតមាំ។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់របស់នាង ហាក់លេចត្រដែតឡើងបន្តិច នៅពេលបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង រឹតបន្តឹងដោយមហិច្ឆតា។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង បានបញ្ជាក់ពីភាពរៀបរយ និងមាំទាំ។ រាងខ្ពស់ស្លីមរបស់នាង ឈរយ៉ាងត្រង់ ដោយមានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតាដ៏ខ្លាំងក្លា។ នាងប្រហែលជាមានគំនិតមួយចំនួនអំពីរបៀបដែលនាងអាចចូលរួមចំណែក ឬក៏ប្រហែលជាលើសពីនោះទៅទៀត។

លោក អរុណ បានដើរសំដៅទៅកាន់វេទិកា ប្រកបដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ តែពោរពេញដោយថាមពល។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានបង្វែរពីមហាមន្ត្រី មកកាន់មិត្តរួមការងារគ្រប់រូប។ លោកបានលើកដៃសំពះទៅកាន់លោកប្រធានក្រុមប្រឹក្សាភិបាល រួចហើយបានបង្វែរមកកាន់មហាជន។ សំឡេងដ៏ច្បាស់ៗរបស់លោក បានបន្លឺឡើងថា៖ «ខ្ញុំពិតជាមានកិត្តិយសណាស់ ដែលត្រូវបានជ្រើសរើសឲ្យដឹកនាំគម្រោងការណ៍ដ៏មហិមានេះ។ ខ្ញុំដឹងថា វាជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំលើសមត្ថភាព និងការប្ដេជ្ញាចិត្តរបស់ពួកយើងទាំងអស់គ្នា។ គម្រោង ‘ព្រះសុរិយាវរ្ម័ន’ មិនមែនជាការងាររបស់បុគ្គលម្នាក់នោះទេ តែជាកិច្ចការរួមរបស់យើងទាំងអស់គ្នា។ ខ្ញុំសូមអំពាវនាវដល់បងប្អូនទាំងអស់ សូមរួបរួមគ្នា បំពេញភារកិច្ចដោយស្មារតីទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ និងភាពក្លាហាន ដើម្បីភាពរុងរឿងរបស់ក្រុមហ៊ុនយើង។ យើងនឹងធ្វើវាបាន!»

ពាក្យសម្ដីរបស់លោក អរុណ បានបន្លឺឡើងយ៉ាងច្បាស់លាស់ និងពោរពេញដោយថាមពល ធ្វើឲ្យមហាជនទាំងពួងមានកម្លាំងចិត្តឡើងវិញ។ ភាពថ្លៃថ្នូរ និងភាពជាអ្នកដឹកនាំរបស់លោក បានបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងភ្លឺស្វាង។ ក្រោយចប់ពិធី ទម្រង់មុខមូលក្រឡង់របស់ រចនា ក៏ដើរសំដៅមករកលោក អរុណ យឺតៗ។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់នាង បានសម្លឹងចំទៅភ្នែកលោក អរុណ ដោយក្ដីអាណិតលាយឡំនឹងមោទកភាព។

«អរុណ អើយ! ខ្ញុំដឹងថាវាជាកិច្ចការដ៏លំបាក ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿជាក់លើបង» រចនា បានខ្សឹបតិចៗ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមរបស់នាង ហាក់ញញឹមបន្តិច ដើម្បីលើកទឹកចិត្ត។

លោក អរុណ បានចាប់ដៃនាងថ្នមៗ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពកក់ក្ដៅ។ «អរគុណ រចនា។ វត្តមានរបស់នាង គឺជាកម្លាំងចិត្តដ៏ធំបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ» លោកតបដោយសំឡេងទន់ភ្លន់។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើបរបស់លោក ហាក់រលាស់តិចៗ នៅពេលលោកងាកមុខមកសម្លឹងនាង។

មួយសន្ទុះក្រោយមក កន្និកា ដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម ក៏បានបោះជំហានយ៉ាងមាំទាំ ឆ្ពោះមករកពួកគេ។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង របស់នាង ហាក់មានភាពរឹងមាំ និងមហិច្ឆតា។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គងរបស់នាង បានសម្លឹងចំទៅលោក អរុណ ដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់។

«លោក អរុណ ខ្ញុំសូមអបអរសាទរចំពោះតំណែងដ៏ខ្ពស់នេះ។ ខ្ញុំ កន្និកា ត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីចូលរួមចំណែកក្នុងគម្រោងការណ៍ដ៏ធំនេះ។ ខ្ញុំជឿជាក់ថា ខ្ញុំអាចផ្ដល់នូវកម្លាំងកាយចិត្ត និងជំនាញដ៏មុតស្រួច ក្នុងការសម្រេចកិច្ចការនេះ» កន្និកា បាននិយាយដោយសំឡេងច្បាស់ៗ និងទម្ងន់។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ញញឹមបន្តិច ប៉ុន្តែភ្នែករបស់នាង បញ្ចេញនូវភាពប្រកួតប្រជែង។

លោក អរុណ បានងក់ក្បាលទទួលស្គាល់។ «អរគុណ កន្និកា។ ខ្ញុំដឹងពីសមត្ថភាពរបស់នាង។ គម្រោងការណ៍នេះ ត្រូវការមនុស្សដែលមានឆន្ទៈខ្ពស់ដូចនាង។ យើងនឹងត្រូវធ្វើការជាមួយគ្នាជាក្រុម ដើម្បីសម្រេចគោលដៅរួមរបស់យើង» ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងមុតស្រួច បង្ហាញពីការទទួលស្គាល់ ប៉ុន្តែក៏ជាការរំលឹកពីភាពជាអ្នកដឹកនាំផងដែរ។

លោក អរុណ បានត្រឡប់មកកាន់បន្ទប់ការិយាល័យរបស់លោកវិញ។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់លោក ហាក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីគំនិតដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ បន្ទប់ការិយាល័យដ៏ធំទូលាយនោះ ហាក់កាន់តែធំឡើង នៅពេលបន្ទុកនៃការទទួលខុសត្រូវបានធ្លាក់មកលើស្មារីកធំរបស់លោក។ លោកបានអង្គុយចុះនៅតុការងាររបស់លោក ហើយបានសម្លឹងទៅកាន់ផែនទីដ៏ធំមួយ ដែលបង្ហាញពីទីតាំងភូមិសាស្ត្រដែលគម្រោង ‘ព្រះសុរិយាវរ្ម័ន’ នឹងត្រូវអនុវត្ត។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានគ្របដណ្ដប់ជុំវិញលោក តែក្នុងខួរក្បាលរបស់លោក ពោរពេញទៅដោយយុទ្ធសាស្ត្រ និងផែនការណ៍ដ៏ស្មុគស្មាញ។

ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក ហាក់រឹតបន្តឹងដោយការគិត។ លោកដឹងថា ផ្លូវទៅមុខពោរពេញដោយឧបសគ្គ តែលោកក៏ដឹងថា ការសម្រេចកិច្ចការដ៏មហិមានេះ នឹងនាំមកនូវកិត្តិយស និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមសម្រាប់ក្រុមហ៊ុន និងសម្រាប់ជាតិមាតុភូមិ។ វាជាការប្រកួតប្រជែងដ៏ធំមហិមា ដែលទាមទារនូវការបូជាដ៏ធំធេង តែលោក អរុណ ក៏បានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងវា។ ព្រឹកស្អែក ដំណើរបេសកកម្មដ៏លំបាកនឹងចាប់ផ្ដើម ហើយទិដ្ឋភាពនៃភាពរុងរឿងនាពេលអនាគត ហាក់លេចឡើងបណ្ដើរៗ ក្នុងជម្រៅនៃបេះដូងរបស់លោក។

ក្នុងវេលាដ៏សែនរវល់មួយ នាពេលរាត្រីយាងជ្រៅ ក្រោមពន្លឺចង្កៀងប្រេងខ្យល់ ដែលរេរាបំភ្លឺនូវបន្ទប់ធ្វើការដ៏ធំទូលាយ ព្រះអង្គអរុណ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ របស់ទ្រង់ បានទម្ររឹតលើកែវភ្នែកមួយគូ ដែលកំពុងសំឡឹងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើគំនរឯកសារដ៏ស្មុគស្មាញនៅពីមុខ។ ស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់ទ្រង់ បានបង្ហាញ់ឲ្យឃើញនូវភាពហត់នឿយ តែពោរពេញដោយការតាំងចិត្តយ៉ាងមុតមាំ។ គម្រោងការណ៍ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម ដែលនឹងចារឹកឈ្មោះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនគរ នូវសិលាចារឹកមាសដ៏រុងរឿង គឺការរៀបចំក្បួនច្បាប់ គម្ពីរព្រះធម៌ និងសិលាចារឹកបុរាណ ដែលបាត់បង់ទៅតាមកាលវេលា និងបានបាក់បែកខ្ចាត់ខ្ចាយឲ្យរស់រានមានជីវិតឡើងវិញ។ នេះគឺជាកិច្ចការមួយ ដែលទាមទារនូវភាពល្អិតល្អន់ ភាពស្មោះត្រង់ និងការលះបង់ដ៏ធំធេង ព្រោះវាជាបេះដូងនៃអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌ និងស្មារតីរបស់នគរ។

បេះដូងរបស់ទ្រង់ ពោរពេញទៅដោយគំនិតវិបល្លាស ក្នុងការជ្រើសរើសបុគ្គលដ៏ស័ក្តិសមម្នាក់ ជាដៃគូសហការដ៏សំខាន់ ដែលអាចយល់ពីចក្ខុវិស័យដ៏ធំធេងនេះ និងមានសមត្ថភាពអាចបំពេញកិច្ចការដ៏លំបាកនេះជាមួយទ្រង់។ ការជ្រើសរើសដៃគូ គឺជាការជ្រើសរើសវាសនារបស់គម្រោង មិនមែនត្រឹមតែបុគ្គលិកដែលមានចំណេះដឹងប៉ុណ្ណោះទេ តែជាបុគ្គលដែលមានបេះដូងបរិសុទ្ធ ស្មោះត្រង់ និងមានឆន្ទៈដ៏មុតមាំ។ អរុណ បានពិចារណាទៅលើបុគ្គលជាច្រើនរូប ដែលមានសមត្ថភាពរៀងៗខ្លួន។

ក្នុងចំណោមបេក្ខនារីទាំងឡាយ នាងរចនា និងនាងកន្និកា គឺជាបុគ្គលពីររូប ដែលបានលេចធ្លោជាងគេ។ រចនា ទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង តែងតែលេចឡើងនូវស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលបង្កប់នូវភាពស្ងប់ស្ងាត់និងក្ដីមេត្តា។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាងរបស់នាង តែងតែរំភើយៗតាមចលនាខ្លួនរបស់នាង។ រចនា មានកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់។ នាងជាបុគ្គលម្នាក់ ដែលពូកែខាងស្រាវជ្រាវ មានភាពអត់ធ្មត់ខ្ពស់ និងតែងតែធ្វើកិច្ចការដោយភាពម៉ត់ចត់បំផុត មិនដែលរអ៊ូរទាំ ឬស្វែងរកផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ។ នាងបានចំណាយពេលរាប់ម៉ោង ក្នុងការបកប្រែអត្ថបទបុរាណជាច្រើន ដោយភាពហ្មត់ចត់បំផុត សូម្បីតែពាក្យមួយឃ្លា ក៏មិនឲ្យមានការភ័ន្តច្រឡំឡើយ។ ការងាររបស់នាង គឺពោរពេញទៅដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការលះបង់ ដូចជាកសិករថែរក្សាស្រែចម្ការរបស់ខ្លួនដូច្នោះដែរ។

ចំណែកឯ កន្និកា វិញ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង តែងតែបង្ហាញពីភាពប៉ិនប្រសប់និងការតាំងចិត្ត។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ ដែលបង្ហាញពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង បង្ហាញពីភាពរៀបរយ និងភាពជាអ្នកដឹកនាំ។ នាងមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតាដ៏ខ្ពស់។ កន្និកា ជាបុគ្គលម្នាក់ ដែលមានភាពវៃឆ្លាតរហ័សរហួន គំនិតឆ្នៃប្រឌិត និងមានសមត្ថភាពដឹកនាំដ៏ល្អ។ នាងតែងតែបង្កើតគំនិតថ្មីៗ ដើម្បីឲ្យគម្រោងការណ៍អាចដំណើរការបានលឿន និងមានប្រសិទ្ធភាព។ ការងាររបស់នាង មានលក្ខណៈជាប្រព័ន្ធ និងមានការរៀបចំយ៉ាងល្អិតល្អន់ តែជួនកាល នាងហាក់ដូចជាខ្វល់ខ្វាយតែពីលទ្ធផលចុងក្រោយ ច្រើនជាងការយកចិត្តទុកដាក់លើដំណើរការដ៏សែនស្មុគស្មាញ និងទាមទារភាពអត់ធ្មត់បំផុត។ មហិច្ឆតារបស់នាង គឺប្រៀបដូចជាភ្លើង ដែលឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ តែជួនកាល ភ្លើងនោះ ក៏អាចដុតបង់នូវភាពល្អិតល្អន់ និងភាពទន់ភ្លន់ ដែលជាកត្តាចាំបាច់សម្រាប់គម្រោងដ៏ពិសិដ្ឋបែបនេះ។

អរុណ ទ្រង់បានសំឡឹងមើលឯកសារម្តងហើយម្តងទៀត នូវលទ្ធផលការងាររបស់នារីទាំងពីរ។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់ទ្រង់ កំពុងតែថ្លឹងថ្លែងពីគុណសម្បត្តិ និងគុណវិបត្តិរៀងៗខ្លួន។ ទ្រង់បានចងចាំយ៉ាងច្បាស់នូវកាលៈទេសៈមួយ កាលពីប៉ុន្មានខែមុន ពេលដែលគម្រោងបានជួបប្រទះនូវឧបសគ្គដ៏ធំធេងមួយ ក្នុងការបកប្រែពាក្យបុរាណមួយឃ្លា ដែលមានអត្ថន័យទូលំទូលាយ។ កន្និកា បានស្នើឲ្យធ្វើការបកប្រែដោយផ្អែកលើបរិបទទូទៅ ដើម្បីឆាប់បានបញ្ចប់ ព្រោះវាជាការងារដ៏ហត់នឿយ។ តែរចនា វិញ ជាមួយនឹងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង បានស្នើឲ្យស្រាវជ្រាវបន្ថែមទៀត ដោយលើកហេតុផលថា ការបកប្រែខុសមួយម៉ាត់ អាចធ្វើឲ្យបាត់បង់អត្ថន័យដើមទាំងស្រុង នៃគម្ពីរដ៏ពិសិដ្ឋ។ នាងបានចំណាយពេលជាច្រើនសប្តាហ៍ ក្នុងការស្វែងរកភស្តុតាង និងប្រៀបធៀបជាមួយអត្ថបទដទៃទៀត រហូតដល់រកឃើញការបកប្រែដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុត។ ភាពអត់ធ្មត់ និងការលះបង់របស់នាង បានធ្វើឲ្យអរុណ មានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។

បេះដូងរបស់អរុណ ឥឡូវនេះ បានរកឃើញចម្លើយហើយ។ ភាពស្មោះត្រង់ ភាពអត់ធ្មត់ និងការលះបង់ គឺជាគ្រឹះដ៏សំខាន់សម្រាប់គម្រោងដ៏ពិសិដ្ឋនេះ។ ចំណេះដឹង និងសមត្ថភាព គឺជាកត្តាចាំបាច់ តែបេះដូងបរិសុទ្ធ និងឆន្ទៈមិនងាករេ គឺជារឿងដែលថ្លៃថ្លាជាងមាស និងត្បូងពេជ្រទាំងអស់។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់ទ្រង់ បានរំលេចស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់។

ទីបំផុត ពន្លឺមួយបានរះបំភ្លឺក្នុងដួងចិត្តរបស់អរុណ។ ទ្រង់បានសម្រេចចិត្តជ្រើសរើសរចនា ជាដៃគូសហការដ៏សំខាន់របស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានដឹងថា ការជ្រើសរើសរចនា គឺមិនមែនត្រឹមតែជ្រើសរើសបុគ្គលម្នាក់ដែលមានសមត្ថភាពប៉ុណ្ណោះទេ តែជាការជ្រើសរើសព្រលឹងមួយ ដែលអាចយល់ពីតម្លៃពិតនៃកិច្ចការនេះ។

លុះព្រឹកស្អែក នាវេលាទៀបភ្លឺ ពន្លឺព្រះអាទិត្យរះជះចាំងមកលើនគរទាំងមូល អរុណ បានចាត់អ្នកបម្រើទៅអញ្ជើញរចនា ឲ្យមកចូលគាល់ទ្រង់ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការ។ នាងរចនា បានដើរចូលមកដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង មិនបានបង្ហាញនូវភាពរំភើប ឬការភ័យខ្លាចឡើយ។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានបិទជិត។ នាងបានលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំដោយការគោរព។

អរុណ បានសំឡឹងមើលនាង ដោយកែវភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ រួចមានបន្ទូលដោយសុភាពថា៖ «នាងរចនា អញបានពិចារណាយ៉ាងហ្មត់ចត់បំផុត នូវរាល់គុណសម្បត្តិ និងការងាររបស់នាង ក៏ដូចជានារីដទៃទៀត។ អញបានសម្រេចចិត្តថា នាងគឺជាបុគ្គលដ៏ស័ក្តិសមបំផុត សម្រាប់ធ្វើជាដៃគូសហការដ៏សំខាន់ ក្នុងគម្រោងដ៏ពិសិដ្ឋនេះ។ ភាពស្មោះត្រង់ ភាពអត់ធ្មត់ និងការលះបង់របស់នាង គឺជារបស់ដ៏មានតម្លៃ ដែលគម្រោងនេះពិតជាត្រូវការ។ តើនាងព្រមទទួលភារកិច្ចដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនេះដែរឬទេ?»

រចនា បានលើកភ័ក្ត្រឡើងបន្តិចម្តងៗ ភ្នែកខ្មៅមូលធំរបស់នាង ចាំងនូវពន្លឺនៃក្ដីគោរព និងការទទួលខុសត្រូវ។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានរំលេចស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ រួចក្រាបទូលវិញដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ថា៖ «បពិត្រព្រះអង្គអរុណ សូមទ្រង់មេត្តា! ទូលបង្គំជាស្រីក្មេងទន់ខ្សោយ មិនហ៊ានទទួលភារកិច្ចដ៏ធំធេងនេះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើព្រះអង្គទ្រង់ទុកចិត្ត ទូលបង្គំនឹងខិតខំប្រឹងប្រែងអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្ត ធ្វើកិច្ចការនេះឲ្យបានល្អបំផុត តាមលទ្ធភាពដែលទូលបង្គំមាន។»

ពាក្យសម្ដីរបស់រចនា គឺពោរពេញទៅដោយភាពរាបទាប តែបង្កប់នូវឆន្ទៈដ៏មុតមាំ ដែលធ្វើឲ្យអរុណ កាន់តែមានជំនឿចិត្តលើការសម្រេចចិត្តរបស់ទ្រង់។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់ទ្រង់ បានងក់ក្បាលដោយពេញចិត្ត។

អរុណ បានតបទៅវិញថា៖ «អញដឹងច្បាស់ថា នាងគឺជាបុគ្គល ដែលមានគុណសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ កុំបារម្ភអី នាងនឹងមិននៅឯកោឡើយ។ អញនឹងនៅក្បែរនាងជានិច្ច ដើម្បីដឹកនាំ និងជួយនាងគ្រប់ពេល។ គម្រោងនេះ នឹងលេចចេញជារូបរាងឡើង ក្រោមការសហការរវាងយើងទាំងពីរ។»

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក រចនា និងអរុណ បានចាប់ផ្តើមធ្វើការជាមួយគ្នា ដោយភាពចុះសម្រុង និងការយោគយល់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ភាពស្មោះត្រង់របស់រចនា បានបំពេញបន្ថែមនូវភាពឈ្លាសវៃរបស់អរុណ។ ការលះបង់របស់នាង បានក្លាយជាកម្លាំងចលករ ជំរុញឲ្យគម្រោងដ៏ពិសិដ្ឋនេះ ឆ្ពោះទៅមុខយ៉ាងរលូន។ ពួកគេបានក្លាយជាដៃគូសហការដ៏ស័ក្តិសមបំផុត ដែលប្រវត្តិសាស្ត្រនឹងចងចាំជារៀងរហូត។ គម្ពីរព្រះធម៌ និងសិលាចារឹកបុរាណ ដែលត្រូវបានបាត់បង់ បានចាប់ផ្តើមលេចចេញជារូបរាងឡើងវិញ បំភ្លឺនូវស្មារតីរបស់នគរ ដែលរៀបនឹងរលត់ទៅដោយការភ្លេចភ្លាំង។ ពន្លឺនៃអរិយធម៌ ហាក់ដូចជាបានរះឡើងជាថ្មី ក្រោមការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ដៃគូសហការដ៏ឆ្នើមទាំងពីរ។

ក្នុងថ្ងៃដ៏ត្រចះត្រចង់មួយ ពោរពេញដោយក្ដីសង្ឃឹម និងឧត្តមគតិដ៏ថ្លៃថ្លា អរុណ រចនា និងកន្និកា បានចាប់ផ្ដើមបោះជំហានដំបូងនៃគម្រោងវឌ្ឍនភាពរបស់ពួកគេ។ ពួកគេម្នាក់ៗបាននាំមកនូវទេពកោសល្យ និងចក្ខុវិស័យរៀងៗខ្លួន ក្តីស្រមៃចង់ឃើញសមិទ្ធផលដែលកើតចេញពីកិច្ចសហការគ្នានេះរីកដុះដាល។ អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច និងភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានដឹកនាំកិច្ចប្រជុំដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ តែពោរពេញដោយការតាំងចិត្ត។ រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ បានស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីចូលរួមចំណែក។ ចំណែកកន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង និងភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក បានសម្លឹងមើលទៅមុខ ដោយមានមហិច្ឆតាដ៏មុតមាំ។

ដំបូងឡើយ អ្វីៗហាក់ដូចជារលូន។ ពួកគេបានចែករំលែកគំនិត ពិភាក្សាអំពីយុទ្ធសាស្ត្រ និងរៀបចំផែនការយ៉ាងល្អិតល្អន់។ ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន ពពកខ្មៅនៃឧបសគ្គក៏ចាប់ផ្តើមបក់បោកមកបិទបាំងពន្លឺនៃក្ដីសង្ឃឹម។ បញ្ហាបច្ចេកទេសដ៏ស្មុគស្មាញមួយបានលេចឡើង ហាក់ដូចជាមហាបព៌តដែលគ្មាននរណាអាចទម្លាយបាន។ ផ្នែកសំខាន់នៃប្រព័ន្ធដែលពួកគេកំពុងកសាង មិនអាចដំណើរការបានទៅមុខឡើយ ទោះបីជាពួកគេបានចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោង ថ្ងៃ និងសូម្បីតែយប់ ដើម្បីដោះស្រាយក៏ដោយ។

អរុណ ដែលមានច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ តែងតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ តែពេលនេះគាត់ក៏ចាប់ផ្ដើមបង្ហាញសញ្ញានៃការព្រួយបារម្ភ។ រៀងរាល់យប់ គាត់តែងតែអង្គុយគិតពិចារណា រកវិធីដោះស្រាយបញ្ហា។ រចនា ជាមួយនឹងសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង បានព្យាយាមពិនិត្យកូដ និងទិន្នន័យម្តងហើយម្តងទៀត ដោយភាពអត់ធ្មត់ និងហ្មត់ចត់។ នាងបានប្រើច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង របស់នាងឱនទៅជិតអេក្រង់ ដើម្បីស្វែងរកកំហុសឆ្គងតូចបំផុត។ ចំណែកកន្និកា ដែលមានសក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់ បានបង្ហាញភាពមិនសប្បាយចិត្តចំពោះការពន្យារពេលនេះ។ នាងមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា ហើយនាងមិនចូលចិត្តឃើញគម្រោងជាប់គាំងនោះទេ។

សម្ពាធកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ រីឯបរិយាកាសនៅក្នុងក្រុម ក៏ចាប់ផ្ដើមតានតឹង។ រាល់ការបរាជ័យបានបន្សល់ទុកនូវស្រមោលនៃការសង្ស័យ និងការមិនទុកចិត្ត។ ថ្ងៃមួយ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងប្រជុំដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយ កន្និកា ដែលតែងតែមានមហិច្ឆតាខ្ពស់ បានស្នើដំណោះស្រាយមួយដែលហាក់ដូចជាហ៊ានពេក និងប្រថុយប្រថាន។ នាងបានប្រើបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ របស់នាងដើម្បីពន្យល់ពីគំនិតរបស់នាងដោយសំឡេងច្បាស់លាស់ តែមានលក្ខណៈបង្ខិតបង្ខំ។ នាងជឿជាក់ថា មានតែវិធីសាស្រ្តរ៉ាឌីកាល់ប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចបំបែកឧបសគ្គនេះបាន។

ប៉ុន្តែ រចនា ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ មិនអាចទទួលយកបានឡើយ។ នាងមានបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ ហើយនាងបាននិយាយបដិសេធ ដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ តែម៉ឺងម៉ាត់។ នាងបានលើកហេតុផលថា ដំណោះស្រាយដែលប្រថុយប្រថានពេក អាចនាំឱ្យមានបញ្ហាកាន់តែធំនៅថ្ងៃក្រោយ។ នាងបានស្នើឱ្យមានវិធីសាស្រ្តដែលប្រុងប្រយ័ត្ន និងជាជំហានៗ។ ការពិភាក្សាបានប្រែក្លាយទៅជាជម្លោះដ៏តូចមួយ។ ពាក្យសម្ដីរវាងអ្នកទាំងពីរបានផ្លាស់ប្តូរទៅមករវាងគំនិតខុសគ្នា។ កន្និកាបានលើកឡើងពីប្រសិទ្ធភាព និងល្បឿន រីឯរចនាវិញបានសង្កត់ធ្ងន់លើស្ថិរភាព និងភាពរឹងមាំ។ ភាពតានតឹងបានគ្របដណ្តប់លើបន្ទប់ប្រជុំ។

អរុណ ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ បានសម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់។ គាត់បានយល់ពីហេតុផលរបស់ពួកគេម្នាក់ៗ។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីការពិចារណាដ៏ស៊ីជម្រៅ។ គាត់បានលើកដៃឡើងជាសញ្ញាឱ្យពួកគេបញ្ឈប់។ «យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានចក្ខុវិស័យខុសគ្នា ហើយនោះជាកម្លាំងរបស់យើង» គាត់បាននិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ តែមានឥទ្ធិពល។ «កន្និកា នាងមើលឃើញផ្លូវទៅមុខយ៉ាងច្បាស់លាស់ ហ៊ានប្រឈមនឹងហានិភ័យ។ រចនា នាងមានភាពប្រុងប្រយ័ត្ន និងច្បាស់លាស់ ធានាបាននូវភាពរឹងមាំ។ តើយើងអាចយកចំណុចល្អនៃគំនិតទាំងពីរ មកបញ្ចូលគ្នាបានទេ?»

ពាក្យសម្ដីរបស់អរុណបានបំបែកភាពតានតឹង។ កន្និកា បានចាប់ផ្ដើមគិតឡើងវិញ។ រចនា ក៏បានបើកចិត្តទូលាយដើម្បីស្វែងយល់។ ពួកគេទាំងបីបានចាប់ផ្ដើមពិភាក្សាឡើងវិញ ដោយមានការដឹកនាំរបស់អរុណ។ គាត់បានស្នើឱ្យយកគំនិតច្នៃប្រឌិតរបស់កន្និកា មកធ្វើជាស្នូលនៃដំណោះស្រាយ ប៉ុន្តែត្រូវបន្ថែមយន្តការត្រួតពិនិត្យ និងការពារកំហុសដ៏ហ្មត់ចត់របស់រចនា។ ពួកគេបានចំណាយពេលពេញមួយយប់ ដោយធ្វើការជាមួយគ្នា ដោយមិនគិតពីភាពនឿយហត់។ អរុណ បានរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធ។ កន្និកា បានសរសេរកូដដ៏ស្មុគស្មាញដោយភាពរហ័សរហួន។ រចនា បានត្រួតពិនិត្យគ្រប់បន្ទាត់នៃកូដដោយភាពហ្មត់ចត់បំផុត។

ពេលព្រលឹមស្រាងៗ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដំបូងបានចាំងចូលតាមបង្អួច ពួកគេក៏បានរកឃើញដំណោះស្រាយមួយ។ ប្រព័ន្ធបានដំណើរការ។ បញ្ហាបច្ចេកទេសដ៏ធំដែលបានធ្វើឱ្យពួកគេជាប់គាំងអស់ជាច្រើនថ្ងៃ បានដួលរលំនៅក្រោមការខិតខំប្រឹងប្រែងរួមគ្នា។ ភាពនឿយហត់បានរលាយបាត់ទៅវិញ ជំនួសមកវិញដោយភាពសប្បាយរីករាយ និងមោទកភាព។ កន្និកា បានញញឹមយ៉ាងស្រស់ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក របស់នាងបញ្ចេញពន្លឺនៃជ័យជម្នះ។ រចនា ក៏បានញញឹមដូចគ្នា ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង ពោរពេញដោយក្តីរីករាយ។ អរុណ បានងក់ក្បាលដោយពេញចិត្ត ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ ក៏បានបង្ហាញនូវក្ដីពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

ឧបសគ្គដំបូងបង្អស់នេះ មិនត្រឹមតែជាការសាកល្បងសមត្ថភាពបច្ចេកទេសរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ តែជាមេរៀនដ៏មានតម្លៃអំពីកិច្ចសហការ និងការយោគយល់គ្នា។ ពួកគេបានដឹងថា ទោះបីជាមានភាពខុសគ្នាក្នុងវិធីសាស្រ្ត និងគំនិតក៏ដោយ ក៏ពួកគេអាចរកឃើញកម្លាំងដ៏ធំធេងនៅក្នុងការរួបរួមគ្នា។ គម្រោងវឌ្ឍនភាពរបស់ពួកគេ នឹងមិនត្រឹមតែជាសំណង់បច្ចេកទេសប៉ុណ្ណោះទេ តែជាភស្តុតាងនៃស្មារតីរួម និងការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំរបស់ពួកគេ។

ក្នុងចំណោមជ្រលងភ្នំដ៏ខ្ពស់ត្រដែត និងព្រៃព្រឹក្សាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ភូមិអរុណរះតូចមួយបានរងទុក្ខវេទនាដោយគ្រោះរាំងស្ងួតដ៏អូសបន្លាយ។ វាជាទុក្ខព្រួយដែលបានបោកបក់មកលើដីធ្លីអស់ជាច្រើនរដូវ រីងស្ងួតទន្លេ ស្ទឹង និងបឹងបួរ ទុកឱ្យដីស្រែប្រេះបែកខ្ទេចខ្ទី ដូចជាបេះដូងរបស់ប្រជាពលរដ្ឋដូច្នោះដែរ។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃកង្វះទឹក បានគ្របដណ្ដប់លើរាល់ការសន្ទនា លើកលែងតែសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវដ៏ទន់ខ្សោយអំពីដំណោះស្រាយ ដែលបាននិយាយតៗគ្នាមកថាមានកប់នៅក្នុងប្រាសាទបុរាណមួយ ដែលគេបោះបង់ចោលកណ្ដាលព្រៃជ្រៅ។

ក្រុមប្រឹក្សាភូមិ ដែលមុខមាត់មានស្នាមជ្រួញដោយបារម្ភ បានហៅយុវជនពីររូប ដែលត្រូវបានគេជឿជាក់លើចំណេះដឹង និងប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃរបស់ពួកគេ។ ម្នាក់ជាបុរសដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅរាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ។ លោកគឺ អរុណ ដែលមានសក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសដ៏ខ្ពស់។ រូបកាយខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ធ្វើឱ្យលោកលេចធ្លោជាអ្នកប្រាជ្ញវ័យក្មេង។ ម្នាក់ទៀតជាស្រ្តី ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ ច្រមុះតូចស្រួចចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍។ នាងគឺ រចនា ដែលមានសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង។ រាងតូចល្អិត មានកម្ពស់ល្មម តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ នាងត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាអ្នកយល់ដឹងពីធម្មជាតិ និងវិញ្ញាណនៃព្រៃភ្នំ។

ភ្នែកធំខ្មៅរាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់ អរុណ បានសម្លឹងមើលផ្ទាំងសិលាចារឹកបុរាណមួយផ្ទាំង ដែលគេបានរកឃើញកប់ពាក់កណ្ដាលនៅក្នុងប្រាសាទចាស់។ វាជាថ្មបាយក្រៀមដែលពោរពេញទៅដោយអក្សរបុរាណ និងឆ្លាក់ដោយរូបភាពអាថ៌កំបាំង។ អស់ជាច្រើនថ្ងៃ រាល់ពេលព្រឹកព្រលឹមរហូតដល់ព្រះអាទិត្យលិចបាត់ អរុណ បានតាំងចិត្តស្រាវជ្រាវលើអក្សរទាំងនោះ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់របស់លោកតែងតែជ្រួញបន្តិច ពេលជួបប្រទះនូវពាក្យពេចន៍ដែលមិនអាចបកស្រាយបាន ចំណែកបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក បានសង្កត់ជាប់គ្នាបន្តិច ព្រោះតែការគិតគូរយ៉ាងម៉ត់ចត់។ លោកបានប្រើយុទ្ធសាស្ត្រសិក្សាទាំងអស់ដែលលោកបានរៀនសូត្រពីសំណាក់លោកគ្រូអាចារ្យ ដោយព្យាយាមប្រៀបធៀបនិមិត្តសញ្ញា និងព្យញ្ជនៈទៅនឹងអត្ថបទផ្សេងទៀតដែលលោកធ្លាប់ស្គាល់។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អត្ថន័យនៅតែមិនច្បាស់លាស់ ដូចជាអ័ព្ទដែលគ្របដណ្ដប់លើកំពូលភ្នំដូច្នោះ។

រចនា វិញ មិនបានផ្តោតលើអក្សរច្រើនដូច អរុណ នោះទេ។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង បានសម្លឹងមើលរូបភាពដែលឆ្លាក់លើថ្ម ព្រមទាំងរូបចម្លាក់នៅជុំវិញប្រាសាទ និងសូម្បីតែលំនាំលូតលាស់នៃវល្លិរុំព័ទ្ធជញ្ជាំងបុរាណ។ ច្រមុះតូចស្រួចចុងរលោងរបស់នាង តែងតែស្រង់ក្លិនដី និងស្លឹកឈើស្ងួត ដែលជាក្លិននៃប្រាសាទដែលបោះបង់ចោល។ បបូរមាត់ពេញទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង តែងតែខ្សឹបខ្សៀវដោយស្ងាត់ស្ងៀមនូវកំណាព្យបុរាណ ឬរឿងព្រេងនិទានដែលនាងបានឮតាំងពីកុមារភាព។ នាងជឿជាក់ថា ចម្លើយមិនមែនត្រឹមតែនៅក្នុងពាក្យនោះទេ ប៉ុន្តែនៅក្នុងបរិបទ នៅក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្ស និងធម្មជាតិ ដែលបានឆ្លុះបញ្ចាំងតាមរយៈសិល្បៈបុរាណ។ ភាពខុសគ្នានៃវិធីសាស្ត្ររបស់ពួកគេ បានបង្កើតឱ្យមានគម្លាតតូចមួយរវាងអ្នកទាំងពីរ។

«ពាក្យទាំងនេះ ហាក់ដូចជាមានន័យពីរយ៉ាង» អរុណ បានបន្លឺវាចាដោយសំឡេងដកដង្ហើមធំមួយ នៅពេលដែលព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមលិចបាត់ម្ដងទៀត។ ភ្នែកធំខ្មៅរាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក មើលទៅដូចជាបាត់បង់ភាពជឿជាក់បន្តិច។ «វាអាចបកប្រែថា ‘ទឹកនៃមេឃនឹងធ្លាក់ចុះ’ ឬ ‘ទន្លេនៃព្រះជាម្ចាស់នឹងរីងស្ងួត’។ វាហាក់ដូចជាមានភាពផ្ទុយគ្នា។» បបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក បានបង្ហាញនូវការខកចិត្ត។

រចនា ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ បានងាកមក អរុណ។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង បានរំកិលបន្តិចបន្តួចនៅលើស្មា។ «ចុះរូបឆ្លាក់នេះវិញ អរុណ?» នាងបានចង្អុលទៅរូបភាពឆ្លាក់តូចមួយនៅជិតអត្ថបទដែល អរុណ កំពុងសិក្សា។ រូបនោះបង្ហាញអំពីបុរសម្នាក់ដែលកំពុងកាន់ក្អមទឹកនៅចន្លោះផ្កាយពីរ។ «រូបនេះមិនមែនជារូបភាពធម្មតាទេ វាជាតារានិករ។ បើតាមរឿងព្រេងបុរាណ តារានិករនេះទាក់ទងនឹងការធ្លាក់ចុះនៃទឹកសន្សើម។» បបូរមាត់ពេញទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានពន្យល់ដោយទន់ភ្លន់។

អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច បានងក់ក្បាល។ ភ្នែកធំខ្មៅរាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានសម្លឹងទៅរូបភាពនោះម្ដងទៀត។ «តារានិករ…» លោកបានខ្សឹបខ្សៀវ។ «ខ្ញុំបានផ្តោតលើភាសាតែមួយមុខ រហូតដល់ខ្ញុំភ្លេចពីសារៈសំខាន់នៃរូបភាពទាំងនេះ។» លោកបានយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់ រចនា បន្តិចម្ដងៗ។ ស្មារីកធំរបស់លោកបានបង្ហាញពីភាពតានតឹងដែលត្រូវបានបន្ធូរបន្ថយបន្តិច។

«ហើយក្រឡេកមើលផ្ទាំងឆ្លាក់នៅខាងក្រោមនេះ» រចនា បានបន្ត ដោយចង្អុលទៅបន្ទះថ្មដែលរហែកនៅជើងសិលាចារឹក។ «វាបង្ហាញពីរបៀបសាងសង់ទំនប់ទឹកមួយ ដោយមានច្រកទ្វារសម្រាប់គ្រប់គ្រងលំហូរទឹក។ វាហាក់ដូចជាមានអត្ថបទមួយទៀតនៅទីនេះ ដែលត្រូវបានបំផ្លាញទៅហើយ។» ភ្នែកខ្មៅមូលធំភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង បានបង្ហាញពីការយល់ដឹងដ៏ជ្រៅ។

ការយល់ដឹងនេះ បានចាប់ផ្ដើមលាយឡំគ្នា។ អរុណ បានបកស្រាយពាក្យដែលគាត់បានសិក្សា ហើយ រចនា បានផ្គូផ្គងពួកវាទៅនឹងរូបភាព និងបរិបទធម្មជាតិ។ ពួកគេបានចំណាយពេលច្រើនថ្ងៃទៀតនៅកណ្ដាលប្រាសាទបុរាណនោះ ក្រោមពន្លឺថ្ងៃ និងពន្លឺព្រះច័ន្ទ។ ភ្នែកធំខ្មៅរាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់ អរុណ បានសម្លឹងមើលទៅបបូរមាត់ពេញទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់ រចនា នៅពេលដែលនាងបានពន្យល់ពីសារៈសំខាន់នៃវដ្តតាមច័ន្ទគតិ និងរបៀបដែលវាប៉ះពាល់ដល់កម្ពស់ទឹកក្នុងរដូវប្រាំង។ ចំណែកឯ រចនា វិញ នាងបានសម្លឹងមើលទៅច្រមុះស្រួចត្រង់របស់ អរុណ នៅពេលដែលលោកបានចង្អុលបង្ហាញពីភាពជាក់លាក់នៃពាក្យបុរាណ ដែលបង្ហាញពីមុំ និងទិសដៅសម្រាប់ជីករណ្តៅទឹក។

