ទេពសូរ្យវិមាន: រឿងនិទាននៃសន្តិភាព និងប្រាជ្ញា

បុព្វកថា៖ ដែនដីទេពសូរ្យវិមាន

ក្នុងអតីតកាលដ៏លង់លុយ ដែលកាលវេលាមិនទាន់ដិតដាមដោយអន្លើនៃទុក្ខសោក​ ឯនគរមួយបានរះឡើងយ៉ាងត្រដែតត្រដឹម នៅកណ្ដាលបេះដូងនៃទ្វីប មហិទ្ធិឫទ្ធិស្មើនឹងឋានទេវលោក។ នគរនោះ មាននាមថា ទេពសូរ្យវិមាន ជាដែនដីដែលព្រះអាទិត្យប្រទានពរជ័យឥតឈប់ឈរ ជាជម្រកនៃប្រាជ្ញាបុរាណ និងបច្ចេកវិទ្យាថ្មីថ្មោង ដែលរួមរស់ជាមួយគ្នាដោយសុខដុមរមនា។ ដែនដីនេះ ត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយជួរភ្នំខ្ពស់ត្រដែត ដែលមានពពកសស្រងាត់បក់ផាត់រេរាជានិច្ច ព្រមទាំងព្រៃព្រឹក្សាដ៏ក្រាស់ឃ្មឹក លាតសន្ធឹងដូចជាភួយបៃតងគ្របដណ្ដប់លើផ្ទៃផែនដី។ ទន្លេធំៗជាច្រើនបានហូរក្រវែលកាត់វាលស្រែចម្ការខៀវស្រងាត់ បង្ហាញពីសញ្ញានៃជីវិត និងភាពរុងរឿង។

ភូមិស្ថាននីមួយៗក្នុងទេពសូរ្យវិមាន ត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅអំពីធម្មជាតិ។ ផ្ទះសម្បែងទាំងនោះ មិនត្រឹមតែជាជម្រកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាមន្ទីរស្រូបយកនូវពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏បរិសុទ្ធ ដែលជាប្រភពថាមពលចម្បង។ ដំបូលផ្ទះ ត្រូវបានធ្វើឡើងពីបន្ទះកញ្ចក់ពិសេស ដែលមានសមត្ថភាពចាប់យកកម្ដៅ និងពន្លឺព្រះអាទិត្យ មកបំលែងទៅជាថាមពលអគ្គិសនី សម្រាប់បំភ្លឺ និងដំណើរការប្រព័ន្ធនានា។ ជញ្ជាំងផ្ទះ ត្រូវបានរចនាឡើងដោយប្រើប្រាស់សម្ភារៈធម្មជាតិ ដែលអាចរក្សាសីតុណ្ហភាពក្នុងផ្ទះឱ្យត្រជាក់នៅពេលថ្ងៃក្ដៅ និងកក់ក្ដៅនៅពេលយប់ត្រជាក់។ គ្រប់គេហដ្ឋានទាំងអស់ សុទ្ធតែមានសួនច្បារតូចៗ ដែលដាំដំណាំបៃតង សម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់អាហារប្រចាំថ្ងៃ និងជួយរក្សាបរិស្ថានឱ្យស្រស់ស្រាយ។

ទឹកហូរថ្លាឈ្វេង ប្រៀបបាននឹងសរសៃឈាមរបស់ដែនដីនេះ។ ប្រព័ន្ធធារាសាស្ត្រដ៏ស្មុគស្មាញ តែមានប្រសិទ្ធភាព បាននាំយកទឹកពីភ្នំខ្ពស់ និងទន្លេធំៗ មកចិញ្ចឹមផ្ទៃដីគ្រប់ទិសទី។ ទឹកត្រូវបានចម្រោះដោយប្រព័ន្ធធម្មជាតិ និងបច្ចេកវិទ្យាទំនើប រហូតក្លាយជាទឹកបរិសុទ្ធ អាចផឹកបានដោយផ្ទាល់ពីគ្រប់រន្ធទឹកសាធារណៈ។ ស្ទឹងតូចៗ និងប្រឡាយទឹកជាច្រើន បានហូររំលងតាមទីក្រុង និងភូមិស្រុក បង្កើតបានជាទេសភាពដ៏ត្រជាក់ភ្នែក និងជួយរក្សាសំណើមដល់ដី។ កុមារតូចៗ តែងលេងបណ្ដែតខ្លួននៅក្នុងស្ទឹងថ្លាទាំងនោះ ដោយគ្មានការភ័យខ្លាច ក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏កក់ក្ដៅ។

ជីវិតសុខដុមរបស់ប្រជាជនទេពសូរ្យវិមាន គឺពិតជាគំរូនៃភាពចុះសម្រុងគ្នារវាងមនុស្ស និងធម្មជាតិ។ ពួកគេបានចាត់ទុកព្រះអាទិត្យជាព្រះនៃជីវិត ជាអ្នកប្រទានពន្លឺ កម្ដៅ និងថាមពល។ ពិធីបុណ្យសំខាន់ៗជាច្រើន ត្រូវបានប្រារព្ធឡើងដើម្បីឧទ្ទិសដល់ព្រះអាទិត្យ រំលឹកគុណដល់ការថែរក្សា និងចិញ្ចឹមបីបាច់របស់ទ្រង់។ ប្រជាជនរស់នៅដោយសុភាពរាបសារ ចេះជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ប្រកបរបរកសិកម្ម សិល្បៈហត្ថកម្ម និងបច្ចេកវិទ្យាប្រកបដោយនិរន្តរភាព។ ពួកគេមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំថា ការគោរពធម្មជាតិ គឺស្មើនឹងការគោរពខ្លួនឯង។ ភាពក្រីក្រ និងភាពអត់ឃ្លាន គឺជារឿងចម្លែកក្នុងនគរនេះ ព្រោះធនធានត្រូវបានបែងចែក និងប្រើប្រាស់ដោយយុត្តិធម៌ និងមានប្រសិទ្ធភាព។

ទីក្រុងកណ្ដាលនៃទេពសូរ្យវិមាន គឺជាស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យនៃការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងប្រាជ្ញាបុរាណ និងបច្ចេកវិទ្យាថ្មី។ ស្ថាបត្យកម្មដ៏វិចិត្រ ត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយរាងរៅនៃផ្កាឈូក រុក្ខជាតិ និងធាតុធម្មជាតិដទៃទៀត។ អាគារខ្ពស់ៗ មិនបានបាំងពន្លឺព្រះអាទិត្យទេ តែបែរជាឆ្លុះបញ្ចាំង និងចែកចាយពន្លឺទៅវិញទៅមក។ ផ្លូវថ្នល់ត្រូវបានក្រាលដោយក្បឿងថ្ម ដែលអាចស្រូបយកថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យនៅពេលថ្ងៃ និងបញ្ចេញពន្លឺតិចៗនៅពេលយប់ បង្កើតបានជាទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាតប្រៀបដូចផ្កាយរាយប៉ាយលើដី។ សួនឧទ្យានសាធារណៈដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីជាសួតរបស់ទីក្រុង ជាមួយនឹងដើមឈើធំៗជាម្លប់ និងផ្កាចម្រុះពណ៌រីកស្គុសស្គាយ។

នៅល្ងាចមួយដ៏ត្រជាក់ស្រេប ក្រោមពន្លឺថ្ងៃលិចពណ៌មាស ដែលកំពុងជ្រលក់ពណ៌មេឃឲ្យក្លាយជាផ្ទាំងគំនូរដ៏វិចិត្រ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានឈរទស្សនាទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យនៃទីក្រុងពីលើកំពូលប្រាសាទ។ មុខរបស់គាត់ រលីងរលោងដោយប្រាជ្ញា ដែលដិតជាប់នឹងថ្ងៃលិចរាប់មិនអស់ គឺជាទម្រង់ពងក្រពើវែង សុភាពរាបសារ និងគិតគូរ។ ភ្នែករបស់គាត់ ដក់ជាប់ជ្រៅ ហើយមានពណ៌បៃតងខ្ចីដូចត្បូងចាស់ បញ្ចេញនូវពន្លឺទន់ភ្លន់ ដែលចេះដឹង ជ្រីវជ្រួញនៅជ្រុងភ្នែក ដោយសារស្នាមញញឹម និងការសង្កេតដោយអត់ធ្មត់អស់មួយជីវិត។ ច្រមុះដ៏ខ្ពស់ស្រួចរបស់គាត់ បានផ្ដល់ភាពថ្លៃថ្នូរដល់ទម្រង់មុខរបស់គាត់។ មាត់របស់គាត់ ដែលជាធម្មតា កោងជាស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ និងយល់ដឹង បង្ហាញឱ្យឃើញបបូរមាត់ស្តើង ដែលតែងពោលពាក្យពិតយ៉ាងទន់ភ្លន់។ សក់របស់គាត់ ដែលជាម៉ូដសក់វែងពណ៌ប្រាក់ ស្លូតបូត ត្រូវបានចងយ៉ាងរលុងនៅកញ្ចឹងក ដោយខ្សែធម្មតា ដែលធ្វើពីសរសៃសូត្រ ធ្លាក់ចុះមកដល់ខ្នងរបស់គាត់។ រូបរាងរបស់គាត់ ខ្ពស់ស្រឡះ និងស្គម ប៉ុន្តែមានកម្លាំង ដែលកើតចេញពីស្មារតីមិនរារែក ផ្លាស់ទីដោយភាពរាបទាប ដូចជាមេព្រៃ។

ក្បែរព្រឹទ្ធាចារ្យ មានកញ្ញា អប្សរា ឈរយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ភ្នែកធំៗរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុន ភ្លឺចិញ្ចាចដោយពណ៌បៃតងដ៏ស្រស់បំព្រង ដូចពន្លកថ្មីក្រោយភ្លៀង រមែងស្កេនបរិស្ថានជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឮ។ មុខរបស់នាង រាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ ដែលបញ្ជាក់ពីធម្មជាតិដ៏ភ្លឺថ្លា និងចង់ដឹងចង់ឮរបស់នាង។ ច្រមុះតូច ងើបឡើងបន្តិច ផ្ដល់នូវភាពទាក់ទាញបែបយុវវ័យ។ បបូរមាត់ដ៏ពេញ មូលក្លំដូចផ្កាកុលាប តែងបើកបន្តិចដោយភាពងឿងឆ្ងល់ ឬការគិតគូរ។ សក់របស់នាង មានពណ៌ខ្មៅរលោងដូចឈើខ្នុរ ដែលត្រូវបានចងជាក្រងយ៉ាងល្អិតល្អន់ ជាមួយសរសៃសូត្រដ៏ឆ្ងាញ់ប្រណិត ដែលស្រូបយកថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យ បង្កើតជាមកុដដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មាជាម៉ូដរលកដ៏ទន់ភ្លន់។ នាងមានកម្ពស់មធ្យម ស្គម និងទន់ភ្លន់ ផ្លាស់ទីដោយភាពជាក់លាក់ដ៏ឆ្ងាញ់ពិសារ ដូចសត្វព្រៃនៅក្នុងព្រៃ តែងប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះសូរសំឡេងស្លឹកឈើ និងខ្យល់ដែលបក់ផាត់។ នាងបានបែរទៅរកព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ហើយនិយាយដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់៖ «ព្រឹទ្ធាចារ្យអើយ ទិដ្ឋភាពនេះ ពិតជាមិនអាចបំភ្លេចបានឡើយ។»

នាយ សីហនាទ ដែលមានមុខមាំ រាងបួនជ្រុង បញ្ជាក់ពីស្មារតីដ៏មុតមាំរបស់គាត់ ជាមួយនឹងថ្គាមដែលកំណត់ច្បាស់លាស់ ក៏ឈរនៅក្បែរដែរ។ ភ្នែករបស់គាត់ ខ្មៅស្រអាប់ និងឆ្លាតវៃ មានការផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាងសិប្បករកំពុងសិក្សាពីស្នាដៃបន្ទាប់របស់គាត់ ជារឿយៗភ្លឺចែងចាំងដោយពន្លឺចក្ខុវិស័យ។ ច្រមុះត្រង់ និងស្រួច ធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់គាត់កាន់តែមានភាពម៉ឺងម៉ាត់។ មាត់របស់គាត់ មាំមួន ជាមួយនឹងបបូរមាត់ដែលកំណត់ច្បាស់លាស់ តែងញញឹមដោយទំនុកចិត្ត និងស្មោះត្រង់ នៅពេលពិភាក្សាអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់គាត់។ សក់របស់គាត់ ក្រាស់ និងខ្មៅ ដូចដីមានជីជាតិ ត្រូវបានរចនាជាម៉ូដរលកខ្លីៗយ៉ាងស្អាត ដែលហ៊ុំព័ទ្ធមុខរបស់គាត់ ជួនកាលត្រូវបានចងដោយខ្សែរតូចស្ដើងមួយ។ គាត់មានរូបរាងមាំមួន និងរឹងមាំ បញ្ចេញនូវកម្លាំងដ៏រឹងមាំ និងគោលបំណងដែលមិនរារែក ដើរដោយជំហានដ៏មាំមួន ដូចអ្នកដែលសាងសង់ និងការពារ។ គាត់ងក់ក្បាលយល់ស្របនឹងសម្ដីរបស់កញ្ញា អប្សរា។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានមុខ រលីងរលោងដោយប្រាជ្ញា ដែលដិតជាប់នឹងថ្ងៃលិចរាប់មិនអស់ គឺជាទម្រង់ពងក្រពើវែង សុភាពរាបសារ និងគិតគូរ បានងាកមកញញឹមតិចៗ។ មាត់របស់គាត់ ដែលជាធម្មតា កោងជាស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ និងយល់ដឹង បង្ហាញឱ្យឃើញបបូរមាត់ស្តើង ដែលតែងពោលពាក្យពិតយ៉ាងទន់ភ្លន់។ «កញ្ញាអើយ នេះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្ដើមប៉ុណ្ណោះ។» លោកមានប្រសាសន៍ ដោយសំឡេងដ៏កក់ក្ដៅ។ «នគរយើង មិនត្រឹមតែជាទីក្រុងដ៏ស្រស់ស្អាតប៉ុណ្ណោះទេ តែជាទីកន្លែងដែលស្មារតីរបស់មនុស្ស និងធម្មជាតិបានរួមរស់ជាមួយគ្នា។» ភ្នែករបស់គាត់ ដក់ជាប់ជ្រៅ ហើយមានពណ៌បៃតងខ្ចីដូចត្បូងចាស់ បញ្ចេញនូវពន្លឺទន់ភ្លន់ ដែលចេះដឹង ជ្រីវជ្រួញនៅជ្រុងភ្នែក ដោយសារស្នាមញញឹម និងការសង្កេតដោយអត់ធ្មត់អស់មួយជីវិត បានសម្លឹងមើលទៅជើងមេឃ។