បន្តិចម្ដងៗ បំណែកនៃផ្ទាំងសិលាចារឹកបានចាប់ផ្ដើមបញ្ចូលគ្នាជាលំនាំមួយ។ ពាក្យ «ទឹកនៃមេឃនឹងធ្លាក់ចុះ» មិនមែនសំដៅលើទឹកភ្លៀងផ្ទាល់នោះទេ ប៉ុន្តែជាទឹកដែលបានប្រមូលផ្ដុំពីកម្ពស់ខ្ពស់តាមរយៈប្រព័ន្ធប្រឡាយចាស់មួយ ដែលបានរចនាឡើងដើម្បីចាប់យកទឹកសន្សើម និងទឹកភ្លៀងខ្សោយនៅក្នុងរដូវប្រាំង ហើយដឹកនាំវាទៅកាន់អាងស្តុកទឹកសម្ងាត់មួយ។ ពាក្យ «ទន្លេនៃព្រះជាម្ចាស់នឹងរីងស្ងួត» គឺជាការព្រមានថា ប្រសិនបើប្រព័ន្ធនេះមិនត្រូវបានថែរក្សាទេ នោះប្រភពទឹកដ៏សំខាន់របស់ភូមិ នឹងត្រូវបាត់បង់។ រូបឆ្លាក់តារានិករ គឺជានិមិត្តសញ្ញានៃពេលវេលាដ៏ល្អបំផុតដើម្បីសម្អាត និងជួសជុលប្រព័ន្ធនេះ គឺនៅពេលដែលតារានិករនោះលេចចេញលើមេឃនៅពេលរាត្រី។

នៅទីបំផុត ភាពស្ងៀមស្ងាត់ដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយការភ័យខ្លាច បានប្រែទៅជាភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃការរកឃើញដ៏អស្ចារ្យ។ ភ្នែកធំខ្មៅរាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់ អរុណ និងភ្នែកខ្មៅមូលធំភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់ រចនា បានជួបគ្នា។ ភាពនឿយហត់បានបាត់ទៅវិញ អស់សល់តែពន្លឺនៃជ័យជម្នះដ៏តូចមួយ ប៉ុន្តែមានន័យជ្រាលជ្រៅ។ បបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់ អរុណ បានរីកចេញជាស្នាមញញឹមដ៏កម្រ។ ចំណែកឯបបូរមាត់ពេញទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់ រចនា ក៏បានរីកចេញជាស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងឆ្លើយតបវិញ។

ពួកគេបានត្រឡប់ទៅភូមិវិញ ទាំងមុខមាត់ប្រឡាក់ដោយធូលីដី ប៉ុន្តែភ្នែករបស់ពួកគេពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម។ អរុណ ដែលមានរាងខ្ពស់មាំ ស្មារីកធំ និងរាងសង្ហា បានដើរទៅមុខដោយមានភាពជឿជាក់ ចំណែក រចនា ដែលមានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ បានដើរក្បែរលោកដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ពួកគេបានបង្ហាញដំណោះស្រាយទៅកាន់ក្រុមប្រឹក្សាភូមិ ដែលបានស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់នូវការបកស្រាយដ៏ស្មុគស្មាញរបស់ពួកគេ។ ការណែនាំរបស់ពួកគេត្រូវបានអនុវត្តភ្លាមៗ។ ប្រជាជនភូមិបានចាប់ផ្ដើមសម្អាតប្រឡាយបុរាណ និងជួសជុលទំនប់ដែលលាក់កំបាំង ដែលដឹកនាំទឹកពីប្រភពសម្ងាត់មួយទៅកាន់ស្រែចម្ការរបស់ពួកគេ។

ប៉ុន្មានសប្ដាហ៍ក្រោយមក នៅពេលដែលតារានិករដែល រចនា បានពន្យល់ បានលេចឡើងនៅលើមេឃនៅពេលរាត្រី ទឹកបានចាប់ផ្ដើមហូរតាមប្រឡាយបុរាណជាលើកដំបូងក្នុងរយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍។ សំឡេងទឹកហូរ បានក្លាយជាតន្ត្រីដ៏ផ្អែមល្ហែមបំផុតសម្រាប់ត្រចៀករបស់ប្រជាពលរដ្ឋ។ ស្រែចម្ការដែលធ្លាប់តែប្រេះបែកខ្ទេចខ្ទី បានចាប់ផ្ដើមទទួលបានជីវិតថ្មី។ ភាពជោគជ័យដ៏តូចមួយនេះ មិនត្រឹមតែបាននាំមកនូវទឹកដល់ដីស្រែរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានបណ្ដុះនូវគ្រាប់ពូជនៃសេចក្តីទុកចិត្តដ៏ជ្រាលជ្រៅរវាង អរុណ និង រចនា ផងដែរ។ អរុណ បានរៀនសូត្រពីតម្លៃនៃវិចារណញាណ និងការយល់ដឹងពីធម្មជាតិ ចំណែក រចនា បានរៀនសូត្រពីតម្លៃនៃភាពជាក់លាក់ និងការវិភាគបែបឡូស៊ីក។ ពួកគេបានយល់ថា កម្លាំងរបស់ពួកគេ មិនមែនស្ថិតនៅត្រឹមតែសមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅក្នុងភាពរួបរួមគ្នា បំពេញឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចជាពន្លឺនៃព្រះអាទិត្យ និងពន្លឺនៃព្រះច័ន្ទ ដែលបំភ្លឺផ្លូវទៅរកភាពជោគជ័យ។ ចាប់ពីពេលនោះមក ការងាររួមគ្នាបានក្លាយជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃកិច្ចការទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ដោយភាពជឿជាក់បានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេម្នាក់ៗ។

រាត្រីកាលបានលាតសន្ធឹងយ៉ាងវែងអន្លាយ គ្របដណ្ដប់មកលើទីក្រុងដ៏មមាញឹកមួយនេះ នាំមកនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ ហួសពីសន្ធឹកសម្លេងយានយន្តដែលនៅតែល្មមល្មើយ។ នៅក្នុងមហាអគារខ្ពស់ត្រដែតមួយ ការិយាល័យដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយសំឡេងជជែកកម្សាន្ត និងសន្ធឹកក្តារចុច បានប្រែក្លាយទៅជាទីស្ងប់ស្ងាត់ស្ទើរទាំងស្រុង មានតែសំឡេងនាឡិកាដើរតិចៗ និងសំឡេងគ្រលុកកុំព្យូទ័រ ដែលជាតន្រ្តីសម្រាប់អ្នកដែលនៅសេសសល់។ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលកំពុងតស៊ូនឹងភារកិច្ច ការងារដែលពុំទាន់បានបញ្ចប់នោះ មានបុគ្គលបីរូបកំពុងប្រឈមមុខនឹងកាលៈទេសៈនេះដោយភាពអត់ធ្មត់ និងការព្យាយាម។

អរុណ គឺជាបុរសម្នាក់ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ តែងតែមានមន្តស្នេហ៍មួយដែលទាក់ទាញភ្នែកអ្នកដទៃ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលោង សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងបុគ្គលិកលក្ខណៈរឹងមាំ។ លោកអរុណមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ។ ឥឡូវនេះ លោកកំពុងតែអង្គុយត្រង់ខ្លួននៅមុខកុំព្យូទ័ររបស់លោក ភ្នែករបស់លោកសម្លឹងទៅលើអេក្រង់ ដោយមិនព្រិចភ្នែកសូម្បីតែមួយវិនាទី។ ម្រាមដៃរៀបរយរបស់លោក បានវាយទៅលើក្តារចុចយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែមិនមានសំឡេងរំខានអ្វីឡើយ។ ភាពអស់កម្លាំងបានចាប់ផ្តើមគ្របដណ្តប់លើរូបកាយរបស់លោកបន្តិចម្តងៗ បណ្តាលឱ្យលោកដកដង្ហើមធំមួយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ដែលជាសញ្ញានៃការតស៊ូខាងក្នុងដែលលោកកំពុងតែជួបប្រទះ។

មិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីលោកអរុណ នាងរចនា ក៏កំពុងតែរវល់នឹងការងាររបស់នាងដែរ។ នាងមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ របស់នាង គឺតែងតែមានភាពទាក់ទាញ។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ធ្វើឱ្យនាងកាន់តែមើលទៅស្រស់ស្អាត។ រចនាមានកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់។ នាងបានលើកកែវកាហ្វេដែលត្រជាក់មួយសន្សើម មកបបូរមាត់ ហើយក្រេបបន្តិចដោយទឹកមុខងងុយដេក។ ភ្នែកមូលធំរបស់នាង បានងាកទៅមើលលោកអរុណបន្តិច ដោយឃើញនូវភាពនឿយហត់ដែលលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ឆ្លាតវៃរបស់លោក ហើយនាងក៏មានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរមួយរំពេច។

នៅជ្រុងម្ខាងទៀត នាងកន្និកា កំពុងតែត្រួតពិនិត្យឯកសារជាច្រើនសន្លឹកដោយយកចិត្តទុកដាក់។ នាងមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ ដែលបង្ហាញពីភាពជឿជាក់និងភាពម៉ឺងម៉ាត់។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់ ធ្វើឱ្យនាងមើលទៅមានភាពរៀបរយ។ នាងកន្និកាមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ នាងគឺជាបុគ្គលដែលពោរពេញទៅដោយស្មារតីតស៊ូ និងមិនងាយចុះចាញ់នឹងការងារឡើយ។ នាងបានលើកក្បាលឡើងបន្តិច ហើយបាននិយាយទៅកាន់អ្នកទាំងពីរដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ថា៖ «តើយើងជិតរួចរាល់ហើយឬនៅ?» សំឡេងរបស់នាងបានបំបែកនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងបន្ទប់ បង្កើតបានជាលំហូរនៃការសន្ទនាឡើងវិញ។

លោកអរុណ បានតបវិញដោយទឹកមុខអស់សំណើចបន្តិច ដោយបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ ញញឹមបន្តិចថា៖ «ស្ទើរហើយ! តែខ្ញុំគិតថាយើងត្រូវពិនិត្យឡើងវិញនូវចំណុចសំខាន់មួយចំនួនទៀត ដើម្បីធានានូវភាពល្អឥតខ្ចោះ»។ នាងរចនា បានងក់ក្បាលយល់ព្រម ខណៈដែលភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង នោះបានបង្ហាញពីការគាំទ្ររបស់នាងចំពោះការសម្រេចចិត្តនោះ។ «ខ្ញុំគិតថាការត្រួតពិនិត្យឡើងវិញគឺជារឿងសំខាន់ ព្រោះវាជាការងារដែលទាមទារនូវភាពជាក់លាក់» នាងនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់។

កាលវេលាបានបន្តរំកិលទៅមុខយឺតៗ ដូចជាព្រលឹងនៃរាត្រីដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ ភាពតានតឹងនៃការងារបានចាប់ផ្តើមស្រកចុះបន្តិចម្តងៗ ជំនួសមកវិញដោយភាពកក់ក្តៅ និងភាពស្និទ្ធស្នាលរវាងអ្នកទាំងបី។ ភាពអស់កម្លាំងដែលធ្លាប់តែជាបន្ទុក បានប្រែក្លាយទៅជាចំណងមួយដែលភ្ជាប់ពួកគេជាមួយគ្នា នៅក្នុងយប់ដ៏វែងអន្លាយនេះ។ លោកអរុណ បានចាប់ផ្តើមសង្កេតឃើញនូវភាពទន់ភ្លន់របស់នាងរចនា ដែលលោកពុំធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង ពេលដែលនាងសម្លឹងមើលលោក ហាក់ដូចជាមានសារមួយដែលលាក់បាំង។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង គឺមើលទៅគួរឱ្យស្រឡាញ់ជាងពេលថ្ងៃ ដែលតែងតែមានភាពមមាញឹក។ រីឯនាងរចនាវិញ នាងក៏ចាប់ផ្តើមមើលឃើញលោកអរុណ ក្នុងទម្រង់ផ្សេងមួយទៀតដែរ។ ពីមុនមក នាងតែងតែឃើញលោកជាបុរសឆ្លាតវៃម្នាក់ ដែលមានភាពថ្លៃថ្នូរ តែមិនងាយនឹងចូលជិត។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ភាពនឿយហត់ដែលលេចឡើងនៅលើទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់លោក ជាមួយនឹងការដកដង្ហើមធំរបស់លោក គឺបានបង្ហាញពីភាពជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់ដែលមានអារម្មណ៍នឿយហត់ដូចគ្នា។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានប្រែទៅជាភ្នែកដែលពោរពេញទៅដោយភាពអស់កម្លាំង តែនៅតែមានពន្លឺនៃភាពឈ្លាសវៃលាក់ទុក។

នាងកន្និកា ដែលជាមនុស្សមានវិន័យតឹងរ៉ឹង តែងតែមានភាពម៉ឺងម៉ាត់ក្នុងការងារនោះ ពេលនេះនាងក៏បានបង្ហាញនូវផ្នែកទន់ភ្លន់របស់នាងដែរ។ នាងបាននិយាយលេងសើចបន្តិចបន្តួច អំពីការងារដែលមិនចេះចប់មិនចេះហើយរបស់ពួកគេ។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយរបស់នាង បានលាតសន្ធឹងជាស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ ដែលពុំធ្លាប់ឃើញពីមុនមក។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានសម្លឹងមើលទៅអ្នកទាំងពីរ ជាមួយនឹងភាពកក់ក្តៅមួយ ដែលបង្ហាញថានាងក៏មានអារម្មណ៍ដូចអ្នកទាំងពីរដែរ។ «ខ្ញុំពិតជាចង់ឱ្យមានបាយក្តៅៗមួយចាន និងភួយមួយសម្រាប់ដេកពួនមែន» នាងនិយាយដោយសម្លេងល្វើយៗ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរសើច។ សំឡេងសើចតិចៗនោះ បានបន្លឺឡើងនៅក្នុងការិយាល័យដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ប្រៀបដូចជាតន្ត្រីដែលបំបាត់នូវភាពឯកោ។

លោកអរុណ បានងើបមុខឡើង ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅធ្វើកាហ្វេមួយកែវទៀត តើអ្នកទាំងពីរចង់បានដែរទេ?» នាងរចនា បានងក់ក្បាលយល់ព្រមភ្លាមៗ ខណៈដែលនាងកន្និកា បានលើកដៃឡើងជាសញ្ញា។ នៅពេលដែលលោកអរុណដើរទៅកាន់ទីកន្លែងធ្វើកាហ្វេ នាងរចនា បានងាកទៅរកនាងកន្និកា។ «នាងកន្និកា តើនាងគិតថាលោកអរុណជាមនុស្សបែបណា?» រចនា សួរដោយសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវបន្តិច។ នាងកន្និកា បានគិតបន្តិច ដោយបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយរបស់នាង រឹតតែញញឹម។ «ពីមុនខ្ញុំគិតថាគាត់ជាមនុស្សឆ្លាតវៃម្នាក់ តែមានចរិតឆ្មើងឆ្មៃបន្តិច។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំឃើញថាគាត់ក៏ជាមនុស្សម្នាក់ដែលខ្វល់ខ្វាយពីអ្នកដទៃដែរ» នាងឆ្លើយតប។ រចនា បានញញឹម ដោយភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង ក៏បានបញ្ចេញនូវអារម្មណ៍មួយដែលពិបាកនឹងពន្យល់។

លោកអរុណ បានត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងកាហ្វេបីកែវ។ លោកបានដាក់កែវមួយឱ្យនាងរចនា ហើយមួយទៀតឱ្យនាងកន្និកា។ ខណៈដែលដៃរបស់លោកបានប៉ះនឹងដៃរបស់នាងរចនាដោយអចេតនា ទឹកមុខរបស់នាងបានប្រែជាក្រហមបន្តិច។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោកអរុណ បានសម្លឹងមើលទៅនាងរចនាបន្តិច ហាក់ដូចជាមានអ្វីមួយដែលបានផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងចិត្តរបស់លោក។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់មួយរំពេចបានគ្របដណ្តប់មកលើអ្នកទាំងបី ខណៈដែលពួកគេកំពុងតែក្រេបកាហ្វេ។

រាត្រីបានបន្តលាតសន្ធឹង ក៏ប៉ុន្តែបេះដូងរបស់អ្នកទាំងបីបានចាប់ផ្តើមរីកធំឡើង ជាមួយនឹងអារម្មណ៍ថ្មី។ ពួកគេមិនមែនគ្រាន់តែជាមិត្តរួមការងារទៀតទេ តែជាមនុស្សដែលបានចែករំលែកនូវភាពនឿយហត់ ការតស៊ូ និងការយល់ចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក។ នៅពេលដែលការងារត្រូវបានបញ្ចប់ ហើយពួកគេបានបិទកុំព្យូទ័ររៀងៗខ្លួន ការិយាល័យនោះបានត្រឡប់ទៅជាភាពស្ងៀមស្ងាត់វិញ។ ពួកគេបានដើរចេញពីការិយាល័យជាមួយគ្នា នៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏ត្រជាក់។ ខ្យល់រាត្រីបានបក់ផាត់តិចៗ នាំមកនូវភាពត្រជាក់ល្ហឹម។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលបានចែករំលែកគ្នានោះ មិនមែនជាភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃភាពឯកោទៀតឡើយ តែជាភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃចំណងថ្មីមួយដែលបានចាប់ផ្តើមចងភ្ជាប់ដួងចិត្តពួកគេជាមួយគ្នា។ រាត្រីដ៏វែងអន្លាយនេះ បានបង្រៀនពួកគេថា ក្រោមស្រទាប់នៃភារកិច្ច និងតួនាទី ក៏នៅមានបេះដូងមនុស្សដែលត្រូវការភាពកក់ក្តៅ និងការយល់ចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមកជានិច្ច។

រាត្រីយល់ជ្រៅទៅហើយ អណ្ដាតភ្លើងចង្កៀងវិទ្យុទូទៅនៅតែបន្តបញ្ចេញរស្មីព្រឿងៗ លើផ្ទៃការិយាល័យដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ។ សូររលកខ្យល់រាត្រីបក់ផាត់ស្លឹកឈើនៅខាងក្រៅ បញ្ចេញស័ព្ទរំហើយៗ ហាក់ដូចជាកំពុងលួងលោមដួងចិត្តដែលសេសសល់ក្នុងទីនេះ។ កិច្ចការដែលពុំទាន់សម្រេច នៅតែជាភារៈធ្ងន់ លើស្មាដ៏ទូលាយរបស់បុរសម្នាក់ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ។ គឺ លោក អរុណ ហ្នឹងឯង ដែលកំពុងអង្គុយត្រង់ គយគន់ឯកសារជាច្រើនសន្លឹក ដោយកាយវិការថ្លៃថ្នូរ ពោរពេញដោយការតាំងចិត្ត។ ក្នុងទីស្ងាត់ជ្រងំនេះ បុរសរូបនេះមានបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ ប្រណិតបង្ហើបៗ ហាក់កំពុងរៀបរាប់ពីផែនការដ៏ស្មុគស្មាញក្នុងចិត្ត។ ក្បែរនោះបន្តិច មានស្រីម្នាក់ទៀត ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ នាង រចនា កំពុងសម្រក់ទឹកខ្មៅបន្តិចម្ដងៗ លើក្រដាសស ដោយម្រាមដៃស្រឡូន និងកាយវិការទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល របស់នាង បានលែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ហាក់កំពុងបិទបាំងនូវភាពហត់នឿយដែលលាក់កំបាំង។

«នៅតែពុំទាន់សម្រេចទៀតទេឬ?» សូរវាចារបស់ អរុណ បានបន្លឺឡើងបំបែកភាពស្ងៀមស្ងាត់។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនរបស់លោក បានងាកបន្តិចមកកាន់ រចនា។

នាង រចនា ងើបមុខបន្តិចពីគំនរឯកសារ។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានសន្សឹមៗ បើកតបថា៖ «បាទ លោក។ កិច្ចការនៅសល់ច្រើនណាស់។ លោក អរុណ ខ្លួនឯងក៏នៅទីនេះដែរ តើមានរឿងអ្វីខ្លះឬ?»

អរុណ ញញឹមបន្តិច។ «ពុំមានអ្វីពិសេសទេ គ្រាន់តែឯកសារមួយចំនួនទាមទារការសម្រេចចិត្តបន្ទាន់។ ពេលខ្លះ ការនៅយឺតយូរយ៉ាងនេះ ក៏ផ្ដល់ឱកាសឱ្យយើងគិតពិចារណាបានច្រើនដែរ។»

រចនា ងក់ក្បាលយល់ស្រប។ នាង ងាកមុខបន្តិចទៅក្រៅបង្អួច ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីពន្លឺអណ្ដែតអណ្ដោងនៃទីក្រុង។ «ពិតណាស់ លោក។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់រាត្រីកាល តែងនាំមកនូវសេចក្ដីរំពឹងគិត និងការរិះគិតឡើងវិញនូវរឿងរ៉ាវក្នុងអតីតកាល។»

សូរខ្យល់បក់រំហើយបន្តិចម្ដងៗ រួមនឹងភាពស្ងៀមស្ងាត់ បានធ្វើឱ្យបរិយាកាសកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ អរុណ បង្ហើបបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ របស់លោកជាថ្មី។ «ពេលខ្លះ ខ្ញុំតែងនឹកឃើញដល់គ្រាដែលខ្ញុំនៅជាកុមារ។ កាលនោះ ឪពុកខ្ញុំជាអ្នកធ្វើការងារច្រើន ពុំសូវមានពេលជាមួយកូនឡើយ។ ខ្ញុំនៅតែចងចាំ កាលខ្ញុំមានជំងឺម្ដង គាត់បានអង្គុយមើលថែខ្ញុំពេញមួយយប់។ ព្រឹកឡើង គាត់ហត់ខ្លាំងណាស់ តែគាត់នៅតែទៅធ្វើការ។ រូបភាពនោះ នៅតែដិតដាមក្នុងចិត្តខ្ញុំរហូត។ វាបានបង្រៀនខ្ញុំពីតម្លៃនៃការតស៊ូ និងការលះបង់ដើម្បីអ្នកដទៃ។»

ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់ អរុណ បានសម្លឹងត្រង់ទៅមុខ ហាក់កំពុងរំលឹកដល់អនុស្សាវរីយ៍ដ៏ជ្រាលជ្រៅនោះ។ កម្ពស់ខ្ពស់មាំ ស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់លោក ហាក់កាន់តែបង្ហាញនូវភាពរឹងមាំពីខាងក្នុង។

រចនា បានស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង បានបញ្ចេញរស្មីអាណិតអាសូរ។ «ជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏មានតម្លៃណាស់ លោក អរុណ។ វាពិតជាបង្ហាញពីក្ដីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធរបស់ឪពុកម្នាក់។ ខ្ញុំខ្លួនឯង ក៏មានរឿងរ៉ាវស្រដៀងគ្នាដែរ។»

នាង រចនា សម្លឹងចុះទៅលើកណ្ដាប់ដៃរបស់នាងបន្តិច មុននឹងបន្ត។ «កាលពីកុមារភាព ខ្ញុំរស់នៅក្នុងភូមិដាច់ស្រយាលមួយ។ ម្ដាយខ្ញុំជាស្ត្រីមេផ្ទះធម្មតា តែគាត់ឧស្សាហ៍ព្យាយាមណាស់។ រាល់ថ្ងៃ គាត់តែងតែក្រោកពីព្រលឹម ទៅរកបន្លែផ្លែឈើតាមចម្ការ យកមកលក់ដូរនៅផ្សារ។ ពេលមួយ គាត់ឈឺធ្ងន់ណាស់ តែគាត់នៅតែខំប្រឹងទៅផ្សារ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំមានលុយបន្តការសិក្សា។ ខ្ញុំនៅចាំបានថា ខ្ញុំបានលួចយំនៅកៀនផ្ទះ ព្រោះអាណិតម្ដាយ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានប្ដេជ្ញាចិត្តថា នឹងត្រូវតែខិតខំរៀនសូត្រឱ្យបានពូកែ ដើម្បីសងគុណគាត់។»

បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់ រចនា បានប្រែជាស្រពាប់បន្តិច ពេលនាងរៀបរាប់ពីអតីតកាល។ ទឹកដមសំឡេងរបស់នាង ទន់ភ្លន់គួរឱ្យស្ដាប់ បញ្ចេញនូវភាពរាបសាពីខាងក្នុង។

អរុណ ស្ដាប់ រចនា ដោយយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់របស់លោក ហាក់រំកិលបន្តិចបន្តួច ពេលលោកគិត។ «ជាការពិត ឪពុកម្ដាយតែងតែលះបង់គ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីកូន។ រឿងរ៉ាវរបស់លោកស្រី រចនា បានរំឭកខ្ញុំពីភាពមមាញឹករបស់ម្ដាយខ្ញុំដែរ។ កាលនោះ គាត់ក៏ជាអ្នកដែលខិតខំប្រឹងប្រែងខ្លាំងណាស់ក្នុងការរកស៊ី ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ។ គាត់តែងតែបង្រៀនខ្ញុំថា ជីវិតគឺពោរពេញដោយឧបសគ្គ តែបើយើងចេះតស៊ូ អ្វីៗនឹងអាចសម្រេចបាន។ គាត់ក៏តែងតែលើកទឹកចិត្តឱ្យខ្ញុំចេះចែករំលែក និងជួយអ្នកដទៃ។»

ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់ អរុណ បញ្ចេញរស្មីយល់ចិត្ត និងការកោតសរសើរ។ ឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់លោក ហាក់កាន់តែបង្ហាញនូវភាពទន់ភ្លន់ពីខាងក្នុង។

រចនា ញញឹមបន្តិច។ «ពិតណាស់ លោក អរុណ។ ការចែករំលែកគ្នាទៅវិញទៅមក ជួយឱ្យយើងយល់ចិត្តគ្នាបានកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ ខ្ញុំក៏តែងតែចងចាំពាក្យម្ដាយខ្ញុំដែរ គាត់ថា កុំមើលងាយខ្លួនឯង ព្រោះមនុស្សគ្រប់រូបមានតម្លៃរៀងៗខ្លួន។ យើងគ្រាន់តែត្រូវរកឱ្យឃើញនូវចំណុចខ្លាំងរបស់យើង ហើយអភិវឌ្ឍវា។»

សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល របស់ រចនា បានរំកិលបន្តិច ពេលនាងងាកមុខមកសម្លឹង អរុណ។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់នាង បានបញ្ចេញនូវភាពជឿជាក់និងមិត្តភាព។

«ជាពាក្យពេចន៍ដ៏មានន័យជ្រាលជ្រៅ។» អរុណ ឆ្លើយតប។ «ពេលខ្លះ យើងរវល់តែនឹងការងារប្រចាំថ្ងៃ រហូតភ្លេចពីអត្ថន័យពិតនៃជីវិត។ ការដែលយើងបានអង្គុយនិយាយគ្នាដូចពេលនេះ វាបានធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងពុំមែននៅឯកោទេ ទោះបីជាពេលយប់ជ្រៅយ៉ាងណាក៏ដោយ។»

លោក អរុណ ដាក់ប៊ិចចុះ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ របស់លោក ហាក់កំពុងឆ្លុះបញ្ចាំងពីគំនិតជាច្រើន។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់លោក បានបង្ហាញនូវស្នាមញញឹមរាក់ទាក់។

រចនា ងក់ក្បាល។ «ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ដូចគ្នាដែរ លោក អរុណ។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ការងារមានសម្ពាធខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ខ្ញុំភ្លេចពីក្ដីស្រមៃកាលពីកុមារភាពរបស់ខ្ញុំ។ តែពេលបានស្ដាប់រឿងរបស់លោក និងបានចែករំលែករឿងរបស់ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មានកម្លាំងចិត្តឡើងវិញ។ វាហាក់ដូចជាមាននរណាម្នាក់បានយល់ពីការលំបាករបស់ខ្ញុំ។»

បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់ រចនា ឥឡូវនេះ ពិតជាញញឹមពិតប្រាកដ។ ភាពទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់របស់នាង ហាក់បញ្ចេញរស្មីកាន់តែខ្លាំង។

«ការយល់ចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមកនេះហើយ ដែលជាចំណងមេត្រីភាពដ៏រឹងមាំបំផុត។» អរុណ បន្ត។ «ពុំមែនត្រឹមតែការងារឡើយ តែក្នុងជីវិតរស់នៅ ក៏ទាមទារនូវការយោគយល់ និងការជឿទុកចិត្តគ្នាដែរ។»

លោក អរុណ ងាកមកសម្លឹង រចនា ត្រង់ៗ។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានបញ្ចេញនូវភាពជឿជាក់ និងការគោរព។

រចនា តបទៅវិញដោយស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធ។ «ពិតណាស់ លោក អរុណ។ ខ្ញុំពិតជារីករាយណាស់ ដែលបានចែករំលែករឿងរ៉ាវផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយលោក។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា យើងបានស្គាល់គ្នាបានកាន់តែច្បាស់។»

ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោងរបស់នាង ហាក់រំកិលបន្តិចបន្តួច ពេលនាងនិយាយ។ រាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់របស់នាង បានបង្ហាញនូវភាពជឿជាក់ដែលកើតចេញពីការយល់ចិត្ត។

រាត្រីបានបន្តយល់ជ្រៅទៅៗ តែបរិយាកាសនៅក្នុងការិយាល័យ ពុំមែនជាភាពស្ងប់ស្ងាត់ឯកោទៀតឡើយ។ វាត្រូវបានបំពេញដោយភាពកក់ក្ដៅនៃមិត្តភាព និងការយល់ចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងដួងចិត្តនៃមនុស្សទាំងពីរ។ កិច្ចការដែលពុំទាន់សម្រេច ក៏លែងជាបន្ទុកធ្ងន់ធ្ងរទៀតដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាបានក្លាយជាស្ពានដែលបានភ្ជាប់ដួងចិត្តពីរ ឱ្យបានយល់ពីគ្នាទៅវិញទៅមក កសាងបានជាចំណងដ៏រឹងមាំមួយ ដែលអាចជាគ្រឹះសម្រាប់ថ្ងៃអនាគត។ ពន្លឺចង្កៀងវិទ្យុទូទៅនៅតែបញ្ចេញរស្មី តែពន្លឺនោះ ហាក់ដូចជាភ្លឺច្បាស់ជាងមុន បញ្ចេញនូវក្ដីសង្ឃឹម និងភាពកក់ក្ដៅ។

ក្នុងរាត្រីមួយដ៏សែនស្ងប់ស្ងាត់ ខ្យល់រំភើយផាត់មកដោយស្រាលរអិល រឹតតែបន្ថែមនូវភាពស្ងប់សូន្យក្នុងទីអារាមវត្តបុរាណមួយក្បែរមាត់ទន្លេ។ ពន្លឺចន្ទ្រាពេញវង់ ចាំងជះស្រទន់រំលេចរូបភាពនៃមែកឈើបុរាណ ដែលលាតសន្ធឹងសាខារបស់វាទៅលើដំបូលវិហារបុរាណ នាឯរបងវត្តកំពុងរោយរឹតទៅដោយវល្លិ៍រុំទ្រប់។ នាទីនោះ ក្នុងផ្ទះមួយក្បែរមាត់ទឹក ដែលលម្អទៅដោយលំនាំស្ថាបត្យកម្មបុរាណខ្មែរ រំលេចឡើងនូវភាពទន់ជ្រាយនៃវប្បធម៌ខ្មែរតែងតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភាពថ្លៃថ្នូរ។

នៅកណ្ដាលទីធ្លាផ្ទះ ដែលមានម្លប់ដើមស្វាយធំមួយដើមលាតសន្ធឹងសាខាត្រជាក់ស្រស់ គឺជារូបរាងដ៏សង្ហារបស់បុរសម្នាក់ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ របស់បុរសនោះ បង្ហាញពីភាពគិតច្រើន។ លោក អរុណ ដែលជាបុត្រាមួយរូបនៃគ្រួសារមានវង្សត្រកូល បានអង្គុយសម្លឹងមើលទៅមេឃា ដែលមានតែដួងតារារាប់រយពាន់លាន ចាំងប្រជែងជាមួយពន្លឺព្រះចន្ទពេញវង់តែមួយដួង។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស របស់លោក បានបង្ហាញនូវទំហំនៃការគិតរបស់លោក ដែលកំពុងតែប្រឈមមុខនឹងសម្ពាធការងារដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ កម្លាំងចិត្តរបស់លោកហាក់ដូចជារោយរឹតទៅដោយវល្លិ៍ទុក្ខ សង្កត់សង្កិននូវស្មារីកធំ និងរាងសង្ហារបស់លោកឲ្យស្ទើរតែឱនក្បាលចុះ។ បើទោះជាកាយវិការមាំទាំ និងឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់លោក ត្រូវបានរក្សាទុកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ភាពស្រអាប់នៃវិញ្ញាណមិនអាចបិទបាំងបានឡើយ។

ពេលនោះ កម្លាំងខ្យល់មួយផាត់នាំមកនូវក្លិនក្រអូបឈ្ងុយនៃផ្កាម្លិះ ដែលបង្កប់ទៅដោយភាពត្រជាក់ស្រស់ថ្លា។ សំឡេងជើងរបស់នារីម្នាក់ បានបោះជំហានយ៉ាងស្រាលទៅកាន់ទីធ្លានោះ។ នាងគឺ រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ របស់នាង តែងតែរាយមន្តស្នេហ៍ឲ្យអ្នកនៅជុំវិញខ្លួន។ នាងបានយល់អំពីភាពស្រអាប់នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ អរុណ ដែលបញ្ជាក់ពីភាពទុក្ខព្រួយរបស់លោក។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង របស់នាង បានរំភើយតាមខ្យល់តិចៗ បន្ថែមនូវភាពទន់ភ្លន់ដល់រូបនាង។

រចនា ដែលមានកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ បានដើរមកជិត អរុណ ថ្នមៗ។ នាងបានអង្គុយចុះទល់មុខលោក ហើយភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង បានសម្លឹងត្រង់ទៅក្នុងភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់ អរុណ ដែលកំពុងតែមានភាពស្រអាប់។ នាងបានចាប់ផ្ដើមសម្ដីយ៉ាងទន់ភ្លន់ ហាក់ដូចជាដំណក់ទឹកសន្សើមធ្លាក់មកលើផ្កាឈូកក្រពុំ។

“បង អរុណ អើយ! ម្ដេចក៏រាត្រីនេះ មហាទេព្យាដួងចន្ទពេញបូរមីដ៏ស្រស់ផូរផង់ មិនអាចរំលែកនូវកង្វល់ពីដួងចិត្តរបស់បងបានដូច្នេះ?” បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់ រចនា បានបន្លឺឡើងនូវសំនួរដ៏សែនទន់ភ្លន់ ប្រកបដោយក្ដីអាណិតអាសូរដ៏ជ្រាលជ្រៅ។

អរុណ ដែលកំពុងតែលង់ក្នុងគំនិតដ៏មមៃ បានងាកមកមើល រចនា ។ ពន្លឺនៃភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង បានធ្វើឲ្យលោកមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅបន្តិចបន្តួច។ លោកបានដកដង្ហើមធំ រួចរៀបរាប់នូវរឿងរ៉ាវក្នុងចិត្តដោយសំឡេងស្អកៗ។ “ប្អូន រចនា អើយ! បងកំពុងតែជួបប្រទះនូវឧបសគ្គដ៏ធំធេងក្នុងកិច្ចការ។ ភាពលំបាកទាំងឡាយហាក់ដូចជាពពកខ្មៅរុំស្រោបជុំវិញបង បិទបាំងនូវរស្មីនៃក្ដីសង្ឃឹម។ អ្វីៗហាក់ដូចជាធ្ងន់ធ្ងរពេក រហូតដល់បងស្ទើរតែអស់កម្លាំងចិត្តហើយ។” សម្លេងរបស់ អរុណ បន្លឺឡើងដោយការអស់សង្ឃឹម ហើយភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនរបស់លោក ក៏ប្រែជាស្រអាប់ថែមទៀត។

រចនា បានស្ដាប់នូវសម្ដីរបស់ អរុណ ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ នាងបានឈោងដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាងទៅចាប់ដៃរបស់ អរុណ មកកាន់ថ្នមៗ។ កាយវិការដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង បានផ្ដល់នូវភាពកក់ក្តៅដល់ដួងចិត្តរបស់លោក។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានបន្លឺនូវពាក្យពេចន៍លើកទឹកចិត្តជាបន្ត។ “បង អរុណ! សូមបងកុំទាន់អស់សង្ឃឹមឲ្យសោះ។ ដូចពាក្យបុរាណពោលថា ‘ទឹកឡើង ត្រីស៊ីស្រមោច ទឹកហោច ស្រមោចស៊ីត្រី’ ជីវិតមនុស្សយើងក៏ដូច្នេះដែរ តែងតែមានឡើងមានចុះ មានជោគជ័យ មានបរាជ័យ។ បើបងគិតថា ឧបសគ្គទាំងនេះជាបន្ទុក នោះវានឹងរឹតតែធ្ងន់ធ្ងរ។ តែបើបងចាត់ទុកវាជាមេរៀន និងជាជំហានឆ្ពោះទៅមុខ នោះបងនឹងរកឃើញផ្លូវចេញជាពុំខាន។”

រចនា បានបន្តដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់។ “ទោះបីជាព្យុះភ្លៀងមានលក្ខណៈសាហាវយង់ឃ្នងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចបន្តកើតមានជារៀងរហូតឡើយ។ ពពកខ្មៅនឹងត្រូវបក់បោកទៅឆ្ងាយ ហើយព្រះអាទិត្យនឹងរះឡើងវិញជានិច្ច។ បងជាបុរសដ៏ឈ្លាសវៃ មានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច និងភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ។ បងមានសមត្ថភាពអាចដោះស្រាយរាល់បញ្ហាបាន។ កុំបារម្ភអី! ភាពអត់ធ្មត់ និងការព្យាយាម នឹងនាំបងទៅកាន់ជោគជ័យ។ ដូចជាគ្រាប់ពេជ្រ ដែលត្រូវឆ្លងកាត់ការកាត់ច្នៃជាច្រើនដង ទើបអាចបញ្ចេញរស្មីដ៏ភ្លឺផ្លេកបាន។ ជីវិតបងក៏ដូច្នោះដែរ បងត្រូវតែក្លាហានប្រឈមមុខនឹងបញ្ហា ដើម្បីភាពរុងរឿងនៅថ្ងៃអនាគត។”

ពាក្យពេចន៍របស់ រចនា ហាក់ដូចជាទឹកទិព្វ ដែលបានស្រោចស្រពទៅលើដួងចិត្តរបស់ អរុណ ដែលកំពុងតែក្រៀមក្រំ។ ពន្លឺក្នុងភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានចាប់ផ្ដើមភ្លឺច្បាស់ឡើងវិញ។ លោកមានអារម្មណ៍ថា មានកម្លាំងចិត្ត កក់ក្តៅ និងមានក្ដីសង្ឃឹមជាថ្មី។ លោកបានសម្លឹងមើលទៅភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់ រចនា ហើយទឹកមុខស្រអាប់របស់លោកក៏បានប្រែជាស្រស់ថ្លាឡើងវិញ។

“ប្អូន រចនា អើយ! សម្ដីរបស់ប្អូនពិតជាមានតម្លៃណាស់សម្រាប់បង។ ប្អូនបានជួយបងឲ្យមើលឃើញនូវពន្លឺក្នុងទីងងឹត។ បងនឹងព្យាយាមតស៊ូប្រឈមមុខនឹងឧបសគ្គទាំងនេះដោយកម្លាំងចិត្តថ្មី។” អរុណ បាននិយាយដោយក្ដីអំណរគុណជាពន់ពេក។ ទឹកចិត្តដ៏បរិសុទ្ធរបស់ រចនា ដែលបញ្ចេញចេញពីបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ របស់នាង បានធ្វើឲ្យលោកមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនលោកមិនឯកកោឡើយ។

រាត្រីនោះ ក្លិនផ្កាម្លិះបានបន្តអណ្ដែតអណ្ដោយតាមខ្យល់ រឹតតែបន្ថែមភាពស្រស់ស្រាយ។ ពន្លឺចន្ទ្រានៅតែចាំងជះស្រទន់លើទិដ្ឋភាពជុំវិញ។ អរុណ និង រចនា បានបន្តអង្គុយសម្លឹងមើលទៅមេឃា ដែលពោរពេញទៅដោយដួងតារា។ កម្លាំងចិត្តដែល រចនា បានផ្តល់ជូន អរុណ នាពេលរាត្រីនោះ គឺជានិមិត្តរូបនៃភាពរឹងមាំនៃចំណងមិត្តភាព និងក្ដីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធ ដែលអាចរំលែកទុក្ខលំបាកគ្រប់យ៉ាង។ ភាពកក់ក្តៅដែលផុសចេញពីដួងចិត្តមនុស្ស អាចរលាយភាពត្រជាក់នៃទុក្ខព្រួយទាំងឡាយឲ្យរសាយបាត់ទៅបាន។