នាយ សីហនាទ ដែលមានភ្នែក ខ្មៅស្រអាប់ និងឆ្លាតវៃ មានការផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាងសិប្បករកំពុងសិក្សាពីស្នាដៃបន្ទាប់របស់គាត់ ជារឿយៗភ្លឺចែងចាំងដោយពន្លឺចក្ខុវិស័យ បានបន្ថែមថា៖ «យើងបានកសាងទីក្រុងនេះ ដោយផ្អែកលើការគោរពចំពោះផែនដី និងព្រះអាទិត្យ។ រាល់ឥដ្ឋ រាល់ថ្ម គឺសុទ្ធតែមានអត្ថន័យ។» គាត់លើកដៃចង្អុលទៅកាន់អគារដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពន្លឺថ្ងៃ។

កញ្ញា អប្សរា ដែលមានភ្នែក ធំៗរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុន ភ្លឺចិញ្ចាចដោយពណ៌បៃតងដ៏ស្រស់បំព្រង ដូចពន្លកថ្មីក្រោយភ្លៀង រមែងស្កេនបរិស្ថានជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឮ បានបន្ត៖ «ហើយប្រជាជនរបស់យើង ក៏រស់នៅដោយគោរពតាមច្បាប់ធម្មជាតិដែរ។ នេះហើយជាគន្លឹះនៃភាពរុងរឿងរបស់យើង។»

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ «ពិតមែនហើយ កូនទាំងពីរ។ ប្រាជ្ញាបុរាណបានបង្រៀនយើងឱ្យរស់នៅដោយចុះសម្រុង មិនមែនប្រឆាំងនឹងធម្មជាតិនោះទេ។ ចំណែកបច្ចេកវិទ្យាវិញ គឺគ្រាន់តែជាឧបករណ៍មួយ ដែលជួយឱ្យយើងសម្រេចគោលបំណងនោះប៉ុណ្ណោះ។» សក់របស់គាត់ ដែលជាម៉ូដសក់វែងពណ៌ប្រាក់ ស្លូតបូត ត្រូវបានចងយ៉ាងរលុងនៅកញ្ចឹងក ដោយខ្សែធម្មតា ដែលធ្វើពីសរសៃសូត្រ ធ្លាក់ចុះមកដល់ខ្នងរបស់គាត់ រំលេចនឹងពន្លឺថ្ងៃលិច។

ព្រះអាទិត្យបានលិចបាត់បន្តិចម្តងៗ ទុកឱ្យពន្លឺពណ៌ស្វាយ និងពណ៌ខៀវគ្របដណ្ដប់លើមេឃ។ ទីក្រុងទេពសូរ្យវិមាន ហាក់ដូចជាកំពុងដកដង្ហើម ដោយពន្លឺតិចៗ ចេញពីផ្ទះសម្បែង និងផ្លូវថ្នល់ ដែលបានស្រូបយកថាមពលនៅពេលថ្ងៃ។ នេះគឺជាដែនដីនៃសេចក្ដីសង្ឃឹម ដែនដីនៃអនាគត ដែលមនុស្ស និងធម្មជាតិ បានរួមរស់ជាមួយគ្នាជារៀងរហូត។ ភាពរុងរឿងរបស់វាមិនមែនជាលទ្ធផលនៃការត្រួតត្រាទេ ប៉ុន្តែជាផលនៃការយល់ដឹង និងការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក។ នេះជាមេរៀនមួយដែលប្រជាជននៃទេពសូរ្យវិមាន បានចងចាំជានិច្ច ឆ្លងកាត់ជំនាន់ជាច្រើន។

ក្នុងយុគសម័យដ៏រុងរឿងមួយ ដែលពេលវេលាបានលាតសន្ធឹងដូចជាភួយមាសលើផ្ទៃផែនដី ការចងចាំនៃសេចក្តីលំបាក និងការតស៊ូដ៏ល្វីងជូរចត់បានចាប់ផ្តើមរសាត់បន្តិចម្តងៗ ដូចជាស្រមោលអ័ព្ទនាពេលព្រឹកព្រលឹម។ ភាពសម្បូរបែបបានក្លាយជាទម្លាប់ ជាខ្យល់ដង្ហើមដែលមនុស្សម្នាស្រូបចូលដោយមិនបានគិតពិចារណា។ ជំនាន់ថ្មីដែលកើតមកក្រោមដំបូលនៃវិបុលភាព មិនបានដឹងពីតម្លៃពិតនៃកម្លាំងពលកម្ម និងការលះបង់ដែលបានកសាងពិភពលោកដ៏សុខសាន្តនេះទេ។ សញ្ញាដំបូងនៃការធ្វេសប្រហែសខាងស្មារតីបានចាប់ផ្តើមលេចឡើងបន្តិចម្តងៗ ដូចជាស្លឹកឈើស្វិតស្រពោនដែលចាប់ផ្តើមជ្រុះចេញពីមែកឈើបៃតងខ្ចី។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានភ័ក្ត្រវែងទ្រលាយឆ្លុះបញ្ចាំងពីគតិបណ្ឌិត ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងថ្មបៃតងចាស់ មានពន្លឺទន់ភ្លន់ ព្រមទាំងមានស្នាមជ្រួញបន្តិចៗត្រង់ចុងកន្ទុយភ្នែកដោយសារញញឹម និងសង្កេតអស់មួយជីវិត កំពុងតែដើរល្បាតតាមមាត់ព្រៃគគីរ ដែលធ្លាប់ជាទីសក្ការៈបូជាដ៏វិសុទ្ធរបស់បុព្វបុរស។ រូបកាយរបស់លោកខ្ពស់ស្រឡះ តែមានកម្លាំងដែលកើតចេញពីស្មារតីដ៏មាំមួន មិនមែនសាច់ដុំឡើយ ដើរដោយឥរិយាបទដ៏ស្ងៀមស្ងាត់ប្រៀបដូចជាមេព្រៃដែលស្គាល់គ្រប់ច្រកល្ហក។ កាលពីជំនាន់មុន គ្រប់ដើមឈើ គ្រប់ផ្កា គ្រប់ថ្មនីមួយៗសុទ្ធតែត្រូវបានគេគោរព ថែរក្សាដោយក្តីដឹងគុណ។ តែឥឡូវនេះ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានកត់សម្គាល់ឃើញថា មានស្លឹកឈើដែលងាប់ជ្រុះរាយប៉ាយតាមផ្លូវច្រើនជាងធម្មតា ហើយរូបសំណាកនៃទេវតាព្រៃក៏មានធូលីដីដិតដាម មិនត្រូវបានជូតសម្អាតដូចកាលពីមុនឡើយ។ លោកគ្រវីក្បាលតិចៗ មាត់ស្តើងតែងតែញញឹមដោយស្ងៀមស្ងាត់ តែពេលនេះបានបង្កប់នូវអារម្មណ៍សោកសៅបន្តិចបន្តួច។ «តើការដឹងគុណបានរសាត់ទៅណាបាត់ទៅហើយ?» លោកខ្សឹបក្នុងចិត្ត។

ថ្ងៃមួយ កញ្ញា អប្សរា បានចូលមកក្នុងរោងសិក្សា ដែលជាកន្លែងដែលព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ កំពុងតែអង្គុយគិត។ ភ័ក្ត្ររបស់នាងមានរាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ភ្នែកធំៗដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុង ភ្លឺចិញ្ចាចដោយពណ៌បៃតងស្រស់ដូចជាពន្លកថ្មីក្រោយភ្លៀង ហើយតែងតែសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង។ សក់របស់នាងមានពណ៌ខ្មៅរលោងដូចផ្លែអំពិលអំពែក ត្រូវបានចងកៀបយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាមួយនឹងសរសៃសូត្រដែលមានពន្លឺព្រះអាទិត្យ ចងជាមកុដដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មាជាទម្រង់រលកដ៏ទន់ភ្លន់។ នាងបានរើសផ្កាកម្រមួយដើម ដែលដុះនៅក្បែរទឹកជ្រោះ ហើយកាន់វាក្នុងដៃដោយមិនបានប្រុងប្រយ័ត្ន។ «លោកតាជាតិរះ ផ្កានេះពិតជាស្រស់ស្អាតណាស់!» នាងនិយាយ ជាមួយនឹងបបូរមាត់ពេញៗ ពណ៌ផ្កាកុលាប ដែលតែងតែញញឹមដោយការងឿងឆ្ងល់។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានងើយភ័ក្ត្រវែងទ្រលាយឆ្លុះបញ្ចាំងពីគតិបណ្ឌិតរបស់លោក មកមើល កញ្ញា អប្សរា។ លោកបានសង្កេតឃើញថា ផ្កាដែលនាងកាន់នោះ មានទងរលួយបន្តិចៗ តែនាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ «មែនហើយ អប្សរា ផ្កាពិតជាស្រស់ស្អាតមែន» លោកមានបន្ទូលដោយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់។ «តែតើចៅបានដឹងទេថា ដើម្បីឲ្យផ្កាមួយនេះលូតលាស់បាន វាត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់ ការថែរក្សា និងដីដែលមានជីជាតិប៉ុណ្ណា? ហើយមនុស្សជំនាន់មុន ពួកគេថែមទាំងបានបួងសួងដល់វិញ្ញាណនៃព្រៃ ដើម្បីឲ្យធម្មជាតិនៅតែបន្តផ្តល់ផលដល់យើង»។ ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងថ្មបៃតងចាស់របស់លោក បានសម្លឹងមើលផ្កានៅក្នុងដៃរបស់អប្សរា។ កញ្ញា អប្សរា បានសម្លឹងមើលផ្កានោះម្តងទៀត ដោយភ្នែកធំៗពណ៌បៃតងស្រស់ ដែលតែងតែសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង តែពេលនេះមានស្រមោលនៃការគិតបន្តិចបន្តួច។ «ខ្ញុំមិនដែលគិតដល់រឿងនោះទេ លោកតា» នាងឆ្លើយដោយស្ងៀមស្ងាត់។

ពេលរសៀលមួយ នាយ សីហនាទ ដែលមានភ័ក្ត្ររឹងមាំ និងជ្រុង ឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីដ៏មុតមាំ ជាមួយនឹងថ្គាមក្រោមដែលលេចធ្លោ ក៏បានមកជួបព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ។ ភ្នែកងងឹត និងឆ្លាតវៃរបស់គេ មានការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាជាងចម្លាក់កំពុងសិក្សាពីស្នាដៃបន្ទាប់របស់ខ្លួន។ គេបានបង្ហាញគំរូនៃសំណង់ថ្មីមួយ ដែលមានទំហំធំ ហើយទំនើប។ «លោកតាជាតិរះ យើងនឹងសាងសង់ទីក្រុងថ្មីមួយទៀត នៅក្បែរទន្លេមេគង្គ ដើម្បីឲ្យមនុស្សកាន់តែមានភាពងាយស្រួលក្នុងការរស់នៅ» នាយ សីហនាទ និយាយដោយសំឡេងដ៏ក្លាហាន ព្រមទាំងបបូរមាត់របស់គេក៏ញញឹមដោយទំនុកចិត្ត។ សក់ក្រាស់ និងខ្មៅដូចដីមានជីជាតិរបស់គេ ត្រូវបានធ្វើម៉ូតជាទម្រង់រលកយ៉ាងស្អាតបាត។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានលើកដៃស្តើងៗរបស់លោក ដែលតែងតែនិយាយការពិតដោយថ្នមៗ ទៅប៉ះលើគំរូសំណង់នោះ។ «សីហនាទ កូនគិតត្រូវហើយ ដែលចង់ឲ្យប្រជាជនមានជីវិតកាន់តែប្រសើរ» លោកមានបន្ទូល។ «តែតើកូនបានគិតពីទឹកទន្លេ ដែលជាប្រភពជីវិតរបស់យើងដែរឬទេ? ខ្ញុំបានឃើញថា ថ្មីៗនេះ មានសំរាមអណ្តែតលើផ្ទៃទឹកច្រើនជាងមុន ហើយមាត់ច្រាំងក៏មិនសូវបានថែរក្សាដូចកាលពីដើមឡើយ។ បើគ្មានទន្លេបរិសុទ្ធ តើយើងអាចរស់នៅដោយសុខសាន្តបានយ៉ាងដូចម្តេច?» ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងថ្មបៃតងចាស់របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានសម្លឹងចំភ្នែកនាយ សីហនាទ ដោយពន្លឺទន់ភ្លន់តែមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ។ នាយ សីហនាទ ដែលមានភ្នែកងងឹត និងឆ្លាតវៃ មានការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងនោះ បានងឿងឆ្ងល់បន្តិច។ គេតែងតែគិតពីការកសាង និងការពារ តែមិនដែលគិតដល់ការធ្វេសប្រហែសតូចតាចទាំងនេះឡើយ។