នាសម័យកាលមួយ ដែលពន្លឺព្រះសុរិយាបានចាប់ផ្ដើមលាហើយជើងមេឃខាងលិច បន្សល់ទុកនូវពន្លឺពណ៌មាសក្រហមច្រាលច្រាំង លាយឡំដោយម្លប់រាត្រីដែលកំពុងរំកិលខ្លួនយ៉ាងយឺតៗមកគ្របដណ្ដប់ផែនពសុធា ក៏ជាវេលាដែលស្នូរជ័យជំនះបានលាន់ឮសព្វទិសទី។ ជោគជ័យដ៏ត្រចះត្រចង់មួយទៀត បានចារឹកនៅលើទំព័រប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការតស៊ូរបស់ពួកគេ។ ក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សដែលកំពុងអបអរសាទរ ក៏មានបុរសម្នាក់មានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច មានភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ មានសក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស ប្រកបដោយកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ គឺលោក អរុណ។ រីឯក្បែរគ្នានោះ ក៏មាននារីម្នាក់មានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ មានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ មានសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ប្រកបដោយកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ គឺនាង រចនា។ ពួកគេទាំងពីរបានឈរទល់មុខគ្នា ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយរំពេច ដែលហាក់ដូចជាពេលវេលាទាំងមូលបានជាប់គាំង ក្រោមរស្មីនៃជ័យជំនះ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នេះ មិនមែនជាភាពទទេស្អាតនោះទេ តែផ្ទុយទៅវិញ វាពោរពេញទៅដោយសារដ៏ជ្រាលជ្រៅអនេក ដែលមានតែអ្នកធ្លាប់ឆ្លងកាត់នូវការលំបាកជាមួយគ្នា ទើបអាចយល់បាន។

លោក អរុណ បានបង្វែរភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ របស់លោកទៅរកនាង រចនា។ ពន្លឺក្នុងក្រសែភ្នែកនោះ មិនមែនត្រឹមតែជាពន្លឺនៃអំណរជ័យជំនះប៉ុណ្ណោះទេ តែវាថែមទាំងលាយឡំដោយមោទនភាព ការកោតសរសើរ និងអារម្មណ៍ដ៏ផុសផុលមួយ ដែលហាក់ដូចជាទើបតែបានបំបែកចេញពីគំនិតជាច្រើនឆ្នាំ។ លោកបានឃើញនៅក្នុងទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ របស់នាងនូវដាននៃការតស៊ូ ភាពអត់ធ្មត់ និងទឹកចិត្តមិនរាថយ។ រាល់ឧបសគ្គាដែលពួកគេបានឆ្លងកាត់ រាល់រាត្រីងងឹតសូន្យសុងដែលពួកគេបានត្រួតត្រាដោយពន្លឺនៃក្ដីសង្ឃឹម រាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែងដែលបានបូជាទាំងកម្លាំងកាយចិត្ត សុទ្ធតែបានផុសឡើងម្ដងមួយៗក្នុងភ្នែករបស់លោក។ លោក អរុណ បានដឹងថា ជ័យជំនះនេះ មិនមែនកើតឡើងដោយសារតែកម្លាំងរបស់បុគ្គលណាម្នាក់នោះទេ តែវាកើតចេញពីការរួបរួម សាមគ្គី និងជំនឿទុកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក។ ជាពិសេស គឺការជឿទុកចិត្តលើនារីដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ ដែលឈរនៅចំពោះមុខលោកនេះ។

នាង រចនា ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ ក៏បានឆ្លើយតបនឹងក្រសែភ្នែករបស់លោក អរុណ ដោយភាពទន់ភ្លន់លាយឡំដោយកម្លាំងចិត្ត។ នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់នាង គឺពោរពេញទៅដោយសេចក្ដីរីករាយឥតឧបមា ដែលពុះកញ្ជ្រោលចេញពីបាតបេះដូង។ នាងបានទប់ទល់នឹងរលកនៃអារម្មណ៍ដែលកំពុងហូរចូល កុំឱ្យវាហៀរចេញមកជាដំណក់ទឹកភ្នែក។ រាល់កិច្ចការលំបាក រាល់ការសម្រេចចិត្តដ៏ឈឺចាប់ រាល់ពេលវេលាដែលពួកគេធ្លាប់បានអង្គុយគិតរួមគ្នាស្វែងរកដំណោះស្រាយ សុទ្ធតែបានវិលត្រឡប់មកវិញក្នុងអារម្មណ៍របស់នាង។ នាងបានលួចសម្លឹងមើលទៅច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ របស់លោក អរុណ។ នាងក៏បានលួចគិតថា បុរសកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរម្នាក់នេះ គឺជាសសរទ្រទ្រង់ដ៏មាំទាំបំផុតសម្រាប់ក្រុមរបស់ពួកគេ។ នាង រចនា បានលើកបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ របស់នាង ញញឹមតបទៅលោក អរុណ ដោយស្នាមញញឹមមួយដែលបានបង្កប់នូវពាក្យសម្បថស្ងាត់ៗរាប់លាន ដែលពុំចាំបាច់បន្លឺសូរឡើយ។ វាជាស្នាមញញឹមនៃក្តីស្រឡាញ់ ការគោរព និងការជឿជាក់ ដែលបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ លើសពីទំនាក់ទំនងជាសហការីទូទៅ។

នៅក្បែរពួកគេ នារីម្នាក់ទៀតក៏បានឈរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ដែរ គឺនាង កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង មានភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ មានសក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់ ប្រកបដោយរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ នាង កន្និកា បានសម្លឹងមើលស្នាមញញឹមដែលផុសចេញពីរវាងលោក អរុណ និងនាង រចនា។ នៅក្នុងភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង របស់នាង មានពន្លឺមួយរំពេច ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីការយល់ដឹងដ៏ស៊ីជម្រៅមួយ។ នាង កន្និកា បានចាប់ផ្ដើមលួចគិតថា ស្នាមញញឹមនោះ ប្រៀបដូចជាផ្កាឈូករ័ត្នដែលបានរីកស្គុសស្គាយ បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធជាមួយព្យុះភ្លៀងជាច្រើន។ នាងក៏បានសប្បាយរីករាយចំពោះជ័យជំនះនេះដែរ តែសេចក្តីរីករាយរបស់នាង មានលក្ខណៈខុសប្លែកពីអ្នកទាំងពីរ។ នាង កន្និកា បានគិតថា ជ័យជំនះនេះ គឺជាជណ្ដើរមួយទៀត សម្រាប់ពួកគេឈានទៅរកគោលដៅធំជាងនេះទៅទៀត។ នាងបានលើកបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ របស់នាង ញញឹមប្រព្រាយស្រាលៗ ជាស្នាមញញឹមដែលពោរពេញទៅដោយគំនិតយុទ្ធសាស្ត្រ និងមហិច្ឆតាដ៏មុតស្រួច។ សម្រាប់នាង ជ័យជំនះគឺជាភស្តុតាងនៃសមត្ថភាព និងជាការត្រួសត្រាយផ្លូវសម្រាប់ដំណើរទៅមុខដ៏វែងឆ្ងាយ។

ពន្លឺថ្ងៃកាន់តែរលត់បាត់ទៅៗ បន្សល់ទុកនូវស្រមោលដ៏វែងអន្លាយ ដែលហាក់ដូចជារំលឹកដល់រឿងរ៉ាវនៃការតស៊ូរបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានចាប់ផ្ដើមធ្វើដំណើររួមគ្នាក្នុងគម្រោងនេះ ជាមួយនឹងក្តីសង្ឃឹមតិចតួច និងការប្រឈមមុខនឹងឧបសគ្គាដែលហាក់ដូចជាមិនចេះចប់មិនចេះហើយ។ ពួកគេបានឆ្លងកាត់រាត្រីជាច្រើនដោយមិនបានដេកពួន គ្រាន់តែដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាស្មុគស្មាញដែលកើតឡើងដោយនឹកស្មានមិនដល់។ នាង រចនា ដែលមានសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល បានធ្លាប់បក់បោកដោយខ្យល់ព្យុះនៃការសង្ស័យ និងការអស់សង្ឃឹម តែនាងក៏នៅតែបន្តឈរយ៉ាងរឹងមាំ ដោយមានកម្លាំងចិត្តដែលផុសចេញពីជំនឿទុកចិត្តលើបុរសកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ ដែលតែងតែនៅក្បែរនាង។ រីឯលោក អរុណ ដែលមានសក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស ក៏បានធ្លាប់ប្រឈមមុខនឹងសម្ពាធដ៏ធំធេង តែលោកនៅតែបន្តដឹកនាំដោយភាពឈ្លាសវៃ និងការសម្រេចចិត្តដ៏មុតមាំ។ រាល់ស្នាមជ្រួញតូចៗនៅលើថ្ងាសរបស់លោក គឺជាភស្តុតាងនៃបន្ទុកដែលលោកបានទ្រទ្រង់។

នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់លោក អរុណ រាល់ការប្រឹងប្រែងដែលលោកបានចំណាយគឺសុទ្ធតែមានតម្លៃ។ រាល់គ្រាលំបាកដែលលោកបានឆ្លងកាត់ជាមួយនាង រចនា បានចារឹកជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏ជ្រាលជ្រៅ ដែលមិនអាចលុបលាងបាន។ លោកបានកោតសរសើរចំពោះភាពមុតមាំរបស់នាង ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ នាង រចនា មិនមែនត្រឹមតែជាសហការីដ៏ចំណានម្នាក់នោះទេ តែនាងក៏ជាដៃគូដែលចេះយល់ចិត្តលោកគ្រប់កាលៈទេសៈ។ រាល់ពេលដែលលោកមានអារម្មណ៍ថាអស់សង្ឃឹម ក្រសែភ្នែករបស់នាងដែលពោរពេញទៅដោយភាពស្មោះត្រង់ តែងតែជួយបំភ្លឺផ្លូវឱ្យលោកជានិច្ច។ ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង ដែលចេញពីបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ តែងតែមានន័យជ្រាលជ្រៅជាងពាក្យសម្ដីរាប់លាន។ លោកបានដឹងថា ទំនាក់ទំនងរវាងលោកនិងនាង រចនា បានលូតលាស់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ប្រៀបដូចជាឫសឈើដែលចាក់ជ្រៅទៅក្នុងដី រឹងមាំមិនអាចបំបែកបាន។ វាជាចំណងមួយដែលបានស្ថាបនាឡើងដោយការលះបង់ ការយោគយល់ និងក្ដីស្រឡាញ់ដែលមិនចាំបាច់បកស្រាយ។

នាង រចនា ក៏បានដឹងពីសារៈសំខាន់របស់លោក អរុណ សម្រាប់នាងផងដែរ។ នៅក្នុងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ របស់នាង លោកគឺជាអ្នកដឹកនាំ គឺជាទីប្រឹក្សា និងជាមិត្តដ៏ល្អបំផុត។ នាងបានកោតសរសើរចំពោះភាពឈ្លាសវៃរបស់លោក ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ។ កាយវិការដ៏ថ្លៃថ្នូររបស់លោក និងស្មារីកធំរបស់លោក តែងតែផ្តល់នូវអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពដល់នាង នៅរាល់ពេលដែលពួកគេប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់។ នាងបានចងចាំយ៉ាងច្បាស់នូវរាល់ពាក្យពេចន៍លើកទឹកចិត្ត រាល់ដំបូន្មានដ៏មានតម្លៃ និងរាល់ការលះបង់របស់លោក អរុណ ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចសម្រេចបាននូវគោលដៅរួម។ នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់នាង នាងមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេទាំងពីរបានបំពេញឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ប្រៀបដូចជាព្រះច័ន្ទនិងផ្កាយ ដែលរួមគ្នាបំភ្លឺរាត្រីងងឹត។ នាងបានដឹងថា ស្នាមញញឹមដែលបានចែករំលែកនៅពេលនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការអបអរសាទរនោះទេ តែវាជាការសន្យាមួយ ជាពាក្យសម្បថស្ងាត់ៗរវាងដួងចិត្តពីរ ដែលបានចងភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងរឹងមាំ ដោយខ្សែបណ្ដាញនៃជោគវាសនា។ វាជាអារម្មណ៍ដ៏ផុសផុលជ្រាលជ្រៅ ដែលហួសពីគំនិតជាសហការី ឈានដល់ដំណាក់កាលមួយដែលមិនអាចបកស្រាយដោយពាក្យសម្ដីបាន។

ទោះជាយ៉ាងណា សម្រាប់នាង កន្និកា ដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា ជ័យជំនះនេះបានបង្ហាញពីទិដ្ឋភាពមួយផ្សេងទៀត។ នាងបានងាកក្បាលបន្តិច សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់ របស់នាងបានរំកិលបន្តិចបន្តួច ពេលនាងក្រឡេកមើលទៅទិសដៅដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យបានរលត់បាត់។ នៅក្នុងចិត្តរបស់នាង នាងបានដឹងថា ជ័យជំនះនេះគឺជាមូលដ្ឋានដ៏រឹងមាំមួយ ដែលពួកគេអាចកសាងនូវអាណាចក្រថ្មីមួយបាន។ នាងបានគិតអំពីផែនការបន្ទាប់ អំពីយុទ្ធសាស្ត្រថ្មីៗ អំពីរបៀបដែលពួកគេអាចពង្រីកឥទ្ធិពលរបស់ពួកគេទៅកាន់ដែនដីដ៏ទូលំទូលាយ។ នាង កន្និកា បានគិតថា លោក អរុណ គឺជាមេដឹកនាំដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ ហើយនាង រចនា គឺជាសហការីដ៏ល្អម្នាក់ តែសម្រាប់នាង គឺពួកគេជាផ្នែកមួយនៃក្បាលម៉ាស៊ីនដ៏ធំមួយ ដែលត្រូវតែបន្តដំណើរទៅមុខដោយមិនបង្អង់យូរ។ ស្នាមញញឹមនៅលើបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ របស់នាង គឺជាស្នាមញញឹមនៃក្តីរំពឹងទុក និងការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់សមរភូមិបន្ទាប់។ នាងបានដឹងថា ដំណើររបស់ពួកគេនៅមិនទាន់ចប់នោះទេ នេះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្ដើមនៃវគ្គថ្មីមួយប៉ុណ្ណោះ។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានរំលេចឡើងវិញ រវាងមនុស្សទាំងបីនាក់ នៅចំកណ្ដាលនៃការអបអរសាទរយ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេងរបស់ហ្វូងមនុស្ស។ លោក អរុណ នាង រចនា និងនាង កន្និកា បានឈរនៅទីនោះ ក្រោមពន្លឺថ្ងៃអស្ដង្គត ដែលបានបន្សល់ទុកនូវពន្លឺពណ៌មាសដ៏ស្រស់ស្អាត។ ទោះបីជាពួកគេទាំងបីនាក់បានញញឹមប្រព្រាយដូចគ្នា និងបានរីករាយចំពោះជ័យជំនះដូចគ្នា ក៏ស្នាមញញឹមរបស់ពួកគេម្នាក់ៗ មានអត្ថន័យខុសៗគ្នាដែរ។ សម្រាប់លោក អរុណ និងនាង រចនា ស្នាមញញឹមនោះគឺជាចំណងមួយ ដែលបានចងភ្ជាប់ដួងចិត្តរបស់ពួកគេយ៉ាងរឹងមាំ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីការលះបង់ ការយោគយល់ និងក្តីស្រឡាញ់។ រីឯសម្រាប់នាង កន្និកា ស្នាមញញឹមនោះគឺជាក្តីរំពឹងទុកសម្រាប់អនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង និងការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការប្រយុទ្ធដ៏ធំ។ វាគឺជាស្នាមញញឹមនៃជ័យជំនះមួយ ប៉ុន្តែត្រូវបានបកស្រាយដោយទស្សនៈវិស័យផ្សេងគ្នា។

ព្រះអាទិត្យបានលិចបាត់បង់ទាំងស្រុង ជំនួសមកវិញដោយពន្លឺព្រះច័ន្ទនិងដួងផ្កាយ ដែលបានចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញរស្មី។ ពេលរាត្រីដ៏ងងឹតបានចូលមកដល់ តែចិត្តរបស់ពួកគេម្នាក់ៗនៅតែពោរពេញទៅដោយពន្លឺនៃជ័យជំនះ។ ពួកគេបានដឹងថា ជ័យជំនះពិតប្រាកដ មិនមែនត្រឹមតែជាលទ្ធផលនោះទេ តែវាគឺជាដំណើរការនៃការតស៊ូ ការលះបង់ និងការកសាងចំណងមិត្តភាពដ៏រឹងមាំ។ វាជាការរំលឹកថា ទោះបីជាមានឧបសគ្គាធំធេងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏ក្ដីសង្ឃឹម និងការរួបរួមគ្នា តែងតែអាចនាំមកនូវលទ្ធផលដ៏ប្រសើរជានិច្ច។ ជ័យជំនះនេះគឺជាចំណុចចាប់ផ្ដើមថ្មីមួយ ដែលនឹងនាំពួកគេឆ្ពោះទៅរកគោលដៅដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ជាងនេះទៅទៀត។ ស្នាមញញឹមដែលបានចែករំលែកនៅពេលនេះ នឹងក្លាយជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏មានតម្លៃ ដែលនឹងបន្តបំភ្លឺផ្លូវរបស់ពួកគេរហូតតទៅ។ វាជាស្នាមញញឹមដែលពោរពេញទៅដោយរឿងរ៉ាវរាប់លាន នៃក្តីស្រឡាញ់ ការគោរព និងក្ដីសង្ឃឹមសម្រាប់អនាគតដ៏ល្អប្រសើរ។

ហើយក្នុងរាត្រីនោះ ក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទរនោច ពួកគេទាំងបីនាក់បានបន្តឈរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ដោយមានដួងចិត្តរៀងៗខ្លួនបានរំលឹកនូវរឿងរ៉ាវនៃដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយដែលបានឆ្លងកាត់។ លោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានលួចសម្លឹងមើលទៅនាង រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ ស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់បានផុសឡើងលើបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ របស់លោក។ រីឯនាង រចនា ក៏បានឆ្លើយតបវិញដោយស្នាមញញឹមដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាង ដែលចេញពីបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូង។ នាង កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក ក៏បានបន្តឈរនៅទីនោះ ដោយមានបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីគំនិតដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃយុទ្ធសាស្ត្រ និងការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ដំណើរទៅមុខ។ ជ័យជំនះនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាចំណុចបញ្ចប់នោះទេ តែវាជាការចាប់ផ្ដើមនៃវគ្គថ្មីមួយ ក្នុងរឿងនិទានជីវិតរបស់ពួកគេ។

ក្នុងមហាស្ថានការិយាល័យ នាវេលាថ្ងៃដ៏មមាញឹក រាល់សំឡេងគ្រឹស្តនៃក្តារចុចកុំព្យូទ័រ និងសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃការពិភាក្សាការងារ បានរួមគ្នាក្លាយជាចង្វាក់ភ្លេងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ក្នុងចំណោមអ្នកបំពេញការងារដ៏ស្ទាត់ជំនាញ មានបុរសម្នាក់មានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ នាម អរុណ ជាបុគ្គលិកដ៏ចំណានមួយរូប។ ក្បែរលោក ក៏មាននារីម្នាក់មានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ នាម រចនា ដែលមានភាពប៉ិនប្រសប់មិនចាញ់គ្នានោះឡើយ។ រាល់កិច្ចការងាររវាងអ្នកទាំងពីរ តែងតែប្រព្រឹត្តទៅដោយរលូន ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់ រហូតត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថាជាគូដៃគូការងារដ៏ល្អឥតខ្ចោះ។

តែក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែចុងក្រោយនេះ អាកប្បកិរិយាដ៏ល្អិតល្អន់មួយចំនួន បានចាប់ផ្តើមលេចឡើង ហាក់ដូចជាផ្កាចាប់ផ្តើមរីកពីពន្លកតូចៗ។ កែវភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនរបស់ អរុណ ជារឿយៗ តែងតែលេងភ្លើងឈប់ត្រម៉ែងលើទម្រង់មុខមូលក្រឡង់របស់ រចនា យូរជាងធម្មតា។ ឯស្នាមញញឹមពីបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងរបស់ រចនា ក៏ហាក់ដូចជាមានភាពទន់ភ្លន់ ល្អិតល្អន់ និងជ្រាលជ្រៅជាងមុន រាល់ពេលដែលនាងបានជួបប្រទះនឹងបុរសមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំរូបនេះ។ ភាពថ្លៃថ្នូរ និងភាពស្ងៀមស្ងាត់ដែលធ្លាប់តែគ្របដណ្ដប់លើកាយវិការរបស់ អរុណ ជួនកាលត្រូវបានបំបែកដោយកាយវិការការពារបន្តិចបន្តួច ហាក់ដូចជាចង់បាំងបិទនារីដែលមានរាងតូចល្អិត មានកម្ពស់ល្មមរូបនោះ ពីភាពតានតឹងនៃការងារ ឬពាក្យសម្ដីដ៏ក្នាញ់របស់មិត្តរួមការងារមួយចំនួន។

ថ្ងៃមួយ ក្នុងកិច្ចប្រជុំមួយដ៏តានតឹង ដែលបានពិភាក្សាអំពីបញ្ហាដ៏ស្មុគស្មាញនៃគម្រោងថ្មី អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច និងច្រមុះស្រួចត្រង់ បានអង្គុយក្បែរ រចនា។ នៅពេលដែលនាយកប្រតិបត្តិបានលើកឡើងនូវចំណុចខ្វះខាតមួយចំនួនយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ រចនា ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង ហាក់ដូចជាមានពពកបាំងបន្តិច។ នៅគ្រានោះ មុននឹង រចនា អាចឆ្លើយតបបាន បុរសដែលមានសក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសរូបនេះ បានលើកដៃឡើងបន្តិច ដើម្បីស្នើសុំអនុញ្ញាតិអធិប្បាយ។ សំឡេងរបស់ អរុណ ប្រកបដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែមានភាពទន់ភ្លន់បន្តិចបន្តួច លាយឡំនូវការការពារ ហាក់ដូចជាគាត់កំពុងតែការពារបេះដូងមួយដ៏ផុយស្រួយ។ រចនា បានងើយភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លា របស់នាង មើលទៅកាន់បុរសមាឌមាំ ដែលមានស្មារីកធំរូបនោះ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏តូចមួយ ប៉ុន្តែពោរពេញទៅដោយអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ ជាស្នាមញញឹមថ្លែងអំណរគុណដ៏ស្ងៀមស្ងាត់ ដែលបានឆ្លងកាត់ទៅដល់ អរុណ តាមរយៈភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនរបស់លោក។

បន្តិចក្រោយមក នៅពេលសម្រាកអាហារថ្ងៃត្រង់ ភាពមិនធម្មតាមួយទៀតបានលេចឡើង។ រចនា ដែលតែងតែនាំយកម្ហូបអាហារមកពីផ្ទះ ជារឿយៗបានហុចប្រអប់អាហារតូចមួយទៀតទៅកាន់ អរុណ។ មិនមែនជាអាហារសម្រាប់ចែករំលែកធម្មតាឡើយ តែជាម្ហូបដែលហាក់ដូចជាត្រូវបានរៀបចំឡើងជាពិសេសសម្រាប់បុរសមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ រាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររូបនោះ។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់ រចនា បានលឹបលបមើលទៅ អរុណ ខណៈដែលលោកកំពុងតែទទួលយកប្រអប់អាហារនោះ ដោយបង្ហាញទឹកមុខទន់ភ្លន់។ ឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់ អរុណ ត្រូវបានជំនួសដោយភាពធូរស្បើយមួយរំពេច ជាមួយស្នាមញញឹមដ៏កម្រមួយពីបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក ដែលបានធ្វើឱ្យបរិយាកាសជុំវិញរវាងអ្នកទាំងពីរក្លាយជាទីកន្លែងដ៏មានសុវត្ថិភាពមួយ ឃ្លាតឆ្ងាយពីសំឡេងអ៊ូអររបស់មិត្តរួមការងារដទៃ។

ក្នុងចំណោមអ្នកសង្កេតការណ៍ទាំងអស់ មាននារីម្នាក់មានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក នាម កន្និកា។ នាងជាមនុស្សម្នាក់ដែលពូកែសង្កេត និងមានវិចារណញ្ញាណមុតស្រួច។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតរបស់ កន្និកា តែងតែចាប់អារម្មណ៍ទៅលើព័ត៌មានលម្អិតតូចៗ ដែលអ្នកដទៃអាចនឹងមើលរំលង។ នាងបានកត់សម្គាល់ពីរបៀបដែលសក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយរបស់ អរុណ ហាក់ដូចជាមានពន្លឺរលោងខុសពីធម្មតា នៅពេលដែលលោកកំពុងតែពិភាក្សាជាមួយ រចនា។ នាងក៏បានសង្កេតឃើញថា ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់ រចនា តែងតែបត់បែនតិចៗទៅតាមពាក្យសម្ដីរបស់ អរុណ ហាក់ដូចជាកំពុងតែរង់ចាំស្ដាប់រាល់ពាក្យសំដីដែលចេញពីបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក។ កន្និកា ដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប តែងតែអង្គុយមើលពីចម្ងាយ ជាមួយនឹងទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ តែខួរក្បាលរបស់នាងកំពុងតែដំណើរការវិភាគយ៉ាងមមាញឹក។ នាងមិនមែនជាមនុស្សដែលចូលចិត្តការនិយាយដើមឡើយ ប៉ុន្តែភាពស៊ីជម្រៅនៃទំនាក់ទំនងរបស់ អរុណ និង រចនា បានជំរុញឱ្យនាងគិតពិចារណាលើសពីភាពជាដៃគូការងារធម្មតា។

ពេលល្ងាចមួយ នៅពេលដែលបុគ្គលិកភាគច្រើនបានចាកចេញពីការិយាល័យ អរុណ និង រចនា នៅតែបន្តធ្វើការងារលើគម្រោងមួយជាមួយគ្នា។ ពួកគេទាំងពីរបានអង្គុយទល់មុខគ្នា នៅតុរបស់ អរុណ។ អរុណ ដែលមានភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានងើយមុខមើលទៅ រចនា ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ ដៃរបស់ រចនា កំពុងតែចុចក្តារចុចយឺតៗ ខណៈដែល អរុណ បានយកពែងកាហ្វេដែលគ្មានទឹករបស់លោក រុញទៅកាន់ រចនា យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ រចនា ដែលមានសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង បានងក់ក្បាលថ្នមៗ ជាសញ្ញាថាបានយល់។ នាងបានក្រោកឈរយឺតៗ ហើយដើរទៅកាន់ទីកន្លែងឆុងកាហ្វេ។ កន្និកា ដែលបានត្រឡប់មកវិញដើម្បីយកកូនសោដែលនាងបានភ្លេច បានឈរលាក់ខ្លួននៅជ្រុងម្ខាង មុននឹងដើរទៅរកកូនសោរបស់នាង។ នាងបានមើលឃើញពីទង្វើដ៏តូចនេះ ជាទង្វើមួយដែលបង្ហាញពីភាពយល់ចិត្តគ្នា និងការមើលថែគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលបានហួសពីកម្រិតនៃទំនាក់ទំនងមិត្តរួមការងារធម្មតា។ រាល់ពាក្យសម្ដីដែលមិនបាននិយាយ រាល់កាយវិការដែលមិនបានបង្ហាញ ទាំងអស់នោះបានក្លាយជាភាសាសម្ងាត់មួយរវាង អរុណ និង រចនា ដែលអ្នកដទៃអាចមើលឃើញ តែមិនអាចយល់បានទាំងស្រុង។ ទំនាក់ទំនងដែលចាប់ផ្តើមរីកដុះដាលនៅក្នុងបរិវេណការងារនេះ បានក្លាយជាប្រធានបទដ៏ផុយស្រួយមួយ ដែលបានបន្សល់ទុកនូវសំណួរជាច្រើននៅក្នុងចិត្តរបស់មិត្តរួមការងារទាំងអស់។

ព្រំដែនអាជីពចាប់ផ្តើមរលាយ

ថ្ងៃនោះ រនោចខែពិសាខរៀបរះខ្ពស់ត្រដែត ញុំាងផ្ទៃមេឃាឲ្យស្រទន់ រីឯខ្យល់រំភើយបក់ផាត់ នាំក្លិនផ្កាម្លិះដ៏បរិសុទ្ធ លាយឡំជាមួយក្លិនដីសើមក្រោយរលឹមស្រិចៗ ចូលមកដល់បេះដូងនគរ។ វេលានៃការជួបជុំក្រៅពីកិច្ចការងារដំបូងបង្អស់នេះ បានជ្រើសរើសទីកន្លែងមួយដែលស្ថិតនៅដាច់ឆ្ងាយពីសភាពអ៊ូអរនៃទីប្រជុំជន ស្ថិតនៅកៀកមាត់បឹង ហ៊ុមព័ទ្ធទៅដោយម្លប់ឈើទាលដ៏ត្រជាក់ស្រេប និងសម្រស់រុក្ខជាតិបៃតងខ្ចីស្រស់ប្រណីត។ វាជាភោជនីយដ្ឋានតូចមួយដែលរៀបចំតាមរចនាបថបុរាណ ជាមួយនឹងតុឈើប្រណីតឆ្លាក់ក្បាច់ផ្កា រំលេចដោយពន្លឺចង្កៀងទានពណ៌លឿងទុំ ញុំាងបរិយាកាសទាំងមូលឲ្យមានលក្ខណៈស្និទ្ធស្នាល និងស្ងប់ស្ងាត់ ហាក់ដូចជារង់ចាំការបើកទំព័រថ្មីនៃជោគវាសនារបស់នរណាម្នាក់។

អរុណ បានមកដល់មុនគេ។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គេ គយគន់ទៅកាន់ផ្ទៃបឹងដែលរំលេចដោយពន្លឺចន្ទ័ថ្លាចាំងឆ្លុះ។ ទឹកមុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់គេ លាតត្រដាងនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ជ្រាលជ្រៅ តែក្នុងក្រអៅបេះដូង ក៏ពោរពេញដោយក្តីរំភើបប្លែក ដែលពុំធ្លាប់មានពីមុម។ ការរង់ចាំនេះ ហាក់ដូចជាពុំមែនរង់ចាំការងារអ្វីមួយឡើយ គឺរង់ចាំនូវអ្វីដែលថ្មីស្រឡាង ដែលអាចបំបែកនូវព្រំដែនដ៏រឹងមាំ ដែលគេធ្លាប់បានកសាងឡើង។ គេអង្គុយត្រង់ខ្លួន សិតសក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប ត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសខ្ពស់ ជាមួយនឹងឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ដែលជាទម្លាប់។

មិនយូរប៉ុន្មាន សំឡេងកជើងប្រាក់រំពងតិចៗ ជាមួយក្លិនផ្ការំដួលស្រាលៗ ក៏បានអណ្តែតមក។ រចនា ក្នុងសម្លៀកបំពាក់អាវប៉ាក់វែងពណ៌ស លាតត្រដាងភាពទន់ភ្លន់របស់នាង។ ទម្រង់មុខមូលក្រឡង់របស់នាង រំលេចដោយស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង បានសម្លឹងមើល អរុណ ជាមួយនឹងពន្លឺនៃភាពរីករាយ។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង បានលែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ធ្វើឲ្យរូបរាងតូចល្អិតរបស់នាង កាន់តែទាក់ទាញភ្នែក។

“ជំរាបសួរ លោក អរុណ!” សំឡេងដ៏ស្រទន់របស់ រចនា បន្លឺឡើង បំបែកភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃរាត្រី។

“ជំរាបសួរ អ្នកនាង រចនា។ សូមអញ្ជើញអង្គុយ” អរុណ ឆ្លើយតប ជាមួយនឹងទឹកមុខរួសរាយ តែនៅមានសភាពផ្លូវការបន្តិចបន្តួច។

បន្ទាប់ពី រចនា បានអង្គុយ មើលទៅ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង ក៏បានសម្លឹងមើល អរុណ ហាក់ដូចជាចង់បកស្រាយពីអារម្មណ៍ពិត។ ពេលនោះ ស្រាប់តែក្លិនផ្កាចំប៉ីដ៏ក្រអូបឈ្ងុយ ក៏បានរាយមករុំព័ទ្ធ។ កន្និកា ក្នុងសម្លៀកបំពាក់សូត្រពណ៌មាសចាស់ ក៏បានលេចខ្លួនឡើង ជាមួយនឹងឥរិយាបថមាំទាំ និងស្មារបប។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែងរបស់នាង រំលេចដោយស្នាមញញឹមប្រព្រាយ ជាមួយនឹងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានស្កែនមើលមនុស្សទាំងពីរ មុននឹងបង្វែរមកកាន់កន្លែងអង្គុយរបស់នាង។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង ក៏បានបញ្ជាក់ពីភាពរៀបរយរបស់នាង។

“ជំរាបសួរ លោក អរុណ អ្នកនាង រចនា។ សង្ឃឹមថាពុំបានរង់ចាំខ្ញុំយូរពេកទេ?” សំឡេងស្រួយតែមានអំណាចរបស់ កន្និកា បន្លឺឡើង ដូចជាសូរនគររាជ្យ។

បរិយាកាសបានផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់និងទន់ភ្លន់ដែល រចនា បាននាំមក ហាក់ដូចជាត្រូវបក់បោកដោយខ្យល់ព្យុះបន្តិចបន្តួចនៃមហិច្ឆតា។

“មិនអីទេ អ្នកនាង កន្និកា។ យើងក៏ទើបតែមកដល់ដែរ” អរុណ ឆ្លើយតប ជាមួយនឹងទឹកមុខដដែល តែក្នុងក្រអៅបេះដូង គេចាប់ផ្តើមសង្កេតឃើញនូវភាពខុសប្លែកនៃមនុស្សស្រីទាំងពីរនេះ។ រចនា ដូចជាផ្កាម្លិះដ៏បរិសុទ្ធ រីឯ កន្និកា ដូចជាផ្កាចំប៉ីដ៏មានអំណាច។

ពួកគេបានចាប់ផ្តើមពិភាក្សាគ្នាអំពីរឿងរ៉ាវទូទៅ មិនមែនអំពីកិច្ចការងារឡើយ។ អរុណ ជាមួយនឹងភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គេ បានស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ រចនា បាននិយាយអំពីចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់នាង ចំពោះការថែសួនផ្កា និងការអានកំណាព្យបុរាណ។ ទឹកមុខមូលក្រឡង់របស់នាង រំលេចនូវភាពរីករាយយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង បានសម្លឹងមើល អរុណ និង កន្និកា ម្តងហើយម្តងទៀត ហាក់ដូចជាចង់ចែករំលែកនូវសេចក្តីសុខរបស់នាង។

“ខ្ញុំគិតថា ការថែទាំផ្កា គឺប្រៀបដូចជាការថែទាំព្រលឹង។ ផ្កានីមួយៗ សុទ្ធតែមានរឿងរ៉ាវរៀងៗខ្លួន” រចនា និយាយ ជាមួយនឹងសំឡេងដ៏ស្រទន់។

កន្និកា បានស្តាប់ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមប្រព្រាយនៅលើបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង ហាក់ដូចជាកំពុងវិភាគនូវពាក្យសម្តីរបស់ រចនា។

“ពិតមែនហើយ។ ប៉ុន្តែ ផ្កាក៏ត្រូវការដីល្អ ជីល្អ និងពន្លឺថ្ងៃគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីលូតលាស់ទៅជាផ្កាដ៏ស្រស់ស្អាត។ ដូចទៅនឹងមនុស្សដែរ បើគ្មានឱកាស និងបរិស្ថានល្អទេ ទេពកោសល្យក៏មិនអាចរីកដុះដាលបានដែរ” កន្និកា បន្ថែម ជាមួយនឹងសំឡេងស្រួយរបស់នាង ដែលមានលក្ខណៈជាក់ស្តែងជាង។

អរុណ បានងក់ក្បាល។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គេ ហាក់ដូចជាកំពុងតែគិតយ៉ាងជ្រៅជ្រះ។ គេបានយល់ពីទស្សនៈរបស់ រចនា ដែលមើលឃើញពីតម្លៃនៃភាពស្រស់ស្អាតនិងព្រលឹង ហើយក៏យល់ពីទស្សនៈរបស់ កន្និកា ដែលមើលឃើញពីសារៈសំខាន់នៃលក្ខខណ្ឌនិងឱកាស។ ព្រំដែនអាជីពរបស់ពួកគេ បានចាប់ផ្តើមរលាយបន្តិចម្តងៗ ពេលដែលពួកគេបានបកស្រាយពីគំនិតផ្ទាល់ខ្លួន ដែលពុំមែនជាគំនិតដែលផ្តោតលើផលប្រយោជន៍របស់ក្រុមហ៊ុន។

ពេលយប់កាន់តែជ្រៅទៅៗ។ ពន្លឺចង្កៀងទានបានរំលេចនូវស្រមោលវែងៗនៅលើជញ្ជាំង។ ពួកគេបាននិយាយអំពីអតីតកាលរបស់ពួកគេ អំពីក្តីសុបិន្តកាលពីកុមារភាព និងអំពីការតស៊ូរបស់ពួកគេ ដើម្បីមកដល់ចំណុចនេះ។ អរុណ បានរៀបរាប់អំពីការខិតខំរៀនសូត្ររបស់គេ ពីកុមារភាពដ៏លំបាក។ ទឹកមុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់គេ លាតត្រដាងនូវភាពតស៊ូដ៏យូរអង្វែង មុននឹងសម្រេចបាននូវឋានៈបច្ចុប្បន្ន។

រចនា ជាមួយនឹងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង បានស្តាប់រឿងរ៉ាវរបស់ អរុណ ជាមួយនឹងក្តីអាណិតអាសូរ និងការគោរព។ នាងបានរៀបរាប់ពីក្តីស្រមៃរបស់នាង ចង់ជួយសហគមន៍ឲ្យមានការរីកចម្រើន។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង បានរំកិលបន្តិចបន្តួច ពេលនាងងាកខ្លួន។

ចំណែកឯ កន្និកា វិញ នាងបាននិយាយអំពីមហិច្ឆតារបស់នាង ចង់ក្លាយជានារីដែលជោគជ័យបំផុតនៅក្នុងវិស័យរបស់នាង។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានបញ្ចេញពន្លឺនៃភាពមុតមាំ។ នាងពុំលាក់លៀមឡើយនូវក្តីប្រាថ្នារបស់នាង។ នាងជឿថា ជោគវាសនា គឺស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់យើងម្នាក់ៗ។

នៅពេលនោះ អរុណ បានសម្លឹងមើលទៅកាន់ រចនា។ គេបានឃើញនូវភាពទន់ភ្លន់ ភាពស្មោះត្រង់ និងក្តីមេត្តាករុណា នៅក្នុងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង។ រីឯ កន្និកា វិញ គេបានឃើញនូវភាពក្លាហាន ភាពមុតមាំ និងមហិច្ឆតាដ៏ធំធេង។ ពួកគេទាំងពីរ គឺខុសគ្នាឆ្ងាយណាស់ ដូចព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទ។

មានមួយសន្ទុះ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានចូលមកជំនួសការសន្ទនា។ អរុណ ជាមួយនឹងទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់គេ បានគិតថា ជីវិតគឺពុំមែនត្រឹមតែការងារឡើយ។ មនុស្សគ្រប់រូប សុទ្ធតែមានមុំផ្សេងៗគ្នានៃព្រលឹង ដែលត្រូវការការយល់ដឹង និងការចែករំលែក។ ភាពជាដៃគូនៅក្នុងការងារ គឺជារបាំងមួយ ដែលបាំងបិទនូវពន្លឺពិតនៃមនុស្សម្នាក់ៗ។ តែពេលនេះ របាំងនោះ បានចាប់ផ្តើមបែកបាក់ហើយ។ គេបានមើលឃើញនូវភាពជាមនុស្សរបស់ពួកគេ មិនមែនជាអ្នករួមការងារឡើយ។

រចនា ជាមួយនឹងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានញញឹមស្រាលៗ។ នាងមានអារម្មណ៍ថា ស្នាមញញឹមរបស់នាង គឺពិតប្រាកដជាងរាល់ដង។ នាងមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួននាង គឺកាន់តែស្និទ្ធស្នាលជាមួយមនុស្សទាំងពីរនេះ។ វាគឺជាអារម្មណ៍មួយដ៏ប្លែក ដែលនាងពុំធ្លាប់ជួបប្រទះក្នុងបរិយាកាសការងារ។

ចំណែកឯ កន្និកា វិញ នាងបានលើកពែងតែមកជិតបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានសម្លឹងមើលទៅបឹងខាងក្រៅ។ នាងក៏បានទទួលស្គាល់ថា ការជួបជុំបែបនេះ មានសារៈសំខាន់ជាងអ្វីដែលនាងបានគិត។ ការយល់ដឹងពីមនុស្ស គឺអាចជាអាវុធមួយដ៏មុតស្រួច សម្រាប់សម្រេចគោលដៅរបស់នាង។

មុននឹងចែកផ្លូវគ្នា អរុណ បានថ្លែងអំណរគុណដល់ពួកគេ។ សំឡេងរបស់គេ គឺកាន់តែទន់ភ្លន់ជាងរាល់ដង។ រចនា បានបក់ដៃលា ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធ។ កន្និកា បានងក់ក្បាល ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលពុំអាចបកស្រាយបាន។ ពួកគេបានដើរចេញពីភោជនីយដ្ឋាននោះ ជាមួយនឹងអារម្មណ៍លាយឡំគ្នា។ ព្រំដែនអាជីព ដែលធ្លាប់តែជាជញ្ជាំងដ៏ខ្ពស់ បានចាប់ផ្តើមរលាយបន្តិចម្តងៗ ទុកឲ្យចន្លោះប្រហោងតូចៗ សម្រាប់ពន្លឺនៃចំណងមិត្តភាព ឬក៏អ្វីដែលជ្រៅជាងនេះ បញ្ចេញរស្មីចូលមក។ យប់នោះ ជាយប់ដែលពុំអាចបំភ្លេចបានសម្រាប់ពួកគេទាំងបី។

វាជាយប់ដែលបំបែករាល់ការសង្ស័យ បំបែករាល់ឧបសគ្គផ្លូវការ ផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈពីអ្នករួមការងារសុទ្ធសាធ មកជាមនុស្សដែលមានព្រលឹង មានក្តីសុបិន្ត មានការឈឺចាប់ និងមានក្តីសង្ឃឹម។ វាជាការចាប់ផ្តើមនៃទំនាក់ទំនងថ្មីមួយ ដែលអាចនឹងផ្លាស់ប្តូរទិសដៅជីវិតរបស់ពួកគេម្នាក់ៗ ទៅជាអ្វីដែលពុំនឹកស្មានដល់។ ខ្យល់រំភើយបានបក់ផាត់សារជាថ្មី នាំក្លិនផ្កាឈូកទឹក ដែលដុះនៅក្បែរមាត់បឹង មកជាមួយ រំលេចនូវភាពស្រស់ស្រាយនៃជីវិត ដែលទើបតែចាប់ផ្តើមរីក។ ព្រំដែនបានរលាយ តែចំណងថ្មីក៏បានចាប់ផ្តើមចងភ្ជាប់។

ក្នុងថ្ងៃមួយ ដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យចែងចាំងរះឆ្លុះបញ្ចាំងពីគន្លឹះមាសនៃប្រាង្គប្រាសាទបុរាណ បាននាំមកនូវដំណឹងថ្មីមួយ ដូចជាខ្យល់បក់ផាត់នាំយកក្លិនផ្កាពីចម្ងាយ មកកាន់ដែនដីនៃសិរីមង្គល ដែលជាទីតាំងក្រុមហ៊ុនដ៏ធំសម្បើមមួយ។ ដំណឹងនោះ បានប្រកាសពីវត្តមាននៃនារីម្នាក់ ដែលមាននាម កន្និកា ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរមកកាន់ផ្នែកមួយដ៏សំខាន់បំផុតរបស់ក្រុមហ៊ុន ដែលជាកន្លែងដែល អរុណ និង រចនា កំពុងបំពេញការងារយ៉ាងសកម្ម។

កន្និកា បានលេចមុខឡើងក្នុងអង្គភាពនោះ ដូចជាផ្កាកម្រមួយ ដែលទើបនឹងរីកស្រស់ស្រី បញ្ចេញសម្រស់ដ៏ផូរផង់។ នាងមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតាដ៏ខ្ពស់របស់នាង។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង បានបើកបង្ហាញនូវទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែងមួយ ដែលមានភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង តែងតែញញឹមប្រព្រាយ ធ្វើឲ្យអ្នកជុំវិញខ្លួនមានអារម្មណ៍រីករាយ និងរាប់អានដោយឯកឯង។ វត្តមានរបស់នាង ដូចជាអណ្ដាតភ្លើងតូចមួយ ដែលបានចាប់ផ្ដើមឆេះរោលរាល នៅក្នុងបរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នាពេលកន្លងមក។

រចនា ដែលជាស្រី្តម្នាក់មានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ បានលើកភ្នែកសម្លឹងមើលទៅរកនារីចំណូលថ្មីនោះ ទាំងអារម្មណ៍លាយឡំគ្នា។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង ដែលលែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង មើលទៅដូចជាផ្ទៃទឹកដែលរំកិលបន្តិចបន្តួច ព្រោះតែវត្តមានដ៏ថ្មីស្រឡាង។ រចនា មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ នាងបានដឹងថា ការផ្លាស់ប្តូរនេះ នឹងនាំមកនូវផលវិបាកជាច្រើន ជាពិសេសចំពោះទំនាក់ទំនងដ៏រឹងមាំ ដែលនាងធ្លាប់មានជាមួយលោក អរុណ។ នាងបានដឹងថា ភាពស្រស់ស្អាតនិងភាពប៉ិនប្រសប់របស់កន្និកា មិនត្រឹមតែជាពរជ័យសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនប៉ុណ្ណោះទេ តែអាចជាឧបសគ្គដ៏ធំសម្រាប់នាងផ្ទាល់។

លោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានទទួលស្វាគមន៍កន្និកា ដោយទឹកមុខថ្លៃថ្នូរ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក បានញញឹមស្រាលៗ ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំម្នាក់ ដែលតែងតែឲ្យតម្លៃដល់បុគ្គលិកដែលមានសមត្ថភាព។ លោក អរុណ មានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ដែលតែងតែជាបង្គោលសម្រាប់រចនា ក្នុងពេលបំពេញការងារ។ លោកបានឃើញពីសក្ដានុពលដ៏អស្ចារ្យរបស់កន្និកា ហើយបានសង្ឃឹមថា នាងនឹងអាចជួយជំរុញឲ្យផ្នែកនេះ មានការរីកចម្រើនទៅមុខបានឆ្ងាយ។ លោកពុំបានចាប់អារម្មណ៍ពីពន្លឺដ៏ស្រទន់នៃក្ដីបារម្ភ ដែលលេចឡើងក្នុងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់រចនា នោះឡើយ។

កន្និកា មិនបានខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាឡើយ។ ជាមួយនឹងកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប នាងបានចាប់ផ្ដើមធ្វើការភ្លាមៗ ជាមួយនឹងភាពប៉ិនប្រសប់ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាកើតចេញពីធម្មជាតិ។ រាល់ពាក្យពេចន៍ដែលចេញពីបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយរបស់នាង សុទ្ធតែបង្ហាញពីការយល់ដឹងស៊ីជម្រៅ និងយុទ្ធសាស្ត្រច្បាស់លាស់។ នាងបានធ្វើឲ្យអ្នករាល់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយនឹងគំនិតថ្មីៗ និងដំណោះស្រាយប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត។ លោក អរុណ បានកត់សម្គាល់ឃើញនូវសមត្ថភាពទាំងនេះ ហើយបានចាប់ផ្ដើមចំណាយពេលច្រើនជាងមុន ក្នុងការពិភាក្សាការងារជាមួយកន្និកា។ រូបរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់លោក បានបង្ហាញនូវការគោរពចំពោះចំណេះដឹងរបស់នាង។

រចនា ក៏បានកត់សម្គាល់ឃើញការផ្លាស់ប្តូរនេះដែរ។ នាងមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ តែងតែមានស្នាមញញឹមគួរឲ្យស្រឡាញ់ តែពេលនេះស្នាមញញឹមនោះ បានក្លាយទៅជាស្នាមញញឹមដ៏ល្វីងជូរចត់។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់នាង បានសម្លឹងមើលទៅឃើញរូបរាងខ្ពស់ស្លីមរបស់កន្និកា កំពុងឈរជជែកគ្នាជាមួយលោក អរុណ ដោយភាពស្និទ្ធស្នាល។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់រចនា បានធ្លាក់ចុះមកបិទបាំងផ្នែកខ្លះនៃអារម្មណ៍ពិតរបស់នាង។ ចិត្តរបស់នាងបានចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ច្រណែនតិចៗ ដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ នាងបានដឹងថា ភាពទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់របស់នាង អាចនឹងមិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទប់ទល់នឹងមហិច្ឆតាដ៏ខ្លាំងក្លារបស់កន្និកាបានឡើយ។

ថ្ងៃកាន់តែបន្តទៅមុខ ការប្រកួតប្រជែងរវាងស្ត្រីទាំងពីរនាក់ បានកាន់តែបង្ហាញរូបរាងកាន់តែច្បាស់ ទោះបីជាគ្មានពាក្យសំដីណាមួយត្រូវបាននិយាយចេញមកដោយផ្ទាល់ក៏ដោយ។ កន្និកា ជាមួយនឹងភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានសម្លឹងមើលទៅរចនា ម្ដងម្កាល ហាក់ដូចជាចង់បញ្ជាក់ថា នាងបានដឹងពីវត្តមានរបស់រចនា ហើយបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីប្រកួតប្រជែង។ រចនា ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ ព្យាយាមរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តរបស់នាង ពោរពេញដោយក្តីបារម្ភ។ នាងបានងាកទៅសម្លឹងមើលលោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ លោកហាក់ដូចជាកំពុងជាប់រវល់នឹងការងារ ហើយមិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីស្ថានភាពដ៏តានតឹងនេះឡើយ។

ល្ងាចមួយ នៅពេលដែលបុគ្គលិកភាគច្រើនបានត្រឡប់ទៅផ្ទះអស់ រចនា បាននៅអង្គុយម្នាក់ឯងក្នុងការិយាល័យ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានគ្របដណ្ដប់ទៅលើទីនោះ ធ្វើឲ្យអារម្មណ៍របស់នាងកាន់តែលន្លង់លង់។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង បានធ្លាក់ចុះមកលើតុ ដូចជាទឹកជ្រោះតូចមួយ។ នាងបាននឹកឃើញដល់ពេលវេលាដ៏ល្អជាមួយលោក អរុណ កាលពីមុន។ ភាពទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់របស់នាង តែងតែត្រូវបានលោក អរុណ ឲ្យតម្លៃ។ តែឥឡូវនេះ វត្តមានរបស់កន្និកា ដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប បានធ្វើឲ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងប្រែប្រួល។ នាងបានមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួននាងកំពុងតែបាត់បង់អ្វីមួយដ៏មានតម្លៃ។

លោក អរុណ បានដើរចេញពីបន្ទប់ប្រជុំយឺតៗ ជាមួយនឹងទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច និងភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ។ លោកបានឃើញរចនា កំពុងអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់។ លោកបានដើរទៅជិត ជាមួយនឹងឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់លោក។ “រចនា នៅយូរម្ល៉េះ?” សម្លេងរបស់លោកបានបន្លឺឡើងយ៉ាងស្រទន់។ រចនា បានលើកភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់នាងសម្លឹងមើលលោក។ នាងបានព្យាយាមញញឹម ប៉ុន្តែបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង មិនអាចលាក់បាំងនូវទុក្ខព្រួយដែលរត់លេងក្នុងចិត្តបានឡើយ។

“ខ្ញុំ… ខ្ញុំគិតរឿងការងារបន្តិចបន្តួចលោក” រចនា បានឆ្លើយទាំងសំឡេងស្រាល។ លោក អរុណ បានកត់សម្គាល់ឃើញពីភាពមិនប្រក្រតីនេះ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក បានបង្ហាញពីការព្រួយបារម្ភ។ “តើមានអ្វីខុសប្លែកទេ? កន្និកា មានសមត្ថភាពល្អណាស់ នាងនឹងអាចជួយផ្នែកយើងបានច្រើន”។ ឮពាក្យនេះហើយ រចនា ក៏បានបន្តុបមុខចុះ។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់នាង បានរលីងរលោងដោយដំណក់ទឹកភ្នែកដែលហៀបនឹងស្រក់ចុះ។ នាងដឹងថា លោក អរុណ គ្រាន់តែនិយាយពីការងារ តែនាងមិនអាចបំបាត់អារម្មណ៍ភ័យខ្លាចបានឡើយ។

លោក អរុណ ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ បានលូកដៃទៅអង្អែលស្មារបស់រចនា ថ្នមៗ។ “កុំបារម្ភអី រចនា យើងគ្រប់គ្នាគឺជាក្រុមតែមួយ”។ តែពាក្យសំដីទាំងនេះ ហាក់ដូចជាមិនអាចជួយរចនា បានឡើយ។ នាងបានងើបមុខឡើងវិញ ហើយបានញញឹមទាំងបង្ខំ។ នាងបានឃើញច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង នៅក្នុងកញ្ចក់បេះដូងរបស់នាង គឺមើលទៅហាក់ដូចជាកំពុងតែរលាយបាត់បង់នូវភាពរីករាយ។ នាងដឹងថា វត្តមាននៃគូប្រជែងថ្មីនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាបញ្ហាការងារនោះទេ តែវាជាការប្រកួតប្រជែងនៃបេះដូង និងកម្លាំងចិត្ត។

នៅថ្ងៃបន្ទាប់ កន្និកា បានចូលមកការិយាល័យជាមួយនឹងភាពជឿជាក់ដូចសព្វមួយដង។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានសម្លឹងមើលទៅរចនា មួយភ្លែត ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមស្តើងមួយ។ រចនា បានព្យាយាមឆ្លើយតបដោយស្នាមញញឹមដូចគ្នា តែវាជាស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយអត្ថន័យលាក់កំបាំង។ នាងបានសម្រេចចិត្តថា នាងនឹងមិនចុះចាញ់ងាយៗនោះឡើយ។ ភាពទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់របស់នាង នឹងត្រូវប្រែក្លាយទៅជាកម្លាំង ហើយនាងនឹងព្យាយាមរក្សាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលនាងមាន។ ការប្រកួតប្រជែងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នេះ បានចាប់ផ្ដើមឡើង ក្រោមក្រសែភ្នែករបស់លោក អរុណ ដែលនៅតែមិនទាន់ដឹងពីជម្រៅចិត្តរបស់ស្ត្រីទាំងពីរនាក់នោះឡើយ។

វត្តមានគូប្រជែង មិនមែនត្រឹមតែជាការផ្លាស់ប្តូរតំណែងការងារនោះទេ តែវាជាការផ្លាស់ប្តូរនូវទិដ្ឋភាពនៃអារម្មណ៍ នៃទំនាក់ទំនង និងនៃមហិច្ឆតារបស់មនុស្ស។ វាបានបង្រៀនមេរៀនមួយថា ក្នុងពិភពលោកនេះ ទោះជាភាពស្រស់ស្អាត ភាពឆ្លាតវៃ ឬភាពទន់ភ្លន់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏សុទ្ធតែអាចក្លាយជាកម្លាំងមួយដើម្បីប្រកួតប្រជែង និងរក្សាឋានៈរបស់ខ្លួនឯងបាន។

ក្នុងចំណោមបុគ្គលិកទាំងអស់ក្នុងអង្គភាព ការលេចធ្លោឡើងនៃកន្និកា ហាក់បីដូចជាការរះឡើងនៃផ្កាយដុះកន្ទុយ ដែលមានពន្លឺចែងចាំងខុសពីធម្មតា។ នាង កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក តែងតែបញ្ចេញនូវមហិច្ឆតាដ៏មុតស្រួចមួយ ដែលលាក់បង្កប់ក្រោមស្នាមញញឹមប្រព្រាយនៃបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់របស់នាង រមែងងើយទៅមុខបន្តិច បង្ហាញពីភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯង។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង បញ្ចេញនូវសណ្តាប់ធ្នាប់ និងការរៀបចំ។ រាងខ្ពស់ស្លីម កាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង គឺជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីឆន្ទៈដ៏មោះមុតក្នុងការសម្រេចគោលបំណង។ នាងមិនដែលអង្គុយស្ងៀមរង់ចាំឱកាសឡើយ តែងតែស្វែងរកគំនិតផ្តួចផ្តើមថ្មីៗ ដើម្បីបង្ហាញពីសមត្ថភាពពិតរបស់នាង។

កិច្ចប្រជុំប្រចាំខែមួយបានចាប់ផ្តើមឡើង ដោយមានការចូលរួមពីបុគ្គលិកសំខាន់ៗ ក្នុងនោះក៏មានលោក អរុណ ដែលជាប្រធានដ៏មានឥទ្ធិពលផងដែរ។ លោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ សិតសក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប ត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស។ ជាមួយនឹងកម្ពស់ខ្ពស់មាំ ស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ លោកបានអង្គុយនៅក្បាលតុសន្និសីទ។ នៅពេលដែលអ្នកដទៃកំពុងពិភាក្សាអំពីបញ្ហាចាស់ៗ កន្និកា បានលើកដៃឡើង ដោយទឹកមុខញញឹមប្រព្រាយ ជាមួយនឹងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង។ នាងបានស្នើឡើងនូវគំនិតថ្មីមួយស្តីពីការកែទម្រង់ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងទិន្នន័យ ដែលអាចបង្កើនប្រសិទ្ធភាពការងារបានរហូតដល់៣០ភាគរយ។ គំនិតនេះ គឺមានភាពដិតដល់ និងស៊ីជម្រៅ ដែលបុគ្គលិកដទៃមិនបានគិតដល់។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនរបស់លោក អរុណ បានសម្លឹងមើលទៅកន្និកា ដោយភាពចាប់អារម្មណ៍។ ភាពឈ្លាសវៃនៃគំនិតនាង គឺពិតជាគួរឲ្យកត់សម្គាល់។

បន្ទាប់ពីកិច្ចប្រជុំ លោក អរុណ បានហៅកន្និកា ទៅជួបផ្ទាល់ ដើម្បីសាកសួរលម្អិតអំពីគំនិតផ្តួចផ្តើមរបស់នាង។ «កញ្ញា កន្និកា គំនិតរបស់នាងពិតជាល្អណាស់» លោក អរុណ បានមានប្រសាសន៍ ដោយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់របស់លោក រីឯបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក បានញញឹមតិចៗ។ កន្និកា ជាមួយនឹងកាយវិការមាំទាំរបស់នាង បានឆ្លើយតបយ៉ាងច្បាស់លាស់ និងមានទំនុកចិត្ត។ នាងបានពន្យល់ពីដំណាក់កាលនីមួយៗនៃការអនុវត្ត ពីហានិភ័យដែលអាចកើតមាន និងដំណោះស្រាយការពារ។ រាល់ចម្លើយរបស់នាង គឺបង្ហាញពីការស្រាវជ្រាវយ៉ាងហ្មត់ចត់ និងការយល់ដឹងស៊ីជម្រៅ។ លោក អរុណ បានត្រឹមតែងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ ដោយភ្នែកធំខ្មៅដ៏ឈ្លាសវៃរបស់លោក សម្លឹងមើលទៅភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង របស់កន្និកា ដែលកំពុងបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច។

ចាប់ពីពេលនោះមក កន្និកា កាន់តែខិតខំប្រឹងប្រែងខ្លាំងឡើង។ នាងតែងតែជាអ្នកមកធ្វើការមុនគេ ហើយត្រឡប់ទៅផ្ទះក្រោយគេ។ ពន្លឺអំពូលភ្លើងការិយាល័យរបស់នាង តែងតែបើកដល់យប់ជ្រៅ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីការតស៊ូព្យាយាមមិនខ្លាចនឿយហត់។ នាងបានបង្កើតរបាយការណ៍លម្អិត និងគំរូសាកល្បង ដែលបង្ហាញពីលទ្ធផលរំពឹងទុកនៃគំនិតរបស់នាង។ រាល់ឯកសារដែលចេញពីដៃរបស់កន្និកា គឺមានភាពត្រឹមត្រូវ ល្អិតល្អន់ និងមានគុណភាពខ្ពស់ ដែលធ្វើឲ្យលោក អរុណ កាន់តែមានការជឿជាក់លើសមត្ថភាពរបស់នាង។ មិនយូរប៉ុន្មាន គម្រោងថ្មីរបស់កន្និកា ក៏ត្រូវបានអនុម័តឲ្យដាក់ឲ្យដំណើរការសាកល្បង។

ភាពលេចធ្លោរបស់កន្និកា បានក្លាយជាប្រធានបទមួយក្នុងចំណោមបុគ្គលិក។ អ្នកខ្លះសរសើរ អ្នកខ្លះទៀតមានការច្រណែន។ តែនាង កន្និកា មិនដែលខ្វល់ឡើយ។ នាងនៅតែបន្តធ្វើការងាររបស់នាងដោយភាពស្មោះត្រង់ និងមហិច្ឆតាដែលមិនចេះរីងស្ងួត។ នាងតែងតែស្វែងរកវិធីសាស្រ្តថ្មីៗ ដើម្បីបង្កើនប្រសិទ្ធភាព និងដោះស្រាយបញ្ហាប្រឈមនានា។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង របស់នាង ហាក់ដូចជានៅតែស្វែងរកអ្វីដែលថ្មីជានិច្ច ហើយបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង តែងតែញញឹមប្រព្រាយ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពរីករាយនឹងការងារ។

ក្នុងចំណោមអ្នកសង្កេតការណ៍ កញ្ញា រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង។ មានកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ ក៏បានចាប់អារម្មណ៍នឹងការប្រែប្រួលនេះដែរ។ កញ្ញា រចនា មិនមាត់មិនកអ្វីឡើយ តែភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លា របស់នាង តែងតែសម្លឹងមើលសកម្មភាពរបស់កន្និកា ដោយក្តីពិចារណា។ នាងមិនបានបង្ហាញការច្រណែន ឬប្រកួតប្រជែងជាចំហឡើយ តែក្នុងជម្រៅចិត្ត នាងក៏ដឹងថា ការប្រកួតប្រជែងដ៏ស្ងាត់ស្ងៀមមួយបានចាប់ផ្តើមឡើង។ ការខិតខំរបស់កន្និកា គឺជាកម្លាំងជំរុញមួយ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកដទៃត្រូវតែខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីរក្សាជំហររបស់ខ្លួន។

ថ្ងៃមួយ កន្និកា បានបង្ហាញលទ្ធផលបឋមនៃគម្រោងសាកល្បង ដែលបានទទួលជោគជ័យយ៉ាងត្រចះត្រចង់។ តួលេខនៃប្រសិទ្ធភាពការងារបានកើនឡើងគួរឲ្យកត់សម្គាល់ ហើយការចំណាយបានថយចុះយ៉ាងច្រើន។ ដំណឹងនេះ បានធ្វើឲ្យបុគ្គលិកទាំងអស់មានការភ្ញាក់ផ្អើល និងកោតសរសើរ។ លោក អរុណ ជាមួយនឹងទឹកមុខពេញចិត្ត បានងើបឈរឡើងនៅកណ្តាលបន្ទប់ប្រជុំ។ បបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក បានញញឹមយ៉ាងទូលាយ។ «ខ្ញុំពិតជាកោតសរសើរចំពោះការខិតខំប្រឹងប្រែង និងគំនិតផ្តួចផ្តើមរបស់កញ្ញា កន្និកា ណាស់» លោកបានមានប្រសាសន៍ ដោយសំឡេងលាន់ឮច្បាស់។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានសម្លឹងត្រង់ទៅកន្និកា ដែលកំពុងអង្គុយដោយកាយវិការមាំទាំ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមប្រព្រាយនៅលើបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង។ «គម្រោងនេះនឹងត្រូវអនុវត្តទូទាំងអង្គភាព ចាប់ពីពេលនេះតទៅ»។

នេះគឺជាជ័យជម្នះដ៏ស្ងាត់ស្ងៀមរបស់កន្និកា។ នាងមិនបានប្រើពាក្យសំដីផ្អែមល្ហែម ឬការលាក់ពុតដើម្បីទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ឡើយ តែនាងបានប្រើសមត្ថភាពពិតប្រាកដ និងការខិតខំប្រឹងប្រែងឥតឈប់ឈរ។ ការប្រកួតប្រជែងនេះ មិនមែនជាការប្រជែងគ្នាដោយពាក្យសម្ដី ឬដោយការទម្លាក់តម្លៃអ្នកដទៃឡើយ តែជាការប្រកួតប្រជែងដោយការបង្ហាញពីគុណតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន តាមរយៈស្នាដៃ និងគំនិតច្នៃប្រឌិត។ ភាពឆ្លាតវៃ ការតស៊ូ និងមហិច្ឆតាដ៏មុតមាំរបស់នាង បានបើកផ្លូវឲ្យនាងឈានទៅរកភាពជោគជ័យ។ នៅក្នុងពិភពការងារ ការបង្ហាញសមត្ថភាពពិត គឺជាគន្លឹះដ៏សំខាន់បំផុតដើម្បីសម្រេចគោលបំណង និងទទួលបានការគោរព។ កន្និកា បានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់ភាពជោគជ័យ មិនមែនជាផ្លូវដែលពោរពេញទៅដោយសម្ដីឥតប្រយោជន៍នោះទេ តែជាផ្លូវដែលតម្រូវឲ្យមានសកម្មភាពជាក់ស្តែង និងលទ្ធផលគួរជាទីមោទនៈ។

ការប្រកួតប្រជែងយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀមនេះ បានបង្រៀនមេរៀនមួយថា គុណតម្លៃពិតរបស់មនុស្ស មិនស្ថិតនៅលើសម្បកក្រៅ ឬពាក្យសម្តីឡើយ តែស្ថិតនៅលើស្នាដៃ និងភាពស្មោះត្រង់នៃការងារ។ រាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែង គឺតែងតែទទួលបានផ្លែផ្កា។

ក្នុងកិច្ចប្រជុំដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមមួយ ដែលជាទីប្រជុំនៃឥស្សរជនធំៗ និងអ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយ ផ្ទៃបន្ទប់បានគ្របដណ្តប់ដោយភាពស្ងប់ស្ងៀម លាយឡំនឹងក្លិនឈើគ្រញូងចាស់ៗ ដែលបង្កើនភាពឧឡារិកថែមមួយកម្រិត។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យរាត្រីរះបាញ់ជះចូលតាមបង្អួចខ្ពស់ៗ ទៅលើតុវែងរៀបរយ ដែលពោរពេញទៅដោយឯកសារ និងប៊ិចប្រាក់រលោង។ ក្នុងចំណោមអង្គប្រជុំដ៏ច្រើនកុះករ កញ្ញារចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ កំពុងឈរនៅកណ្តាលរង្វង់ ដោយមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ តែពោរពេញដោយជំនឿចិត្ត។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ធ្វើឲ្យនាងមើលទៅទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ តែសម្លេងរបស់នាង គឺច្បាស់ក្រឡែត រួមទាំងពាក្យពេចន៍ដែលបានរៀបរាប់ពីគម្រោងការណ៍ថ្មីមួយ ប្រកបដោយទិន្នន័យច្បាស់លាស់ និងទស្សនវិស័យវែងឆ្ងាយ។ នាងបានរៀបរាប់អំពីសេចក្តីលម្អិតនៃគម្រោងនោះ ពីអត្ថប្រយោជន៍ដែលសង្គមជាតិនឹងទទួលបាន រហូតដល់ហានិភ័យដែលអាចកើតមានឡើង និងដំណោះស្រាយបង្ការ។ គ្រប់ពាក្យពេចន៍របស់នាង គឺសុទ្ធសឹងជាទឡ្ហីករណ៍ដែលមិនអាចប្រកែកបាន ឆ្លុះបញ្ចាំងពីការសិក្សាស្រាវជ្រាវដ៏ស៊ីជម្រៅ និងការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏មុតមាំ។

ខណៈដែលកញ្ញារចនា បានបញ្ចប់នូវការរៀបរាប់របស់ខ្លួន អារម្មណ៍ក្នុងអង្គប្រជុំហាក់ស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច មុននឹងមានសំឡេងក្អកតិចៗបន្លឺឡើង។ លោកអរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានងក់ក្បាលយល់ព្រមតិចៗ ហើយលើកដៃជាសញ្ញាឲ្យអ្នកអង្គុយទល់មុខគាត់មានសិទ្ធិថ្លែង។ រាងកាយរបស់គាត់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ដែលតែងតែជាបង្គោលនៃភាពសុខដុមរមនាក្នុងអង្គប្រជុំ។ ភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់គាត់ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីគំនិតពិចារណា ដែលតែងតែរក្សាបាននូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងយុត្តិធម៌។

នោះគឺកញ្ញាកន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក។ នាងបានលើកដៃឡើងសុំអំណាចថ្លែង ដោយមានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ នាងបានអង្គុយនៅលើកៅអីរបស់ខ្លួនដោយភាពឆ្មើងឆ្មៃបន្តិចបន្តួច សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់ ធ្វើឲ្យនាងមើលទៅរឹងមាំ និងមានអំណាច។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង តែងតែញញឹមប្រព្រាយ តែក្នុងស្នាមញញឹមនោះ មានលាក់នូវភាពមោះមុត និងបំណងចង់បង្ហាញពីឧត្តមភាពរបស់ខ្លួន។ «សូមអរគុណលោកប្រធាន» សំឡេងរបស់នាងច្បាស់ក្រឡែត តែមានសំនៀងរលូន គួរឲ្យស្តាប់។ «ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណចំពោះកញ្ញារចនា ចំពោះការខិតខំប្រឹងប្រែងរៀបចំគម្រោងការណ៍នេះ ដែលពិតជាមានភាពល្អិតល្អន់គួរឲ្យសរសើរ។ យ៉ាងណាមិញ ខ្ញុំយល់ឃើញថា នៅមានចំណុចខ្លះ ដែលគួរឲ្យយើងពិចារណាឡើងវិញ ជាពិសេសទាក់ទងនឹងការអនុវត្តជាក់ស្តែង និងផលប៉ះពាល់រយៈពេលខ្លី»។

កញ្ញាកន្និកា បានចាប់ផ្តើមលើកឡើងនូវហេតុផលជំទាស់របស់ខ្លួន ដោយសំដៅទៅលើចំណុចដែលនាងយល់ថាជា «ភាពងាយរងគ្រោះ» នៃគម្រោងរបស់កញ្ញារចនា។ នាងបានរៀបរាប់អំពីការបរាជ័យនៃគម្រោងស្រដៀងគ្នាពីអតីតកាល ដោយពុំបានបញ្ជាក់ពីបរិបទច្បាស់លាស់ ហើយប្រៀបធៀបវាទៅនឹងគម្រោងបច្ចុប្បន្ន។ ទឹកមុខរបស់នាងនៅតែញញឹមប្រព្រាយ តែភ្នែកតូចរាងវែងរបស់នាង បានសម្លឹងត្រង់ទៅកញ្ញារចនា ហាក់ដូចជាចង់បញ្ជាក់ថា រាល់ពាក្យពេចន៍របស់នាង គឺសំដៅទៅលើសមត្ថភាពរបស់រចនា។ កាយវិការមាំទាំរបស់នាង បានបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯងហួសហេតុ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកអង្គុយជិតនោះមានអារម្មណ៍តានតឹង។

កញ្ញារចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ នៅតែរក្សាបាននូវទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់។ នាងបានងក់ក្បាលយល់ព្រមតិចៗ ហាក់ដូចជាទទួលយកនូវមតិជំទាស់នោះ មុននឹងចាប់ផ្តើមឆ្លើយតបដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ តែមុតមាំ។ «ខ្ញុំពិតជាកោតសរសើរចំពោះការវិភាគដ៏ល្អិតល្អន់របស់កញ្ញាកន្និកា។ ទោះជាយ៉ាងណាក្តី គម្រោងនេះត្រូវបានរៀបចំឡើង ដោយមានការសិក្សាពីបរិបទបច្ចុប្បន្នភាព និងការរៀនសូត្រពីកំហុសក្នុងអតីតកាល។ រាល់ហានិភ័យត្រូវបានវាយតម្លៃ និងមានដំណោះស្រាយបង្ការយ៉ាងច្បាស់លាស់។» នាងបានលើកដៃបន្តិចបន្តួចទៅកាន់ឯកសារដែលបានដាក់នៅពីមុខនាង ជាសញ្ញាថាព័ត៌មានលម្អិតទាំងអស់ត្រូវបានកត់ត្រា។

ភាពតានតឹងបានចាប់ផ្តើមកើនឡើងបន្តិចម្តងៗក្នុងអង្គប្រជុំ។ អ្នកចូលរួមផ្សេងទៀត បានងាកមើលអ្នកទាំងពីរឆ្លាស់គ្នា ដោយមិនហ៊ានបន្លឺវាចាអ្វីឡើយ។ លោកអរុណ ដែលមានភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានសម្លឹងមើលការដេញដោលនោះ ដោយទឹកមុខគិតគូរ។ គាត់បានយល់យ៉ាងច្បាស់អំពីហេតុផលនៅពីក្រោយពាក្យពេចន៍របស់កញ្ញាកន្និកា គឺមិនមែនគ្រាន់តែជាការវាយតម្លៃគម្រោងនោះទេ តែជាការប្រកួតប្រជែងសមត្ថភាព និងឧត្តមភាព។

កញ្ញាកន្និកា ដែលមានបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ បានបន្តការវាយលុករបស់ខ្លួន។ «ខ្ញុំយល់ពីការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់កញ្ញារចនា តែខ្ញុំនៅតែមានមន្ទិលសង្ស័យអំពីលទ្ធភាពនៃភាពជោគជ័យ។ គម្រោងនេះហាក់មានមហិច្ឆតាខ្ពស់ពេក ហើយហានិភ័យដែលបានលើកឡើង ហាក់ដូចជាត្រូវបានមើលរំលង។ តើកញ្ញាធានាបានយ៉ាងដូចម្តេចថា យើងនឹងមិនជួបប្រទះនូវបញ្ហាដដែលៗដូចកាលពីមុនទៀត?» សម្លេងរបស់នាងកាន់តែមានសភាពខ្លាំងបន្តិច តែនៅតែរក្សាបាននូវសំនៀងរលូន ដែលធ្វើឲ្យការជំទាស់នោះមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពសុខុមរមនា។

កញ្ញារចនា ដែលមានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ បានឆ្លើយតបដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់។ «ខ្ញុំមិនអាចធានាបាននូវភាពជោគជ័យដាច់ខាតនោះទេ ព្រោះរាល់គម្រោងការណ៍សុទ្ធតែមានហានិភ័យ។ តែខ្ញុំអាចធានាបានថា រាល់ទិន្នន័យ ការសិក្សាស្រាវជ្រាវ និងផែនការប្រតិបត្តិការ គឺបានរៀបចំឡើងយ៉ាងហ្មត់ចត់បំផុត ក្រោមការពិចារណាលើគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ។ ការភ័យខ្លាចចំពោះបរាជ័យពីអតីតកាល មិនគួរជារនាំងរារាំងយើងពីការឈានទៅមុខ និងស្វែងរកដំណោះស្រាយថ្មីនោះទេ។» ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់នាង បានសម្លឹងត្រង់ទៅមុខ ដោយមិនខ្លាចរអា។

លោកអរុណ បានសម្រេចចិត្តបន្លឺវាចា ដោយសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់ តែមានទម្ងន់។ «ខ្ញុំយល់ពីការបារម្ភរបស់កញ្ញាកន្និកា និងការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់កញ្ញារចនា។ ការជំទាស់ និងការការពារសុទ្ធសឹងជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃដំណើរការសម្រេចចិត្ត។ យ៉ាងណាមិញ ខ្ញុំសូមឲ្យយើងទាំងអស់គ្នា ងាកត្រឡប់មកពិនិត្យមើលខ្លឹមសារនៃគម្រោងនេះឡើងវិញ ដោយមិនលាយឡំជាមួយអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ គោលបំណងរបស់យើង គឺស្វែងរកដំណោះស្រាយដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ប្រយោជន៍រួម។» គាត់បានក្រឡេកមើលអ្នកទាំងពីរឆ្លាស់គ្នា ជាមួយនឹងពន្លឺឈ្លាសវៃក្នុងភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុន។

ការដេញដោលបានឈានដល់ទីបញ្ចប់មួយភ្លែត តែភាពតានតឹងនៅតែអណ្តែតអណ្តូងក្នុងបរិយាកាសនៃអង្គប្រជុំ។ កញ្ញាកន្និកា ដែលមានសក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់ បានអង្គុយចុះវិញដោយស្នាមញញឹមដ៏តូចមួយនៅលើបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ហាក់ដូចជាពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលនាងបានសម្រេច។ រីឯកញ្ញារចនា ដែលមានសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល បានឈរនៅកណ្តាលរង្វង់ ដោយមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ដដែល តែក្នុងចិត្តរបស់នាង ពិតជាមានអារម្មណ៍លាយឡំគ្នា។ ទោះបីជាការជំទាស់ដោយផ្ទាល់ត្រូវបានបញ្ចប់ក្តី ក៏សំណួរដែលត្រូវបានលើកឡើងដោយកន្និកា បានបន្សល់ទុកនូវស្រមោលនៃការសង្ស័យនៅក្នុងចិត្តរបស់ឥស្សរជនមួយចំនួន។ ការប្រជុំបានបន្តទៅមុខទៀត តែភាពតានតឹងដែលបង្កឡើងដោយការប្រកួតប្រជែងនៃឧត្តមភាពនោះ បានក្លាយជាមេរៀនមួយដ៏សំខាន់សម្រាប់អ្នកទាំងពីរ និងអ្នកចូលរួមទាំងអស់។

ព្រលឹមស្រាងៗ ខ្យល់រំហើយបក់ផាត់ល្វើយៗ នាំមកនូវក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់នៃផ្កាម្លិះ ដែលរីកព្រោងព្រាតក្នុងបរិវេណផ្ទះ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យរះជះចាំងជះពន្លឺពណ៌មាស មកលើទីធ្លាការិយាល័យដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ តែមិនបានរលត់នូវភាពងងឹតសូន្យសុងដែលកំពុងស្ថិតនៅក្នុងក្រអៅបេះដូងរបស់បុរសម្នាក់ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចនោះឡើយ។ អរុណ បុរសវ័យកណ្ដាល ដែលមានភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ កំពុងអង្គុយលើកៅអីការងាររបស់ខ្លួន ដៃទប់ចង្ការំពឹងគិតយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ស្មារីកធំរបស់គាត់ ហាក់បីដូចជាកំពុងទ្រទម្ងន់នៃទំនួលខុសត្រូវដ៏ធំធេង ដែលទាមទារនូវការសម្រេចចិត្តប្រកបដោយយុត្តិធម៌ និងត្រឹមត្រូវបំផុត។ ភាពសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់គាត់ ហាក់ដូចជាកំពុងប្រឈមមុខនឹងព្យុះភ្លៀងនៃវិចារណញាណផ្ទាល់ខ្លួន។

ក្នុងផ្នត់គំនិតជ្រៅ នៃបុរសមានភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ អរុណតែងតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍ដ៏មុតមាំ នៃភាពស្មោះត្រង់និងភក្ដីភាពចំពោះការងារ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់គាត់ តែងតែត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីថ្លែងនូវពាក្យពិត និងសម្រេចចិត្តដោយត្រឹមត្រូវ គ្មានលំអៀង។ ក៏ប៉ុន្តែ ស្ថានការណ៍បច្ចុប្បន្ន ដែលកំពុងរុំព័ទ្ធជុំវិញគាត់ គឺហាក់ដូចជាសំណាញ់បំណងប្រាថ្នាផ្ទាល់ខ្លួន ដែលចង់ទាញគាត់ឲ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីគន្លងនៃគតិយុត្តិ។ អរុណ បានដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់ មិនមែនគ្រាន់តែជាការងារផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ តែវាជាការកំណត់នូវជោគវាសនានៃគម្រោងការណ៍ដ៏ធំមួយ ដែលទាមទារនូវភាពបរិសុទ្ធ និងភាពម៉ឺងម៉ាត់បំផុត។

មិនយូរប៉ុន្មាន ទ្វារការិយាល័យបានរបើកចេញ ជាមួយនឹងវត្តមានរបស់នារីម្នាក់ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក។ នោះគឺ កន្និកា ជាសហការីដែលមានមហិច្ឆតានិងភាពជឿជាក់ខ្ពស់។ នាងឈានជើងចូលមកដោយកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតាដ៏ធំធេង។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង តែងតែញញឹមប្រព្រាយ តែនៅពីក្រោយស្នាមញញឹមនោះ គឺលាក់បាំងនូវបំណងប្រាថ្នាផ្ទាល់ខ្លួន ដែលនាងចង់ជំរុញឲ្យបានសម្រេច។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង បានរំលេចឡើងនូវភាពទាក់ទាញ ដែលតែងតែត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកដទៃ។ នាងបានដើរចូលទៅជិតតុរបស់ អរុណ ជាមួយនឹងទឹកមុខរួសរាយរាក់ទាក់។