សញ្ញាដំបូងនៃការភ្លេចភ្លាំងនេះ បានចាប់ផ្តើមរាលដាលកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ទីសក្ការៈបូជាបុរាណ ដែលធ្លាប់ជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃការគោរពបូជា បានក្លាយទៅជាកន្លែងដែលគេគ្រាន់តែឆ្លងកាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ពិធីបុណ្យប្រពៃណី ដែលធ្លាប់បានប្រារព្ធឡើងដោយក្តីគោរព និងដឹងគុណចំពោះធម្មជាតិ ត្រូវបានកាត់បន្ថយដោយសារតែមនុស្សម្នាចាប់ផ្តើមរវល់ជាមួយនឹងការស្វែងរកភាពរីករាយផ្ទាល់ខ្លួន។ សម្លៀកបំពាក់ដែលតុបតែងដោយសរសៃសូត្រដែលមានពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដូចជាសក់របស់កញ្ញា អប្សរា បានក្លាយជាការតុបតែងលម្អតែប៉ុណ្ណោះ ដោយគ្មានន័យជ្រៅជ្រះនៃការរស់នៅប្រកបដោយនិរន្តរភាពដូចកាលពីមុន។ អ្វីៗទាំងអស់បានក្លាយជាទម្លាប់។ ការចងចាំនៃភាពលំបាក បានរសាត់បាត់ទៅជាមួយជំនាន់ចាស់។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានអង្គុយសម្លឹងមើលទៅមេឃ ដែលពោរពេញដោយផ្កាយរាប់ពាន់លានគ្រាប់។ រូបកាយរបស់លោកខ្ពស់ស្រឡះ តែមានកម្លាំងដែលកើតចេញពីស្មារតីដ៏មាំមួន មិនមែនសាច់ដុំឡើយ ហើយឥរិយាបទរបស់លោកពោរពេញទៅដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។ លោកដឹងថា ការភ្លេចភ្លាំងគឺជាសត្រូវដ៏ស្ងៀមស្ងាត់បំផុត។ វាស៊ីរូងគល់នៃអរិយធម៌បន្តិចម្តងៗ រហូតដល់វាដួលរលំ។ កញ្ញា អប្សរា បានមកអង្គុយនៅក្បែរលោក ដោយភ្នែកធំៗពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាង សម្លឹងមើលមេឃដូចគ្នា។ «លោកតា តើនឹងមានអ្វីកើតឡើង បើយើងបន្តភ្លេចពីតម្លៃនៃធម្មជាតិ និងការដឹងគុណ?» នាងសួរដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់ ជាមួយនឹងបបូរមាត់ពេញៗ ពណ៌ផ្កាកុលាប។ នាយ សីហនាទ ក៏បានចូលរួមអង្គុយជាមួយដែរ ដោយភ្នែកងងឹត និងឆ្លាតវៃរបស់គេ កំពុងតែសម្លឹងមើលលោកតាជាតិរះ ដូចជាកំពុងរង់ចាំចម្លើយ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានទាញខ្យល់ដង្ហើមដ៏វែងមួយ។ «អប្សរា សីហនាទ… នៅពេលដែលមនុស្សភ្លេចពីប្រភពដើមនៃពរជ័យរបស់ពួកគេ ពួកគេនឹងបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការថែរក្សាវា។ ភាពសម្បូរបែបដែលគ្មានការដឹងគុណ គឺប្រៀបដូចជាទន្លេដែលគ្មានប្រភពទឹក។ វានឹងរីងស្ងួតទៅដោយខ្លួនឯង។ ស្រមោលនៃការភ្លេចភ្លាំងនេះ នឹងលាតសន្ធឹងគ្របដណ្តប់លើអ្វីៗទាំងអស់ រហូតដល់ពន្លឺនៃសេចក្តីដឹងគុណត្រូវបានបាត់បង់ទាំងស្រុង»។ ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងថ្មបៃតងចាស់របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានសម្លឹងមើលទៅមុខ ហាក់ដូចជាកំពុងមើលឃើញអនាគត។ «វាជាភារកិច្ចរបស់យើង ក្នុងការរំលឹកពួកគេឡើងវិញ មុនពេលដែលភាពងងឹតនេះលេបត្របាក់យើងទាំងអស់គ្នា»។ សក់សរលើសលុបរបស់លោក បានរំយោលតាមខ្យល់អាកាសដ៏ត្រជាក់នាពេលរាត្រី។ កញ្ញា អប្សរា និងនាយ សីហនាទ បានសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយបន្ទាប់មកសម្លឹងមើលព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដោយទឹកមុខពោរពេញដោយការប្តេជ្ញាចិត្ត។ ស្រមោលនៃការភ្លេចភ្លាំងបានចាប់ផ្តើមលាតសន្ធឹងពិតមែន ប៉ុន្តែពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមនៅតែឆេះសន្ធោរនៅចំពោះមុខពួកគេ។

ក្រោមម្លប់មហាព្រឹក្សបុរាណ ដែលមានអាយុកាលរាប់ពាន់ឆ្នាំ ស្លឹករបស់វាប្រៀបបាននឹងដំបូលមាសដ៏វិចិត្រ លាតត្រដាងគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃផែនដីក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ទន់ភ្លន់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ កំពុងគង់សមាធិយ៉ាងស្ងប់ស្ងៀម។ ភ័ក្ត្រដ៏វែងពងក្រពើរបស់គាត់ ដែលត្រូវឆ្លាក់ដោយគតិបណ្ឌិតរាប់មិនអស់នៃថ្ងៃលិច រមែងលេចឡើងនូវភាពស្ងប់ស្ងៀម និងសមាធិ។ នេត្រាដ៏ជ្រៅរបស់គាត់ ពណ៌ដូចត្បូងថ្មបៃតងបុរាណ កាន់កាប់នូវពន្លឺដ៏ទទួលដឹង និងទន់ភ្លន់ ដែលមានស្នាមជ្រួញបន្តិចនៅជ្រុងភ្នែក ដោយសារស្នាមញញឹម និងការសង្កេតយ៉ាងអត់ធ្មត់ពេញមួយជីវិត។ ព្រះនាសាដ៏ខ្ពស់ស្រួច ផ្តល់នូវភាពថ្លៃថ្នូរដល់ទម្រង់មុខរបស់គាត់។ ព្រះឱស្ឋរបស់គាត់ ដែលជាធម្មតាមានរាងកោងញញឹមតិចៗ បង្ហាញពីបបូរមាត់ស្តើងៗ ដែលតែងតែថ្លែងការពិតដោយថ្នមៗ។ ព្រះកេសាដ៏វែងអន្លាយពណ៌ប្រាក់ខ្ចី ត្រូវបានចងយ៉ាងរលុងនៅកញ្ចឹងក ដោយខ្សែសូត្រត្បាញធម្មតា ដែលធ្លាក់ចុះមកលើខ្នងរបស់គាត់។ ព្រះកាយដ៏ខ្ពស់ស្វែល ប៉ុន្តែមានកម្លាំងដែលកើតចេញពីស្មារតីដ៏មាំមួន មិនមែនសាច់ដុំឡើយ ព្រះអង្គយាងដោយភាពទន់ភ្លន់ស្ងៀមស្ងាត់ ដូចជាមេព្រឹក្សក្នុងព្រៃជ្រៅ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ មិនបានធ្វើសមាធិដើម្បីស្វែងរកភាពស្ងប់ស្ងាត់សម្រាប់អង្គឯងឡើយ។ ព្រះនេត្រារបស់ព្រះអង្គ បានសម្លឹងឆ្ពោះទៅកាន់គ្រីស្តាល់បេះដូង ដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលទីក្រុងដ៏អ៊ូអរ។ គ្រីស្តាល់នោះ ធ្លាប់បញ្ចេញពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច ជានិមិត្តរូបនៃស្មារតីរស់រវើក នៃភាពសុខដុមរមនា និងសេចក្តីសប្បុរសរបស់ប្រជាជន។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ពន្លឺរបស់វាហាក់ស្រអាប់ ដូចជាទៀនដែលរងនឹងខ្យល់គួចយ៉ាងខ្លាំង។ រាល់ការលិចបាត់នៃពន្លឺនេះ គឺជានិមិត្តរូបនៃការថយចុះនៃស្មារតីសាមគ្គីភាព ការបាត់បង់នូវគុណធម៌ និងការភ្លេចភ្លាំងនូវឫសគល់នៃប្រពៃណីរបស់ពួកគេ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដកដង្ហើមធំដោយក្តីឈឺចាប់។ អារម្មណ៍មួយបានផុសឡើងក្នុងព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គ ថាត្រូវតែធ្វើអ្វីមួយ មុនពេលដែលភាពស្រអាប់នេះ ក្លាយទៅជាភាពងងឹតទាំងស្រុង ដែលលេបត្របាក់ដួងព្រលឹងនៃជាតិសាសន៍ទាំងមូល។

ព្រះអង្គនឹកឃើញដល់រឿងរ៉ាវបុរាណ អំពីគ្រីស្តាល់បេះដូងនេះ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយដួងចិត្តបរិសុទ្ធនៃបុព្វបុរស ដែលបានបូជាជីវិតដើម្បីភាពសុខសាន្តរបស់មាតុភូមិ។ វាជាប្រភពនៃកម្លាំង ជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការលះបង់របស់ពួកគេ។ ព្រះអង្គបានយល់ឃើញថា ការស្រអាប់នៃគ្រីស្តាល់នេះ មិនមែនជាការខូចខាតរាងកាយនោះទេ ប៉ុន្តែជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពរាយមាយនៃគំនិត អត្មានិយម ការច្រណែនឈ្នានីស និងការបាត់បង់ការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក។ ព្រះអង្គមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងថា បើទុកឲ្យបន្តរបៀបនេះ ប្រជាជននឹងបាត់បង់ទិសដៅ បាត់បង់អត្តសញ្ញាណ ហើយទីបំផុត នឹងបាត់បង់នូវភាពជាខ្លួនឯង។ វាជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ដែលសង្កត់លើស្មារតីដ៏មាំមួនរបស់ព្រះអង្គ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បើកព្រះនេត្រដ៏ជ្រៅរបស់ព្រះអង្គ។ ទោះបីព្រះអង្គគង់នៅក្រោមម្លប់មហាព្រឹក្សដ៏ស្ងប់ស្ងៀមក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គមានអារម្មណ៍ថា ពេលវេលាគឺជារឿងសំខាន់បំផុត។ ភាពស្ងប់ស្ងៀមរបស់ព្រះអង្គ ត្រូវបានជំនួសដោយការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏មុតមាំ។ ព្រះអង្គដឹងថា ការទន្ទឹងរង់ចាំនឹងមិនផ្តល់ផលអ្វីឡើយ។ ត្រូវតែមានការរំដោះគំនិតថ្មីមួយ ត្រូវតែមានការបំផុសគំនិតឲ្យប្រជាជនងាកមករកផ្លូវត្រូវឡើងវិញ។ ព្រះអង្គនឹកដល់មនុស្សពីររូប ដែលមានស្មារតីមុះមុត និងមានទេពកោសល្យផ្សេងគ្នា។ ម្នាក់ជាអ្នកភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយធម្មជាតិ និងសិល្បៈ ម្នាក់ទៀតជាអ្នកបង្កើត និងការពារ។ ព្រះអង្គបានបិទព្រះនេត្រវិញ ហើយដោយការផ្តោតស្មារតី ព្រះអង្គបានបញ្ជូនសារស្ងៀមស្ងាត់មួយ ទៅកាន់ដួងចិត្តរបស់ កញ្ញា អប្សរា និង នាយ សីហនាទ។ វាជាការហៅមួយ ដែលមិនមែនដោយពាក្យពេចន៍ ប៉ុន្តែដោយអារម្មណ៍ និងគោលបំណងរួមមួយ ដែលអ្នកទាំងពីរនឹងយល់ច្បាស់។

មិនយូរប៉ុន្មាន ស្លឹកឈើនៅក្បែរព្រឹក្សបុរាណនោះ ក៏រលាស់តិចៗ បង្ហាញវត្តមានរបស់ កញ្ញា អប្សរា។ ភ័ក្ត្ររាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់នាង ត្រូវបានលម្អដោយថ្គាមខ្ពស់ ដែលបញ្ជាក់ពីធម្មជាតិដ៏ភ្លឺស្វាង និងចង់ដឹងចង់ឮរបស់នាង។ នេត្រាដ៏ធំរាងផ្លែអាម៉ុន ភ្លឺចិញ្ចាចដោយពណ៌បៃតងខ្ចី ដូចជាពន្លកថ្មីក្រោយភ្លៀង ហើយតែងតែសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង។ នាសាតូចស្រួចបន្តិច ផ្តល់នូវបរិយាកាសទាក់ទាញបែបយុវវ័យ។ ឱស្ឋពេញលេញពណ៌ផ្កាឈូកក្រម៉ៅ តែងតែបើកតិចៗដោយការងឿងឆ្ងល់ ឬការរអ៊ូក្នុងចិត្ត។ កេសាដ៏ខ្មៅរលើបរលោង ដូចជាឈើខ្សាច់ដែលបានខាត់រួច ត្រូវបានក្រងជាប់គ្នាយ៉ាងល្អិតល្អន់ ជាមួយនឹងសរសៃសូត្រដែលបញ្ចេញពន្លឺដើរដោយថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យ បង្កើតជាមកុដដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មាជាម៉ូតរលកដ៏ទន់ភ្លន់។ នាងមានកម្ពស់មធ្យម ស្វែល និងរហ័សរហួន ធ្វើដំណើរដោយភាពជាក់លាក់ដ៏ទន់ភ្លន់ ដូចជាសត្វព្រៃក្នុងព្រៃ ដែលតែងតែប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះសូររំសៀវស្លឹកឈើ និងសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវរបស់ខ្យល់។

កញ្ញា អប្សរា លុតជង្គង់ចុះដោយគោរពនៅចំពោះព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ។ ព្រះអង្គញញឹមដោយថ្នមៗ។ «អប្សរា កូនបានមកដល់ហើយ» ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ មានបន្ទូលដោយសំឡេងដ៏ជ្រៅ ប៉ុន្តែទន់ភ្លន់។ «កូនមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយកំពុងផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងទីក្រុង ឬទេ?» នាងងក់ក្បាល។ «បាទ ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំមានភាពស្រពិចស្រពិល។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានភាពឯកោ កង្វល់ និងការភ្លេចភ្លាំងដែលកំពុងគ្របដណ្តប់លើដួងចិត្តមនុស្ស។ ខ្ញុំបានឃើញផ្កាមិនរីកស្រស់ស្អាតដូចមុន ហើយទឹកហាក់ដូចជាមិនហូរថ្លាដូចកាលពីដើមឡើយ។» ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានបន្តពន្យល់ពីការស្រអាប់នៃគ្រីស្តាល់បេះដូង និងអត្ថន័យដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់វា។ កញ្ញា អប្សរា ស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ព្រះនេត្ររបស់នាងបញ្ចេញពន្លឺនៃការព្រួយបារម្ភ ប៉ុន្តែភ្លាមនោះ ក៏ប្រែជាការប្តេជ្ញាចិត្ត។ នាងបានលើកឡើងថា៖ «ប្រហែលជាយើងត្រូវតែនាំពួកគេឲ្យត្រឡប់ទៅរកសម្រស់ធម្មជាតិ នាំពួកគេឲ្យរៀនពីសិល្បៈបុរាណ ដែលធ្លាប់បានបង្រៀនយើងពីភាពសុខដុម និងការរួបរួម។»

មិនទាន់ផុតពាក្យផង ស្រាប់តែមានសំឡេងបោះជំហានដ៏រឹងមាំមួយបានលេចឡើង។ នាយ សីហនាទ បានមកដល់។ ភ័ក្ត្រដ៏រឹងមាំរាងបួនជ្រុងរបស់គាត់ បញ្ជាក់ពីស្មារតីប្តេជ្ញាចិត្តរបស់គាត់ ដោយមានថ្គាមក្រោមដ៏មុតស្រួច។ នេត្រាដ៏ខ្មៅងងឹត ប្រកបដោយបញ្ញា មានការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងក្លា ដូចជាសិប្បករម្នាក់កំពុងសិក្សាពីស្នាដៃបន្ទាប់របស់គាត់ ដែលតែងតែបញ្ចេញពន្លឺចក្ខុវិស័យ។ នាសាដ៏ត្រង់ស្អាត បំពេញបន្ថែមនូវទឹកមុខដ៏មុតមាំរបស់គាត់។ ឱស្ឋរបស់គាត់រឹងមាំ មានបបូរមាត់ច្បាស់លាស់ ដែលរហ័សនឹងញញឹមយ៉ាងជឿជាក់ និងស្មោះត្រង់ នៅពេលពិភាក្សាអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់គាត់។ កេសាដ៏ក្រាស់ខ្មៅ ដូចជាដីមានជីជាតិ ត្រូវបានរចនាម៉ូតជារលកខ្លីៗយ៉ាងស្អាត ដែលព័ទ្ធជុំវិញមុខរបស់គាត់ ជួនកាលត្រូវបានចងជាប់ដោយខ្សែបូស្តើងធម្មតា។ គាត់មានរូបរាងកាយមាំមួន និងរឹងមាំ បញ្ចេញនូវកម្លាំងមូលដ្ឋាន និងស្មារតីប្តេជ្ញាចិត្តមិនរាថយ ធ្វើដំណើរដោយជំហានដ៏រឹងមាំរបស់បុរសម្នាក់ដែលសាងសង់ និងការពារ។

នាយ សីហនាទ ឱនក្បាលគោរពចំពោះព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ហើយងក់ក្បាលទៅកាន់កញ្ញា អប្សរា។ «ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ កញ្ញា អប្សរា។ ខ្ញុំបានទទួលសារហើយ។ វាហាក់ដូចជាគ្រឹះនៃសង្គមរបស់យើងកំពុងរង្គោះរង្គើ។» ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានងក់ក្បាលយល់ព្រម។ «មែនហើយ សីហនាទ។ គ្រីស្តាល់បេះដូងកំពុងស្រអាប់ ហើយវាកំពុងឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពទន់ខ្សោយនៃស្មារតីរបស់ប្រជាជន។ ភាពមិនចុះសម្រុង ការបាត់បង់ការទុកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក បានធ្វើឲ្យរចនាសម្ព័ន្ធសង្គមរបស់យើងរង្គោះរង្គើ។ តើកូនយល់ឃើញថា យើងគួរធ្វើអ្វីខ្លះ?» នាយ សីហនាទ គិតយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ «យើងត្រូវតែពង្រឹងគ្រឹះ។ មិនមែនត្រឹមតែអគារនោះទេ តែជាចំណងមិត្តភាពរវាងមនុស្ស។ យើងត្រូវតែសាងសង់ឡើងវិញនូវស្មារតីសហគមន៍ តាមរយៈការងាររួមគ្នា។ ប្រហែលជាយើងគួរតែចាប់ផ្តើមដោយការស្តារឡើងវិញនូវកន្លែងសាធារណៈ ដែលធ្លាប់ជាកន្លែងជួបជុំគ្នា ជាទីកន្លែងដែលមនុស្សអាចចែករំលែក និងជួយគ្នាទៅវិញទៅមក។»

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ សម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរដោយក្តីសង្ឃឹម។ «កូនទាំងពីរនិយាយត្រូវ។ ដំណោះស្រាយមិនមែនមានតែមួយមុខទេ។ វាទាមទារនូវការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងស្មារតី និងរូបកាយ ខាងក្នុង និងខាងក្រៅ។ អប្សរា កូននឹងនាំពួកគេឲ្យងាកមករកសម្រស់ធម្មជាតិ ទៅរកសិល្បៈ ទៅរកសិល្បៈនៃការរាំ នៃការច្រៀង នៃការគូរគំនូរ ដែលធ្លាប់បានបណ្តុះបណ្តាលដួងព្រលឹងរបស់ពួកគេឲ្យមានភាពបរិសុទ្ធ។ កូននឹងបង្រៀនពួកគេឲ្យយល់ពីភាសានៃធម្មជាតិ ពីសារៈសំខាន់នៃការថែរក្សាបរិស្ថាន ដែលជាផ្ទះរបស់ពួកគេ។» ព្រះអង្គងាកទៅកាន់នាយ សីហនាទ។ «រីឯសីហនាទ កូននឹងដឹកនាំពួកគេឲ្យកសាងឡើងវិញនូវអ្វីដែលបានបាក់បែក។ មិនមែនត្រឹមតែសំណង់អគារនោះទេ តែជាចំណងមិត្តភាព។ កូននឹងរៀបចំគម្រោងការណ៍រួមគ្នា ដែលតម្រូវឲ្យមានការសហការ ការលះបង់ និងការទទួលខុសត្រូវ។ តាមរយៈការសាងសង់ឡើងវិញនូវទីជម្រក ទីកន្លែងគោរពបូជា និងសាលារៀន ពួកគេនឹងរៀនពីសារៈសំខាន់នៃការរួមរស់ជាមួយគ្នា ការចែករំលែក និងការស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក។»

«ការធ្វើដំណើរនេះនឹងវែងឆ្ងាយ ហើយពោរពេញទៅដោយឧបសគ្គ» ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បន្តដោយសំឡេងដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម។ «ប៉ុន្តែចងចាំថា ភាពជោគជ័យមិនមែនវាស់ដោយល្បឿន ឬទំហំនៃសមិទ្ធផលនោះទេ។ វាវាស់ដោយភាពបរិសុទ្ធនៃចេតនា ភាពខ្ជាប់ខ្ជួននៃស្មារតី និងការរួបរួមរបស់ដួងចិត្ត។ គ្រីស្តាល់បេះដូងនឹងបញ្ចេញពន្លឺឡើងវិញ នៅពេលដែលដួងចិត្តរបស់ប្រជាជនបានរួបរួមគ្នាជាថ្មី។ កូនទាំងពីរគឺជាក្តីសង្ឃឹមរបស់ជាតិយើង។ ទៅចុះ កូនជាទីស្រឡាញ់។ ចាប់ផ្តើមការងារដ៏សំខាន់នេះ ដោយចិត្តស្មោះត្រង់ និងការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏មុតមាំ។»

កញ្ញា អប្សរា និង នាយ សីហនាទ លុតជង្គង់ចុះម្តងទៀត ដោយគោរពប្រតិបត្តិ។ ព្រះនេត្ររបស់កញ្ញា អប្សរា ប្រែជាភ្លឺចិញ្ចាចដោយក្តីសង្ឃឹម និងការបំផុសគំនិត ខណៈដែលនាយ សីហនាទ ងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ បង្ហាញពីការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់គាត់។ ពួកគេបានក្រោកឈរឡើង ហើយដើរចេញពីម្លប់មហាព្រឹក្សបុរាណនោះ ឆ្ពោះទៅកាន់ទីក្រុង។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ សម្លឹងមើលខ្នងរបស់អ្នកទាំងពីរ រហូតដល់បាត់បង់ក្នុងភាពអ៊ូអរនៃទីក្រុង។ ព្រះអង្គញញឹមតិចៗ។ ទោះបីជាគ្រីស្តាល់បេះដូងនៅតែស្រអាប់ក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គមានអារម្មណ៍ថា មានពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមមួយបានឆាបឆេះឡើងវិញ នៅក្នុងដួងព្រលឹងរបស់អ្នកទាំងពីរ ដែលនឹងក្លាយជាផ្កាភ្លើងដំបូង ក្នុងការបំភ្លឺផ្លូវទៅកាន់ភាពរុងរឿងឡើងវិញ។ ភារកិច្ចដ៏ធំនេះ ទើបតែចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែដោយមានស្មារតីប្តេជ្ញាចិត្តរបស់ពួកគេ និងការដឹកនាំដោយគតិបណ្ឌិតរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ នោះមាតុភូមិពិតជានឹងរកឃើញផ្លូវទៅកាន់ភាពសុខសាន្ត និងសុភមង្គលឡើងវិញជាក់ជាពុំខាន។

English Translation:

Under the shade of an ancient, thousand-year-old tree, whose leaves resembled an exquisitely crafted golden canopy, spreading to cover the earth beneath the gentle sunlight, Preah Chetearath sat in tranquil meditation. His face, a long oval etched with the wisdom of countless sunsets, invariably appeared serene and contemplative. His deep-set eyes, the color of aged jade, held a gentle, knowing gaze, crinkled at the corners from a lifetime of smiles and patient observation. A prominent, aquiline nose lent nobility to his profile. His mouth, usually curved into a subtle, understanding smile, revealed thin lips that consistently spoke truths softly. His hair, a flowing mane of silvery white, was bound loosely at the nape with a simple, woven cord, cascading down his back. His stature was tall and slender, yet with a strength born not of muscle, but of unwavering spirit, moving with the quiet grace of a forest patriarch.

Preah Chetearath did not meditate to seek personal tranquility. His eyes were fixed upon the Heart Crystal, situated at the bustling city’s core. That crystal once radiated a brilliant light, symbolizing the vibrant spirit, harmony, and benevolence of the people. But now, its glow seemed dim, like a candle flickering precariously in a strong current of air. Every diminishing spark represented a decline in the spirit of unity, a loss of virtue, and a forgetting of their traditional roots. Preah Chetearath sighed deeply with a pang of sorrow. A profound realization arose within his heart that something had to be done before this dimness transformed into complete darkness, engulfing the very soul of the entire nation.

He recalled ancient tales of the Heart Crystal, forged from the pure hearts of ancestors who had sacrificed their lives for the homeland’s peace. It was a source of strength, a mirror reflecting their love and devotion. He understood that the dimming of the crystal was not a physical deterioration but a reflection of scattered thoughts, selfishness, jealousy, and a loss of mutual respect. He was deeply concerned that if left unchecked, the people would lose their direction, their identity, and ultimately, their very selves. It was a heavy burden that weighed upon his unwavering spirit.

Preah Chetearath opened his deep-set eyes. Although he sat peacefully under the ancient tree, he felt that time was of the essence. His tranquility was replaced by a firm determination. He knew that waiting would yield no results. A new idea had to be ignited; the people had to be inspired to return to the right path. He thought of two individuals, both possessing resolute spirits yet different talents. One was a conduit to nature and art; the other, a builder and protector. He closed his eyes again, and with focused concentration, he sent a silent message into the hearts of Kanya Apsara and Nay Seyhanath. It was a summons conveyed not by words, but by a shared feeling and purpose that both would instinctively understand.

Soon, the leaves near the ancient tree rustled softly, announcing the presence of Kanya Apsara. Her face, a perfect heart shape, was framed by high cheekbones that highlighted her bright, inquisitive nature. Her large, almond-shaped eyes sparkled with the vivid green of new shoots after rain, constantly scanning her surroundings with keen curiosity. A small, slightly upturned nose lent an air of youthful charm. Her full, rose-petal lips were often parted in wonder or a thoughtful hum. Her hair, the color of polished ebony, was intricately braided with delicate solar-powered luminescent fibers, forming a crown that cascaded down her shoulders in gentle waves. She was of moderate height, slender and lithe, moving with the delicate precision of a forest creature, always attuned to the rustle of leaves and the whispers of the wind.

Kanya Apsara knelt respectfully before Preah Chetearath. He smiled gently. “Apsara, you have arrived,” Preah Chetearath said in a deep yet soft voice. “Do you feel something changing in the city?” She nodded. “Yes, Preah Chetearath. My senses are clouded. I feel a growing sense of isolation, anxiety, and forgetfulness pervading people’s hearts. I’ve seen flowers that don’t bloom as beautifully as before, and the water no longer seems to flow as clear as it once did.” Preah Chetearath proceeded to explain the dimming of the Heart Crystal and its profound meaning. Kanya Apsara listened intently, her eyes reflecting concern, but quickly shifting to determination. She suggested, “Perhaps we must guide them back to the beauty of nature, lead them to learn from the ancient arts that once taught us harmony and unity.”