កន្និកា ជាមួយនឹងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយនោះ បានចាប់ផ្ដើមរៀបរាប់ពីសារៈសំខាន់នៃគម្រោងមួយ ដែលនាងកំពុងតែព្យាយាមជំរុញ។ នាងបានប្រើពាក្យសំដីយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ ដើម្បីបង្ហាញពីគុណសម្បត្តិ និងផលចំណេញដែលនឹងទទួលបាន ប្រសិនបើគម្រោងរបស់នាងត្រូវបានអនុម័ត និងត្រូវបានដាក់ឲ្យអនុវត្តន៍ជាអាទិភាព។ នាងបានលើកឡើងពីភាពចាំបាច់ក្នុងការធ្វើការសម្របសម្រួល ដើម្បីឲ្យការងារមានភាពរលូន និងអាចសម្រេចបានលទ្ធផលលឿន។ នៅក្នុងពាក្យសម្ដីដ៏ពីរោះ និងមានហេតុផលនោះ កន្និកា បានព្យាយាមបង្កប់នូវសំណើផ្ទាល់ខ្លួនមួយ ដែលទាមទារឲ្យ អរុណ ធ្វើការបង្វែរគម្រោងពីនីតិវិធីធម្មតា ដើម្បីផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ដល់ក្រុមរបស់នាង ឬផ្ទាល់ខ្លួននាង។ កាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង ហាក់ដូចជាកំពុងបញ្ចេញនូវកម្លាំងជម្រុញដ៏ខ្លាំងក្លា ដែលចង់ឲ្យ អរុណ យល់ព្រមតាមការស្នើសុំរបស់នាង។

បុរសមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច អរុណ បានស្ដាប់នូវរាល់ពាក្យសម្ដីរបស់ កន្និកា យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ បានសម្លឹងមើលទៅនាងដោយពិចារណា។ គាត់បានយល់ដឹងយ៉ាងច្បាស់ អំពីចេតនាដែលលាក់កំបាំងនៅពីក្រោយស្នាមញញឹមប្រព្រាយ និងពាក្យសម្ដីដ៏ប៉ិនប្រសប់នោះ។ អរុណ បានដឹងថា ភាពជោគជ័យនៃគម្រោងមិនគួរណាត្រូវបានប្ដូរដោយផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួននោះឡើយ។ គាត់បានរក្សាឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់ខ្លួន មិនបង្ហាញនូវប្រតិកម្មអ្វីគួរឲ្យកត់សម្គាល់ឡើយ តែក្នុងចិត្តរបស់គាត់ គឺកំពុងតែរំពឹងគិតពីរបៀបដើម្បីរក្សាភាពយុត្តិធម៌ និងគោលការណ៍ការងារ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសរបស់គាត់ ហាក់ដូចជាបញ្ចេញនូវភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងការប្តេជ្ញាចិត្ត។

អរុណ ជាមួយនឹងសំឡេងទន់ភ្លន់តែមាំ ដែលចេញពីបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់គាត់ បានឆ្លើយតបទៅ កន្និកា ថា៖ «ប្អូនកន្និកា! បងយល់ពីមហិច្ឆតានិងការប្ដេជ្ញាចិត្តរបស់ប្អូនចំពោះគម្រោងនេះ។ បងក៏ទទួលស្គាល់នូវគុណសម្បត្តិដែលប្អូនបានលើកឡើងមកដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែ ក្នុងនាមជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើផ្នែកនេះ បងត្រូវតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍នៃយុត្តិធម៌ និងភាពស្មើគ្នា។ រាល់គម្រោងទាំងអស់ គឺត្រូវតែឆ្លងកាត់នីតិវិធីត្រឹមត្រូវ ដោយគ្មានការលើកលែង ឬការបង្វែរណាមួយឡើយ ដើម្បីធានាបាននូវតម្លាភាព និងគុណភាពនៃការងារ។ បងសង្ឃឹមថា ប្អូនយល់ពីមូលហេតុរបស់បង»។ ពាក្យសម្ដីរបស់ អរុណ គឺច្បាស់លាស់ និងមិនមានការប្រែប្រួលឡើយ។

ទឹកមុខ កន្និកា ដែលមានភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គងនោះ បានប្រែប្រាស់បន្តិចបន្តួច។ ស្នាមញញឹមប្រព្រាយនៅលើបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ហាក់ដូចជាត្រូវរលត់បន្តិច។ នាងបានដឹងថា អរុណ មិនមែនជាមនុស្សដែលងាយស្រួលនឹងលំអៀងដោយពាក្យសម្ដីពីរោះនោះឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ កន្និកា មិនងាយនឹងបោះបង់បំណងប្រាថ្នារបស់ខ្លួនឡើយ។ នាងបានលើកឡើងវិញថា៖ «បងអរុណ! ប្អូនយល់ពីគោលការណ៍របស់បង។ តែពេលខ្លះ ភាពបត់បែនខ្លះ គឺពិតជាចាំបាច់ណាស់ ដើម្បីសម្រេចបានលទ្ធផលល្អប្រសើរ។ យើងអាចចាត់ទុកនេះជាករណីពិសេសមួយ ដើម្បីបង្ហាញពីប្រសិទ្ធភាពនៃការងាររបស់យើង។ តើបងមិនគិតថា ការធ្វើការសម្របសម្រួលខ្លះ អាចជួយឲ្យយើងសម្រេចបានគោលដៅធំជាងនេះទេឬ?» នាងបានព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូល អរុណ ម្ដងទៀត ជាមួយនឹងកាយវិការមាំទាំ និងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។

អរុណ ជាមួយនឹងស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់គាត់ បានគ្រវីក្បាលបន្តិច។ «ប្អូនកន្និកា! បងយល់ថា ភាពបត់បែនគឺជារឿងសំខាន់ តែមិនមែនមានន័យថា យើងអាចបំពានលើគោលការណ៍ និងនីតិវិធីដែលបានកំណត់នោះទេ។ គម្រោងទាំងអស់ គឺត្រូវតែប្រកួតប្រជែងគ្នាដោយយុត្តិធម៌ និងផ្អែកលើគុណភាពពិតប្រាកដ។ ប្រសិនបើយើងចាប់ផ្ដើមធ្វើការលើកលែងសម្រាប់ករណីណាមួយ នោះវានឹងបង្កើតជាគំរូអាក្រក់មួយ ដែលនឹងជះឥទ្ធិពលដល់តម្លាភាព និងទំនុកចិត្តរបស់ស្ថាប័នយើង។ បងមិនអាចធ្វើរឿងបែបនេះបានឡើយ»។ ពាក្យសម្ដីរបស់គាត់ គឺពោរពេញដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ តែនៅតែរក្សាបាននូវភាពទន់ភ្លន់។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ ហាក់ដូចជាកំពុងបង្ហាញនូវវិចារណញាណយ៉ាងមុតស្រួច។

កន្និកា មិនងាយនឹងបោះបង់នោះទេ នាងបានព្យាយាមស្វែងរកល្បិចថ្មី។ នាងបាននិយាយថា៖ «បងអរុណ! ប្អូនដឹងថា បងជាមនុស្សមានគោលការណ៍ត្រឹមត្រូវ។ តែបងមិនគិតថា ការរក្សាទំនាក់ទំនងល្អជាមួយសហការី ក៏ជាផ្នែកមួយនៃការធ្វើការងារដែរឬ? ប្អូនគិតថា បងអាចពិចារណាលើសំណើរបស់ប្អូនម្ដងទៀត។ នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ប្អូននោះទេ តែវាជាការបង្កើនឱកាសសម្រាប់គម្រោងដែលប្អូនជឿជាក់ថា នឹងនាំមកនូវភាពរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស»។ នាងបានព្យាយាមប្រើសព្វវចនាធិប្បាយដើម្បីលួងលោម អរុណ ជាមួយនឹងទឹកមុខញញឹមប្រព្រាយ ដែលតែងតែត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង ហាក់ដូចជាកំពុងលាតត្រដាងពីបំណងប្រាថ្នាដែលមិនចេះរីងស្ងួតរបស់នាង។

ក្នុងមួយរំពេច នឹកឃើញដល់ភាពបរិសុទ្ធនៃចិត្ត និងភាពស្មោះត្រង់គ្មានលំអៀង ដែលតែងតែឆ្លុះបញ្ចាំងពីក្នុងភ្នែកខ្មៅមូលធំភ្លឺថ្លារបស់ រចនា។ រចនា ជាអ្នកដែលតែងតែប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍ និងធ្វើការដោយឥតងាករេ។ ទោះជានាងមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ និងមានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ ក៏នាងមិនដែលអនុញ្ញាតឲ្យអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនមកលូកលាន់ក្នុងការសម្រេចចិត្តប្រកបដោយវិជ្ជាជីវៈនោះឡើយ។ ការនឹកឃើញដល់ រចនា បានធ្វើឲ្យ អរុណ កាន់តែមានកម្លាំងចិត្ត និងភាពមុតមាំក្នុងការរក្សាជំហររបស់ខ្លួន។ គាត់បានដឹងថា ភាពស្មោះត្រង់ គឺជាគ្រឹះនៃភាពជោគជ័យយូរអង្វែង មិនមែនជាផ្លូវកាត់នោះទេ។

ដោយដកដង្ហើមធំ បុរសមានបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ អរុណ បានសម្លឹងមើលទៅ កន្និកា ម្ដងទៀត។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ បានបង្ហាញនូវការសោកស្ដាយបន្តិចបន្តួច តែពោរពេញដោយការប្តេជ្ញាចិត្ត។ «ប្អូនកន្និកា! បងយល់ច្បាស់ពីអ្វីដែលប្អូនចង់បាន តែបងមិនអាចធ្វើតាមសំណើនេះបានឡើយ។ នេះមិនមែនជាការបដិសេធចំពោះសមត្ថភាព ឬគំនិតរបស់ប្អូននោះទេ តែវាជាការរក្សាការពារនូវគោលការណ៍ដែលបងត្រូវតែប្រកាន់ខ្ជាប់។ បងសង្ឃឹមថា ប្អូននឹងយកគម្រោងរបស់ប្អូន ទៅប្រកួតប្រជែងដោយយុត្តិធម៌ ដូចគម្រោងដទៃទៀត។ ប្អូននឹងទទួលបានលទ្ធផលសមរម្យ ប្រសិនបើគម្រោងរបស់ប្អូនមានគុណភាពពិតប្រាកដ»។ សំឡេងរបស់ អរុណ គឺធ្ងន់ៗ និងច្បាស់លាស់ មិនអាចប្រែប្រួលបានឡើយ។

កន្និកា ជាមួយនឹងកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា បានដឹងថា ការព្យាយាមរបស់នាងគឺឥតប្រយោជន៍។ ទឹកមុខញញឹមប្រព្រាយរបស់នាង បានរលាយបាត់ទាំងស្រុង ជំនួសមកវិញដោយភាពខកចិត្តបន្តិចបន្តួច។ នាងបានងក់ក្បាលបន្តិចដោយមិននិយាយអ្វី ហើយបានដើរចេញពីការិយាល័យរបស់ អរុណ ទៅវិញ។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង ហាក់ដូចជាកំពុងបញ្ចេញនូវកំហឹងដែលត្រូវបង្ខាំងទុក។ អរុណ បានសម្លឹងមើលនាងដើរចេញទៅ មុននឹងងាកមកវិញអង្គុយលើកៅអីរបស់ខ្លួន។ គាត់បានដឹងថា ការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់ អាចនឹងបង្កើតនូវភាពតានតឹងខ្លះៗ តែវាជាការចាំបាច់ ដើម្បីរក្សាបាននូវភាពស្អាតស្អំ និងយុត្តិធម៌។

អារុណ បានដឹងថា ផ្លូវនៃយុត្តិធម៌ គឺតែងតែមានភាពលំបាក និងឯកា។ ពេលខ្លះ វាទាមទារឲ្យយើងលះបង់នូវទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួន ឬឱកាសមួយចំនួន។ ក៏ប៉ុន្តែ ភាពស្មោះត្រង់ និងការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍ គឺជាតម្លៃដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ដែលមិនអាចប្ដូរបានដោយអ្វីៗទាំងអស់។ គាត់បានយកដៃអង្អែលថ្ងាស ដែលជាផ្នែកមួយនៃទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ ហើយដកដង្ហើមធំ។ ថ្វីត្បិតតែមានភាពលំបាក តែសន្តិភាពក្នុងចិត្តដែលទទួលបានពីការធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវ គឺពិតជាមានតម្លៃលើសលប់ទៅទៀត។ រូបរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់គាត់ ហាក់ដូចជាកាន់តែមានភាពមាំទាំឡើង បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់នូវការល្បងលមួយនេះ។ គាត់បានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីបន្តភារកិច្ចរបស់ខ្លួន ជាមួយនឹងភាពស្មោះត្រង់ និងបេះដូងបរិសុទ្ធជានិច្ច។

ក្នុងវេលាមួយនារាត្រីរនោច ខែរះពុំពេញវង់ បញ្ចេញរស្មីស្រាលៗឆ្លុះលើផ្ទៃទឹកស្រះដ៏ថ្លា ជុំវិញទៅដោយផ្កាឈូកក្រពុំ និងផ្កាចំប៉ីសាយក្លិនឆ្ងុយឈ្ងប់រោយរាយតាមវាយោរ។ ធម្មជាតិហាក់បីដូចជាកំពុងតែបង្អួតសម្រស់ដ៏សុខសាន្ត គួរជាទីមនោរម្យ។ ឯនាងរចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ កំពុងតែអង្គុយរម្ងាប់អារម្មណ៍ក្បែរមាត់ស្រះ សម្លឹងទៅកាន់ផ្ទៃមេឃងងឹតដែលតុបតែងដោយរស្មីនៃព្រះចន្ទ។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាងរបស់នាង ហាក់បីដូចជាមានទម្ងន់ធ្ងន់ខុសធម្មតា។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង រមែងតែងតែញញឹមបន្តិចៗ តែក្នុងរាត្រីនេះ វាហាក់ដូចជាពុំអាចប្រមូលកម្លាំងដើម្បីញញឹមបានពេញលេញឡើយ។

ពាក្យសម្ដីដ៏ផ្អែមល្ហែម និងសំឡេងសើចក្អាកក្អាយមួយបានបក់មកពីចម្ងាយ នាំមកនូវអារម្មណ៍មួយយ៉ាងចម្លែកឱ្យរំជួលក្នុងជម្រៅនៃបេះដូងនាងរចនា។ នាងងាកគន់មើលទៅតាមប្រភពនៃសំឡេងនោះ ស្រាប់តែប្រទះឃើញបុរសម្នាក់ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស នោះគឺលោកអរុណ ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ។ គាត់កំពុងតែញញឹមតបទៅកាន់នារីម្នាក់ទៀត ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ នោះគឺនាងកន្និកា ដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ នាងកន្និកា បានអែបអបកាយទៅជិតលោកអរុណ ហើយលើកដៃស្តើងវែងរបស់នាង ទៅប៉ះនឹងកំភួនដៃរបស់លោកអរុណ បង្ហាញនូវភាពស្និទ្ធស្នាលមួយយ៉ាងលើសពីមិត្តភក្តិធម្មតា។

ទិដ្ឋភាពនេះបានឆក់យកព្រលឹងនាងរចនា ឱ្យស្ថិតក្នុងភាពងឿងឆ្ងល់ និងឈឺចាប់មួយរំពេច។ ពន្លឺនៃព្រះចន្ទដែលធ្លាប់តែលម្អជានិច្ច ហាក់បីដូចជាលែងមានន័យអ្វីសម្រាប់នាងទៀតហើយ។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាងរចនា បានចាប់ផ្តើមព្រាលៗដោយតំណក់ទឹកថ្លា ខណៈដែលបេះដូងរបស់នាងលោតខុសចង្វាក់ រត់ញាប់ស្ទើរបែកពីទ្រូង។ អារម្មណ៍មួយយ៉ាងក្តៅគគុក ហាក់បីដូចជាភ្លើងមួយរងើក បានចាប់ផ្តើមឆាបឆេះក្នុងជម្រៅនៃដួងចិត្ត។ វាលូនវារចូលក្នុងសរសៃឈាម ក្នុងសាច់ ក្នុងឆ្អឹង ធ្វើឱ្យរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់របស់នាងរចនា ញ័រទទ្រើកតិចៗ។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោងរបស់នាង ចាប់ផ្តើមឈឺផ្សារ ហាក់ដូចជាមានអ្វីមកចាក់ដោត។

នាងកន្និកា ដែលមានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប បានបន្តនិយាយក្អាកក្អាយជាមួយលោកអរុណ ដោយពុំបានចាប់អារម្មណ៍ពីវត្តមានរបស់នាងរចនា ដែលកំពុងតែអង្គុយត្រង់នោះឡើយ។ ចំណែកលោកអរុណវិញ ដោយមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ ក៏ហាក់ដូចជាពុំបានដឹងពីអារម្មណ៍របស់នាងរចនា ដែរ។ គាត់នៅតែញញឹមតបទៅនាងកន្និកា ដែលបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ។ ពាក្យសម្ដីរបស់នាងកន្និកា ប្រកបដោយភាពក្មេងខ្ចី និងល្បិចកល ត្រូវបានបកស្រាយដោយទឹកមុខរីករាយរបស់លោកអរុណ។ រាល់ពេលដែលនាងកន្និកា ញញឹមបន្តិចៗ ហើយលូកដៃទៅប៉ះដៃរបស់លោកអរុណ ដូចជាមានបន្លាមួយរយ បានចាក់ទម្លុះបេះដូងនាងរចនា យ៉ាងណែនណាន់តាន់តាប់។ ភ្លើងប្រច័ណ្ឌចាប់ផ្ដើមរត់ចូលចិត្តនាងរចនា យ៉ាងឆាប់រហ័ស ប្រៀបបាននឹងសត្វពស់猛្រៃមួយ បានរុំព័ទ្ធរាងកាយទាំងមូល នាងដកដង្ហើមញាប់ៗ ហើយឈរឡើងដោយស្ងាត់ស្ងៀម។

នាងរចនា បានព្យាយាមទប់អារម្មណ៍ឈឺចាប់ និងខឹងសម្បារដែលកំពុងតែឆាបឆេះក្នុងខ្លួនរបស់នាង។ នាងគិតថា ខ្លួនឯងពុំគួរមានអារម្មណ៍ដូច្នេះឡើយ ព្រោះលោកអរុណ និងនាងកន្និកា គ្រាន់តែជាមិត្តភក្តិប៉ុណ្ណោះ។ ក៏ប៉ុន្តែ រាល់ពេលដែលនាងឃើញទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក របស់នាងកន្និកា ញញឹមដាក់លោកអរុណ បេះដូងរបស់នាងរចនា ក៏កាន់តែឈឺចាប់ទៅៗ។ នាងមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងកំពុងតែបាត់បង់របស់មានតម្លៃមួយ ដែលខ្លួនស្រឡាញ់ និងថែរក្សាយ៉ាងខ្លាំង។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាងរបស់នាងរចនា ហាក់បីដូចជាកំពុងតែស្រូបយកភាពក្តៅគគុកនៃភ្លើងប្រច័ណ្ឌនោះ ធ្វើឱ្យខ្លួននាងកាន់តែក្តៅខ្លាំងឡើង។

ការប្រច័ណ្ឌ គឺជាអារម្មណ៍មួយដ៏អាក្រក់ ដែលអាចបំផ្លាញចិត្តគំនិត និងទំនាក់ទំនងដ៏ល្អប្រសើរឱ្យទៅជាអាប់អួរបំផុត។ នាងរចនា បានដឹងរឿងនេះយ៉ាងច្បាស់ ក៏ប៉ុន្តែនាងពុំអាចទប់ស្កាត់វាបានឡើយ។ វាបានរីករាលដាលដូចជាជំងឺរ៉ាំរ៉ៃមួយ ដែលកំពុងតែស៊ីរូងក្នុងខ្លួននាងបន្តិចម្តងៗ។ នាងប្រាថ្នាចង់រត់ចេញពីទីនោះ ឱ្យផុតពីទិដ្ឋភាពដែលធ្វើឱ្យនាងឈឺចាប់ ប៉ុន្តែនាងពុំអាចរើបំរាស់បានឡើយ។ រាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់របស់នាង ហាក់បីដូចជាត្រូវចាប់ចងដោយខ្សែរវិញ្ញាណដែលមើលមិនឃើញ។ នាងឈរស្ងៀម សម្លឹងមើលទៅទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោកអរុណ ដែលកំពុងតែនិយាយលេងសើចជាមួយនាងកន្និកា ទាំងចិត្តអួលណែន។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានប្រែជាស្លេកស្លាំង។

រាត្រីបានបន្តលាតត្រដាងទៅមុខ ក្រោមរស្មីព្រះចន្ទដែលលាក់បាំង។ ក្លិនផ្កាចំប៉ីដ៏ក្រអូបឈ្ងប់ ហាក់ដូចជាបាត់បង់នូវភាពស្រស់ស្រាយរបស់វា ហើយក្លាយទៅជាក្លិនដែលធ្វើឱ្យថប់ដង្ហើម។ នាងរចនា បានដើរចេញពីទីនោះដោយស្ងៀមស្ងាត់ ប្រៀបបាននឹងស្រមោលមួយ ដែលរត់គេចពីពន្លឺ។ រាល់ជំហានរបស់នាង ហាក់បីដូចជាកំពុងតែបន្សល់ទុកនូវបំណែកបេះដូងមួយដុំៗ ដែលបែកបាក់។ នាងមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងពុំមែនជានាងរចនា ដែលធ្លាប់តែមានចិត្តរីករាយ និងបរិសុទ្ធទៀតហើយ តែនាងគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងតែមានភ្លើងប្រច័ណ្ឌរត់ចូលចិត្ត ឆេះរោលរាលក្នុងបេះដូង។ អារម្មណ៍នេះបានបន្តដក់ជាប់ក្នុងជម្រៅនៃព្រលឹង ធ្វើឱ្យនាងសញ្ជឹងគិតពីភាពប្រែប្រួលនៃចិត្តមនុស្ស និងភាពស្មុគស្មាញនៃក្តីស្រឡាញ់។

នាងរចនា បានត្រឡប់មកដល់ផ្ទះរបស់នាងវិញទាំងអារម្មណ៍នៅតែស្រពិចស្រពិល។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង ឥឡូវនេះប្រែជាស្រអាប់ដោយសារតែទឹកភ្នែកដែលហូរចុះមក។ នាងបានដេកនៅលើគ្រែរបស់នាង ដោយព្យាយាមគេងឱ្យលក់ ប៉ុន្តែនាងពុំអាចគេងលក់បានឡើយ។ រាល់ពេលដែលនាងបិទភ្នែក រូបភាពរបស់លោកអរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច និងនាងកន្និកា ដែលមានបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ នោះបានលេចឡើងក្នុងគំនិតរបស់នាង។ នាងមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងកំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងសុបិន្តអាក្រក់មួយ ដែលពុំអាចគេចផុតបានឡើយ។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាងរបស់នាង បានសើមជោកដោយញើស។ នាងដឹងថា នាងត្រូវតែរកវិធីដើម្បីដោះស្រាយជាមួយនឹងអារម្មណ៍ប្រច័ណ្ឌនេះ បើពុំដូច្នោះទេ វានឹងស៊ីរូងក្នុងខ្លួនរបស់នាងរហូតទាល់តែអស់។

ក្នុងសម័យកាលមួយ ដែលពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម និងការចម្រើនលូតលាស់ គម្រោងការណ៍ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមមួយ បានផុសផុលឡើង ប្រៀបដូចជាផ្កាឈូកហ្វូរសាយភាយក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ នៅលើផ្ទៃទឹកថ្លា។ លោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ បានដឹកនាំគម្រោងនេះប្រកបដោយគតិបណ្ឌិត និងភាពប៉ិនប្រសប់។ លោកមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ដែលជាបង្គោលដ៏រឹងមាំមួយ សម្រាប់ក្រុមការងារទាំងមូល។ ក្បែរលោក មាននាង រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ ដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការសម្របសម្រួលកិច្ចការទាំងឡាយ។ នាងមានកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ បាននាំមកនូវភាពសុខដុមរមនា និងសាមគ្គីភាពក្នុងក្រុម។ គម្រោងនេះបានដំណើរការទៅមុខយ៉ាងរលូន ហាក់ដូចជាទូកក្ដោងមួយ កំពុងលយតាមខ្យល់ជំនោរទៅកាន់គោលដៅ ប្រកបដោយជោគជ័យ។

ប៉ុន្តែ ដូចជាពពកខ្មៅងងឹតមួយរំកិលបាំងបិទពន្លឺព្រះអាទិត្យបន្តិចម្ដងៗ អ្វីៗក៏ចាប់ផ្ដើមមានភាពរង្គោះរង្គើ។ ការពន្យារពេលតូចៗ ដែលពីដំបូងឡើយមើលទៅហាក់ដូចជាមិនសូវសំខាន់នោះ បានចាប់ផ្ដើមលេចឡើង។ ឯកសារសំខាន់ៗ ជួនកាលបាត់បង់ដោយគ្មានមូលហេតុ ឬក៏ត្រូវចំណាយពេលយូរហួសពីការកំណត់ ដើម្បីទទួលបានការអនុម័ត។ លោក អរុណ ដែលភ្នែកដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ បានចាប់ផ្ដើមកត់សម្គាល់នូវភាពមិនប្រក្រតីទាំងនេះ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់របស់លោក បានស្រូបយកក្លិននៃបញ្ហាក្នុងខ្យល់អាកាស។ នាង រចនា ដែលភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ ក៏បានទទួលអារម្មណ៍នៃភាពតានតឹង ដែលរាលដាលក្នុងចំណោមសមាជិកក្រុម។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានប្រែជាស្រពោនបន្តិច ព្រោះតែបារម្ភ។

ស្ថានភាពកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។ កាលកំណត់ដ៏សំខាន់មួយត្រូវបានខកខាន ដោយសារតែកង្វះខាតសម្ភារៈដើម ដែលត្រូវបញ្ជូនមកពីកន្លែងឆ្ងាយ។ ព័ត៌មានមិនត្រឹមត្រូវមួយចំនួន បានចាប់ផ្ដើមចរាចរណ៍នៅក្នុងក្រុម បណ្ដាលឱ្យមានការយល់ច្រឡំ និងការសម្រេចចិត្តខុសឆ្គង។ រលកនៃឧបសគ្គទាំងនេះ បានវាយប្រហារគម្រោងការណ៍ ប្រៀបដូចជាព្យុះសង្ឃរាមួយ កំពុងបក់បោកលើនាវាដែលគ្មានប្រព័ន្ធការពារ។ លោក អរុណ ដែលមានឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរនោះ បានបង្ហាញទឹកមុខមាំជាងមុន។ ថ្ងាសរបស់លោក ដែលតែងតែរាបស្មើ បានចាប់ផ្ដើមមានស្នាមជ្រួញបន្តិចបន្តួច ដោយសារតែការគិតគូរយ៉ាងខ្លាំង។ រីឯនាង រចនា ដែលមានសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាងនោះ ក៏បានព្យាយាមស្វែងរកដំណោះស្រាយជាមួយនឹងទឹកចិត្តស្មោះត្រង់ និងការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ។

លោក អរុណ បានកោះហៅនាង រចនា មកប្រជុំពិភាក្សា។ លោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចនោះ បានផ្ចង់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ខណៈបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក បានរៀបរាប់ពីទិន្នន័យ និងគំរូនៃបញ្ហា។ ភ្នែកដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានសម្លឹងមើលទៅនាង រចនា ដើម្បីស្វែងរកការយល់ស្រប។ នាង រចនា ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ បានស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោងរបស់នាង បានស្រូបដង្ហើមវែងៗ មុននឹងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានឆ្លើយតបដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ថា៖ «លោក អរុណ តើលោកគិតថា នេះគ្រាន់តែជាបញ្ហាផ្ទៃក្នុងដែលកើតឡើងដោយចៃដន្យ ឬក៏មានកត្តាអ្វីផ្សេងទៀត?» លោក អរុណ បានងក់ក្បាលយ៉ាងយឺតៗ។ «រចនា បញ្ហាទាំងនេះ ហាក់ដូចជាមានការរៀបចំទុកជាមុន។ វាមានលំនាំច្បាស់លាស់… ដូចជាមាននរណាម្នាក់កំពុងទាញខ្សែពីក្រោយឆាក»។

ខណៈដែលលោក អរុណ និងនាង រចនា កំពុងលោមព័ទ្ធទៅដោយភាពងឿងឆ្ងល់ និងការសង្ស័យ គំនិតមួយក៏បានរត់ឆ្វាត់ឆ្វែងក្នុងខួរក្បាលរបស់លោក អរុណ។ លោកបាននឹកឃើញដល់នាង កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក។ នាងតែងតែបង្ហាញទឹកមុខញញឹមប្រព្រាយ ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយស្នាមញញឹមនោះ ហាក់ដូចជាលាក់បាំងនូវមហិច្ឆតាដ៏ធំធេង។ នាងមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ លោក អរុណ បានរំលឹកឡើងវិញនូវការសន្ទនាដោយចៃដន្យជាច្រើនដង ដែលនាង កន្និកា បានចូលរួម។ នាងតែងតែលើកឡើងនូវសំណួរដែលហាក់ដូចជាគ្មានន័យ តែតាមពិតទៅ គឺបង្កប់នូវចេតនាដើម្បីពន្យារពេល ឬក៏បង្វែរទិសដៅការងារ។ ឧទាហរណ៍ ដូចជាការផ្ដល់យោបល់ឱ្យផ្លាស់ប្ដូរអ្នកផ្គត់ផ្គង់ ដោយសំអាងថាជាការបង្កើនប្រសិទ្ធភាព ប៉ុន្តែចុងក្រោយបែរជាបង្កើនភាពស្មុគស្មាញ និងពន្យារពេលទៅវិញ។ ឬមួយក៏ការជំរុញឱ្យមានការត្រួតពិនិត្យឯកសារដដែលៗជាច្រើនដង ដែលធ្វើឱ្យការងារត្រូវជាប់គាំង។

លោក អរុណ ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរនោះ បានទម្លាក់ខ្នងទៅលើកៅអីរបស់លោក។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានសម្លឹងមើលទៅចំចំណុចមួយនៅចំពីមុខដោយអារម្មណ៍ស្មុគស្មាញ។ រីឯនាង រចនា ដែលមានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់នោះ បានរំលឹកឡើងវិញនូវឧប្បត្តិហេតុមួយចំនួន។ នាងបានឃើញនាង កន្និកា ដែលមានសក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់ តែងតែដើរលេងក្បែរបន្ទប់របស់បុគ្គលិកដែលទទួលខុសត្រូវលើប្រព័ន្ធទិន្នន័យ។ ពេលខ្លះ នាង កន្និកា ហាក់ដូចជាកំពុងនិយាយលេងសើចជាមួយនឹងបុគ្គលិកទាំងនោះ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីនោះមក ទិន្នន័យសំខាន់ៗ តែងតែមានភាពច្របូកច្របល់ ឬក៏បាត់បង់ដោយចៃដន្យ។ ការសម្របសម្រួលធនធាន ដែលជាភារកិច្ចរបស់នាង រចនា ក៏ជួបប្រទះបញ្ហាជាច្រើន ដោយសារតែការផ្លាស់ប្ដូរផែនការដោយមិនប្រាប់ជាមុន ដែលហាក់ដូចជាមានគេលួចចូលទៅកែសម្រួល។ លោក អរុណ និងនាង រចនា បានសម្លឹងមើលមុខគ្នា។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានសាយភាយនៅក្នុងបន្ទប់។ ភ្នែកដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនរបស់លោក អរុណ និងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង រចនា បានជួបគ្នា បង្កើតបានជាការយល់ដឹងមួយដោយគ្មានពាក្យពេចន៍។ ពួកគេដឹងថា ឧបសគ្គដែលកំពុងកើតឡើង គឺមិនមែនជាគ្រោះថ្នាក់ចៃដន្យឡើយ។

នៅពេលរសៀលថ្ងៃដដែលនោះ លោក អរុណ និងនាង រចនា បានដើរកាត់តាមសាលធំ ហើយក៏បានជួបនឹងនាង កន្និកា។ នាង កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយនោះ បានស្វាគមន៍ពួកគេយ៉ាងរួសរាយ។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានសម្លឹងមកពួកគេដោយភាពជឿជាក់ហួសហេតុ។ «អរុណ រចនា យ៉ាងណាហើយ គម្រោងរបស់យើង? ខ្ញុំលឺថាមានបញ្ហាបន្តិចបន្តួច។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នកទាំងពីរនឹងអាចដោះស្រាយបាន។ គម្រោងនេះពិតជាមានភាពស្មុគស្មាញណាស់»។ សំឡេងរបស់នាងស្តាប់ទៅហាក់ដូចជាពោរពេញដោយក្តីបារម្ភ ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយនោះ ហាក់ដូចជាមានការលាក់បាំងអ្វីមួយ។ លោក អរុណ ដែលមានច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ បានតបដោយសំឡេងរាបស្មើថា៖ «បាទ អ្នកនាង កន្និកា យើងកំពុងតែដោះស្រាយវាហើយ។ អរគុណចំពោះការបារម្ភ»។ នាង រចនា ដែលមានកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់នោះ បានញញឹមតបទៅនាង កន្និកា វិញដោយបង្ខំ ខណៈដែលក្នុងចិត្តរបស់នាង ពោរពេញទៅដោយភាពអាថ៌កំបាំង។

ទោះបីជាបានដឹងការពិតដ៏ជូរចត់នេះក៏ដោយ លោក អរុណ និងនាង រចនា មិនបានបោះបង់ក្ដីសង្ឃឹមឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ភាពស្មុគស្មាញនេះបានជំរុញឱ្យពួកគេកាន់តែរឹងមាំ។ លោក អរុណ ដែលមានឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ភ្នែកដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ បានប្រែក្លាយភាពខកចិត្តទៅជាកម្លាំងជំរុញចិត្ត។ លោកបានសម្រេចចិត្តថា លោកនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យល្បិចកលទាំងនេះ អាចបំផ្លាញការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ក្រុមការងារបានឡើយ។ រីឯនាង រចនា ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ ក៏បានប្ដេជ្ញាចិត្តថា នាងនឹងប្រើប្រាស់ភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការសម្របសម្រួល និងការយល់ដឹងពីសមាជិកក្រុម ដើម្បីទប់ទល់នឹងឧបសគ្គនេះ។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាងរបស់នាង បានរំយោលតិចៗ ពេលនាងងក់ក្បាលយ៉ាងមាំ។ ពួកគេដឹងថា ផ្លូវដែលនៅខាងមុខ ពិតជាលំបាក ប៉ុន្តែដោយមានការប្តេជ្ញាចិត្ត និងសាមគ្គីភាព ពួកគេនឹងឆ្លងកាត់ព្យុះនេះទៅកាន់ត្រើយម្ខាងបានយ៉ាងពិតប្រាកដ។

រាត្រីស្ងាត់ជ្រងំ ស្រណោះស្រណោយ ក្រោមពន្លឺខែរនោចត្រជាក់ស្រឹប រចនា ក្នុងទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ និងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លា តែងតែឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ កំពុងតែអង្គុយគិតពិចារណាដោយភាពវិតក្កខ្វល់ខ្វាយ។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ហាក់ដូចជាលែងមានកម្លាំងកំហែងក្នុងការទប់ទល់នឹងបន្ទុកនៃសេចក្ដីគិត។ ចិត្តនាងចាប់ផ្ដើមលាយឡំដោយមន្ទិលសង្ស័យ ដូចជាពពកខ្មៅកករកម ដែលចូលមកបាំងបិទពន្លឺនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលធ្លាប់តែភ្លឺស្វាង។ ទំនាក់ទំនងរវាងនាងនឹង អរុណ ហាក់ដូចជាកំពុងតែបាត់បង់អត្ថន័យដើមរបស់វា។ ពាក្យសម្ដីដ៏ផ្អែមល្ហែម កាយវិការដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលធ្លាប់តែជាចំណងមាស ចំណងពេជ្រ រវាងអ្នកទាំងពីរ ឥឡូវប្រៀបដូចជាស្រមោល ដែលរត់គេចខ្លួនបាត់ទៅវិញក្នុងភាពងងឹត។

ប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ អរុណ ក្នុងទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ តែងតែមានកាយវិការប្លែកៗ ដែលធ្វើឲ្យចិត្ត រចនា មិនស្ងប់។ ការប្រែប្រួលនេះបានកើតឡើងបន្ទាប់ពីវត្តមាន កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក បានចូលមកក្នុងរឿងរ៉ាវរបស់ពួកគេ។ កាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបរបស់ កន្និកា ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា តែងតែទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ពីមនុស្សជុំវិញ ជាពិសេស អរុណ។ រចនា តែងតែលួចចាប់អារម្មណ៍ឃើញភ្នែក អរុណ តែងតែរេទៅរក កន្និកា ញឹកញាប់ជាងធម្មតា។ បបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់ អរុណ ដែលធ្លាប់តែពោលពាក្យផ្អែមល្ហែមចំពោះនាង ហាក់ដូចជាបានរកឃើញពាក្យសម្ដីថ្មីៗសម្រាប់ កន្និកា។

រចនា ព្យាយាមស្ងប់ចិត្ត មិនចង់គិតអាក្រក់។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង តែងតែព្យាយាមបង្ខំចិត្តញញឹម ធ្វើពុតជាមិនបានដឹងរឿងអ្វីសោះ។ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តវិញ ដូចជាមានដុំថ្មធ្ងន់សង្កត់ជានិច្ច។ នាងនឹកឃើញពាក្យសម្ដីរបស់មិត្តភក្តិខ្លះៗ ដែលបាននិយាយលេងសើចថា កន្និកា គឺជានារីដែលគេចាត់ទុកជា «តារារះថ្មី» នៅក្នុងសង្គមរបស់ពួកគេ។ ពាក្យទាំងនោះ ឥឡូវហាក់ដូចជាព្រួញពិស ដែលចាក់ទម្លុះបេះដូងនាងបន្តិចម្ដងៗ។

ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ អរុណ តែងតែមានលេសរាប់មិនអស់។ ជួនកាលរវល់ការងារ ជួនកាលរវល់ជួយមិត្តភក្តិ ជួនកាលរវល់ប្រជុំ។ រចនា ដឹងថាជីវិតមានការងារត្រូវធ្វើច្រើន ប៉ុន្តែនាងក៏ធ្លាប់ដឹងដែរថា អរុណ តែងតែរកពេលវេលាសម្រាប់នាងជានិច្ច ទោះរវល់យ៉ាងណា។ ឥឡូវនេះ ភាពរវល់របស់ អរុណ ហាក់ដូចជាកំពុងតែរុញច្រាននាងឲ្យនៅឆ្ងាយ។ យប់មួយ នាងទ្រាំមិនបានក៏សម្រេចចិត្តសួរ អរុណ ត្រង់ៗ។

«បង អរុណ! រវល់ខ្លាំងណាស់មែនទេប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ?» រចនា សួរដោយទឹកមុខស្រទន់ តែក្នុងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លា ឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ មានស្រមោលនៃសេចក្ដីឈឺចាប់លាក់បង្កប់។ នាងសម្លឹងមើលទៅទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់ អរុណ ដែលពេលខ្លះមើលទៅហាក់ដូចជាកំពុងលាក់បាំងអ្វីម្យ៉ាង។

អរុណ ងាកមកមើលនាង។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គេ ហាក់ដូចជាភាំងបន្តិច មុននឹងឆ្លើយតប។ «បាទ អូន រចនា។ បងរវល់មែន… មានការងារច្រើនណាស់។ ហេតុអ្វីក៏អូនសួរបងបែបនេះ?» សម្លេងរបស់ អរុណ ស្ងួតហួតហែង មិនដូចមុនឡើយ។

«អត់មានអីទេបង គ្រាន់តែឃើញបងប្លែកៗ» រចនា ឆ្លើយដោយព្យាយាមលាក់បាំងអារម្មណ៍ពិត។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោងរបស់នាង ចាប់ផ្តើមឡើងក្រហមតិចៗដោយសារទប់អារម្មណ៍។ «បងតែងតែមានពេលវេលាសម្រាប់អូនជានិច្ចកាល តែពេលនេះ…»

អរុណ ងើបមុខមកមើលនាងចំៗ។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាតឹងតែងបន្តិច។ បបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់គេ ហាក់ដូចជាមានអ្វីចង់និយាយ តែមិនហ៊ាននិយាយ។ «អូនគិតថាបងមានអ្នកផ្សេងឬ?» អរុណ សួរត្រឡប់មកវិញដោយសម្លេងរាងខឹងបន្តិច។

ពាក្យសម្ដីនោះបានធ្វើឲ្យ រចនា រន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំង។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លា របស់នាងចាប់ផ្តើមស្រក់ទឹកភ្នែកដោយមិនដឹងខ្លួន។ «បងនិយាយអីហ្នឹង? ហេតុអ្វីក៏បងគិតបែបនេះ?» នាងលាន់មាត់ឡើងដោយសម្លេងរំជួលចិត្ត។ «បើបងមិនមានកំហុស ចុះហេតុអ្វីក៏បងភ័យបារម្ភម្ល៉េះ?»