Before she had finished speaking, a firm, steady set of footsteps approached. Nay Seyhanath had arrived. His face, strong and square, indicative of his resolute spirit, with a defined jawline. His eyes, dark and intelligent, possessed an intense focus, like a craftsman studying his next masterpiece, often gleaming with a visionary spark. A straight, chiseled nose complemented his determined expression. His mouth was firm, with well-defined lips, quick to break into a confident, earnest smile when discussing his architectural visions. His hair, thick and dark like fertile soil, was styled in neatly cropped waves that framed his face, occasionally secured with a functional, slender band. He was of robust and sturdy build, emanating a grounded strength and an unwavering sense of purpose, carrying himself with the steady stride of one who builds and protects.

Nay Seyhanath bowed respectfully to Preah Chetearath and nodded to Kanya Apsara. “Preah Chetearath. Kanya Apsara. I received the message. It seems the very foundations of our society are shaking.” Preah Chetearath nodded in agreement. “Indeed, Seyhanath. The Heart Crystal dims, reflecting the weakening spirit of our people. Discord, a loss of mutual trust, has shaken the very fabric of our society. What do you believe we should do?” Nay Seyhanath pondered deeply. “We must reinforce the foundations. Not just of buildings, but of human bonds. We must rebuild the spirit of community through collective effort. Perhaps we should begin by restoring the public spaces that once served as gathering places, where people could share and support one another.”

Preah Chetearath looked at both of them with hope. “You are both correct. The solution is not singular. It requires a synthesis of spirit and body, inner and outer. Apsara, you will lead them back to the beauty of nature, to art, to the art of dance, of song, of painting, which once nurtured their souls to purity. You will teach them to understand the language of nature, the importance of preserving the environment that is their home.” He turned to Nay Seyhanath. “As for Seyhanath, you will guide them to rebuild what has broken. Not merely structures, but the bonds of friendship. You will organize communal projects that demand collaboration, sacrifice, and responsibility. Through the reconstruction of shelters, places of worship, and schools, they will learn the importance of living together, sharing, and loving one another.”

“This journey will be long and fraught with obstacles,” Preah Chetearath continued, his voice grave but filled with hope. “But remember, success is not measured by speed or the magnitude of achievements. It is measured by the purity of intention, the perseverance of spirit, and the unity of hearts. The Heart Crystal will radiate its light again when the hearts of the people are reunited. You two are the hope of our nation. Go forth, my beloved children. Begin this vital work with sincere hearts and unwavering determination.”

Kanya Apsara and Nay Seyhanath knelt once more, in obedient reverence. Kanya Apsara’s eyes shone with hope and inspiration, while Nay Seyhanath nodded firmly, demonstrating his resolute commitment. They rose and walked away from the shade of the ancient tree, heading towards the city. Preah Chetearath watched their retreating figures until they were lost in the city’s bustle. He smiled faintly. Although the Heart Crystal remained dim, he felt a flicker of hope rekindled within their souls, which would become the first sparks to illuminate the path to renewed prosperity. This great task had only just begun, but with their determined spirits and the wise guidance of Preah Chetearath, the homeland would surely find its way back to peace and happiness.

ក្នុងកាលានុកាលមួយដែលពោរពេញដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់និងអាថ៌កំបាំង នាដែនដីសុវណ្ណភូមិដ៏ឧត្ដុង្គឧត្ដម ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានគង់ប្រថាប់ក្នុងសាលធំនៃវិហារបុរាណមួយ ដែលត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយដើមឈើធំៗ និងសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃខ្យល់បក់។ ផ្ទៃមុខរបស់គាត់ ដ៏វែងរាងពងក្រពើ សុខសាន្តនិងសមាធិ ត្រូវបានឆ្លាក់ដោយប្រាជ្ញាដ៏រាប់មិនអស់ដូចជាពន្លឺព្រះអាទិត្យរាប់លានជំពូក។ ភ្នែករបស់គាត់ដ៏ជ្រៅដូចជាត្បូងថ្មបៃតងបុរាណ ផ្ទុកនូវពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់និងយល់ដឹង ជាមួយស្នាមជ្រួញនៅជ្រុងភ្នែកដែលកើតឡើងពីការញញឹមនិងការសង្កេតអស់មួយជីវិត។ ច្រមុះដ៏ខ្ពស់ស្រួចរបស់គាត់ បានផ្ដល់នូវភាពថ្លៃថ្នូរដល់ទម្រង់មុខរបស់គាត់។ មាត់របស់គាត់ដែលជាធម្មតាបានកោងបន្តិចជាស្នាមញញឹមដ៏យល់ចិត្ត បានបង្ហាញបបូរមាត់ស្ដើងដែលនិយាយការពិតដោយថ្នមៗ។ សក់របស់គាត់ដ៏សក់សរដូចប្រាក់ បានចងដោយខ្សែសាមញ្ញមួយនៅគល់ក បណ្ដែតបណ្ដោយចុះតាមខ្នង។ រូបរាងរបស់គាត់ខ្ពស់ស្រឡូន ប៉ុន្តែមានកម្លាំងដែលកើតចេញពីស្មារតីដ៏រឹងមាំ មិនមែនសាច់ដុំនោះទេ គាត់បានធ្វើដំណើរដោយភាពស្រគត់ស្រគំនៃអ្នកដឹកនាំព្រៃឈើ។

គាត់បានសម្លឹងមើលទ្វារធំយ៉ាងអត់ធ្មត់ រង់ចាំវត្តមាននៃមនុស្សពីររូបដែលគាត់បានហៅមក។ ខ្យល់បានបក់ផាត់នាំយកក្លិនក្រអូបនៃផ្កាបុរាណ និងសំឡេងរអ៊ូរទាំនៃទន្លេឆ្ងាយៗ។ នៅពេលជាមួយគ្នានោះ រូបកាយស្រឡូនរបស់ កញ្ញា អប្សរា បានលេចធ្លាយចូលមកក្នុងសាលនោះ ហាក់ដូចជារូបភាពស្រមោលមួយដែលផុសចេញពីអ័ព្ទនៃអរុណរះ។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងគឺជារាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ដែលត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ៗ បង្ហាញពីលក្ខណៈដ៏ភ្លឺថ្លា និងចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់នាង។ ភ្នែកធំៗ រាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាងបានបញ្ចេញពន្លឺពណ៌បៃតងស្រស់ដូចជាពន្លកថ្មីក្រោយភ្លៀង តែងតែស្ទាបស្ទង់បរិស្ថានជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង។ ច្រមុះតូចស្រួចបន្តិចរបស់នាងបានផ្ដល់នូវភាពទាក់ទាញបែបយុវវ័យ។ បបូរមាត់ពេញៗដូចជាផ្កាកុលាប តែងតែបើកបន្តិចដោយភាពងឿងឆ្ងល់ ឬការរអ៊ូរទាំដោយគិតពិចារណា។ សក់របស់នាងពណ៌ខ្មៅរលោងដូចឈើខ្នុរ ត្រូវបានចងយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ជាមួយនឹងសរសៃសូត្រដ៏មានពន្លឺព្រះអាទិត្យ បង្កើតបានជាមកុដដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មាដូចជារលកដ៏ទន់ភ្លន់។ នាងមានកម្ពស់មធ្យម ស្រឡូន និងរហ័សរហួន ធ្វើចលនាដោយភាពច្បាស់លាស់ដ៏ស្រស់ស្អាតនៃសត្វព្រៃ តែងតែចាប់អារម្មណ៍នឹងសំឡេងស្លឹករសាត់ និងខ្យល់ខ្សឹបខ្សៀវ។

តាមពីក្រោយនាង នាយ សីហនាទ បានឈានជើងចូលមកដោយជំហានដ៏រឹងមាំនិងស្ថិតស្ថេរ ហាក់ដូចជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃអគារបុរាណមួយ។ ផ្ទៃមុខរបស់គាត់រឹងមាំនិងរាងបួនជ្រុង បង្ហាញពីស្មារតីដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់គាត់ ជាមួយនឹងថ្គាមដែលកំណត់ច្បាស់។ ភ្នែកងងឹតនិងឆ្លាតវៃរបស់គាត់ មានការផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាជាងស្ថាបត្យករដែលកំពុងសិក្សាស្នាដៃបន្ទាប់របស់គាត់ តែងតែបញ្ចេញពន្លឺនៃចក្ខុវិស័យ។ ច្រមុះត្រង់និងស្រួចរបស់គាត់ បានបំពេញបន្ថែមការបញ្ចេញមតិដ៏តាំងចិត្តរបស់គាត់។ មាត់របស់គាត់រឹងមាំ ជាមួយនឹងបបូរមាត់ដែលកំណត់ច្បាស់ ឆាប់ញញឹមដោយភាពជឿជាក់និងស្មោះត្រង់ នៅពេលនិយាយអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់គាត់។ សក់របស់គាត់ក្រាស់និងខ្មៅដូចដីមានជីជាតិ ត្រូវបានរៀបចំជាម៉ូដរលកដែលកាត់យ៉ាងស្អាត ព័ទ្ធជុំវិញផ្ទៃមុខរបស់គាត់ ជួនកាលត្រូវបានចងដោយខ្សែរស្ដើងដែលប្រើប្រាស់បាន។ គាត់មានរូបរាងរឹងមាំនិងមាំមួន បញ្ចេញនូវកម្លាំងមូលដ្ឋាននិងគោលបំណងដ៏រឹងមាំ ដើរដោយជំហានដ៏ស្ថិតស្ថេរនៃអ្នកដែលកសាងនិងការពារ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានងក់ក្បាលស្វាគមន៍ ភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរដោយភាពទន់ភ្លន់។ «កូនអើយ កូនប្រុស កូនស្រីដ៏ជាទីស្រឡាញ់នៃដែនដីយើង» សំឡេងរបស់គាត់ទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែមានទម្ងន់នៃអាយុកាល។ «ការហៅរបស់ខ្ញុំនាពេលនេះ មិនមែនជាការហៅដើម្បីភាពរីករាយនោះទេ ប៉ុន្តែជាការហៅដោយសារតែការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង ដែលបានលុកលុយដួងព្រលឹងខ្ញុំដូចជាស្រមោលដែលរុំព័ទ្ធព្រះច័ន្ទ។»

កញ្ញា អប្សរា បានដាក់ដៃស្ដើងរបស់នាងលើទ្រូង ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាងភ្លឺរលោងដោយការយកចិត្តទុកដាក់។ «លោកតាដ៏ឧត្ដុង្គឧត្ដម អប្សរា សូមស្ដាប់ដោយគោរពនូវរាល់ព្រះបន្ទូលរបស់លោកតា។ សូមលោកតាមេត្តាបើកសម្ដែងនូវអ្វីដែលបានរំខានដល់សន្តានចិត្តដ៏បរិសុទ្ធរបស់លោកតា» នាងបាននិយាយ សំឡេងរបស់នាងដូចជាសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃផ្កាឈូក ដែលរីកក្នុងទឹកស្រស់។

នាយ សីហនាទ បានឱនក្បាលបន្តិច បង្ហាញការគោរព។ ថ្គាមដែលកំណត់ច្បាស់របស់គាត់បានរឹតបន្តឹងបន្តិច។ «បាទ លោកតា។ នាយ សីហនាទ សូមស្បថថានឹងបម្រើលោកតា និងដែនដីនេះ ដោយស្មារតីនិងកម្លាំងទាំងអស់របស់ខ្ញុំ។ ប្រសិនបើមានស្រមោលណាមួយបានគ្របដណ្ដប់លើទឹកដីយើង សូមលោកតាមេត្តាបញ្ជាមកចុះ យើងខ្ញុំនឹងត្រៀមខ្លួនជានិច្ចដើម្បីប្រយុទ្ធប្រឆាំង។»

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានដកដង្ហើមធំ ទឹកមុខដ៏សុខសាន្តរបស់គាត់បានបង្ហាញនូវស្រមោលនៃទុក្ខព្រួយ។ «កូនអើយ ស្រមោលដែលខ្ញុំនិយាយនេះ មិនមែនជាស្រមោលដែលកើតចេញពីសត្រូវដែលអាចមើលឃើញដោយភ្នែកនោះទេ វាជាស្រមោលនៃការភ្លេចភ្លាំង ស្រមោលនៃភាពឯកោដែលបានបំបែកដួងព្រលឹងមនុស្សជាតិពីឫសគល់ដ៏ពិសិដ្ឋរបស់វា។ អស់ជាច្រើនសតវត្សមកហើយ ដែនដីយើងបានរីកចម្រើនដោយសារចំណងដ៏រឹងមាំជាមួយប្រាជ្ញាបុរាណ ជាមួយស្មារតីនៃធម្មជាតិ និងជាមួយភាពសុខដុមរមនានៃសកលលោក។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ចំណងនោះបានចាប់ផ្ដើមរលុងហើយ។»

គាត់បានសម្លឹងមើលទៅក្រៅបង្អួច ទៅកាន់ព្រៃឈើបៃតងខ្ចី។ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដួងព្រលឹងនៃដែនដីនេះបានខ្សោយទៅៗ ដូចជាទន្លេដែលទឹករបស់វាចាប់ផ្ដើមស្ងួតហួតហែង។ មនុស្សជាតិបានចាប់ផ្ដើមដើរឃ្លាតឆ្ងាយពីផ្លូវបុរាណ បាត់បង់នូវការយល់ដឹងអំពីសារៈសំខាន់នៃតុល្យភាពរវាងការពិតខាងក្នុងនិងការពិតខាងក្រៅ។ សេចក្ដីសុខដុមរមនាដ៏ពិសិដ្ឋ ដែលធ្លាប់ជាដួងព្រលឹងនៃនគរយើង កំពុងរងការគំរាមកំហែងដោយភាពងងឹតនៃការធ្វេសប្រហែស និងភាពមិនយកចិត្តទុកដាក់។»

ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់ កញ្ញា អប្សរា បានស្ទាបស្ទង់បរិយាកាស ហាក់ដូចជានាងកំពុងស្វែងរកសញ្ញាណដែលមើលមិនឃើញនៃភាពមិនចុះសម្រុងគ្នា។ «ឱ លោកតាដ៏ឧត្ដុង្គឧត្ដម តើសញ្ញាណអ្វីខ្លះដែលលោកតាបានឃើញ? តើដួងព្រលឹងនៃដែនដីនេះបង្ហាញខ្លួនវាដោយរបៀបណា នៅពេលដែលវាខ្សោយទៅ? តើវាមានសភាពដូចម្ដេចដែរ នៅពេលដែលចំណងនោះរលុង?» សំឡេងរបស់នាងពោរពេញដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញដែលមិនអាចទប់បាន ដែលជាភាពស្រេកឃ្លានចំពោះចំណេះដឹង។

នាយ សីហនាទ បានផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ភ្នែកងងឹតរបស់គាត់បញ្ចេញពន្លឺ។ «ប្រសិនបើដួងព្រលឹងនៃដែនដីកំពុងរសាត់ទៅ លោកតា តើមានអ្វីដែលអាចកសាងវាឡើងវិញបាន? តើមានអ្វីដែលអាចជួយពង្រឹងឫសគល់នៃនគរយើង ដែលកំពុងរង្គោះរង្គើនេះ?» សំឡេងរបស់គាត់រឹងមាំ ពោរពេញដោយការប្តេជ្ញាចិត្តក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហា។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានងក់ក្បាលយ៉ាងយឺតៗ ដោយការពេញចិត្តចំពោះការឆ្លើយតបរបស់ពួកគេ។ «កូនទាំងពីរជាអ្នកដែលត្រូវបានជ្រើសរើសដោយនិស្ស័យ សម្រាប់បេសកកម្មដ៏ពិសិដ្ឋនេះ។ កញ្ញា អប្សរា ភ្នែកដ៏មុតស្រួចនិងវិចារណញាណដ៏ខ្ពស់របស់កូន នឹងអាចយល់ដឹងពីលំហូរនៃថាមពលដែលមើលមិនឃើញ ដែលជាសរសៃឈាមនៃជីវិតនៅលើដែនដី។ នាយ សីហនាទ កម្លាំងកាយចិត្តនិងសមត្ថភាពក្នុងការកសាងរបស់កូន នឹងអាចការពារនិងដឹកនាំផ្លូវទៅកាន់គោលដៅ។»

គាត់បានឈោងទៅកាន់តុឈើបុរាណមួយ រួចលើកផែនទីចាស់មួយដែលធ្វើពីស្បែកសត្វដែលឆ្លាក់យ៉ាងល្អិតល្អន់។ «មានកន្លែងមួយដែលត្រូវបានបំភ្លេចចោល អស់ជាច្រើនសតវត្សមកហើយ ដែលលាក់ខ្លួននៅជ្រៅក្នុង គិរីខ្សឹបខ្សៀវ។ នោះគឺជា វិហារនៃប្រាជ្ញាដ៏បន្ទរ។ នៅទីនោះ គេបាននិយាយថា មាន មហាគម្ពីរដ៏មានរស្មីនៃតុល្យភាព ដែលផ្ទុកនូវចំណេះដឹងបុរាណទាំងអស់ អំពីរបៀបដើម្បីរក្សាភាពសុខដុមរមនារវាងធម្មជាតិ វិញ្ញាណ និងមនុស្សជាតិ។»

«បេសកកម្មរបស់កូន គឺត្រូវស្វែងរកវិហារដែលបានបាត់បង់នេះ យក មហាគម្ពីរដ៏មានរស្មីនៃតុល្យភាព មកវិញ ហើយសំខាន់បំផុត គឺត្រូវអនុវត្ត ពិធីបុណ្យនៃការភ្ញាក់រលឹកឡើងវិញ ដែលបានកត់ត្រានៅក្នុងគម្ពីរនោះ។ មានតែតាមរយៈការធ្វើបែបនេះប៉ុណ្ណោះ ទើបយើងអាចភ្ជាប់ដួងព្រលឹងនៃដែនដីឡើងវិញ ទៅនឹងឫសគល់បុរាណរបស់វា ហើយស្ដារឡើងវិញនូវ សេចក្ដីសុខដុមរមនាដ៏ពិសិដ្ឋ ដែលបានចាប់ផ្ដើមរលាយបាត់ទៅ។»

កញ្ញា អប្សរា បានសម្លឹងមើលផែនទីដោយភ្នែកធំៗ រាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាង។ ថ្ពាល់ខ្ពស់របស់នាងបានឡើងបន្តិចដោយភាពរំភើប។ «វិហារនៃប្រាជ្ញាដ៏បន្ទរ! មហាគម្ពីរដ៏មានរស្មីនៃតុល្យភាព! លោកតា តើចំណេះដឹងបែបណាដែលត្រូវបានលាក់នៅក្នុងគម្ពីរនោះ? តើ ពិធីបុណ្យនៃការភ្ញាក់រលឹកឡើងវិញ មានថាមពលអ្វីខ្លះ ហើយតើវាត្រូវបានអនុវត្តដោយរបៀបណា? តើផ្លូវទៅកាន់គិរីខ្សឹបខ្សៀវ មានឧបសគ្គបែបណាខ្លះ?» សំណួរជាច្រើនបានផ្ទុះចេញពីបបូរមាត់របស់នាងដូចជាទឹកធ្លាក់។

នាយ សីហនាទ បានយកចិត្តទុកដាក់លើផែនទី រូបរាងដ៏រឹងមាំរបស់គាត់បានផ្អៀងទៅមុខបន្តិច។ «លោកតា នាយ សីហនាទ នឹងដឹកនាំផ្លូវ។ ឧបសគ្គទាំងអស់ មិនថាជាថ្ម ឬទឹក ឬសត្វសាហាវក្នុងព្រៃ នឹងត្រូវរលាយបាត់ក្រោមការតាំងចិត្តរបស់យើង។ តើមានសញ្ញាណអ្វីខ្លះដែលយើងអាចពឹងផ្អែកដើម្បីស្វែងរកវិហារនោះ? តើមានការការពារបែបណាខ្លះដែលយើងត្រូវរៀបចំ?» ទឹកមុខរបស់គាត់តាំងចិត្តណាស់ ភ្នែកងងឹតរបស់គាត់បញ្ចេញពន្លឺដោយការត្រៀមខ្លួនជាស្រេច។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានញញឹម ស្នាមជ្រួញនៅជ្រុងភ្នែករបស់គាត់កាន់តែជ្រៅ។ «សំណួររបស់កូនទាំងពីរជាប្រភពនៃកម្លាំងរបស់កូន។ កញ្ញា អប្សរា ចំណេះដឹងដែលលាក់នៅក្នុងគម្ពីរនោះ គឺលើសពីពាក្យពេចន៍ដែលខ្ញុំអាចថ្លែងបាន វាជាភាសានៃសកលលោក។ ពិធីបុណ្យនោះគឺជាការតភ្ជាប់ឡើងវិញនូវដួងព្រលឹង ទៅនឹងចង្វាក់នៃភពផែនដី ដែលជាការស្ដារឡើងវិញនូវភាពសុខដុមរមនាពីបុរាណ។ ចំណែកឯឧបសគ្គវិញ នាយ សីហនាទ កូនត្រូវជឿជាក់លើវិចារណញាណរបស់កូន និងកម្លាំងនៃស្មារតីរបស់កូន។ ផ្លូវនឹងលំបាក ប៉ុន្តែរាល់ជំហាននឹងជាមេរៀន។»

«សញ្ញាណរបស់វិហារនោះ នឹងត្រូវបានបង្ហាញដល់អ្នកដែលមានចិត្តបរិសុទ្ធ និងភ្នែកដែលមើលឃើញហួសពីអ្វីដែលភ្នែកធម្មតាអាចមើលឃើញ។ ស្វែងរកដើមឈើបុរាណបំផុត ដែលមានឫសគល់ដុះចេញដូចជាដៃរាប់រយ។ វិហារនោះនឹងលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយវា។ ចូរចងចាំថា កម្លាំងពិតមិនមែនស្ថិតនៅលើសាច់ដុំតែប៉ុណ្ណោះទេ តែស្ថិតនៅលើសេចក្ដីក្លាហាន ភាពប៉ិនប្រសប់ និងការរួបរួមគ្នារបស់កូន។»

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានលើកដៃដ៏ស្ដើងរបស់គាត់ឡើង ហើយប្រទានពរដល់ពួកគេ។ «សូមព្រះអាទិត្យនិងព្រះច័ន្ទដឹកនាំផ្លូវរបស់កូន។ សូមវិញ្ញាណបុរាណនៃដែនដីការពារកូន។ ចូរទៅ កូនអើយ! ទៅបំពេញបេសកកម្មដ៏ពិសិដ្ឋរបស់កូន ដើម្បីស្ដារឡើងវិញនូវភាពសុខដុមរមនា ដែលជាបេះដូងនៃដែនដីយើង។»

កញ្ញា អប្សរា និង នាយ សីហនាទ បានឱនគោរពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ បន្ទាប់មកងើបឡើងវិញដោយទឹកមុខពោរពេញដោយការតាំងចិត្ត។ កញ្ញា អប្សរា ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាងភ្លឺរលោងដោយការរំភើបនិងការរង់ចាំ ត្រៀមខ្លួនដើម្បីស្រូបយកចំណេះដឹងថ្មី។ នាយ សីហនាទ ថ្គាមដ៏រឹងមាំរបស់គាត់បានរឹតបន្តឹង ភ្នែកងងឹតរបស់គាត់បង្ហាញពីការផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងមុតមាំ ត្រៀមខ្លួនដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់ដែលនៅពីមុខគាត់។ ពួកគេទាំងពីរបានបត់ត្រលប់ទៅទ្វារវិញ ជំហានរបស់ពួកគេរឹងមាំនិងពោរពេញដោយគោលបំណង ដោយបន្សល់ទុកនូវព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ តែម្នាក់ឯងក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃវិហារបុរាណ ដោយសម្លឹងមើលទៅទិសដៅដែលពួកគេបានបាត់ខ្លួន។ ការជួបជុំបានបញ្ចប់ ប៉ុន្តែបេសកកម្មបានចាប់ផ្ដើមហើយ។

ក្នុងថ្ងៃមួយដ៏ស្រងូតស្រងាត់ ដែលរុក្ខជាតិទាំងឡាយហាក់អោនលំទោនទទួលយកនូវពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ស្រទន់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានកោះហៅកញ្ញា អប្សរា និងនាយ សីហនាទ ឱ្យមកជួបជុំគ្នានៅក្បែរប្រភពទឹកបុរាណមួយ ដែលជារឿយៗតែងតែជាទីកន្លែងសម្រាប់រំលឹកនូវរឿងរ៉ាវអតីតកាល។ ទឹកមុខរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ដែលឆ្លាក់ជាប់ដោយគតិបណ្ឌិតនៃថ្ងៃលិចរាប់មិនអស់នោះ មានរាងពងក្រពើវែង ល្វឹងល្វើយ និងស្ងប់ស្ងាត់។ ភ្នែករបស់លោក ដែលមានពណ៌បៃតងខ្មៅដូចត្បូងចាស់ ផ្ទុកនូវពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់ និងឈ្លាសវៃ ជាមួយនឹងស្នាមជ្រួញបន្តិចបន្តួចនៅជ្រុងភ្នែក ដែលកើតចេញពីស្នាមញញឹម និងការសង្កេតដោយអត់ធ្មត់ពេញមួយជីវិត។ ច្រមុះដ៏ខ្ពស់ស្រួចរបស់លោកបានផ្តល់នូវភាពថ្លៃថ្នូរដល់ទម្រង់មុខរបស់លោក។ មាត់របស់លោក ដែលជាធម្មតាមានរាងកោងជាស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ និងយល់ដឹង បង្ហាញពីបបូរមាត់ស្តើងដែលនិយាយការពិតដោយថ្នមៗ។ សក់របស់លោក ដែលជាសក់វែងពណ៌ប្រាក់រលើប ត្រូវបានចងយ៉ាងរលុងត្រង់គល់ក ជាមួយនឹងខ្សែក្រវ៉ាត់តូចមួយ ដែលធ្លាក់ចុះមកលើខ្នងរបស់លោក។ កាយវិការរបស់លោកខ្ពស់ស្រឡះ តែមានកម្លាំងដែលកើតចេញពីស្មារតីដ៏មាំមួន មិនមែនសាច់ដុំឡើយ ដោយធ្វើដំណើរប្រកបដោយភាពទន់ភ្លន់ស្ងប់ស្ងាត់ ដូចជាមេព្រៃដ៏ចំណាស់។

ព្រឹទ្ធាចារ្យបានចាប់ផ្តើមពោលពាក្យដោយសំឡេងដ៏ជ្រៅ តែច្បាស់ក្រឡែត «កូនទាំងពីរបានដឹងហើយថា គ្រីស្តាល់បេះដូង គឺជាប្រភពនៃថាមពលដ៏មហិមា ដែលជាបេះដូងនៃនគរយើង។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ លោកតាបាននាំកូនមកទីនេះ ដើម្បីបង្ហាញពីអាថ៌កំបាំងមួយទៀត ដែលជ្រៅជ្រះជាងថាមពលទាំងពួង»។ នាយ សីហនាទ ដែលមានទឹកមុខមាំ និងរាងបួនជ្រុង ដែលបង្ហាញពីស្មារតីម៉ឺងម៉ាត់ ជាមួយនឹងថ្គាមដ៏ច្បាស់លាស់បានងក់ក្បាលដោយគោរព។ ភ្នែករបស់គេ ដែលងងឹត និងឆ្លាតវៃ ផ្ទុកនូវការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាជាងចម្លាក់ម្នាក់ដែលកំពុងសិក្សាពីស្នាដៃបន្ទាប់របស់ខ្លួន។ ច្រមុះដ៏ត្រង់ស្រួចរបស់គេបានបំពេញបន្ថែមនូវទឹកមុខដ៏មុតមាំរបស់គេ។ កញ្ញា អប្សរា មានទឹកមុខរាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ ដែលបញ្ជាក់ពីធម្មជាតិដ៏ភ្លឺថ្លា និងចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់នាង បានសម្លឹងមើលព្រឹទ្ធាចារ្យដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ភ្នែករបស់នាង ដែលធំ និងរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុន ភ្លឺចិញ្ចាចដោយពណ៌បៃតងស្រស់ដូចជាពន្លកថ្មីក្រោយភ្លៀង តែងតែសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង។ ច្រមុះតូចស្រួចបន្តិចរបស់នាងបានផ្តល់នូវភាពទាក់ទាញបែបយុវវ័យ។ បបូរមាត់ពេញទាំងមូលរបស់នាង ដែលមានពណ៌ផ្កាឈូកស្រស់ តែងតែបើកបង្ហាញនូវភាពអស្ចារ្យ ឬការគិតពិចារណា។