អរុណ ក្រោកឈរឡើង។ កម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់គេ ពេលនេះហាក់ដូចជាកំពុងបញ្ចេញនូវកម្លាំងសង្កត់មកលើ រចនា។ «បងមិនបានភ័យបារម្ភទេ អូន! បងគ្រាន់តែអត់ទ្រាំមិនបាននឹងការសង្ស័យដែលគ្មានមូលដ្ឋានបែបនេះ» អរុណ ឆ្លើយដោយសម្លេងខ្លាំងបន្តិច។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសរបស់គេ ហាក់ដូចជារឹតតែបង្ហាញពីភាពតានតឹងក្នុងចិត្ត។

រចនា ក្រោកឈរឡើងដូចគ្នា។ រាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់របស់នាង ញ័រទទ្រើកតិចៗ។ «គ្មានមូលដ្ឋាន? បងគិតថាការបាត់បង់របស់បង ការផ្លាស់ប្ដូរកាយវិការរបស់បង គឺគ្មានមូលដ្ឋានសោះឬ?» ទឹកភ្នែករបស់នាងស្រក់ចុះហូរស្រោចលើទម្រង់មុខមូលក្រឡង់។ «តើបងភ្លេចហើយឬថាបងធ្លាប់និយាយអ្វីខ្លះជាមួយ កន្និកា នៅចំពោះមុខអូន? តើបងភ្លេចហើយឬថាបងតែងតែយកចិត្តទុកដាក់នឹងពាក្យសម្ដីរបស់ កន្និកា ជាងអូនទៅទៀត?»

អរុណ ស្ងាត់មួយសន្ទុះ។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គេ សម្លឹងមើលនាងដោយភាពស្មុគស្មាញ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់គេ ហាក់ដូចជាកំពុងស្វែងរកពាក្យសម្ដីសមរម្យដើម្បីឆ្លើយតប។ «អូន កន្និកា គ្រាន់តែជាមិត្តរួមការងារម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ» អរុណ ឆ្លើយយ៉ាងខ្លី។

«មិត្តរួមការងារ?» រចនា សើចចំអកដោយទឹកភ្នែក។ «តើមានមិត្តរួមការងារណា ដែលត្រូវចំណាយពេលច្រើនជាងគូស្នេហ៍ទៅទៀត? តើមានមិត្តរួមការងារណា ដែលត្រូវមើលថែ ចាប់អារម្មណ៍គ្រប់រឿងរ៉ាវរបស់គេជាងគូស្នេហ៍ទៅទៀត?» សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង ហាក់ដូចជាកំពុងរាយមាយបង្ហាញពីភាពវឹកវរក្នុងចិត្ត។

ភាពស្ងៀមស្ងាត់ដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាចបានគ្របដណ្ដប់លើបរិយាកាស។ អរុណ មើលទៅ រចនា ដោយទឹកមុខព្រួយបារម្ភលាយឡំនឹងកំហឹង។ គេហាក់ដូចជាមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីទៀតទេ។ រចនា វិញ មានអារម្មណ៍ថាបេះដូងរបស់នាងកំពុងតែប្រេះឆាជាបំណែកៗ។ នាងសួរខ្លួនឯងម្ដងហើយម្ដងទៀតថា តើទំនាក់ទំនងរបស់នាងនឹង អរុណ នៅមានអត្ថន័យអ្វីទៀត? តើភាពស្មោះត្រង់ដែលធ្លាប់តែជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃស្នេហារបស់ពួកគេ បានបាត់បង់ទៅណាអស់ហើយ?

រាត្រីយូរយារណាស់មកហើយ ប៉ុន្តែ រចនា មិនអាចបិទភ្នែកបានឡើយ។ រូបភាព កន្និកា ក្នុងទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ នៅតែវិលវល់ក្នុងអារម្មណ៍របស់នាង។ រូបភាពនោះតែងតែលេចឡើងជាមួយរូបភាព អរុណ ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហា តែបែរជាកំពុងងាកចេញពីនាងទៅរកអ្នកផ្សេង។ ភាពតានតឹងបានក្លាយទៅជាចំណង ដែលកំពុងរឹតបន្តឹងបេះដូង រចនា បន្តិចម្ដងៗ រហូតដល់ដកដង្ហើមស្ទើរមិនរួច។ នាងលែងដឹងថាគួរធ្វើអ្វីតទៅទៀតហើយ។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលធ្លាប់តែជាពន្លឺ បានក្លាយទៅជាស្រមោលដ៏ខ្មៅងងឹតដែលកំពុងតែលេបត្របាក់នាង។ ភាពសង្ស័យបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងចិត្តរបស់នាង ធ្វើឲ្យនាងពិបាកនឹងជឿទុកចិត្តលើ អរុណ ដូចមុនទៀតណាស់។ នាងដឹងថាការសង្ស័យនេះកំពុងតែបំផ្លាញទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែនាងមិនអាចបញ្ឈប់វាបានឡើយ។ ភាពតានតឹងបានធ្វើឲ្យពួកគេទាំងពីរនាក់ក្លាយទៅជាមនុស្សប្លែកមុខនឹងគ្នា។

នាល្ងាចថ្ងៃមួយ ក្រោយពីកិច្ចការទាំងឡាយបានចប់សព្វគ្រប់ អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច និងភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ កំពុងអង្គុយរំពឹងគិតតែឯងក្នុងសាលរាជបណ្ណាល័យដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ ធ្នើរបណ្ណាល័យខ្ពស់ៗ ប្រកបដោយគម្ពីរចាស់ៗរៀបរាប់ពីប្រវត្តិសាស្ត្រ និងទស្សនវិជ្ជា បានបោះស្រមោលវែងៗលើកម្រាលថ្មត្រជាក់។ ក្លិនទឹកថ្នាំបុរាណ និងក្រដាសចាស់ៗ បានសាយភាយក្នុងបរិយាកាស ហាក់បីដូចជាទាញយកវិញ្ញាណមនុស្សឱ្យលិចលង់ក្នុងភពអតីតកាល។ ដៃរបស់គាត់ ដែលមានម្រាមវែងៗរៀបរយ បានដាក់លើតុឈើខ្នាតធំ បង្ហាញពីឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់បុរសខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំរូបនេះ។

បន្តិចក្រោយមក ស្រមោលនារីម្នាក់បានលេចឡើងនៅមាត់ទ្វារ ធ្វើឱ្យពន្លឺចុងក្រោយនៃថ្ងៃជ្រាបចូលមកតិចៗ។ នាងគឺ កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក។ សក់របស់នាងរួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់ ធ្វើឱ្យឃើញសម្រស់ករបស់នាងយ៉ាងស្រស់បំព្រង។ នាងដើរចូលមកដោយកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង តែងតែញញឹមប្រព្រាយ តែញញឹមនោះ នាពេលនេះ ហាក់មានន័យជ្រៅជាងធម្មតា។

អរុណ ងើបមុខឡើងសម្លឹងមើលនាង។ ពន្លឺឈ្លាសវៃក្នុងភ្នែកអាល់ម៉ុនរបស់គាត់ ហាក់ភ្លឺច្បាស់ជាងមុន ពេលបានឃើញវត្តមានរបស់ កន្និកា។ “អូន កន្និកា? មានកិច្ចការអ្វីឬ?” សំឡេងរបស់គាត់មានលក្ខណៈទន់ភ្លន់ តែលាយឡំដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។

កន្និកា ដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម បានបោះជំហានយ៉ាងស្រាល ចូលមកជិតតុ។ “បង អរុណ ខ្ញុំបាទមានរឿងខ្លះចង់ជម្រាបជូនលោកបងជាលក្ខណៈឯកជន។ ខ្ញុំបាទបានគិតគូរអស់រយៈពេលជាយូរយារណាស់មកហើយ នូវពាក្យទាំងនេះ” ។ នាងឱនក្បាលបន្តិចបន្តួចដោយក្ដីគោរព តែភ្នែកតូចរាងវែងរបស់នាង មិនបានលាក់បាំងនូវការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំឡើយ។

អរុណ លើកដៃរបស់គាត់បន្តិចជាសញ្ញាអនុញ្ញាត។ “ចូរអូនអង្គុយចុះ និយាយមកចុះ” ។

កន្និកា បានទាញកៅអីមួយទល់មុខ អរុណ រួចអង្គុយចុះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយ ពេលនេះបានរឹតបន្តឹងបន្តិច ហាក់ប្រមូលកម្លាំងចិត្ត។ “លោកបង អរុណ ជាមនុស្សមានគំនិតឈ្លាសវៃ និងមានសមត្ថភាពខ្ពស់ នេះជារឿងដែលអ្នកផងទាំងពួងបានដឹងឮទាំងអស់គ្នា។ ការដឹកនាំកិច្ចការរបស់យើងក្នុងរាជបណ្ឌិត្យសភា គឺមានភាពរលូន និងទទួលបានលទ្ធផលជាច្រើនគួរជាទីមោទនៈ។” នាងចាប់ផ្ដើមដោយការសរសើរ ដែលជាទម្លាប់ធម្មតា តែសូរសំឡេងរបស់នាង ហាក់មានលក្ខណៈខុសប្លែក។

អរុណ ស្ងៀមស្ងាត់ស្ដាប់ ភ្នែកធំខ្មៅរបស់គាត់ ចាប់ផ្ដើមសម្លឹងមើល កន្និកា យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់គាត់ មិនបានបង្ហាញនូវអារម្មណ៍អ្វីឡើយ។

កន្និកា បន្តដោយសំឡេងទាប តែច្បាស់ៗ។ “ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបាទក៏បានមើលឃើញនូវចំណុចខ្វះខាតមួយចំនួន ដែលអាចធ្វើឱ្យយើងរីកចម្រើនបានកាន់តែលឿន និងកាន់តែប្រសើរជាងនេះទៅទៀត។ ខ្ញុំបាទជឿជាក់ថា សមត្ថភាព និងមហិច្ឆតារបស់ខ្ញុំបាទ អាចនឹងជួយដល់កិច្ចការរួមរបស់យើងបានកាន់តែធំធេងថែមទៀត។” នាងផ្អាកបន្តិច សម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែករបស់ អរុណ ដោយភាពជឿជាក់។ កាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង បានបញ្ចេញនូវឆន្ទៈដែលមិនអាចរង្គោះរង្គើបាន។

ពាក្យសម្ដីទាំងនេះ ហាក់ដូចជាខ្យល់ត្រជាក់ដែលបក់កាត់ អរុណ។ ទោះបីជា កន្និកា មិនបាននិយាយត្រង់ៗក៏ដោយ អរុណ ដែលមានគំនិតឈ្លាសវៃនោះ ក៏បានយល់ពីអត្ថន័យជ្រៅបង្កប់នៃសម្ដីរបស់នាងយ៉ាងច្បាស់។ នាងកំពុងតែប្រាថ្នាតំណែងដឹកនាំរបស់គាត់។ ភ្នែកធំខ្មៅរបស់គាត់ ភ្លឹបភ្លែតបន្តិច មុននឹងឆ្លើយតបយ៉ាងត្រជាក់។ “អូន កន្និកា រាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែង និងមហិច្ឆតា គឺជារឿងល្អ។ ប៉ុន្តែកិច្ចការដឹកនាំ គឺទាមទារនូវបទពិសោធន៍ និងការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់។”

កន្និកា ញញឹមប្រព្រាយ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង រំកិលបន្តិច។ “ខ្ញុំបាទយល់ពីចំណុចនេះលោកបង។ ប៉ុន្តែបទពិសោធន៍ គឺកើតចេញពីការអនុវត្ត ហើយការទទួលខុសត្រូវ គឺកើតចេញពីឱកាស។ ខ្ញុំបាទប្រាថ្នាចង់បានឱកាសនោះ គឺដើម្បីបង្ហាញពីសមត្ថភាពពិតរបស់ខ្ញុំបាទ” ។ នាងងើបមុខត្រង់ សម្លឹងមើល អរុណ ដោយភាពក្លាហាន។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គងរបស់នាង បានបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច។

បរិយាកាសនៅក្នុងសាលបណ្ណាល័យ កាន់តែស្ងប់ស្ងាត់ទៅៗ។ មានតែសំឡេងខ្យល់បក់រំហើយតាមបង្អួចប៉ុណ្ណោះ។ អរុណ ឆ្លើយតបដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ។ “អូន កន្និកា រឿងនេះមិនមែនជារឿងដែលអាចសម្រេចបានដោយងាយនោះទេ។ វាតម្រូវឱ្យមានការគិតគូរឱ្យបានស៊ីជម្រៅ” ។ គាត់សម្លឹងមើល កន្និកា យ៉ាងម៉ត់ចត់។ កាយវិការថ្លៃថ្នូររបស់គាត់ នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ តែមានការប្រុងប្រយ័ត្ន។

កន្និកា បន្ទាបសំឡេងបន្តិច តែពាក្យសម្ដីរបស់នាង កាន់តែមានលក្ខណៈផ្ទាល់។ “ខ្ញុំបាទដឹងថាជារឿងពិបាក លោកបង អរុណ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបាទជឿជាក់លើខ្លួនឯង ជឿជាក់លើសមត្ថភាពដែលខ្ញុំបាទមាន។ ហើយមានរឿងមួយទៀត ដែលខ្ញុំបាទចង់ជម្រាបជូនលោកបង” ។ នាងឈប់បន្តិច ដកដង្ហើមវែងៗ។ ភ្នែកតូចរាងវែងរបស់នាង ពេលនេះ ហាក់មានសភាពទន់ភ្លន់ជាងមុន តែនៅតែលាក់បាំងនូវបំណងប្រាថ្នាដ៏ជ្រាលជ្រៅ។

អរុណ ដែលមានភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុននោះ បានសម្លឹងមើល កន្និកា យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ បបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់គាត់ រឹតបន្តឹងបន្តិច ហាក់រង់ចាំស្ដាប់សម្ដីបន្ទាប់របស់នាង។

កន្និកា បន្តដោយសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់ តែពោរពេញដោយអារម្មណ៍។ “ក្រៅពីកិច្ចការក្នុងរាជបណ្ឌិត្យសភា ខ្ញុំបាទក៏មានអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនមួយទៀត ដែលបានលាក់ទុកជាយូរមកហើយ។ អារម្មណ៍នេះ វាបានលូតលាស់នៅក្នុងចិត្តខ្ញុំបាទ តាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ” ។ នាងងើបមុខបន្តិច សម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែករបស់ អរុណ យ៉ាងចំៗ ដោយមិនខ្លាចក្រែង។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ឥឡូវនេះ លែងញញឹមប្រព្រាយហើយ តែបែរជាញញឹមតិចៗ ដែលជាញញឹមបង្កប់ន័យ។

អរុណ ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែកធំខ្មៅរបស់គាត់ រីកធំជាងមុនបន្តិច តែគាត់នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។ គាត់យល់ថានឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង។

កន្និកា និយាយបន្តដោយមិនបានរង់ចាំចម្លើយ។ “ខ្ញុំបាទតែងតែគោរព ស្រឡាញ់ និងកោតសរសើរលោកបង អរុណ។ មិនមែនត្រឹមតែសមត្ថភាពការងាររបស់លោកបងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបុគ្គលិកលក្ខណៈ ចរិយាមារយាទ និងទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ដែលមានភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ។ ខ្ញុំបាទបានសង្កេតឃើញគ្រប់យ៉ាង។” នាងហាក់ដូចជាកំពុងតែរៀបរាប់កំណាព្យ ដែលចេញពីបេះដូងរបស់នាង។ រាងខ្ពស់ស្លីមរបស់នាង រំកិលទៅមុខបន្តិច ហាក់ចង់បង្រួមចម្ងាយរវាងនាងនិង អរុណ។

“ខ្ញុំបាទជឿជាក់ថា ខ្ញុំបាទអាចនឹងផ្ដល់ក្ដីសុខ និងការគាំទ្រដល់លោកបងបានច្រើនជាងអ្នកណាៗទាំងអស់។ ខ្ញុំបាទប្រាថ្នាចង់បានក្ដីស្រឡាញ់ពីលោកបង ប្រាថ្នាចង់ក្លាយជាអ្នកក្បែរលោកបង ទាំងក្នុងកិច្ចការងារ និងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន” ។ សំឡេងរបស់ កន្និកា កាន់តែរំភើបបន្តិចម្ដងៗ។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គងរបស់នាង សម្លឹងមើលមុខ អរុណ យ៉ាងមុតមាំ ហាក់ចង់ឱ្យ អរុណ មើលឃើញនូវបេះដូងរបស់នាង។

អរុណ ហាក់ដូចជាត្រូវបានបង្កកនៅនឹងកន្លែង។ គាត់មិនបានរំពឹងថានឹងមានការសារភាពបែបនេះឡើយ។ រូបភាពរបស់ រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ និងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ បានផុសឡើងក្នុងគំនិតរបស់គាត់ភ្លាមៗ។ គាត់បានស្រឡាញ់ រចនា តាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ។ បបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់ អរុណ នៅតែបិទជិត។

កន្និកា ដែលមានមហិច្ឆតាដ៏ធំធេងនោះ បានយល់ពីភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ អរុណ។ “ខ្ញុំបាទដឹងថា លោកបងមានអារម្មណ៍ចំពោះអ្នកដទៃ។ តែស្នេហា វាមិនមែនជារឿងដែលអាចកំណត់បានដោយងាយនោះទេ លោកបង។ បេះដូងមនុស្ស អាចផ្លាស់ប្ដូរបាន។ ខ្ញុំបាទនឹងខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីឱ្យលោកបងមើលឃើញនូវគុណតម្លៃ និងក្ដីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដដែលខ្ញុំបាទមាន” ។ នាងនិយាយដោយភាពជឿជាក់ តែលាយឡំដោយការឈឺចាប់បន្តិចបន្តួច។ កាយវិការមាំទាំរបស់នាង នៅតែរក្សាភាពថ្លៃថ្នូរ។

អរុណ ដកដង្ហើមធំ។ គាត់លើកដៃម្ខាងរបស់គាត់ទៅលើតុ ហើយដាក់វាលើសៀវភៅចាស់មួយក្បាល។ “អូន កន្និកា ខ្ញុំបាទកោតសរសើរចំពោះភាពក្លាហាន និងបំណងប្រាថ្នារបស់អូន។ ប៉ុន្តែរឿងទាំងនេះ វាមិនមែនជារឿងដែលអាចសម្រេចបានដោយងាយនោះឡើយ។ ទាំងកិច្ចការងារ និងរឿងស្នេហា សុទ្ធតែទាមទារនូវភាពស្មោះត្រង់ និងការគិតគូរឱ្យបានម៉ត់ចត់” ។ ភ្នែកធំខ្មៅរបស់គាត់ សម្លឹងមើល កន្និកា យ៉ាងទន់ភ្លន់ តែម៉ត់ចត់។

“ខ្ញុំបាទយល់លោកបង” កន្និកា ឆ្លើយតបយ៉ាងលឿន។ “ហើយខ្ញុំបាទក៏ត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីបង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំបាទ។ ខ្ញុំបាទនឹងរង់ចាំ រហូតដល់លោកបងមើលឃើញនូវអ្វីដែលខ្ញុំបាទមាន” ។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយនោះ ពេលនេះ បង្ហាញនូវការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ។ នាងក្រោកឈរឡើង រាងខ្ពស់ស្លីមរបស់នាង ហាក់ដូចជាកំពូលភ្នំដែលមិនអាចរង្គោះរង្គើបាន។

អរុណ ងក់ក្បាល។ “អរគុណអូន កន្និកា ដែលបានជម្រាបរឿងទាំងនេះ។ ខ្ញុំបាទនឹងពិចារណា” ។ សំឡេងរបស់គាត់មានលក្ខណៈស្ងប់ស្ងាត់ តែមានន័យថាគាត់មិនបានទទួលយកភ្លាមៗនោះទេ។

កន្និកា ឱនក្បាលបន្តិចម្ដងទៀត។ “ខ្ញុំបាទជម្រាបលាលោកបង” ។ នាងដើរចេញទៅដោយកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបដដែល តែនៅពីក្រោយនាងបានបន្សល់ទុកនូវបរិយាកាសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ និងការគិតគូរដ៏ជ្រាលជ្រៅសម្រាប់ អរុណ។ ពន្លឺចុងក្រោយនៃថ្ងៃបានបាត់បង់ទៅហើយ ជំនួសមកវិញនូវភាពងងឹតដែលសាយភាយពេញសាលរាជបណ្ណាល័យ។ អរុណ នៅតែអង្គុយត្រង់កន្លែងដដែល រំពឹងគិតតែឯង។ ភ្នែកធំខ្មៅរបស់គាត់ នៅតែបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ តែពេលនេះ ពន្លឺនោះបានលាយឡំដោយភាពច្របូកច្របល់ និងការពិចារណា។

វេលារាត្រីជ្រាលជ្រៅ ក្រោមពន្លឺខែរនោច ដែលចាំងរស្មីប្រផេះស្រអាប់ លបលួចបន្លំចូលតាមចន្លោះបង្អួចនៃលំនៅដ្ឋានដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ រចនា នារីទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ កំពុងអង្គុយត្របាក់ជើង លើកន្ទេលស្លឹកត្នោតចាស់ ក្នុងបន្ទប់ដែលធ្លាប់ជាទីស្នេហា។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោងរបស់នាង ស្រូបយកក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់នៃផ្កាម្លិះ ដែលបក់ផាត់ពីក្នុងសួនច្បារ តែចិត្តរបស់នាងហាក់មិនអាចរីករាយបានឡើយ។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍នោះ កំពុងតែញ័រតិចៗ បង្ហាញពីក្ដីព្រួយបារម្ភឥតស្រាកស្រាន្ត។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង មើលទៅដូចជារលកសមុទ្រខ្មៅដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ តែរលកបោកបក់ក្នុងចិត្តនាង ពិតជាហឹង្សាខ្លាំងណាស់។

អស់ជាច្រើនថ្ងៃច្រើនយប់មកហើយ ដែលរចនា រាងតូចល្អិត មានកម្ពស់ល្មម តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់នោះ ត្រូវលង់លក់ក្នុងវាំងនននៃសេចក្តីសង្ស័យនិងការឈឺចាប់។ ពាក្យសម្ដីដ៏ផ្អែមល្ហែមរបស់ អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃនោះ ធ្លាប់បានលួងលោមចិត្តនាង ឱ្យរីករាយប្រៀបដូចផ្កាក្រពុំទទួលដំណក់ទឹកសន្សើម។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់គេ ធ្លាប់តែនិយាយពាក្យប្តេជ្ញាដ៏ស្មោះត្រង់។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលោង សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសរបស់គេ ធ្លាប់តែឱបក្រសោបនាងដោយក្ដីស្រឡាញ់។ អរុណ បុរសកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ដែលធ្លាប់ជាម្លប់សម្រាប់ជីវិតនាង ឥឡូវបែរជាប្រែប្រួល មានស្រមោលថ្មីមួយទៀតចូលមកបាំងបិទ ពន្លឺនៃក្តីសុខរបស់នាង។ ស្រមោលនោះ គឺ កន្និកា នារីទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង តែងតែញញឹមប្រព្រាយ ធ្វើឱ្យអ្នកផងចាប់អារម្មណ៍។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង បញ្ចេញនូវភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា ពីព្រោះនាងមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។

រចនា ក្រោកឈរយឺតៗ ដោយការឈឺចាប់ក្នុងចិត្ត។ នាងសម្រេចចិត្តថា ត្រូវតែស្វែងរកភាពច្បាស់លាស់។ ទោះបីជាចិត្តនាងស្ទើរតែរលាយ ដោយភាពភ័យខ្លាចក៏ដោយ ក៏ភាពស្មោះត្រង់ក្នុងចិត្តនាង ជំរុញឱ្យនាងហ៊ានប្រឈមមុខនឹងការពិត។ នាងដើរចេញពីបន្ទប់ ទៅកាន់សួនច្បារដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ដែលមានដើមផ្ការីកស្គុះស្គាយក្រោមរាត្រីកាល។ នៅទីនោះ នាងបានឃើញ អរុណ កំពុងអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់ នៅក្បែរស្រះឈូក ដែលមានត្រីហែលបក់បោកផ្ដាច់ផ្ដិល។ ពន្លឺខែរនោច រឹតតែធ្វើឱ្យរូបរាងកាយដ៏ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូររបស់គេ ហាក់ដូចជាមានភាពឯកោ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលោង សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសរបស់គេ ហាក់ដូចជាកំពុងលាក់បាំងនូវគំនិតអ្វីមួយ។

រចនា ដើរចូលទៅជិត ដោយបេះដូងលោតញាប់ញ័រដូចរគាំង។ សម្លេងជើងដ៏តិចតួចរបស់នាង ធ្វើឱ្យ អរុណ ងាកមកមើល។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គេ សម្លឹងមកនាង ជាមួយនឹងទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចបន្តួច។

“បងអរុណ…” រចនា បន្លឺឡើង សម្លេងនាងល្មមៗ តែពេញដោយក្ដីឈឺចាប់។ “ហេតុអ្វីក៏បងផ្លាស់ប្ដូរចិត្តម្ល៉េះ? បងធ្លាប់បានប្តេជ្ញា ចំពោះរូបអូនថា ស្នេហាដែលយើងមាន នឹងឋិតថេររៀងរហូត។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់បង ធ្លាប់បានខ្សឹបប្រាប់ពាក្យផ្អែមល្ហែម រាប់លានមាត់ តែឥឡូវពាក្យទាំងនោះ ប្រៀបដូចជាខ្យល់បក់ផាត់បាត់ទៅហើយឬ?”

អរុណ ក្រោកឈរឡើងយឺតៗ រូបរាងកាយដ៏ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំរបស់គេ ហាក់ដូចជាកាន់តែរីកធំជាងមុន ក្រោមរាត្រីកាល។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់គេ បង្ហាញពីភាពស្ទាក់ស្ទើរ។

“រចនា អូន…” ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គេ ព្យាយាមជៀសវាងការសម្លឹងមើលភ្នែកមូលក្រឡង់ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង។ “បងមិនបានផ្លាស់ប្ដូរទេ បងនៅតែស្រឡាញ់អូន…”

“ស្រឡាញ់?” រចនា សួរដោយទឹកមុខជូរចត់។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង ញ័រតិចៗ។ “ប្រសិនបើបងស្រឡាញ់អូនពិត ហេតុអ្វីក៏បងទៅពាក់ព័ន្ធជាមួយ កន្និកា នារីទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូកនោះ? ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង តែងតែញញឹមប្រព្រាយ នៅក្បែរបង។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង ហាក់ដូចជាស្រមោលដែលបាំងបិទបាំងនូវក្តីសុខរបស់អូន។ បងដឹងទេថា រាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតារបស់នាង ធ្វើឱ្យអូនមានអារម្មណ៍ថា អូនតូចទាបប៉ុណ្ណា?”

អរុណ ដកដង្ហើមធំ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលោង សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសរបស់គេ ហាក់ដូចជាលាក់បាំងនូវភាពមួហ្មង។

“កន្និកា នាងគ្រាន់តែជាមិត្តភក្តិ…” អរុណ ឆ្លើយ តែសម្លេងគេមិនសូវជឿជាក់ឡើយ។

“មិត្តភក្តិ? តើមិត្តភក្តិបែបណា ដែលអាចធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរ ចំណាយពេលជាមួយគ្នាច្រើនជាងបងនិងអូន?” រចនា សម្លឹងចំភ្នែកអរុណ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង ពោរពេញដោយទឹកភ្នែក។ “បងដឹងទេថា រាល់ពេលដែលអូនឃើញនាង នៅក្បែរបង បេះដូងអូនឈឺចាប់ខ្លាំងប៉ុណ្ណា? បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់អូន ហាក់ដូចជារីងស្ងួតទៅហើយ ដោយសារការយំសោក។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាងរបស់អូន ក៏ហាក់ដូចជាលែងមានពន្លឺដូចមុនដែរ។”

អរុណ ចូលទៅជិត រចនា ដៃដ៏មាំទាំរបស់គេ ព្យាយាមចាប់ដៃនាង តែ រចនា បានទាញដៃចេញ។

“អូនរចនា សូមអូនកុំយល់ច្រឡំ។” អរុណ និយាយ ដោយទឹកមុខស្រងាកចិត្ត។ “បងមិនដែលគិតបោះបង់អូនចោលឡើយ។”

“បើបងមិនគិតបោះបង់អូនចោលទេ ហេតុអ្វីក៏បងមិនអាចផ្តល់ភាពច្បាស់លាស់ដល់អូន?” រចនា សួរត្រង់ៗ។ “តើចំណងស្នេហារបស់យើង ឥឡូវនេះស្ថិតនៅទីណា? តើអូនគួរតែរង់ចាំបង ដូចជាផ្កាដែលរង់ចាំទឹកសន្សើម ឬក៏អូនគួរតែដើរចេញ ដូចជាស្លឹកឈើដែលជ្រុះចេញពីដើម?” នាងបន្ត។ “បងអរុណ អូនត្រូវការការពិត។ បងនិង កន្និកា នារីទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូកនោះ ត្រូវតែមានទំនាក់ទំនងបែបណា? បើគ្រាន់តែជាមិត្ត ហេតុអ្វីក៏នាងតែងតែនៅក្បែរបង គ្រប់ពេលវេលា គ្រប់ទីកន្លែង? ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយ ធ្វើឱ្យអូនមានអារម្មណ៍ថា អូនជាមនុស្សអសារបង់។”

ពន្លឺខែរនោច កាន់តែស្រអាប់ទៅៗ។ ខ្យល់រាត្រីបក់ផាត់តិចៗ នាំមកនូវភាពត្រជាក់ល្ហឹម។ រចនា រាងតូចល្អិត មានកម្ពស់ល្មមនោះ ឈររឹងមាំ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ របស់នាង សម្លឹងមើលទៅ អរុណ បុរសកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ។ នាងត្រូវការចម្លើយមួយ ដែលអាចបន្ធូរបន្ថយការឈឺចាប់ក្នុងចិត្តនាង ឬក៏បំផ្លាញក្តីសង្ឃឹមរបស់នាងទាំងស្រុង។

“អរុណ…” នាងនិយាយ ដោយសម្លេងខ្សាវស្ទើរតែលឺ។ “សូមបងប្រាប់អូនឱ្យត្រង់។ តើអូនគួរតែបន្តរង់ចាំ ក្តីសង្ឃឹមដែលរលាយបាត់ដូចផ្សែង ឬក៏គួរតែទទួលយកការពិតថា អ្វីៗបានបញ្ចប់ហើយ?” ទឹកភ្នែកហូរចេញពីភ្នែករបស់នាង ហូរតាមច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង ធ្លាក់លើបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង ដែលពេលនេះលែងញញឹមទៀតហើយ។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាងរបស់នាង ហាក់ដូចជាកំពុងសោកសៅជាមួយនាង។

អរុណ នៅស្ងៀមស្ងាត់ មិនអាចឆ្លើយតបបាន។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គេ ហាក់ដូចជាកំពុងលិចលង់ក្នុងគំនិតដ៏ជ្រៅជ្រះ។ បបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់គេ ហាក់ដូចជាចង់និយាយអ្វីមួយ តែបែរជាមិនអាចបញ្ចេញសម្លេងបាន។ រូបរាងកាយដ៏ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំរបស់គេ ហាក់ដូចជាកំពុងទ្រាំទ្រនឹងទម្ងន់នៃភាពស្ទាក់ស្ទើរ។ រាត្រីកាលនៅតែបន្ត កាន់តែយូរទៅៗ រឹតតែបន្ថែមនូវភាពឯកោ និងភាពមិនច្បាស់លាស់ ឱ្យដក់ជាប់ក្នុងចិត្តរបស់ រចនា និង អរុណ។ ទំនាក់ទំនងរវាងអ្នកទាំងពីរ ហាក់ដូចជាកំពុងឈរនៅមាត់ជ្រោះដ៏ជ្រៅ មិនដឹងថា នឹងធ្លាក់ចុះទៅក្រោម ឬក៏អាចរកផ្លូវឡើងមកវិញបាន។ រចនា ត្រូវការចម្លើយ តែ អរុណ មិនទាន់អាចផ្តល់ឱ្យបាននៅឡើយ។

រាត្រីបានរាត្រីជ្រៅទៅៗ បន្សល់ទុកតែភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏កម្រង និងពន្លឺព្រះចន្ទរនោចដែលចាំងរំលេចតាមចន្លោះមែកឈើ មកលើទីធ្លាដី។ លោកអរុណ ងងុយភ្នែករិបៗ តែចិត្តគំនិតវិញកំពុងស្ថិតក្នុងភពនៃការពិចារណាដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ យប់ដ៏វែងអន្លាយនេះ ហាក់ដូចជាលាតសន្ធឹងរាប់សតវត្សរ៍ កាលបើគំនិតរបស់លោកប្រៀបដូចទន្លេហូរច្រោះខ្សាច់ ការពិតប្រាកដដែលនៅទីបំផុតបានលេចចេញជារូបរាង។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់លោក ដែលជាធម្មតាមានភាពថ្លៃថ្នូរប្រកបដោយឥរិយាបទប្រាកដនិយម ពេលនេះបានឆ្លុះបញ្ចាំងនូវការស្រពិចស្រពិលយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនដែលតែងបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ ឥឡូវបែរជាមានស្រមោលអន្ទះសារគ្របដណ្ដប់។ លោកអង្គុយទល់មុខបង្អួចធំ ដាក់ដៃទាំងពីរផ្គុំគ្នាលើភ្លៅ ក្បាលអោនបន្តិច ហាក់ដូចជាកំពុងស្វែងរកចម្លើយដ៏សំខាន់ពីបាតបេះដូងខ្លួនឯង។

កាលពីយូរយារណាស់មកហើយ លោកបានទទួលនូវការប្ដេជ្ញាចិត្តដ៏មាំមួនមួយ តាមរយៈការរៀបចំរបស់មាតាបិតា ដើម្បីភ្ជាប់និស្ស័យជាមួយនាងកន្និកា។ នាងកន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក និងមានច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ គឺជាស្ត្រីដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង តែងតែញញឹមប្រព្រាយ បង្ហាញពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់ ព្រមទាំងរាងកាយខ្ពស់ស្លីម និងកាយវិការមាំទាំរបស់នាង ពិតជាស័ក្តិសមឥតខ្ចោះនឹងកូនប្រុសក្នុងវង្សត្រកូលអ្នកធំ។ លោកអរុណតែងតែគោរព និងកោតសរសើរនាងកន្និកា ចំពោះភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការគ្រប់គ្រងកិច្ចការទាំងឡាយ និងភាពមុតមាំក្នុងការសម្រេចចិត្ត។ ការភ្ជាប់ពាក្យរបស់ពួកលោក ប្រៀបដូចជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងស្ថាប័នធំពីរ ដែលនឹងនាំមកនូវផលប្រយោជន៍ដ៏ថ្លៃថ្លាសម្រាប់អនាគតគ្រួសារ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះនៃវង្សត្រកូលទាំងសងខាង។ លោកអរុណបានព្យាយាមរាប់អាននាង ព្យាយាមស្វែងរកក្ដីស្រឡាញ់ពីនាងតាមបែបប្រពៃណី ហើយក៏តែងគិតថា នោះគឺជាផ្លូវដែលត្រូវដើរ។

ប៉ុន្តែ ដូចជារុក្ខជាតិដែលដុះលូតលាស់ពីគ្រាប់ពូជដែលបានសាបព្រោះដោយចៃដន្យ ក្ដីស្រឡាញ់មួយទៀតបានផុសចេញពីជម្រៅចិត្តរបស់លោកអរុណ។ នាងរចនា ជាមួយនឹងទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងដែលញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង បានក្លាយជាផ្កាឈូកដ៏បរិសុទ្ធមួយដែលរីកក្នុងដួងចិត្តលោក។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល ដែលលែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ព្រមទាំងរាងកាយតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ របស់នាង បានបន្សល់ទុកនូវរូបភាពដ៏ផូរផង់ក្នុងអារម្មណ៍លោក។ ការជួបគ្នាជាមួយនាងរចនា មិនមែនជាការរៀបចំ ឬការបង្ខិតបង្ខំនោះឡើយ វាគឺជាព្រហ្មលិខិតមួយដែលបាននាំមកនូវភាពកក់ក្ដៅ និងសុភមង្គលដ៏សាមញ្ញ។ រាល់ពេលដែលលោកអរុណបានសន្ទនាជាមួយនាង ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក តែងតែរំពៃមើលទៅភាពបរិសុទ្ធនៃភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាងរចនា។ ចិត្តរបស់លោកមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល ស្ងប់សុខ ហាក់ដូចជាបានរកឃើញទីជ្រកកោនដ៏សុវត្ថិភាព។ លោកមិនដែលគិតថា ក្ដីស្រឡាញ់ពិតអាចដុះចេញពីភាពសាមញ្ញបែបនេះឡើយ។

គំនិតបានលាយឡំគ្នា បង្កជាព្យុះចិត្តមួយដ៏ខ្លាំងក្លា។ តើលោកគួរសង្កត់ចិត្ត ដើរតាមគន្លងប្រពៃណី និងភារកិច្ច ដែលជាមង្គលការជាមួយនាងកន្និកា ដែលជាស្ត្រីដ៏ឧត្តមម្នាក់ ឬក៏ត្រូវហ៊ានប្រឈមនឹងសេចក្ដីពិតនៃដួងចិត្តខ្លួនឯង ដើម្បីជ្រើសរើសនាងរចនា ដែលជាក្ដីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធ? លោកអរុណបានងើបមុខបន្តិច ក្រសែភ្នែករបស់លោកហាក់ដូចជាកំពុងសម្លឹងមើលទៅរកផ្កាយនានានៅលើមេឃដ៏ខ្មៅងងឹត ដើម្បីស្វែងរកចម្លើយ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលោង ដែលសិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស ហាក់ដូចជាមានភាពតានតឹង។ រាងកាយខ្ពស់មាំ ស្មារីកធំ ដែលតែងតែមានឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ពេលនេះហាក់ដូចជាធ្ងន់កកស្ទះដោយបន្ទុកដ៏ធំធេង។

«តើអ្វីជាសុភមង្គលពិតប្រាកដ?» លោកអរុណរអ៊ូក្នុងចិត្ត «តើវាស្ថិតនៅលើកិត្តិយស ឋានៈ និងផលប្រយោជន៍ ឬក៏វាស្ថិតនៅលើសេចក្ដីសុខផ្លូវចិត្តដ៏ស្មោះត្រង់?» លោកបានគិតដល់បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាងកន្និកា ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយដោយភាពជឿជាក់ និងមហិច្ឆតា ហើយលោកក៏បានគិតដល់បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាងរចនា ដែលនាំមកនូវភាពកក់ក្ដៅ។ កន្និកា គឺជាដៃគូដ៏ល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ការកសាងអាណាចក្រមួយ។ រចនា គឺជាព្រលឹងមួយដែលអាចបំពេញចន្លោះប្រហោងក្នុងចិត្តលោក។

ការពិចារណាបានបន្តហូរហែដូចទឹកទន្លេ។ លោកបានត្រឡប់ទៅមើលពីអតីតកាល រាល់ពេលដែលលោកនៅក្បែរនាងកន្និកា រាល់ពាក្យពេចន៍ដែលពួកលោកបានផ្លាស់ប្ដូរគ្នា។ នាងពិតជាឆ្លាតវៃ មានការយល់ដឹងទូលំទូលាយ។ នាងអាចជាភរិយាដ៏ល្អសម្រាប់ដឹកនាំគ្រួសារ និងបន្តវង្សត្រកូល។ តែទោះជាយ៉ាងណា ក៏នៅមានចន្លោះប្រហោងមួយក្នុងចិត្តលោក ដែលនាងមិនអាចបំពេញបាន។ វាគឺជាអារម្មណ៍មួយដែលមិនអាចពន្យល់បាន វាជាការជឿជាក់ និងភាពសុខសាន្តផ្លូវចិត្តដែលនាងរចនាបានផ្ដល់ឲ្យ។

លោកអរុណបានបិទភ្នែក រំឭកដល់រូបភាពរបស់នាងរចនាម្ដងទៀត។ ទម្រង់មុខមូលក្រឡង់នោះ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់នោះ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោងនោះ និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍នោះ។ រាល់ស្នាមញញឹម រាល់ពាក្យសម្ដីដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង ហាក់ដូចជាខ្សឹបខ្សៀវនៅក្នុងត្រចៀករបស់លោក។ ភាពបរិសុទ្ធនៃចិត្តរបស់នាងរចនា គឺជាប្រភពនៃក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ពិតប្រាកដសម្រាប់លោក។ លោកមិនអាចបដិសេធអារម្មណ៍នេះបានឡើយ។ វាគឺជាកម្លាំងដ៏មហិមាដែលបានដុះចេញពីបាតបេះដូងរបស់លោក មិនមែនជាការបង្ខិតបង្ខំ ឬការរៀបចំឡើយ។

ទីបំផុត ការពិតដ៏ច្បាស់លាស់មួយបានផុសឡើងបន្តិចម្ដងៗ ដូចព្រះអាទិត្យរះផុតពពក។ អារម្មណ៍ដែលលោកមានចំពោះនាងកន្និកា គឺការគោរព ការកោតសរសើរ និងការទទួលខុសត្រូវ។ តែអារម្មណ៍ចំពោះនាងរចនា គឺក្ដីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដ ក្ដីស្រឡាញ់ដែលមិនអាចបំបែកបាន។ លោកបានស្វែងយល់ថា សុភមង្គលពិត មិនមែនស្ថិតនៅលើកិត្តិយស និងទ្រព្យសម្បត្តិឡើយ តែវាស្ថិតនៅលើសេចក្ដីសុខផ្លូវចិត្តដែលបានមកពីការរស់នៅជាមួយមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ដោយស្មោះ។ ទោះបីជាការសម្រេចចិត្តនេះអាចបង្កនូវផលវិបាកធ្ងន់ធ្ងរដល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងការរៀបចំរបស់គ្រួសារក៏ដោយ ក៏លោកមិនអាចបោកប្រាស់ខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃបានឡើយ។

ជាមួយនឹងការយល់ដឹងដ៏មុតមាំនេះ លោកអរុណបានលើកក្បាលឡើងបន្តិចម្ដងៗ។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក ឥឡូវមានភាពច្បាស់លាស់ឡើងវិញ មិនដូចមុនដែលពោរពេញដោយស្រមោលអន្ទះសារនោះឡើយ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក ហាក់ដូចជាបានរកឃើញនូវភាពមាំមួនឡើងវិញ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលោង សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសរបស់លោក បង្ហាញពីភាពក្លាហានក្នុងការប្រឈមមុខនឹងការពិត។ កាយវិការរបស់លោក ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ ស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ឥឡូវកាន់តែមាំទាំឡើង។ លោកបានដឹងថា ផ្លូវដែលលោកត្រូវដើរ គឺផ្លូវដែលពោរពេញដោយសច្ចភាព ទោះបីជាផ្លូវនោះនឹងត្រូវប្រឈមនឹងឧបសគ្គក៏ដោយ។ ការសម្រេចចិត្តដ៏លំបាកនេះ បានប្រែក្លាយទៅជាការសម្រេចចិត្តដ៏ក្លាហានបំផុតក្នុងជីវិតរបស់លោក។ លោកត្រូវតែស្មោះត្រង់ចំពោះដួងចិត្តខ្លួនឯង និងចំពោះនាងរចនា។

លោកអរុណបានក្រោកឈរយឺតៗ ដើរទៅកាន់បង្អួច ហើយបើកវាចេញ។ ខ្យល់អាកាសដ៏បរិសុទ្ធនៅពេលព្រលឹមស្រាងៗ បានបក់ផាត់ចូលមក បំពេញក្នុងបន្ទប់។ ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមរះលឹមៗ ជះពន្លឺពណ៌មាសទៅលើជើងមេឃ នាំមកនូវពន្លឺថ្មីដល់ពិភពលោក។ នេះជាថ្ងៃថ្មីមួយ ដែលនឹងចាប់ផ្ដើមជាមួយការសម្រេចចិត្តថ្មីរបស់លោក។ លោកអរុណដឹងថា ដំណើរជីវិតរបស់លោកនឹងផ្លាស់ប្ដូរចាប់ពីពេលនេះទៅ។ លោកបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីនិយាយការពិត និងប្រឈមមុខនឹងផលវិបាកទាំងអស់។ ព្រោះសុភមង្គលពិត មិនអាចកសាងឡើងដោយការបោកប្រាស់ខ្លួនឯងបានឡើយ។

«ការពិតដ៏ច្បាស់លាស់»

កាលវេលាមួយដែលធម្មជាតិបានសម្រិតសម្រាំងនូវសេចក្ដីស្ងប់ស្ងាត់ផូរផង់ ប្រៀបដូចជាផ្ទាំងគំនូរនៃព្រលឹមស្រាងៗ ដែលបញ្ចេញពន្លឺរឿងរះប្រៀបបាននឹងសច្ចភាពមួយកំពុងរង់ចាំការលាតត្រដាង។ ក្នុងថ្ងៃនោះ ចិត្តរបស់ អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច បានប្រសូត្រឡើងនូវវិមសាបំព្រងមួយ ក៏ប៉ុន្តែក្រោយពីបានពិចារណាដ៏ស៊ីជម្រៅអស់រយៈពេលជាច្រើនយប់ថ្ងៃមក វិមសានោះក៏បានរលត់បាត់ទៅវិញ បន្សល់ទុកនូវសេចក្ដីសម្រេចចិត្តដ៏មុតមាំមួយ ប្រៀបដូចជាថ្មពេជ្រដែលបានឆ្លងកាត់ការឆ្លាក់យ៉ាងល្អិតល្អន់។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក តែពេលនេះ ពន្លឺនោះបានលាយឡំទៅដោយការតាំងចិត្តដ៏រឹងមាំ ដែលមិនអាចប្រែប្រួលបានឡើយ។ លោកបានសម្រេចចិត្តរើសយកមាគ៌ាមួយដ៏ច្បាស់លាស់ នូវមាគ៌ាដែលនាំទៅរកភាពស្មោះត្រង់ និងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធផុតពីការប្រែប្រួល។

ក្នុងសាលទទួលភ្ញៀវដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ ដែលមានវាំងននសូត្រពណ៌ក្រហមឆ្អៅបានបាំងបិទនូវពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្ដៅហួតហែងពីខាងក្រៅ បង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏ត្រជាក់ស្រឹប មានពន្លឺរិបៗប្រៀបដូចជាការសម្ងំគិតរបស់មហាក្សត្រ។ តុឈើខ្នាតធំមួយដែលឆ្លាក់យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ដាក់នៅចំកណ្ដាល បង្ហាញពីភាពថ្លៃថ្នូរ និងអំណាច។ កាលណោះ រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ និងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ បានបោះជំហានចូលមកដោយសន្សឹមៗ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាងបានធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ញ័ររេរាជាមួយនឹងចលនារបស់នាង ប្រៀបដូចជាស្ទឹងដែលហូរដោយទន់ភ្លន់។ នាងអង្គុយចុះដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ ដៃទាំងពីរប្រណមលើភ្លៅ បង្ហាញពីភាពអត់ធ្មត់ និងសុភាពរាបសារ។ មួយរំពេចក្រោយមក កន្និកា ក៏បានលេចមុខឡើង។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែងរបស់នាងបានបង្កប់នូវឥរិយាបថដ៏ថ្លៃថ្នូរ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានសម្លឹងមើលទៅមុខត្រង់ ប្រកបដោយភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា។ នាងដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប បានដើរចូលមកដោយជំហានដ៏រហ័សហួន តែមានលំនឹងល្អឥតខ្ចោះ ប្រៀបដូចជាព្រះនាងចម្បាំងដែលត្រៀមខ្លួនសម្រាប់សមរភូមិ។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាងបានរឹតបន្តឹង បង្ហាញពីភាពម៉ឺងម៉ាត់។ នាងបានអង្គុយទល់មុខ អរុណ ដោយមិនបញ្ចេញទឹកមុខអ្វីឡើយ តែបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយនោះ ពេលនេះបែរជានៅស្ងៀមស្ងាត់ ប្រៀបដូចជាផ្ទាំងថ្ម។

អរុណ ដែលមានច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ បានចាប់ផ្ដើមបំពងសំឡេងរបស់លោក ដែលមានសំនៀងទន់ភ្លន់ តែម៉ឺងម៉ាត់ ប្រៀបដូចជាខ្យល់រាត្រីដែលបក់ផាត់ដោយថ្នមៗ តែមានកម្លាំងខ្លាំង។ «នាងរចនា នាងកន្និកា» លោកចាប់ផ្ដើមពោលពាក្យ «ក្នុងរយៈពេលកន្លងមកនេះ យើងទាំងបីនាក់បានខិតខំប្រឹងប្រែងរួមគ្នាដើម្បីកសាងនូវក្ដីសុបិនមួយដ៏ធំធេង។ ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះការលះបង់ និងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់នាងទាំងពីរ។» ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានសម្លឹងមើលទៅមុខដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់។

«បេសកកម្មរបស់យើងនេះ មិនត្រឹមតែជាការងារប៉ុណ្ណោះទេ តែជាការបង្រួបបង្រួមដួងចិត្ត និងគំនិត ដើម្បីសម្រេចបាននូវឧត្តមគតិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ ក្នុងដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយនេះ ខ្ញុំបានស្វែងរកនូវដៃគូមួយរូប ដែលមិនត្រឹមតែមានសមត្ថភាពខ្ពស់ក្នុងការងារប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមានដួងចិត្តបរិសុទ្ធ ស្មោះត្រង់ និងអាចរួមសុខរួមទុក្ខជាមួយគ្នាដោយពុំប្រែប្រួល។» អរុណ បន្តពោល លោកសម្លឹងមើលទៅ រចនា ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ ហើយបន្ទាប់មកសម្លឹងទៅ កន្និកា ដែលមានភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក។ «រាល់ថ្ងៃកន្លងមក ខ្ញុំបានសង្កេតឃើញនូវគុណសម្បត្តិដ៏វិសេសវិសាលរបស់នាងទាំងពីរ។ នាងកន្និកា មានភាពវៃឆ្លាត ម៉ឺងម៉ាត់ និងមានមហិច្ឆតាខ្ពស់ ប្រៀបដូចជាពន្លឺភ្លើងដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅ អាចបំភ្លឺផ្លូវដ៏ងងឹត។ ចំណែកឯ នាងរចនា វិញ មានភាពទន់ភ្លន់ សុភាពរាបសារ តែមានដួងចិត្តស្មោះត្រង់ និងការប្ដេជ្ញាចិត្តដ៏រឹងមាំ ប្រៀបដូចជាទឹកថ្លាឆ្វេងដែលហូរទៅដោយសន្សឹមៗ តែមានកម្លាំងអាចច្រានថ្មធំៗបាន។»

«ខ្ញុំបានថ្លឹងថ្លែងនូវគុណសម្បត្តិ និងគុណវិបត្តិទាំងអស់ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ក៏ប៉ុន្តែ ដើម្បីសម្រេចបាននូវគោលដៅចុងក្រោយរបស់យើង ដែលជាការកសាងនូវអនាគតមួយប្រកបដោយនិរន្តរភាព និងសេចក្ដីសុខ ខ្ញុំត្រូវការដៃគូដែលមិនត្រឹមតែយល់ចិត្តខ្ញុំក្នុងការងារប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងយល់ពីជម្រៅចិត្តរបស់ខ្ញុំក្នុងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនទៀតផង។» អរុណ និយាយបន្ត ទឹកមុខរបស់លោកបង្ហាញនូវការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ។ «ហេតុនេះហើយ បន្ទាប់ពីបានពិចារណាដោយហ្មត់ចត់ហើយ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តជ្រើសរើស នាងរចនា ទាំងក្នុងនាមជាដៃគូការងារ និងជាគូស្នេហ៍របស់ខ្ញុំ ដើម្បីរួមដំណើរជីវិត និងបេសកកម្មដ៏ពិសិដ្ឋនេះតទៅមុខ។»

ពេលបានឮពាក្យសម្ដីដ៏ច្បាស់លាស់នេះ រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង ស្រាប់តែបញ្ចេញពន្លឺស្រទន់ ប្រៀបដូចជាព្រឹកព្រលឹមដែលបានលេចធ្លាយពន្លឺមាសដំបូងបំផុតនៅលើផែនដី។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង ស្រាប់តែញ័រតិចៗ បង្ហាញពីក្ដីរំភើបដែលមិនអាចលាក់បាំងបាន។ ដៃដែលធ្លាប់តែប្រណមលើភ្លៅរបស់នាង ក៏បានលើកឡើងដោយថ្នមៗ ទៅបិទបាំងមាត់របស់នាង ហាក់ដូចជាកំពុងទប់ទល់នឹងសំឡេងយំដោយក្ដីសប្បាយរីករាយ។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង បានរំកិលបន្តិចបន្តួចដោយចលនាដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង។ នាងសម្លឹងមើល អរុណ ដោយក្រសែភ្នែកដែលពោរពេញទៅដោយក្ដីស្រឡាញ់ ភាពស្មោះត្រង់ និងការដឹងគុណ។ វាគឺជាក្រសែភ្នែកដែលបង្ហាញពីការប្ដេជ្ញាចិត្តដ៏មុតមាំក្នុងការរួមដំណើរជីវិតជាមួយបុរសដែលខ្លួនស្រឡាញ់។

ផ្ទុយទៅវិញ កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង និងភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានបើកធំៗបន្តិច តែមិនយូរប៉ុន្មានក៏ត្រឡប់មកដូចដើមវិញ ប្រៀបដូចជាបឹងជ្រៅមួយដែលបានទទួលរលកបក់ផាត់តែមួយរំពេច ហើយក៏ត្រឡប់មកស្ងប់ស្ងាត់វិញ។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយ ពេលនេះបានត្រឹមតែបង្គាប់ជាបន្ទាត់ត្រង់ បង្ហាញពីភាពរឹងប៉ឹង។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង នៅតែរឹតបន្តឹងដូចដើម មិនមានការប្រែប្រួលអ្វីឡើយ។ នាងមិនបានបញ្ចេញសំឡេងអ្វីទាំងអស់ តែឥរិយាបទមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង បានបង្ហាញពីការទប់ទល់នូវអារម្មណ៍ដ៏ជូរចត់ដែលកំពុងរត់ឆ្វាត់ឆ្វែងក្នុងទ្រូង។ នាងបានដកដង្ហើមវែងៗមួយ ប្រៀបដូចជាការទាញយកកម្លាំងចុងក្រោយ ដើម្បីទទួលយកការពិតដែលឈឺចាប់។ ភ្នែករបស់នាងបានសម្លឹងមើលទៅ អរុណ ដោយទឹកមុខដែលលាយឡំគ្នារវាងការខកចិត្ត និងការទទួលស្គាល់។ វាគឺជាទឹកមុខរបស់ស្ត្រីម្នាក់ដែលយល់ពីច្បាប់ធម្មជាតិ តែពិបាកនឹងទទួលយកនូវការបាត់បង់។

អរុណ ងាកទៅរក កន្និកា ដោយទឹកមុខគោរព។ «នាងកន្និកា ខ្ញុំដឹងថាការសម្រេចចិត្តនេះអាចនឹងធ្វើឱ្យនាងមានការខកចិត្ត។ ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា យើងនៅតែអាចបន្តកិច្ចសហការគ្នាក្នុងនាមជាដៃគូការងារដ៏រឹងមាំ ដើម្បីសម្រេចនូវបេសកកម្មដ៏ធំរបស់យើង។ ខ្ញុំនៅតែជឿជាក់លើសមត្ថភាព និងមហិច្ឆតារបស់នាង។»

កន្និកា ញញឹមបន្តិចដោយបបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ញញឹមនោះពោរពេញទៅដោយភាពជូរចត់។ «ខ្ញុំយល់ហើយ លោក អរុណ។ សេចក្ដីសម្រេចចិត្តរបស់លោកគឺជាសិទ្ធិរបស់លោក។ ខ្ញុំសូមគោរព។» នាងក្រោកឈរឡើងដោយឥរិយាបទមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង នៅតែរឹងមាំដូចដើម។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានបាញ់ពន្លឺតូចមួយនៃមហិច្ឆតាដែលមិនទាន់រលត់។ «ខ្ញុំសូមជូនពរលោក និង នាងរចនា ទទួលបាននូវសេចក្ដីសុខ និងជោគជ័យ។ ចំណែកឯខ្ញុំវិញ ក៏នឹងបន្តដំណើរទៅមុខ ដើម្បីស្វែងរកមាគ៌ាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ដែលអាចដឹកនាំខ្ញុំទៅរកភាពរុងរឿងតាមបែបរបស់ខ្ញុំ។» ពោលចប់ នាងក៏ឱនក្បាលបន្តិចដោយគួរសម ហើយបោះជំហានដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ ចេញពីសាលទទួលភ្ញៀវ ប្រៀបដូចជាស្រមោលមួយដែលរលាយបាត់ទៅក្នុងពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្ដៅ។

ពេលដែល កន្និកា ចាកចេញទៅ បរិយាកាសក្នុងសាលទទួលភ្ញៀវក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ជ្រុល ប្រៀបដូចជាបឹងមួយដែលបានបាត់បង់នូវរលកបក់ផាត់។ អរុណ ងាកមកមើល រចនា ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង កំពុងសម្លឹងមើលលោកដោយក្ដីរំពឹង។ អរុណ លាតដៃរបស់លោកទៅចាប់ដៃ រចនា ដោយថ្នមៗ។ ដៃរបស់ រចនា មានភាពទន់ល្មើយ តែមានកម្លាំងរឹងមាំ ប្រៀបដូចជាឫសឈើដែលដុះលូតលាស់យ៉ាងជ្រៅ។ អរុណ សម្លឹងចូលទៅក្នុងភ្នែករបស់ រចនា រួចក៏ញញឹមដោយបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោក។ «រចនា អរគុណដែលយល់ចិត្ត និងជឿទុកចិត្តលើខ្ញុំ។»

រចនា ញញឹមតបទៅវិញដោយបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង។ «ខ្ញុំជឿជាក់លើលោកជានិច្ច លោក អរុណ។ សេចក្ដីស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំចំពោះលោក គឺមិនមានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។» សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាងបានធ្លាក់មកលើស្មា បញ្ចេញពន្លឺរលើប។

អរុណ ញញឹមស្រាលៗ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក បានលាយឡំទៅដោយពន្លឺនៃក្ដីស្រឡាញ់។ លោកបានទាញដៃ រចនា មកកៀកថ្នមៗ ប្រៀបដូចជាការចាប់ផ្ដើមនៃដំណើរកម្សាន្តថ្មីមួយ ដែលពោរពេញទៅដោយក្ដីសង្ឃឹម និងការប្ដេជ្ញាចិត្ត។ នៅក្នុងពេលនោះ អរុណ បានដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ការសម្រេចចិត្តរបស់លោក គឺជាការពិតដ៏ច្បាស់លាស់មួយ ដែលបានកសាងឡើងដោយដួងចិត្តស្មោះត្រង់ និងវិចារណញាណដ៏មុតស្រួច។ លោកបានរកឃើញដៃគូជីវិត និងដៃគូការងារ ដែលអាចរួមដំណើរជាមួយលោកដោយពុំប្រែប្រួល រហូតដល់ថ្ងៃអវសាននៃជីវិត។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ជ្រាលជ្រៅបានសាយភាយពេញផ្ទៃបន្ទប់ ប្រៀបដូចជាមហាសមុទ្រដែលបានរកឃើញនូវភាពស្ងប់សុខបន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងដ៏ធំ។ នេះគឺជាការចាប់ផ្ដើមថ្មីមួយ ដែលបានឆ្លងកាត់ការសាកល្បងដ៏លំបាក ហើយបានបង្ហាញពីតម្លៃពិតនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងភាពស្មោះត្រង់។

វេលារាត្រីស្ងាត់ជ្រងំ លាតសន្ធឹងគ្របដណ្ដប់ទីក្រុងទាំងមូល នាំមកនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ ហាក់ដូចជាធម្មជាតិខ្លួនឯង កំពុងចូលរួមរំលែកទុក្ខចំពោះដួងចិត្តដែលទើបនឹងបែកធ្លាយ។ នៅកណ្ដាលភាពឯកាដ៏សែនសង្កត់នោះ នាង កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង និងភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក បានអង្គុយសម្លឹងទៅកាន់ទិដ្ឋភាពក្រៅបង្អួច ដោយទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បំផុត។ ពន្លឺព្រះច័ន្ទរនោច បានចាំងឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពរលោងនៃសក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង បង្ហាញពីស្រមោលដ៏វែងនៅលើតុធ្វើការ។ ដួងចិត្តនាង ឥឡូវប្រៀបដូចជាស្រះទឹកដែលស្ងប់ស្ងាត់ ក្រោយពេលព្យុះភ្លៀងដ៏ធំបានរសាត់បាត់ទៅ។ ការប៉ុនប៉ងចុងក្រោយរបស់នាង ដើម្បីដណ្ដើមយកនូវក្ដីសុបិនដ៏មហិមា បានបរាជ័យជាស្ថាពរ ទុកចោលនូវភាពទទេស្អាតក្នុងចិត្ត។ ភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា ដែលធ្លាប់តែបញ្ជាក់តាមរយៈកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង ឥឡូវហាក់ដូចជាបានស្រុតចុះបន្តិចម្ដងៗ ប្រៀបដូចជាផ្ទាំងថ្មធំដែលត្រូវទឹកហូររំលិច។

វិប្បដិសារីដ៏ផុសផុលបានចាក់ស្រោចក្នុងបេះដូងនាង ប្រៀបដូចជាទឹកសន្សើមត្រជាក់ស្រឹប ដែលស្រក់ចុះលើផ្កាក្រពុំនារាត្រីស្ងាត់ជ្រងំ បន្សល់ទុកនូវសំណើមដ៏រងកម្ម និងការចងចាំដ៏ជូរចត់។ នាងបានរំលឹកដល់កាលពីដើមដំបូង ដែលនាងបានបោះជំហានចូលមកក្នុងក្រុមហ៊ុននេះ ដោយពោរពេញទៅដោយក្ដីសង្ឃឹម និងការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ។ រាល់ថ្ងៃខែឆ្នាំ ដែលនាងបានលះបង់នូវកម្លាំងកាយចិត្ត ប្រាជ្ញាស្មារតី ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងរបស់ខ្លួន ហាក់ដូចជាបានក្លាយទៅជាផ្សែងហុយរសាត់បាត់តាមខ្យល់។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គងរបស់នាង ឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពនឿយហត់និងការឈឺចាប់ដែលលាក់ទុក។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី ក៏នាងនៅតែព្យាយាមស្វែងរកនូវពន្លឺក្នុងភាពងងឹត។ នាងបានរំពឹងគិតយ៉ាងជ្រៅជ្រះ អំពីអត្ថន័យនៃភាពបរាជ័យនេះ។ តើវាជាទីបញ្ចប់ ឬក៏ជាការចាប់ផ្ដើមថ្មីមួយ? តើវាជាបន្ទុកដែលត្រូវសង្កត់ទម្ងន់ជីវិតនាង ឬក៏ជាមេរៀនដ៏ថ្លៃថ្លាដែលនាំផ្លូវទៅរកសេចក្តីសុខពិតប្រាកដ?

នៅកណ្ដាលភាពស្ងប់ស្ងាត់នោះ នាងបានរកឃើញនូវភាពច្បាស់លាស់មួយ។ មហិច្ឆតាដែលធ្លាប់តែជាកម្លាំងចលករដ៏ខ្លាំងក្លា ឥឡូវបានក្លាយទៅជាខ្សែចំណង ដែលចងជាប់នាងទៅនឹងការតស៊ូឥតឈប់ឈរ។ ការព្យាយាមសម្រេចក្ដីស្រមៃ ដែលទាមទារនូវការបាត់បង់សេចក្ដីសុខផ្ទាល់ខ្លួននោះ ហាក់ដូចជាគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះ។ នាងបានដឹងថា ភាពថ្លៃថ្នូរពិតប្រាកដ មិនមែនស្ថិតនៅលើជ័យជម្នះ ឬការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃនោះទេ ក៏ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើសមត្ថភាពក្នុងការទទួលស្គាល់នូវការពិត និងការដើរចេញដោយសេចក្តីស្ងប់ស្ងាត់។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយ ឥឡូវបានបិទជិត បង្ហាញពីការសម្រេចចិត្តដ៏មុតមាំ។ នាងបានសំឡឹងមើលទៅក្រៅម្ដងទៀត ឃើញពន្លឺផ្កាយតូចៗជាច្រើន កំពុងរះព្រោងព្រាតលើផ្ទៃមេឃ។ ផ្កាយទាំងនោះ ហាក់ដូចជាកំពុងខ្សឹបប្រាប់នាងថា ពិភពលោកនេះ នៅតែមានភាពស្រស់ស្អាតជានិច្ច ទោះបីជាមានការបាត់បង់យ៉ាងណាក៏ដោយ។

ព្រឹកព្រលឹមបានមកដល់ បន្ទាប់ពីយប់ដ៏វែងអន្លាយ។ នាង កន្និកា បានទៅជួបលោក អរុណ នៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោក។ កាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង នៅតែបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា តែមានលាយឡំនឹងភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរមួយ។ លោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានងើយមុខមើលនាង ដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ “ជំរាបសួរលោក អរុណ” នាងចាប់ផ្ដើមនិយាយ សំឡេងនាងទន់ភ្លន់ តែម៉ឺងម៉ាត់។ “ខ្ញុំមកទីនេះ ដើម្បីជម្រាបជូនលោក អំពីការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំ”។ លោក អរុណ ដោយមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ បានសម្លឹងត្រង់មកកាន់នាង។ “មានការអ្វីដែរ កន្និកា?”

នាង កន្និកា ដោយបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយ ឥឡូវញញឹមតិចៗទាំងជូរចត់។ “ខ្ញុំបានពិចារណាយ៉ាងហ្មត់ចត់ហើយលោក។ ការបរាជ័យនៃគម្រោងចុងក្រោយនេះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំប្រហែលជាបានដើរផ្លូវខុសហើយ។ ខ្ញុំមិនអាចបន្តការងារនៅទីនេះទៀតបានទេ ដោយទុកឲ្យក្រុមហ៊ុនប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យដោយសារខ្ញុំ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តលាលែងពីតំណែង ចាកចេញពីក្រុមហ៊ុនដោយខ្លួនឯង”។ ពាក្យសម្ដីនាងទោះបីជាសាមញ្ញ តែបានបង្កប់នូវទម្ងន់ដ៏ធ្ងន់ និងភាពស្មោះត្រង់ជ្រាលជ្រៅ។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក អរុណ បានសម្លឹងមើលនាងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសរបស់លោក បង្ហាញពីគំនិតជាច្រើនដែលកំពុងវិលវល់ក្នុងចិត្ត។ លោកដឹងថា នាង កន្និកា គឺជាបុគ្គលិកដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់ ប៉ុន្តែភាពមហិច្ឆតារបស់នាង ជួនកាលបាននាំទៅរកផ្លូវខុស។

លោក អរុណ ដោយសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់ មានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច បានឆ្លើយតបថា៖ “ខ្ញុំពិតជាស្ដាយណាស់ កន្និកា។ ខ្ញុំដឹងថាអ្នកបានខិតខំប្រឹងប្រែងខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏យល់ពីការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកផងដែរ។ ការទទួលស្គាល់នូវដែនកំណត់របស់ខ្លួន គឺជាទង្វើមួយដែលបង្ហាញពីភាពរឹងមាំ និងសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរពិតប្រាកដ”។ នាង កន្និកា ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានបញ្ចេញពន្លឺនៃភាពធូរស្បើយ។ នាងដឹងថា លោក អរុណ យល់ពីនាង ហើយនោះគឺជាអ្វីដែលនាងត្រូវការបំផុត។ នាងបានរៀបចំឯកសារចាំបាច់ទាំងអស់ ដោយមានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា ដែលមិនរលត់រលាយឡើយ ទោះបីជួបប្រទះនឹងការបរាជ័យក៏ដោយ។ នាងគ្រាន់តែផ្លាស់ប្ដូរទិសដៅប៉ុណ្ណោះ។

មុននឹងចាកចេញពីក្រុមហ៊ុន នាង កន្និកា បានដើរកាត់តាមការិយាល័យរបស់នាង រួចក៏បានឃើញនាង រចនា កំពុងអង្គុយធ្វើការ។ នាង រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ បានងើបមុខឡើង ហើយញញឹមដាក់នាង កន្និកា ដោយស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រង។ “ជំរាបលា រចនា” នាង កន្និកា និយាយដោយសំឡេងស្រទន់។ “ខ្ញុំនឹងចេញទៅហើយ”។ នាង រចនា ដែលមានច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ ក្រោកឈរឡើងភ្លាម។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល របស់នាង បានលែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ធ្វើឲ្យនាងមើលទៅកាន់តែស្រស់ស្អាត។ “បង កន្និកា! ពិតមែនឬ?” សំឡេងនាង រចនា ឮខ្សាវៗ។

នាង កន្និកា ដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប បានញញឹមតបវិញ។ “បាទ រចនា។ ខ្ញុំគិតថា ដល់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវរកផ្លូវថ្មីហើយ។ រចនា ឯងត្រូវបន្តការខិតខំប្រឹងប្រែងនៅទីនេះឲ្យបានល្អណា”។ នាង រចនា ដែលមានកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ បានដើរមកជិតនាង កន្និកា។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង មានរលកទឹកភ្នែកតិចៗ។ “បង កន្និកា ខ្ញុំនឹងនឹកបងខ្លាំងណាស់” នាងនិយាយដោយអារម្មណ៍រំជួលចិត្ត។ នាង កន្និកា បានលូកដៃទៅអង្អែលសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង រចនា ថ្នមៗ។ “កុំបារម្ភអី រចនា។ យើងនឹងនៅតែជាមិត្តភក្តិជានិច្ច។ ព្យាយាមរស់នៅដោយសុភមង្គល និងស្មោះត្រង់នឹងខ្លួនឯង”។

បន្ទាប់ពីលានាង រចនា រួច នាង កន្និកា បានដើរចេញពីក្រុមហ៊ុនជាផ្លូវការ។ នាងដើរយឺតៗ ឆ្លងកាត់ច្រករបៀង ដែលធ្លាប់តែជាកន្លែងដែលនាងប្រមូលកម្លាំងចិត្តដើម្បីប្រឈមមុខនឹងឧបសគ្គជាច្រើន។ រាល់ជំហាន ហាក់ដូចជាកំពុងលុបបំបាត់នូវអនុស្សាវរីយ៍ចាស់ ហើយត្រួសត្រាយផ្លូវសម្រាប់អនាគតថ្មីមួយ។ នាងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលក្នុងចិត្ត ប្រៀបដូចជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ដែលធ្លាប់សង្កត់លើស្មារបបរបស់នាង ត្រូវបានដកចេញ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹក បានចាំងជះមកលើទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែងរបស់នាង បំភ្លឺឲ្យឃើញនូវភាពថ្លៃថ្នូរ និងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដែលបានផុសចេញពីជម្រៅចិត្ត។ នាងបានដឹងថា ការលាគ្នានេះ មិនមែនជាការបញ្ចប់ឡើយ ក៏ប៉ុន្តែជាការចាប់ផ្ដើមនៃដំណើរជីវិតថ្មីមួយ ដែលពោរពេញទៅដោយក្តីសង្ឃឹម និងមេរៀនដ៏មានតម្លៃ។ ភាពបរាជ័យ គ្រាន់តែជាផ្នែកមួយនៃដំណើរជីវិត ដែលនាំទៅរកភាពចាស់ទុំ និងការស្គាល់ខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់។ នាង កន្និកា ដើរចេញទៅ ទុកចោលនូវអនុស្សាវរីយ៍ចាស់ និងក្តីសង្ឃឹមថ្មីមួយ។

Khmer word count: 1040

វេលារាត្រីស្ងាត់ជ្រងំ លាតសន្ធឹងគ្របដណ្ដប់ទីក្រុងទាំងមូល នាំមកនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ ហាក់ដូចជាធម្មជាតិខ្លួនឯង កំពុងចូលរួមរំលែកទុក្ខចំពោះដួងចិត្តដែលទើបនឹងបែកធ្លាយ។ នៅកណ្ដាលភាពឯកាដ៏សែនសង្កត់នោះ នាង កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង និងភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក បានអង្គុយសម្លឹងទៅកាន់ទិដ្ឋភាពក្រៅបង្អួច ដោយទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បំផុត។ ពន្លឺព្រះច័ន្ទរនោច បានចាំងឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពរលោងនៃសក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង បង្ហាញពីស្រមោលដ៏វែងនៅលើតុធ្វើការ។ ដួងចិត្តនាង ឥឡូវប្រៀបដូចជាស្រះទឹកដែលស្ងប់ស្ងាត់ ក្រោយពេលព្យុះភ្លៀងដ៏ធំបានរសាត់បាត់ទៅ។ ការប៉ុនប៉ងចុងក្រោយរបស់នាង ដើម្បីដណ្ដើមយកនូវក្ដីសុបិនដ៏មហិមា បានបរាជ័យជាស្ថាពរ ទុកចោលនូវភាពទទេស្អាតក្នុងចិត្ត។ ភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា ដែលធ្លាប់តែបញ្ជាក់តាមរយៈកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង ឥឡូវហាក់ដូចជាបានស្រុតចុះបន្តិចម្ដងៗ ប្រៀបដូចជាផ្ទាំងថ្មធំដែលត្រូវទឹកហូររំលិច។

វិប្បដិសារីដ៏ផុសផុលបានចាក់ស្រោចក្នុងបេះដូងនាង ប្រៀបដូចជាទឹកសន្សើមត្រជាក់ស្រឹប ដែលស្រក់ចុះលើផ្កាក្រពុំនារាត្រីស្ងាត់ជ្រងំ បន្សល់ទុកនូវសំណើមដ៏រងកម្ម និងការចងចាំដ៏ជូរចត់។ នាងបានរំលឹកដល់កាលពីដើមដំបូង ដែលនាងបានបោះជំហានចូលមកក្នុងក្រុមហ៊ុននេះ ដោយពោរពេញទៅដោយក្ដីសង្ឃឹម និងការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ។ រាល់ថ្ងៃខែឆ្នាំ ដែលនាងបានលះបង់នូវកម្លាំងកាយចិត្ត ប្រាជ្ញាស្មារតី ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងរបស់ខ្លួន ហាក់ដូចជាបានក្លាយទៅជាផ្សែងហុយរសាត់បាត់តាមខ្យល់។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គងរបស់នាង ឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពនឿយហត់និងការឈឺចាប់ដែលលាក់ទុក។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី ក៏នាងនៅតែព្យាយាមស្វែងរកនូវពន្លឺក្នុងភាពងងឹត។ នាងបានរំពឹងគិតយ៉ាងជ្រៅជ្រះ អំពីអត្ថន័យនៃភាពបរាជ័យនេះ។ តើវាជាទីបញ្ចប់ ឬក៏ជាការចាប់ផ្ដើមថ្មីមួយ? តើវាជាបន្ទុកដែលត្រូវសង្កត់ទម្ងន់ជីវិតនាង ឬក៏ជាមេរៀនដ៏ថ្លៃថ្លាដែលនាំផ្លូវទៅរកសេចក្តីសុខពិតប្រាកដ?

នៅកណ្ដាលភាពស្ងប់ស្ងាត់នោះ នាងបានរកឃើញនូវភាពច្បាស់លាស់មួយ។ មហិច្ឆតាដែលធ្លាប់តែជាកម្លាំងចលករដ៏ខ្លាំងក្លា ឥឡូវបានក្លាយទៅជាខ្សែចំណង ដែលចងជាប់នាងទៅនឹងការតស៊ូឥតឈប់ឈរ។ ការព្យាយាមសម្រេចក្ដីស្រមៃ ដែលទាមទារនូវការបាត់បង់សេចក្ដីសុខផ្ទាល់ខ្លួននោះ ហាក់ដូចជាគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះ។ នាងបានដឹងថា ភាពថ្លៃថ្នូរពិតប្រាកដ មិនមែនស្ថិតនៅលើជ័យជម្នះ ឬការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃនោះទេ ក៏ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើសមត្ថភាពក្នុងការទទួលស្គាល់នូវការពិត និងការដើរចេញដោយសេចក្តីស្ងប់ស្ងាត់។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់នាង ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយ ឥឡូវបានបិទជិត បង្ហាញពីការសម្រេចចិត្តដ៏មុតមាំ។ នាងបានសំឡឹងមើលទៅក្រៅម្ដងទៀត ឃើញពន្លឺផ្កាយតូចៗជាច្រើន កំពុងរះព្រោងព្រាតលើផ្ទៃមេឃ។ ផ្កាយទាំងនោះ ហាក់ដូចជាកំពុងខ្សឹបប្រាប់នាងថា ពិភពលោកនេះ នៅតែមានភាពស្រស់ស្អាតជានិច្ច ទោះបីជាមានការបាត់បង់យ៉ាងណាក៏ដោយ។

ព្រឹកព្រលឹមបានមកដល់ បន្ទាប់ពីយប់ដ៏វែងអន្លាយ។ នាង កន្និកា បានទៅជួបលោក អរុណ នៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការរបស់លោក។ កាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង នៅតែបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា តែមានលាយឡំនឹងភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរមួយ។ លោក អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានងើយមុខមើលនាង ដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ “ជំរាបសួរលោក អរុណ” នាងចាប់ផ្ដើមនិយាយ សំឡេងនាងទន់ភ្លន់ តែម៉ឺងម៉ាត់។ “ខ្ញុំមកទីនេះ ដើម្បីជម្រាបជូនលោក អំពីការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំ”។ លោក អរុណ ដោយមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ មានស្មារីកធំ និងរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ បានសម្លឹងត្រង់មកកាន់នាង។ “មានការអ្វីដែរ កន្និកា?”