ព្រឹទ្ធាចារ្យបន្តទៀតថា «គ្រីស្តាល់បេះដូង មិនមែនត្រឹមតែជាឃ្លាំងថាមពលប៉ុណ្ណោះទេ កូនអើយ ប៉ុន្តែវាជាកញ្ចក់ដ៏ធំ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីរួមរបស់មនុស្សជាតិទាំងមូល។ រាល់ក្តីសង្ឃឹម រាល់ក្តីភ័យខ្លាច រាល់ភាពសុខដុម រាល់ភាពមិនចុះសម្រុង រាល់សកម្មភាពទាំងល្អទាំងអាក្រក់របស់យើង សុទ្ធតែត្រូវបានវាស្រូបយក និងឆ្លុះបញ្ចាំងឡើងវិញ។ ពន្លឺរបស់វា ក៏ប្រែប្រួលទៅតាមសភាពនៃស្មារតីរបស់យើងម្នាក់ៗដែរ»។ សីហនាទងើយឆ្ងល់ ហើយបបូរមាត់ដ៏មាំមួនរបស់គេ ដែលតែងតែញញឹមដោយទំនុកចិត្ត និងស្មោះត្រង់ នៅពេលពិភាក្សាអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់គេ ឥឡូវនេះបានបិទជិត។ កញ្ញា អប្សរា គ្រវីក្បាលបន្តិច សក់របស់នាង ដែលមានពណ៌ខ្មៅរលោងដូចឈើខ្សាច់ ត្រូវបានចងយ៉ាងស្មុគស្មាញជាមួយនឹងសរសៃសូឡាភ្លឺចែងចាំង ដែលបង្កើតជាមកុដមួយ ដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មារបស់នាងជាស្រទាប់ៗ រំលេចនូវពន្លឺស្រាលៗ។ នាងជាមនុស្សដែលមានកម្ពស់មធ្យម រាងស្លីម និងរហ័សរហួន ធ្វើចលនាដោយភាពជាក់លាក់ ដូចជាសត្វព្រៃក្នុងព្រៃ ដែលតែងតែប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះសូរសំឡីស្លឹកឈើ និងខ្យល់។

«ឥឡូវនេះ ដល់ពេលដែលកូនត្រូវទៅទស្សនាវិមានគ្រីស្តាល់ផ្ទាល់ហើយ» ព្រឹទ្ធាចារ្យមានប្រសាសន៍បន្ត។ «ទីនោះ គឺជាកន្លែងដែលគ្រីស្តាល់បេះដូងស្ថិតនៅ។ កូននឹងមានអារម្មណ៍នូវថាមពលដ៏មហិមា ប៉ុន្តែក៏អាចមានអារម្មណ៍នូវអ្វីមួយដែលខុសប្លែកផងដែរ»។ ការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេទៅកាន់វិមានគ្រីស្តាល់គឺវែងឆ្ងាយ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដោយឆ្លងកាត់ព្រៃឈើបុរាណ ដែលមានដើមឈើខ្ពស់ៗចាស់វស្សា រួចបន្តដំណើរទៅកាន់វាលទំនាបដែលមានផ្កាប្លែកៗ រីកស្គុះស្គាយ។ នាយ សីហនាទ ដែលមានកាយវិការមាំមួន និងរឹងមាំ បង្ហាញពីកម្លាំងដ៏រឹងមាំ និងគោលបំណងដ៏មាំមួន បានដើរដោយជំហានដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ ដូចជាអ្នកដែលសាងសង់ និងការពារ។ កញ្ញា អប្សរា បានដើរនៅក្បែរព្រឹទ្ធាចារ្យដោយភាពស្រាលស្រទន់ ដូចជាស្លាបមេអំបៅដែលហើរតាមខ្យល់។ ពួកគេទាំងបីនាក់បានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងអាថ៌កំបាំងដែលលាក់កំបាំងជាយូរមកហើយ។

នៅពេលដែលពួកគេទៅដល់ច្រកទ្វារវិមានគ្រីស្តាល់ អារម្មណ៍មួយបានផុសឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ វិមាននោះខ្ពស់ត្រដែត ធ្វើពីគ្រីស្តាល់ច្បាស់ថ្លា មានរាងស្មុគស្មាញដូចជាផ្កាឈូកធំមួយ ដែលបញ្ចេញពន្លឺរំលេចពណ៌រាប់ពាន់ចេញពីផ្ទៃរបស់វា។ អារម្មណ៍នៃថាមពលដ៏មហិមា បានហូរចូលមកក្នុងខ្លួនពួកគេភ្លាមៗ ធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ពួកគេលោតញាប់ និងស្មារតីរបស់ពួកគេរីកធំធាត់។ វាជាថាមពលដ៏បរិសុទ្ធ ដ៏ខ្លាំងក្លា និងជាថាមពលដែលចិញ្ចឹមជីវិត ដែលហាក់ដូចជាដកដង្ហើមជាមួយនឹងចង្វាក់នៃសកលលោក។ កញ្ញា អប្សរា ភ្នែកធំៗរបស់នាងភ្លឺចិញ្ចាចដោយពណ៌បៃតងស្រស់ នាងបានលើកដៃឡើងហាក់ចង់ប៉ះនឹងខ្យល់អាកាសដែលពោរពេញដោយថាមពលនោះ។ នាយ សីហនាទ ក៏មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងចំពោះថាមពលដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកនេះ។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេបោះជំហានចូលទៅខាងក្នុង ការយល់ឃើញថ្មីមួយក៏កើតមានឡើង។ លើសពីភាពភ្លឺថ្លាដ៏អស្ចារ្យ និងថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លា ក៏មានភាពស្រអាប់ដ៏ស្រទន់មួយ ដែលហាក់ដូចជាគ្របដណ្ដប់លើវិមានទាំងមូល។ វាមិនមែនជាភាពងងឹតទេ តែជាពន្លឺដែលខ្វះខាតនូវភាពពេញលេញ ភាពរស់រវើក ឬភាពបរិសុទ្ធ។ វាដូចជាពន្លឺព្រះច័ន្ទនៅពេលរាត្រី ដែលត្រូវបានបាំងបិទដោយស្រមោលស្តើងៗ។ កញ្ញា អប្សរា នាងជាមនុស្សដែលមានកម្ពស់មធ្យម រាងស្លីម និងរហ័សរហួន ដោយធ្វើចលនាដោយភាពជាក់លាក់ ដូចជាសត្វព្រៃក្នុងព្រៃ នាងបានសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយភ្នែកធំៗរបស់នាង។ នាងជាអ្នកដំបូងដែលបង្ហាញពីការសង្ស័យ។ «លោកតា… ហេតុអ្វីបានជាពន្លឺរបស់វាហាក់ដូចជាមិនសូវភ្លឺចែងចាំង ដូចអ្វីដែលលោកតាបានពណ៌នា?» នាងសួរដោយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលបបូរមាត់ពេញរបស់នាង ដែលមានពណ៌ផ្កាឈូកស្រស់ ត្រូវបានបើកបង្ហាញនូវភាពអស្ចារ្យ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ទឹកមុខរបស់លោកដែលមានរាងពងក្រពើវែង ស្ងប់ស្ងាត់ បានឆ្លើយដោយសំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ថា «នោះហើយជាអ្វីដែលលោកតាបាននិយាយ កូនអើយ។ គ្រីស្តាល់នេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីរួមរបស់មនុស្សជាតិ។ ភាពស្រអាប់ដែលកូនមើលឃើញ គឺជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពចលាចលក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស។ វាជាស្រមោលនៃជម្លោះ ការច្រណែន ការស្អប់ខ្ពើម និងភាពព្រងើយកន្តើយ ដែលរុំព័ទ្ធដួងចិត្តមនុស្ស»។ នាយ សីហនាទ ទឹកមុខមាំ និងរាងបួនជ្រុងរបស់គេបានបង្ហាញពីការគិតយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ភ្នែកងងឹត និងឆ្លាតវៃរបស់គេ ផ្ទុកនូវការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង បានសម្លឹងមើលគ្រីស្តាល់ហាក់ដូចជាកំពុងព្យាយាមមើលឱ្យទម្លុះស្រទាប់នៃភាពស្រអាប់ ដើម្បីយល់ពីជម្រៅនៃអាថ៌កំបាំងរបស់វា។

«តើនេះមានន័យថា មនុស្សជាតិកំពុងបាត់បង់ភាពភ្លឺស្វាងខាងក្នុងរបស់ខ្លួនមែនទេ?» កញ្ញា អប្សរា សួរដោយភាពតក់ស្លុតបន្តិច។ នាងជាមនុស្សដែលមានកម្ពស់មធ្យម រាងស្លីម និងរហ័សរហួន នាងបានដកដង្ហើមធំ។ សក់របស់នាង ដែលមានពណ៌ខ្មៅរលោង ត្រូវបានចងយ៉ាងស្មុគស្មាញ ជាមួយនឹងសរសៃសូឡាភ្លឺចែងចាំង។ ព្រឹទ្ធាចារ្យងក់ក្បាល។ «មិនមែនបាត់បង់ទាំងស្រុងនោះទេ កូនអើយ តែវាត្រូវបានគ្របដណ្តប់ទៅវិញ។ ភាពភ្លឺស្វាងនៅតែមាន តែត្រូវការពន្លឺថ្មីដើម្បីរំលេចវាឡើងវិញ។ ថាមពលនៃគ្រីស្តាល់បេះដូងនេះនៅតែរឹងមាំ ប៉ុន្តែទិដ្ឋភាពនៃការឆ្លុះបញ្ចាំងរបស់វាបង្ហាញថា យើងត្រូវតែដាស់ស្មារតីរបស់យើងឡើងវិញ»។ លោកបានបន្តថា «វាជាភារកិច្ចរបស់យើងក្នុងការស្វែងរកតុល្យភាពឡើងវិញ ក្នុងការបណ្តុះបណ្តាលសេចក្តីស្រឡាញ់ ការយល់ដឹង និងសាមគ្គីភាព ដើម្បីឱ្យគ្រីស្តាល់នេះអាចបញ្ចេញពន្លឺពេញលេញរបស់វាបានម្តងទៀត»។

នាយ សីហនាទ ទឹកមុខមាំរបស់គេបានបង្ហាញពីការប្តេជ្ញាចិត្ត។ គេមានកាយវិការមាំមួន និងរឹងមាំ បង្ហាញពីកម្លាំងដ៏រឹងមាំ និងគោលបំណងដ៏មាំមួន។ បបូរមាត់ដ៏មាំមួនរបស់គេបានបើកឡើង «តើយើងអាចធ្វើអ្វីបានលោកតា? តើយើងអាចកសាង ឬបង្កើតអ្វីមួយដើម្បីជួយស្តារពន្លឺនេះឡើងវិញបានទេ?» ភ្នែកងងឹត និងឆ្លាតវៃរបស់គេ ផ្ទុកនូវការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង តែងតែរមែងបញ្ចេញនូវពន្លឺនៃចក្ខុវិស័យ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យងក់ក្បាលដោយស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់។ «កូន សីហនាទ កូនគិតតែពីការកសាង។ ប៉ុន្តែពេលខ្លះ ការកសាងដ៏ធំបំផុត គឺការកសាងស្មារតីផ្ទាល់ខ្លួនយើង និងស្មារតីនៃសហគមន៍យើង»។

កញ្ញា អប្សរា ដែលមានទឹកមុខរាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ បានសម្លឹងមើលគ្រីស្តាល់ម្តងទៀត។ ភ្នែកធំៗរបស់នាងភ្លឺចិញ្ចាចដោយពណ៌បៃតងស្រស់។ នាងចាប់ផ្តើមយល់។ «ដូច្នេះ គ្រីស្តាល់នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាប្រភពថាមពលប៉ុណ្ណោះទេ តែជាការរំលឹក ជាការព្រមាន និងជាការណែនាំផងដែរ។ វាប្រាប់យើងពីកន្លែងដែលយើងឈរក្នុងនាមជាមនុស្សជាតិ»។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ សក់របស់លោក ដែលជាសក់វែងពណ៌ប្រាក់រលើប បានឆ្លើយថា «ពិតណាស់កូនអើយ។ គ្រីស្តាល់បេះដូងនេះជាបេះដូងរបស់ពិភពលោកយើង ប៉ុន្តែបេះដូងពិតប្រាកដរបស់វាស្ថិតនៅក្នុងបេះដូងរបស់មនុស្សគ្រប់រូប។ ដរាបណាបេះដូងមនុស្សនៅតែពោរពេញដោយសេចក្តីល្អ និងសេចក្តីមេត្តា នោះពន្លឺរបស់វានឹងនៅតែអាចរំលេចឡើងវិញបានជានិច្ច»។