នាង កន្និកា ដោយបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ ដែលតែងតែញញឹមប្រព្រាយ ឥឡូវញញឹមតិចៗទាំងជូរចត់។ “ខ្ញុំបានពិចារណាយ៉ាងហ្មត់ចត់ហើយលោក។ ការបរាជ័យនៃគម្រោងចុងក្រោយនេះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំប្រហែលជាបានដើរផ្លូវខុសហើយ។ ខ្ញុំមិនអាចបន្តការងារនៅទីនេះទៀតបានទេ ដោយទុកឲ្យក្រុមហ៊ុនប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យដោយសារខ្ញុំ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តលាលែងពីតំណែង ចាកចេញពីក្រុមហ៊ុនដោយខ្លួនឯង”។ ពាក្យសម្ដីនាងទោះបីជាសាមញ្ញ តែបានបង្កប់នូវទម្ងន់ដ៏ធ្ងន់ និងភាពស្មោះត្រង់ជ្រាលជ្រៅ។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោក អរុណ បានសម្លឹងមើលនាងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាសរបស់លោក បង្ហាញពីគំនិតជាច្រើនដែលកំពុងវិលវល់ក្នុងចិត្ត។ លោកដឹងថា នាង កន្និកា គឺជាបុគ្គលិកដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់ ប៉ុន្តែភាពមហិច្ឆតារបស់នាង ជួនកាលបាននាំទៅរកផ្លូវខុស។

លោក អរុណ ដោយសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់ មានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច បានឆ្លើយតបថា៖ “ខ្ញុំពិតជាស្ដាយណាស់ កន្និកា។ ខ្ញុំដឹងថាអ្នកបានខិតខំប្រឹងប្រែងខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏យល់ពីការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកផងដែរ។ ការទទួលស្គាល់នូវដែនកំណត់របស់ខ្លួន គឺជាទង្វើមួយដែលបង្ហាញពីភាពរឹងមាំ និងសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរពិតប្រាកដ”។ នាង កន្និកា ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូករបស់នាង បានបញ្ចេញពន្លឺនៃភាពធូរស្បើយ។ នាងដឹងថា លោក អរុណ យល់ពីនាង ហើយនោះគឺជាអ្វីដែលនាងត្រូវការបំផុត។ នាងបានរៀបចំឯកសារចាំបាច់ទាំងអស់ ដោយមានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា ដែលមិនរលត់រលាយឡើយ ទោះបីជួបប្រទះនឹងការបរាជ័យក៏ដោយ។ នាងគ្រាន់តែផ្លាស់ប្ដូរទិសដៅប៉ុណ្ណោះ។

មុននឹងចាកចេញពីក្រុមហ៊ុន នាង កន្និកា បានដើរកាត់តាមការិយាល័យរបស់នាង រួចក៏បានឃើញនាង រចនា កំពុងអង្គុយធ្វើការ។ នាង រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ បានងើបមុខឡើង ហើយញញឹមដាក់នាង កន្និកា ដោយស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រង។ “ជំរាបលា រចនា” នាង កន្និកា និយាយដោយសំឡេងស្រទន់។ “ខ្ញុំនឹងចេញទៅហើយ”។ នាង រចនា ដែលមានច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ ក្រោកឈរឡើងភ្លាម។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល របស់នាង បានលែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ធ្វើឲ្យនាងមើលទៅកាន់តែស្រស់ស្អាត។ “បង កន្និកា! ពិតមែនឬ?” សំឡេងនាង រចនា ឮខ្សាវៗ។

នាង កន្និកា ដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម មានកាយវិការមាំទាំ និងស្មារបប បានញញឹមតបវិញ។ “បាទ រចនា។ ខ្ញុំគិតថា ដល់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវរកផ្លូវថ្មីហើយ។ រចនា ឯងត្រូវបន្តការខិតខំប្រឹងប្រែងនៅទីនេះឲ្យបានល្អណា”។ នាង រចនា ដែលមានកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ បានដើរមកជិតនាង កន្និកា។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាង មានរលកទឹកភ្នែកតិចៗ។ “បង កន្និកា ខ្ញុំនឹងនឹកបងខ្លាំងណាស់” នាងនិយាយដោយអារម្មណ៍រំជួលចិត្ត។ នាង កន្និកា បានលូកដៃទៅអង្អែលសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង រចនា ថ្នមៗ។ “កុំបារម្ភអី រចនា។ យើងនឹងនៅតែជាមិត្តភក្តិជានិច្ច។ ព្យាយាមរស់នៅដោយសុភមង្គល និងស្មោះត្រង់នឹងខ្លួនឯង”។

បន្ទាប់ពីលានាង រចនា រួច នាង កន្និកា បានដើរចេញពីក្រុមហ៊ុនជាផ្លូវការ។ នាងដើរយឺតៗ ឆ្លងកាត់ច្រករបៀង ដែលធ្លាប់តែជាកន្លែងដែលនាងប្រមូលកម្លាំងចិត្តដើម្បីប្រឈមមុខនឹងឧបសគ្គជាច្រើន។ រាល់ជំហាន ហាក់ដូចជាកំពុងលុបបំបាត់នូវអនុស្សាវរីយ៍ចាស់ ហើយត្រួសត្រាយផ្លូវសម្រាប់អនាគតថ្មីមួយ។ នាងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលក្នុងចិត្ត ប្រៀបដូចជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ដែលធ្លាប់សង្កត់លើស្មារបបរបស់នាង ត្រូវបានដកចេញ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹក បានចាំងជះមកលើទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែងរបស់នាង បំភ្លឺឲ្យឃើញនូវភាពថ្លៃថ្នូរ និងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដែលបានផុសចេញពីជម្រៅចិត្ត។ នាងបានដឹងថា ការលាគ្នានេះ មិនមែនជាការបញ្ចប់ឡើយ ក៏ប៉ុន្តែជាការចាប់ផ្ដើមនៃដំណើរជីវិតថ្មីមួយ ដែលពោរពេញទៅដោយក្តីសង្ឃឹម និងមេរៀនដ៏មានតម្លៃ។ ភាពបរាជ័យ គ្រាន់តែជាផ្នែកមួយនៃដំណើរជីវិត ដែលនាំទៅរកភាពចាស់ទុំ និងការស្គាល់ខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់។ នាង កន្និកា ដើរចេញទៅ ទុកចោលនូវអនុស្សាវរីយ៍ចាស់ និងក្តីសង្ឃឹមថ្មីមួយ។

ក្រោយពីព្យុះភ្លៀងជីវិតដ៏សែនសំពោង បានបោកបក់កួចត្រឡប់ចាកចេញផុតទៅ សល់តែសំណល់នៃមហាខ្យល់ និងការបំផ្លិចបំផ្លាញរាងកាយ តែចិត្តគំនិត និងវិញ្ញាណសេចក្ដីស្រឡាញ់ បែរជាកាន់តែរឹងមាំដូចថ្មភ្នំ ដែលបានឆ្លងកាត់ការសឹករិចរឹលនៃធម្មជាតិ រាប់ពាន់ឆ្នាំ។ អរុណ និង រចនា ក្នុងរាត្រីមួយ ដែលព្រះចន្ទពេញវង់បញ្ចេញរស្មីត្រជាក់ស្រទន់ បានអង្គុយក្បែរគ្នា មើលទៅកាន់ជើងមេឃឆ្ងាយល្វឹងល្វើយ ដែលហាក់ដូចជាកំពុងតែរំលឹកដល់រឿងរ៉ាវកន្លង។ រំលឹកដល់ដំណាក់កាលនៃជីវិត ដែលជូរចត់ ល្វីងជូរអែម និងផ្អែមល្ហែម ឆ្លងកាត់បន្លានិងផ្កា រហូតមកដល់បច្ចុប្បន្នកាល ដែលស្នេហ៍របស់ពួកគេបានរីកសាយភាយកាន់តែខ្លាំងក្លា និងជ្រាលជ្រៅហួសពីអ្វីដែលនរណាម្នាក់អាចស្មានដល់។

អរុណ ងាកទៅរក រចនា ដែលអង្គុយក្បែរខ្លួន។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ របស់គេ សម្លឹងទៅកាន់ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ របស់នាង។ គេឃើញភាពទន់ភ្លន់ លាយឡំនឹងកម្លាំងចិត្តដ៏រឹងមាំ នៅក្នុងពន្លឺភ្នែករបស់នាង។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច របស់គេ ញញឹមបន្តិច ខណៈបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ កម្រើកនិយាយថា៖ «រចនា អូនជាកម្លាំងចិត្ត និងជាពន្លឺនៃជីវិតបងពិតមែន។ គ្រប់ពេលដែលបងគិតថា ខ្លួនឯងគ្មានផ្លូវទៅមុខ គ្មានកម្លាំងបន្តដំណើរ គឺអូននេះហើយដែលបានចាប់ដៃបង លើកបងឲ្យងើបឈរជាថ្មី»។

រចនា លើកដៃតូចល្អិតរបស់នាង ស្ទាបអង្អែលថ្នមៗទៅលើខ្នងដៃដ៏មាំរបស់គេ ដែលនាងធ្លាប់ចាប់កាន់យ៉ាងណែន ពេលឆ្លងកាត់គ្រោះអាសន្ន។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់នាង ព្រិចៗតិចៗ បង្ហាញពីក្ដីស្រឡាញ់ និងការយល់ចិត្ត។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ របស់នាង បានបើកយឺតៗឆ្លើយតបទៅគេវិញ៖ «អរុណ បងក៏ជាម្លប់ជ្រក ជាបង្គោលជីវិតរបស់អូនដែរ។ រាល់ពេលដែលអូនភ័យខ្លាច ពេលដែលពិភពលោកហាក់ដូចជាបាក់បែក គឺបងដែលជាអ្នកផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅ និងភាពក្លាហានដល់អូន។ បងបានបង្រៀនអូនឲ្យមើលឃើញនូវកម្លាំង ដែលលាក់ទុកក្នុងខ្លួនឯង»។

ពាក្យសម្ដីទាំងនេះ ហាក់ដូចជាបានលាយឡំចូលគ្នាទៅក្នុងខ្យល់រាត្រី រុំព័ទ្ធពួកគេដូចជាកម្រាលសូត្រ ធ្វើឲ្យអារម្មណ៍នៃភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសុភមង្គល បានផុសឡើង។ រឿងរ៉ាវជាច្រើន ព្រឹត្តិការណ៍ជាច្រើន ដែលធ្លាប់បានកើតឡើង ហាក់ដូចជាខ្សែភាពយន្តមួយ កំពុងបញ្ចាំងសារជាថ្មីក្នុងគំនិតរបស់ពួកគេ។ ពួកគេនឹកឃើញដល់គ្រានៃភាពតស៊ូ ដែលខ្លួនឯងត្រូវខំប្រឹង ប្រឆាំងនឹងវាសនា មិនរាថយ។ ពេលខ្លះ អរុណ ក្នុងកាយវិការមាំទាំ ស្មារីកធំ តែងតែដើរទៅមុខដោយភាពជឿជាក់ ដោះស្រាយបញ្ហាធំៗ ដូចជាមេទ័ពដឹកនាំកងទ័ព។ រីឯ រចនា ក្នុងរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ តែងតែនៅក្បែរ ផ្ដល់កម្លាំងចិត្ត ផ្ដល់យោបល់ល្អៗ និងជាអ្នកថែរក្សា បរិយាកាសគ្រួសារឲ្យនៅតែមានភាពកក់ក្ដៅ។

មានម្ដងនោះ គ្រួសាររបស់ពួកគេបានជួបប្រទះនូវការខាតបង់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ រហូតស្ទើរតែដួលរលំ។ ភាពអស់សង្ឃឹមបានគ្របដណ្ដប់មកលើ អរុណ ធ្វើឲ្យភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ របស់គេ រលត់ពន្លឺបន្តិចម្ដងៗ។ នៅគ្រានោះហើយ ដែល រចនា បានបង្ហាញនូវភាពក្លាហាន និងភាពមាំទាំដែលគេមិនធ្លាប់ស្មានដល់។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល របស់នាង បានធ្លាក់រំភើយលើស្មា ខណៈនាងនិយាយដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ តែម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «បង កុំអស់សង្ឃឹមអី។ ដរាបណាពួកយើងនៅមានគ្នា ដរាបណាយើងនៅតែជឿជាក់លើគ្នា យើងនឹងអាចជំនះបានគ្រប់ឧបសគ្គ»។ នាងបានរៀបចំផែនការថ្មី ពិគ្រោះយោបល់ជាមួយ អរុណ ហើយពួកគេបានចាប់ផ្ដើមឡើងវិញពីចំណុចសូន្យ ដោយមិនខ្លាចនឿយហត់។ ទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ របស់នាង ពេលនោះពោរពេញទៅដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ តែភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ របស់នាង នៅតែបញ្ចេញពន្លឺនៃក្ដីសង្ឃឹម។

រាល់ការលំបាក ទុក្ខវេទនា គ្រប់ឧបសគ្គដែលពួកគេបានឆ្លងកាត់ មិនបានធ្វើឲ្យពួកគេឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នាឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាជាខ្សែចម្លងដ៏រឹងមាំមួយ ដែលចងក្រងចំណងស្នេហ៍របស់ពួកគេឲ្យកាន់តែស្អិតរមួត។ ពួកគេបានយល់ថា ជីវិតមិនមែនជាដំណើរផ្លូវរាបស្មើនោះទេ តែវាជាការផ្សងព្រេងមួយ ដែលទាមទារឲ្យមានភាពអត់ធ្មត់ ការលះបង់ និងការយល់ចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក។ អរុណ បានរៀនពី រចនា នូវភាពទន់ភ្លន់ លះបង់ និងការយល់ចិត្ត។ រីឯ រចនា ក៏បានរៀនពី អរុណ នូវភាពរឹងមាំ ភាពក្លាហាន និងភាពជាអ្នកដឹកនាំ។ ពួកគេបានបំពេញគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ ដូចយប់ និងថ្ងៃ មិនអាចខ្វះគ្នាបាន។

ក្ដីស្រឡាញ់របស់ពួកគេ មិនមែនជាក្ដីស្រឡាញ់ដែលគ្រាន់តែផ្អែកលើសម្រស់រូបរាង ឬទ្រព្យសម្បត្តិឡើយ។ វាគឺជាក្ដីស្រឡាញ់ដែលបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ ទៅក្នុងដីល្បាប់នៃបទពិសោធន៍ជីវិត ដែលបានទទួលនូវទឹកភ្លៀងនៃទុក្ខសោក និងពន្លឺថ្ងៃនៃសុភមង្គល។ វាជាស្នេហាដែលបានរលត់អស់ភាពអាត្មានិយម បន្សល់ទុកត្រឹមតែការគិតគូរពីគ្នាទៅវិញទៅមក ការលះបង់ដើម្បីសេចក្ដីសុខរបស់ដៃគូ និងការលើកស្ទួយតម្លៃនៃជីវិតរួមគ្នា។

ពេលយប់កាន់តែជ្រៅ ព្រះចន្ទបានរំកិលខ្លួនខ្ពស់ឡើងលើមេឃ។ អរុណ ឱប រចនា យ៉ាងណែន។ ទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច របស់គេ សង្កត់ទៅលើសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល របស់នាង។ ក្លិនក្រអូបស្រាលៗចេញពីរាងកាយតូចល្អិត របស់នាង ធ្វើឲ្យគេមានអារម្មណ៍ស្ងប់ និងសុវត្ថិភាព។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ របស់គេ សម្លឹងមើលទៅផ្កាយរាប់ពាន់លាន ដែលកំពុងបញ្ចេញពន្លឺព្រិចៗ លើមេឃងងឹត។ គេដឹងថា ជីវិតរបស់គេ បានប្រែប្រួលជារៀងរហូត ដោយសារវត្តមានរបស់នាង។ គេមិនខ្លាចឧបសគ្គណាមួយតទៅទៀតឡើយ ដរាបណាដៃរបស់នាងនៅតែកាន់ដៃរបស់គេ។

រចនា ផ្អែកខ្លួននឹងដើមទ្រូងដ៏មាំរបស់ អរុណ។ នាងមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួននាងមានសុវត្ថិភាពបំផុត នៅពេលដែលនៅក្បែរគេ។ បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ របស់នាង បានញញឹមស្រទន់។ នាងបានឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវជាច្រើនជាមួយគេ រឿងរ៉ាវដែលធ្វើឲ្យនាងស្គាល់នូវភាពពិតនៃជីវិត ស្គាល់ពីកម្លាំងពិតនៃក្ដីស្រឡាញ់។ នាងបានយល់ថា ក្ដីស្រឡាញ់ពិត មិនមែនគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍រំភើបមួយភ្លែតនោះទេ តែវាជាការប្ដេជ្ញាចិត្តដ៏រឹងមាំមួយ ដែលត្រូវខិតខំថែរក្សា និងកសាងឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ វាគឺជាចំណងមួយ ដែលចងក្រងព្រលឹងពីរឲ្យក្លាយជាតែមួយ មិនអាចកាត់ផ្ដាច់បាន។

នៅក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទនោះ ចំណងស្នេហ៍របស់ អរុណ និង រចនា ហាក់ដូចជាកំពុងតែបញ្ចេញរស្មីខ្លួនឯង ប្រកបដោយភាពបរិសុទ្ធ និងមហិមា។ ពួកគេបានក្លាយជាគូស្នេហ៍ ដែលបានបំពេញនូវពាក្យថា “ប្ដីប្រពន្ធ” យ៉ាងពេញលេញ។ ពួកគេបានយល់ពីគ្នាទៅវិញទៅមក គ្រប់ពេលវេលា គ្រប់កាយវិការ គ្រប់ពាក្យសម្ដី។ ពួកគេបានដឹងថា ការលំបាកជាច្រើនពិតជាធ្វើឲ្យពួកគេកាន់តែយល់ចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក កាន់តែស្រឡាញ់គ្នា កាន់តែចងចាំពីតម្លៃនៃគ្នាទៅវិញទៅមក។ ចំណងស្នេហ៍របស់ពួកគេបានក្លាយជាគំរូមួយ សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងស្វែងរកនូវអត្ថន័យពិតនៃក្ដីស្រឡាញ់ ពោរពេញដោយការតស៊ូ ការលះបង់ និងភាពស្មោះត្រង់។ ឥឡូវនេះ ពួកគេបានឈរយ៉ាងរឹងមាំ ដូចជាដើមឈើអាយុរាប់រយឆ្នាំ ដែលបានឆ្លងកាត់រដូវជាច្រើន នៅតែអាចផ្ដល់ម្លប់ និងផ្លែផ្កា ដល់អ្នកផងទាំងពួង។ ក្ដីស្រឡាញ់របស់ពួកគេ នឹងបន្តរីកលូតលាស់ជារៀងរហូត ដូចជាទន្លេដែលហូរមិនចេះរីងស្ងួត នាំយកនូវជីវិត និងភាពរុងរឿងទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលវាហូរទៅដល់។

ក្នុងចំណោមសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវដ៏ទ្រលាន់ នៃសាលប្រជុំដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ដែលពោរពេញដោយឥស្សរជនអ្នកប្រាជ្ញាច្រើនរូប រូបភាពបុរសម្នាក់បានលេចធ្លោឡើងដោយកាយវិការខ្ពស់មាំ រាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ។ នោះគឺ អរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃកំពុងបោះជំហានយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនទៅកាន់វេទិកា។ គាត់បានឈរនៅចំកណ្តាលនៃក្តីសង្ឃឹម និងការព្រួយបារម្ភទាំងអស់ ដែលកើតចេញពីគម្រោងមហិមាដែលពួកគេបានខិតខំប្រឹងប្រែងអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។ ច្រមុះស្រួចត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់គាត់ ហាក់ដូចជារឹងមាំ មិនងាករេ ដោយឆ្លុះបញ្ចាំងពីការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំដែលបានជំរុញគាត់ឆ្លងកាត់រាល់ឧបសគ្គ។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប សិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស ធ្វើឲ្យគាត់មើលទៅកាន់តែមានភាពជឿជាក់និងលេចធ្លោ។

នៅក្បែរគាត់ តែងតែមានស្រីម្នាក់ទៀត គឺ រចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ និងភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់។ នាងឈរនៅទីនោះក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ តែជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏រឹងមាំ ដែលជាសរសរទ្រទ្រង់សម្រាប់អរុណ។ រាងតូចល្អិតរបស់នាង តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់ បានលាក់បាំងនូវភាពមហិច្ឆតា និងភាពវៃឆ្លាតដែលមិនចេះរីងស្ងួត។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាលរបស់នាង លែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ហាក់ដូចជាតំណាងឱ្យភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងភាពច្បាស់លាស់របស់នាង។ រចនាបានត្រួតពិនិត្យរាល់ឯកសារចុងក្រោយ ដែលដាក់នៅលើតុនៅពីមុខពួកគេ ដោយភ្នែកដ៏មុតស្រួច និងការយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង និងបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង ពេលនេះបង្ហាញពីភាពតានតឹងបន្តិច តែលាក់បាំងយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ក្រោមទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់។

គម្រោងដែលពួកគេបានសាងឡើង មិនមែនគ្រាន់តែជាសំណង់ដ៏ធំសម្បើមមួយនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការបង្ហាញពីក្តីសុបិន្តដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ដែលតម្រូវឱ្យមានការលះបង់ដ៏ធំធេង។ វាបានចាប់ផ្តើមតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ ក្នុងចំណោមសំឡេងគំរោះគំរើយ និងការមើលងាយពីអ្នកដទៃ ដែលបានគិតថាវាជាភាពឆ្កួតលីលា។ តែ អរុណ និង រចនា បានបដិសេធមិនព្រមចុះចាញ់ឡើយ។ កម្លាំងរបស់អរុណ បានមកពីភាពប៉ិនប្រសប់ផ្នែកយុទ្ធសាស្ត្រ និងការមើលឃើញទៅមុខឆ្ងាយរបស់គាត់។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ តែងតែអាចមើលឃើញផ្លូវឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងនានា ខណៈដែលអ្នកផ្សេងទៀតបានបាត់បង់ទិសដៅ។ រចនាវិញ បានបំពេញចន្លោះប្រហោង ដោយការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើលម្អិតដ៏ល្អិតល្អន់ និងភាពឧស្សាហ៍ព្យាយាមដែលមិនចេះនឿយហត់។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់នាង តែងតែបានរកឃើញកំហុសតូចៗ និងភាពខ្វះខាតនានា ដែលអាចបង្កឱ្យមានគ្រោះមហន្តរាយ។ ពួកគេជាព្រលឹងពីរ ដែលបានផ្សារភ្ជាប់គ្នាដោយគោលបំណងតែមួយ ដូចជាទន្លេពីរហូរចូលគ្នាបង្កើតបានជាមហាសាគរដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។

ពេលដែលអរុណចាប់ផ្ដើមនិយាយ សម្លេងដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងច្បាស់លាស់របស់គាត់បានបន្លឺឡើងពេញសាលប្រជុំ ធ្វើឲ្យភាពស្ងប់ស្ងាត់សាយភាយពេញបរិវេណ។ គាត់បានពន្យល់ពីដំណើរការដ៏ស្មុគស្មាញនៃគម្រោង ដោយរៀបរាប់ពីឧបសគ្គនានាដែលបានជួបប្រទះ និងដំណោះស្រាយដ៏ប៉ិនប្រសប់ដែលពួកគេបានរកឃើញ។ គ្រប់ពាក្យពេចន៍ចេញពីបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់គាត់ គឺពោរពេញទៅដោយភាពជឿជាក់ និងភស្តុតាងដែលមិនអាចប្រកែកបាន។ រចនា បានឈរក្បែរគាត់ ដោយកាន់ឯកសារយោងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីផ្តល់ទិន្នន័យណាមួយដែលចាំបាច់។ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លារបស់នាង បានសម្លឹងមើលទៅមុខ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីការផ្តោតអារម្មណ៍ និងការតាំងចិត្តរបស់នាង។ ពួកគេបានបង្ហាញរបាយការណ៍បច្ចេកទេស គំរូ និងតួលេខដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ដែលបញ្ជាក់ពីភាពជោគជ័យនៃគម្រោង។ សាលប្រជុំដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវ ឥឡូវបានស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុង មានតែសំឡេងរបស់អរុណប៉ុណ្ណោះដែលបន្លឺឡើង។

នៅពេលដែលអរុណបានបញ្ចប់ការបង្ហាញរបស់គាត់ ដោយសង្ខេបពីផលប៉ះពាល់ដ៏អស្ចារ្យដែលគម្រោងនេះនឹងនាំមក សាលប្រជុំបានផ្ទុះឡើងនូវសំឡេងទះដៃដ៏កងរំពង។ វាជាសំឡេងនៃជ័យជំនះ ដែលបន្លឺឡើងដូចជាផ្គរលាន់រំលំមេឃ។ មុខមាត់ជាច្រើនដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយភាពសង្ស័យ ឥឡូវបានប្រែជាស្រស់ថ្លា និងរីករាយ។ ទឹកមុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួចរបស់អរុណ បានបង្ហាញនូវស្នាមញញឹមដ៏កម្រមួយ ដែលពោរពេញដោយក្តីរីករាយ និងការធូរស្រាល។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់គាត់ បានងាកទៅរក រចនា។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់នាង គាត់បានឃើញការឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពរីករាយផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ និងការអបអរសាទរដ៏ស្មោះត្រង់។ នាងបានតបតដោយស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលធ្វើឲ្យបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង រឹតតែមានភាពទាក់ទាញ។ វាជាការសម្លឹងមើលដ៏ស្ងៀមស្ងាត់មួយ ដែលបាននិយាយគ្រប់យ៉ាងអំពីការយល់ចិត្ត ភាពទុកចិត្ត និងសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបានរវាងពួកគេ។

នៅជ្រុងម្ខាងនៃសាលប្រជុំ កន្និកា ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក កំពុងសម្លឹងមើលទៅ អរុណ និង រចនា ដោយទឹកមុខពោរពេញដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ និងបបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ តែងតែញញឹមប្រព្រាយរបស់នាង ឥឡូវបានបិទជិតដោយភាពរំភើប។ សក់រួញរួបរួមពីក្រោយ ពណ៌ត្នោតចាស់របស់នាង ហាក់ដូចជារឹតតែតឹងណែន ដោយសារការគិត។ កាយវិការមាំទាំ និងស្មារបបរបស់នាង ដែលតែងតែបញ្ជាក់ពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា ឥឡូវនេះបានប្រែជាទន់ភ្លន់ជាងមុនបន្តិច។ នាងបានដឹងថាអ្វីដែលពួកគេបានសម្រេច គឺលើសពីភាពជោគជ័យផ្ទាល់ខ្លួន។ វាជាភស្តុតាងរស់រវើកនៃកម្លាំងដែលកើតចេញពីការសហការគ្នាយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ជ័យជំនះនៃគម្រោងមហិមានេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការទទួលស្គាល់សមិទ្ធផលផ្នែកបច្ចេកទេស ឬបញ្ញានោះទេ។ វាគឺជាការបញ្ជាក់ពីការពិតដែលថា នៅពេលដែលដួងចិត្តពីរត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់គ្នាដោយចំណង់ចំណូលចិត្ត ការគោរព និងសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធ នោះគ្មានឧបសគ្គណាមួយអាចរារាំងពួកគេបានឡើយ។ អរុណ និង រចនា មិនមែនគ្រាន់តែជាសហការីនោះទេ ពួកគេជាដៃគូជីវិត ដែលបានរួមគ្នាឆ្លងកាត់ភ្លើង និងទឹក បានបណ្តុះបណ្តាលក្តីសុបិន្តដ៏ធំមួយ រហូតដល់វាបានលេចចេញជារូបរាង។ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេ គឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះដ៏រឹងមាំ ដែលគាំទ្រពួកគេនៅពេលមានការសង្ស័យ និងជំរុញពួកគេទៅមុខនៅពេលដែលកម្លាំងហាក់ដូចជាអស់។ វាគឺជាប្រភពនៃភាពក្លាហាន និងការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានបង្ហាញថា ស្នេហាមិនមែនជាភាពទន់ខ្សោយនោះទេ ប៉ុន្តែជាកម្លាំងដ៏មហិមាបំផុត ដែលអាចជំរុញមនុស្សឱ្យសម្រេចបាននូវស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យ។ រាល់ការលំបាក រាល់ការអស់សង្ឃឹម រាល់យប់ដែលគេងមិនលក់ ត្រូវបានលុបបំបាត់ចោលដោយភាពរីករាយនៃសមិទ្ធផលរួមគ្នា។

គម្រោងរបស់ពួកគេបានលេចចេញជារូបរាងយ៉ាងរឹងមាំ និងភ្លឺស្វាង ឈរជាទីបន្ទាល់ចំពោះស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិ និងថាមពលនៃចំណងស្នេហាដ៏ស្មោះត្រង់។ ដូចជាប្រាសាទបុរាណដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយដៃជាច្រើន និងបេះដូងតែមួយ ជ័យជំនះនេះនឹងបន្តជាប្រភពនៃការបំផុសគំនិតសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ ពីព្រោះនៅក្នុងភាពជោគជ័យរបស់ អរុណ និង រចនា គឺយើងបានឃើញការឆ្លុះបញ្ចាំងពីសេចក្តីពិតដ៏អស់កល្បជានិច្ចមួយ គឺថា អ្វីៗទាំងអស់គឺអាចធ្វើទៅបាន នៅពេលដែលសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការសហការគ្នាបានរួមបញ្ចូលគ្នាទៅជាកម្លាំងតែមួយ។

វាជាទិដ្ឋភាពដ៏រុងរឿងមួយ ដែលបានឆ្លាក់ជាប់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ជាឧទាហរណ៍នៃភាពក្លាហាន បញ្ញា និងការលះបង់។ ពួកគេមិនត្រឹមតែបានបញ្ចប់គម្រោងនោះទេ ពួកគេបានសាងសង់ក្តីសង្ឃឹម ពួកគេបានបង្រៀនមេរៀនមួយអំពីការរួបរួម និងភាពអត់ធ្មត់។ ពីភ្នែកដ៏ឈ្លាសវៃរបស់អរុណ រហូតដល់ភ្នែកដ៏ស្មោះត្រង់របស់រចនា ពួកគេបានចែករំលែកនូវក្តីសុបិន្តមួយ ហើយបានប្រែក្លាយវាទៅជាការពិតដ៏អស្ចារ្យ។

ជោគជ័យនេះ គឺជាការបង្ហាញឱ្យឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា គ្មានអ្វីអាចយកឈ្នះលើកម្លាំងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការសហការណ៍ពិតប្រាកដនោះទេ។ វាជាការរំលឹកដល់មនុស្សគ្រប់រូបថា សមិទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យបំផុតក្នុងជីវិត មិនមែនកើតចេញពីកម្លាំងតែម្នាក់ឯងនោះទេ ប៉ុន្តែកើតចេញពីការរួបរួមនៃព្រលឹងដែលបានប្តេជ្ញាចិត្តរួមគ្នា។

ក្រោមរស្មីព្រះសុរិយាទើបនឹងរះនាទិសបូព៌ា ធម្មជាតិបានបង្អួតនូវសម្រស់ស្រស់ត្រកាលឥតមានឧបមា ផ្ទៃមេឃពណ៌មាស លាយឡំនឹងពណ៌ស្វាយខ្ចី ដូចជាគំនូរបុរាណដែលទេពនិម្មិតគូសវាស។ នៅក្នុងបរិយាកាសដ៏សែនស្ងប់សុខនេះ ក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យដែលពោរពេញដោយគំនិតច្នៃប្រឌិត លេចវត្តមានបុរសម្នាក់ និងនារីម្នាក់ កំពុងផ្ដិតអារម្មណ៍ទៅលើគម្រោងការមួយយ៉ាងមហិមា។

បុរសនោះគឺលោកអរុណ ដែលមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើស្រួចបន្តិចបន្តួច ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានងើយសម្លឹងទៅកាន់ផែនទីគំនិតដែលព្យួរនៅលើជញ្ជាំង។ ច្រមុះស្រួចត្រង់របស់លោកបានស្រូបយកក្លិនទឹកថ្នាំថ្មីៗនៃឯកសារ ជាមួយបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទ របស់លោកបានបិទជិត បង្ហាញពីការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ។ រីឯនារីនៅក្បែរលោក គឺនាងរចនា ដែលមានទម្រង់មុខមូលក្រឡង់ ភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ បានលើកកែវទឹកតែមួយកែវប្រគល់ជូនលោក។ ច្រមុះតូចស្រួច ចុងរលោង របស់នាងបានងើយបន្តិច ពេលនាងញញឹមដោយបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍ របស់នាង។ សក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល របស់នាងបានលែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង ធ្វើឲ្យសម្រស់នាងកាន់តែលេចធ្លោ។

ពួកគេទាំងពីរជាចំណែកនៃជោគវាសនា ដែលបានបណ្ដាលចិត្តឲ្យជួបគ្នា ដើម្បីកសាងអនាគតដ៏ស្រស់បំព្រងទាំងក្នុងជីវិតអាជីព និងជីវិតស្នេហា។ អរុណ ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ ជាមួយនឹងស្មារីកធំ បានងាកមកប្រឈមមុខនឹងរចនា ដែលមានកម្ពស់ល្មម មានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់។ លោកបាននិយាយដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ថា៖ «រចនា អរគុណ។ គម្រោងនេះពិតជាមានភាពស្មុគស្មាញ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿជាក់ថាជាមួយនឹងគំនិតដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់នាង យើងនឹងសម្រេចវាបាន»។

ភ្នែកខ្មៅមូលធំរបស់នាងរចនាបានបញ្ចេញពន្លឺកាន់តែភ្លឺថ្លា នាងបានតបថា៖ «អរុណ កុំព្រួយបារម្ភអី។ គ្រប់បញ្ហាទាំងអស់សុទ្ធតែមានដំណោះស្រាយ ប្រសិនបើយើងរួមចិត្តគ្នា»។ នាងបានឈរនៅក្បែរលោកអរុណ ដៃរបស់នាងបានលើកទៅប៉ះលើឯកសារដោយថ្នមៗ ធ្វើឲ្យលោកអរុណ ដែលមានរាងសង្ហាប្រកបដោយឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ មានអារម្មណ៍ថាមានកម្លាំងចិត្ត។ សក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប ដែលសិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស របស់លោកអរុណ បានរំជួយបន្តិច ពេលលោកងក់ក្បាលយល់ព្រម។

ថ្ងៃជាច្រើនបានកន្លងផុតទៅ ពេលយប់ជាច្រើនក៏បានកន្លងផុតទៅ នៅក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យនោះ ក្រោមពន្លឺចង្កៀងរាត្រី។ គំនិតដ៏វិសេសវិសាលបានលេចឡើងពីការសហការរបស់ពួកគេ។ រចនាបានប្រើប្រាស់ភាពប៉ិនប្រសប់របស់នាងក្នុងការរៀបចំផែនការលម្អិត ខណៈដែលអរុណបានប្រើប្រាស់ប្រាជ្ញារបស់លោកក្នុងការវិភាគទិន្នន័យ។ ជារឿយៗ បបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោកអរុណ បានពោលពាក្យសរសើរទៅកាន់នាងរចនា ពេលនាងបានបង្ហាញដំណោះស្រាយដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ។ នាងបានតបវិញដោយបបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាង ជានិច្ចកាល។

ថ្ងៃមួយ អ្នកស្រីកន្និកា ដែលជាមិត្តរួមការងារ និងជាអ្នកឯកទេសខាងយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ពូកែ បានចូលមកក្នុងបន្ទប់ការិយាល័យរបស់ពួកគេ។ អ្នកស្រីមានទម្រង់មុខរាងពងក្រពើវែង ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក បានសម្លឹងមើលទៅកាន់គម្រោងការរបស់ពួកគេដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ច្រមុះតូចស្រួច ខ្ពស់ត្រង់ របស់គាត់បានងើបបន្តិច ពេលគាត់បង្ហាញការចាប់អារម្មណ៍។

«គម្រោងនេះពិតជាមានមហិច្ឆតាណាស់» អ្នកស្រីកន្និកា ដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម និងមានកាយវិការមាំទាំ បាននិយាយ។ «ប៉ុន្តែតើអ្នកទាំងពីរបានគិតគូរអំពីហានិភ័យនៃទីផ្សារដែរឬទេ?» បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់គាត់បានញញឹមប្រព្រាយ បង្ហាញពីភាពជឿជាក់និងមហិច្ឆតា ដែលបញ្ជាក់ដោយស្មារបបដ៏រឹងមាំរបស់គាត់។

អរុណ ដែលមានភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ បានងាកមកប្រឈមមុខនឹងអ្នកស្រីកន្និកា។ លោកបានពន្យល់ដោយភាពរឹងមាំថា៖ «អ្នកស្រីកន្និកា ពួកយើងបានវិភាគហានិភ័យយ៉ាងលម្អិតរួចហើយ។ ធាតុចូលដ៏សំខាន់គឺការច្នៃប្រឌិត ដែលអាចផ្លាស់ប្ដូរស្ថានភាពទីផ្សារបាន»។ រចនា ដែលមានភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ បានងក់ក្បាលយល់ស្រប។

អ្នកស្រីកន្និកា បានសម្លឹងមើលទៅកាន់ពួកគេទាំងពីរ។ នាងបានកត់សម្គាល់ឃើញពីភាពស៊ីសង្វាក់គ្នារវាងអរុណ និងរចនា។ គាត់បានសម្លឹងមើលទៅសក់រួញអង្កាញ់រៀបរយ ពណ៌ខ្មៅរលើប របស់លោកអរុណ ដែលសិតត្រឡប់ទៅក្រោយបង្ហាញថ្ងាស រួចក៏ងាកមកមើលសក់វែងត្រង់រលោង ពណ៌ខ្មៅជ្រាល របស់នាងរចនា ដែលលែងធ្លាក់លើស្មាទាំងសងខាង។ ពួកគេហាក់ដូចជាតំណាងឲ្យកម្លាំងពីរដែលរួបរួមគ្នា បង្កើតបានជាថាមពលមួយដ៏មហិមា។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មាររបស់គាត់ បានញញឹមម្ដងទៀត លើកនេះគឺជាការសរសើរដោយស្មោះត្រង់។

«ខ្ញុំយល់ហើយ។ ការរួមបញ្ចូលគ្នានូវភាពវៃឆ្លាត និងការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់លោកអរុណ ជាមួយភាពច្នៃប្រឌិត និងភាពស្មោះត្រង់របស់នាងរចនា ពិតជាកម្លាំងមួយដែលពិបាកនឹងរក»។ គាត់បានងក់ក្បាលយល់ព្រម រួចក៏បង្វិលខ្លួនចាកចេញទៅ ទុកឲ្យពួកគេទាំងពីរនៅជាមួយគ្នាម្ដងទៀត។

ការជឿជាក់ និងការគាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក បានក្លាយជាគ្រឹះនៃភាពជោគជ័យរបស់ពួកគេ។ រាល់ពេលដែលបញ្ហាលំបាកបានកើតឡើង ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃរបស់លោកអរុណ តែងតែស្វែងរកពន្លឺដ៏ភ្លឺថ្លាចេញពីភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់របស់នាងរចនា។ ការប៉ះពាល់ដៃតិចៗ ការញញឹមដោយបបូរមាត់ស្តើងរាងទម្រង់ពាក់កណ្ដាលព្រះចន្ទរបស់លោកអរុណ ទៅកាន់បបូរមាត់ពេញ ទម្រង់ដូចបេះដូងញញឹមប្រកបដោយមន្តស្នេហ៍របស់នាងរចនា បានក្លាយជាប្រភពនៃកម្លាំង។

នៅទីបំផុត គម្រោងដ៏មហិមានោះក៏បានទទួលជោគជ័យយ៉ាងត្រចះត្រចង់។ ឈ្មោះរបស់ពួកគេបានល្បីល្បាញពេញផ្ទៃប្រទេស។ ការងាររបស់ពួកគេមិនត្រឹមតែនាំមកនូវកិត្តិយសដល់ខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបានរួមចំណែកយ៉ាងធំធេងដល់សង្គមជាតិផងដែរ។ នៅថ្ងៃបើកសម្ពោធគម្រោង អ្នកស្រីកន្និកា ដែលមានរាងខ្ពស់ស្លីម និងមានស្មារបប បានឈរនៅចំកណ្តាលហ្វូងមនុស្ស ភ្នែកតូចរាងវែង ពណ៌ត្នោតឆ្កឹះឆ្គង រាងដូចត្របកផ្កាឈូក របស់គាត់ បានសម្លឹងមើលទៅកាន់អរុណ និងរចនា ដោយភាពកោតសរសើរ។ បបូរមាត់ស្តើងឆ្មារ របស់គាត់ តែងតែញញឹមប្រព្រាយ ពេញដោយការអបអរសាទរ។

ជីវិតស្នេហារបស់ពួកគេក៏រីកចម្រើនយ៉ាងរឹងមាំទៅតាមការងាររបស់ពួកគេដែរ។ ពួកគេបានបង្ហាញថាចំណងវាសនាពិតជាអាចរីកចម្រើនយ៉ាងរឹងមាំនៅកណ្តាលវិថីអាជីពដ៏មមាញឹក។ រាល់ពេលល្ងាច បន្ទាប់ពីការងារដ៏មមាញឹក អរុណ ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់មាំ ជាមួយនឹងស្មារីកធំ បានដើរហុចដៃទៅកាន់រចនា ដែលមានរាងតូចល្អិត តែទ្រទ្រង់ប្រកបដោយឥរិយាបទទន់ភ្លន់គួរជាទីស្រឡាញ់។ ពួកគេបានដើរទំពូងដៃគ្នា ក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏ត្រជាក់ និយាយពីក្តីសុបិន និងអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងដែលពួកគេបានកសាងឡើងជាមួយគ្នា។ ភ្នែកធំខ្មៅ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុនបញ្ចេញពន្លឺឈ្លាសវៃ របស់លោកអរុណ តែងតែឆ្លុះបញ្ចាំងពីក្តីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ រីឯភ្នែកខ្មៅមូលធំ ភ្លឺថ្លាឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្មោះត្រង់ របស់នាងរចនា ក៏បញ្ចេញនូវក្តីសុខគ្មានទីបញ្ចប់។

រាល់ការសម្រេចចិត្ត រាល់ការតស៊ូ រាល់ការលះបង់ របស់ពួកគេ គឺដើម្បីអនាគតរួមគ្នា។ ពួកគេមិនត្រឹមតែជាដៃគូនៅក្នុងការងារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេជាគូជីវិត ជាចំណែកនៃព្រលឹងដែលបានផ្សារភ្ជាប់គ្នាដោយចំណងសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធ។ ពួកគេបានបង្ហាញថា ការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងក្តីស្រឡាញ់ និងការតាំងចិត្ត ពិតជាអាចបង្កើតអនាគតមួយដែលលើសពីការរំពឹងទុករបស់មនុស្សលោក។ នេះជាភស្តុតាងដ៏រស់រវើកនៃអំណាចនៃក្តីស្រឡាញ់ និងការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ ដែលបានប្រែក្លាយក្តីសុបិនឲ្យក្លាយជាការពិត បើទោះបីជាស្ថិតនៅកណ្តាលវិថីអាជីពដ៏មមាញឹកក្តី។