ព្រឹទ្ធាចារ្យបន្តទៀតថា «យើងត្រូវបង្រៀនឱ្យមនុស្សរៀនពីរបៀបស្តាប់សំឡេងបេះដូងរបស់ពួកគេ រៀនពីរបៀបភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមកដោយការយល់ដឹង និងការអាណិតអាសូរ។ កាលណាយើងអាចបង្រួបបង្រួមស្មារតីរួមរបស់យើង ឱ្យមានភាពសុខដុមរមនាឡើងវិញបាន នោះពន្លឺនៃគ្រីស្តាល់បេះដូងនឹងបញ្ចេញរស្មីពេញលេញដូចដើម។ នេះមិនមែនជាការងាររបស់បុគ្គលណាមួយឡើយ ប៉ុន្តែជាការងាររបស់មនុស្សជាតិទាំងមូល។ ពួកកូនទាំងពីរ គឺជានិមិត្តរូបនៃក្តីសង្ឃឹមនេះ ជាមួយនឹងភាពរឹងមាំរបស់ សីហនាទ និងភាពរសើបរបស់ អប្សរា កូនត្រូវដឹកនាំផ្លូវទៅកាន់ភាពភ្លឺស្វាងជាថ្មី»។

ពួកគេបានឈរនៅទីនោះមួយសន្ទុះ ក្រោមពន្លឺដ៏ស្រអាប់នៃគ្រីស្តាល់ ដែលជាភស្តុតាងដ៏ស្ងៀមស្ងាត់នៃជោគវាសនារបស់មនុស្សជាតិ។ នាយ សីហនាទ បានក្រឡេកមើលដៃរបស់គេ ហាក់ដូចជាមើលឃើញពីបន្ទុកនៃទំនួលខុសត្រូវដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដែលទម្លាក់មកលើស្មារបស់គេ។ កញ្ញា អប្សរា បានដាក់ដៃលើទ្រូងរបស់នាង ហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍នូវចង្វាក់នៃបេះដូងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាង ដែលឥឡូវនេះត្រូវបានភ្ជាប់ទៅនឹងបេះដូងរបស់មនុស្សជាតិទាំងអស់។ សម្រាប់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ លោកគ្រាន់តែឈរដោយស្ងប់ស្ងាត់ ភ្នែករបស់លោក ដែលមានពណ៌បៃតងខ្មៅដូចត្បូងចាស់ ផ្ទុកនូវពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់ និងឈ្លាសវៃ ដោយមានស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់មួយលេចឡើងនៅលើបបូរមាត់ស្តើងរបស់លោក។ អាថ៌កំបាំងនៃគ្រីស្តាល់បេះដូង ឥឡូវនេះបានបង្ហាញឱ្យឃើញហើយ ហើយវាគឺជាអាថ៌កំបាំងដែលមិនត្រឹមតែទាមទារនូវថាមពលខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏ជ្រាលជ្រៅពីខាងក្នុងផងដែរ។

ថ្ងៃនោះ បានក្លាយជាថ្ងៃដែលមិនអាចបំភ្លេចបានសម្រាប់ពួកគេទាំងបី។ ការយល់ដឹងអំពីគ្រីស្តាល់បេះដូង បានបើកទំព័រថ្មីមួយនៅក្នុងដំណើរជីវិតរបស់ពួកគេ។ វាជាការយល់ដឹងដែលហួសពីដែនកំណត់នៃថាមពលរូបវន្ត ហើយបានឈានចូលទៅក្នុងអាណាចក្រនៃស្មារតី និងជោគវាសនារបស់មនុស្ស។ ពន្លឺដ៏ស្រអាប់នៃគ្រីស្តាល់ មិនមែនជាសញ្ញានៃការបរាជ័យនោះទេ ប៉ុន្តែជាការអំពាវនាវមួយ ជាការរំលឹកថា សក្តានុពលពេញលេញនៃមនុស្សជាតិកំពុងរង់ចាំការដាស់តឿន។ ពួកគេបានចាកចេញពីវិមានគ្រីស្តាល់ ដោយមានបេះដូងពោរពេញដោយគោលបំណងថ្មី និងការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីតួនាទីរបស់ពួកគេក្នុងការស្វែងរកពន្លឺដែលបាត់បង់នោះ។ ដំណើរដ៏ពិតប្រាកដទើបតែចាប់ផ្តើម។

នៅចំកណ្តាលរូងភ្នំអាថ៌កំបាំង ដែលពន្លឺធម្មជាតិមិនអាចជ្រៀតជ្រែកបាន មានតែពន្លឺរស្មីស្រាលៗនៃគ្រីស្តាល់បេះដូងប៉ុណ្ណោះ ដែលចាំងបំភ្លឺទីកន្លែងដ៏សក្ការៈនេះ។ គ្រីស្តាល់នោះ ធំសម្បើម ស្រស់ស្អាតដូចបេះដូងទេវតា ដែលធ្លាប់ចាំងពន្លឺរំលេចពណ៌រាប់ពាន់ ឥឡូវនេះបែរជាបញ្ចេញពន្លឺមួយស្រាលៗល្វើយៗ ស្ទើរតែរលត់ទៅហើយ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ, កញ្ញា អប្សរា, និង នាយ សីហនាទ បានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅជុំវិញត្បូងដ៏ពិសិដ្ឋនេះ ដោយអារម្មណ៍មមៃ និងក្តីបារម្ភចាក់ស្រេះ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើស្រទន់ ផូរផង់ដោយគតិបណ្ឌិតរាប់សិបរដូវកាលនៃព្រះអាទិត្យអស្ដង្គត បានឈរស្ងៀមស្ងាត់។ ភ្នែកជ្រៅរបស់លោក ដែលមានពណ៌បៃតងដូចត្បូងថ្មចាស់ មានពន្លឺទន់ភ្លន់ លាតត្រដាងនូវភាពយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅ ជាពិសេសនៅត្រង់កន្ទុយភ្នែកដែលមានស្នាមជ្រួញបន្តិចបន្តួច ដោយសារស្នាមញញឹម និងការសង្កេតដោយអត់ធ្មត់អស់មួយជីវិត។ ច្រមុះលោក ដែលលេចធ្លោ មានលក្ខណៈដូចឥន្ទ្រី បានផ្តល់ភាពថ្លៃថ្នូរដល់ទម្រង់មុខរបស់លោក។ បបូរមាត់ស្តើងរបស់លោក ដែលជាធម្មតាមានស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ បានបើកថ្លែងព្រះបន្ទូលតិចៗទៅកាន់អ្នកទាំងពីរ។ សក់របស់លោក ដែលជាសរសៃសរលើយដូចស្បៃមេឃា ត្រូវបានចងយ៉ាងរលុងនៅកញ្ចឹងក ដោយខ្សែធម្មតាៗ បានធ្លាក់ចុះមកដល់ខ្នងរបស់លោក។ រូបរាងកាយរបស់លោកខ្ពស់ស្រឡះ តែមានកម្លាំងដែលកើតចេញពីស្មារតីដ៏មោះមុត មិនមែនសាច់ដុំនោះឡើយ ហើយលោកក៏បានបោះជំហានយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ដូចជាបុព្វបុរសព្រៃភ្នំដើរយ៉ាងសម្ងាត់។

លោកបានថ្លែងដោយសំឡេងដ៏ស្ងប់ថា៖ «ពន្លឺនៃគ្រីស្តាល់នេះ ឥឡូវកាន់តែស្រអាប់ទៅហើយ… កាន់តែស្រអាប់ទៅៗ។ ការព្យាករណ៍បុរាណ បានចែងទុកថា នៅពេលបេះដូងនៃភពផែនដីចាប់ផ្តើមចុះខ្សោយ នោះសញ្ញានឹងលេចឡើងតាមរយៈការស្រអាប់នៃគ្រីស្តាល់នេះ។ បើពន្លឺរលត់ នោះសង្ឃឹមនឹងរលាយទៅជាមួយដែរ។ យើងត្រូវស្វែងយល់ពីមូលហេតុពិតប្រាកដ បើពុំនោះទេ ទុក្ខធំនឹងកើតឡើង»។ ទឹកមុខរបស់លោកបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីការព្រួយបារម្ភ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់លោកនៅតែរក្សាបាននូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាដដែល។

កញ្ញា អប្សរា ដែលមានផ្ទៃមុខរាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ព័ទ្ធជុំវិញដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ ដែលបញ្ជាក់ពីធម្មជាតិដ៏ឆ្លាតវៃរបស់នាង បានលុតជង្គង់ចុះថ្នមៗនៅក្បែរគ្រីស្តាល់។ ភ្នែកធំៗរាងផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាង បានភ្លឺចែងចាំងដោយពណ៌បៃតងស្រស់ដូចពន្លកថ្មីក្រោយភ្លៀង តែងតែស្ទាបស្ទង់បរិស្ថានជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឮដ៏មុតស្រួច។ ច្រមុះតូចស្រួចបន្តិចរបស់នាង បានផ្តល់នូវភាពទាក់ទាញបែបយុវវ័យ។ បបូរមាត់របស់នាងពេញលេញដូចផ្កាកុលាប តែងតែបើកបន្តិចដោយការងឿងឆ្ងល់ ឬសូរស័ព្ទគិតគូរតិចៗ។ សក់របស់នាង ដែលមានពណ៌ខ្មៅរលោងដូចឈើខ្សាច់ ត្រូវបានចងយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាមួយនឹងសរសៃសូត្រពន្លឺព្រះអាទិត្យ បង្កើតបានជាមកុដមួយដ៏ស្រស់ស្អាតដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មា។ នាងមានកម្ពស់ល្មម ស្រឡូន រៀវទន់ល្មើយ ធ្វើចលនាយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ដូចសត្វព្រៃក្នុងព្រៃតែងតែយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសំឡេងស្លឹកឈើ និងខ្យល់រំហើយ។

នាងបានលូកដៃទៅប៉ះថ្នមៗលើរុក្ខជាតិដែលដុះព័ទ្ធជុំវិញគ្រីស្តាល់។ រុក្ខជាតិទាំងនោះធ្លាប់តែមានពណ៌បៃតងស្រស់ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ស្លឹករបស់វាបានប្រែជាលឿងស្ងួត ហើយមានខ្លះទៀតបានប្រែជាពណ៌ត្នោតឆេះខ្មៅ ដូចជាត្រូវរលាកដោយកម្ដៅដែលមើលមិនឃើញ។ នាងបានកត់សម្គាល់ពីភាពប្រែប្រួលនៃក្លិនដី ដែលធ្លាប់តែក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ដោយជីវិត ឥឡូវនេះបែរជាមានក្លិនឈួលបន្តិច ដែលបង្ហាញពីភាពមិនប្រក្រតី។ ដើមឈើតូចៗដែលធ្លាប់តែលូតលាស់យ៉ាងរហ័ស ឥឡូវនេះមានលម្អងផ្កាដែលមិនរីក ហើយត្របកផ្កាទាំងនោះក៏ស្វិតងាប់មុនពេលបានរីកពេញលេញ។

«ព្រឹទ្ធាចារ្យអើយ…» នាងនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់។ «ធម្មជាតិកំពុងយំ។ រុក្ខជាតិនៅជុំវិញគ្រីស្តាល់នេះ កំពុងតែបង្ហាញសញ្ញានៃការចុះខ្សោយយ៉ាងខ្លាំង។ ទឹកសន្សើមដែលធ្លាប់តែស្រក់ចុះពីស្លឹកឈើ ឥឡូវនេះបែរជាស្ងួតហួតហែង។ កម្លាំងជីវិតរបស់វា ហាក់ដូចជាត្រូវបានបឺតជញ្ជក់ចេញ ទុកឱ្យនៅសល់តែភាពទទេរស្ងាត់។ នេះជាសញ្ញាបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា គ្រីស្តាល់នេះ គឺបេះដូងនៃភពផែនដី កំពុងតែរងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។ រុក្ខជាតិទាំងនេះ គឺជារង្វាស់ជីវិតរបស់យើង។ បើវាស្លាប់ នោះយើងក៏នឹងជិតផុតពូជដែរ។» ភ្នែកបៃតងរបស់នាងសម្លឹងទៅគ្រីស្តាល់ដោយក្តីអាណិត។

នាយ សីហនាទ ដែលមានផ្ទៃមុខរឹងមាំរាងបួនជ្រុង បង្ហាញពីស្មារតីដ៏មុតមាំរបស់លោក ជាមួយនឹងថ្គាមដែលកំណត់ច្បាស់លាស់ បានឈរនៅម្ខាងទៀតនៃគ្រីស្តាល់។ ភ្នែកខ្មៅស្រអាប់ដ៏ឆ្លាតវៃរបស់លោក មានការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាជាងចម្លាក់ម្នាក់កំពុងសិក្សាពីស្នាដៃបន្ទាប់របស់គាត់ តែងតែមានពន្លឺចែងចាំងនៃចក្ខុវិស័យ។ ច្រមុះត្រង់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់លោក បំពេញបន្ថែមនូវទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់លោក។ បបូរមាត់របស់លោករឹងមាំ មានគែមច្បាស់លាស់ ហើយឆាប់ញញឹមដោយទំនុកចិត្ត និងស្មោះត្រង់ នៅពេលពិភាក្សាអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់លោក។ សក់របស់លោកក្រាស់ខ្មៅដូចដីមានជីជាតិ ត្រូវបានរៀបចំជារលកខ្លីៗយ៉ាងស្អាត ព័ទ្ធជុំវិញផ្ទៃមុខរបស់លោក ជួនកាលត្រូវបានចងដោយខ្សែរុំស្តើងសម្រាប់ប្រើប្រាស់។ រូបរាងកាយរបស់លោកមានលក្ខណៈរឹងមាំ និងមានកម្លាំង ដែលបញ្ចេញនូវភាពរឹងមាំ និងអារម្មណ៍នៃគោលបំណងដ៏រឹងមាំ ដើរយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដូចអ្នកសាងសង់និងការពារ។

លោកបានលើកឧបករណ៍បុរាណមួយ ដែលមានរាងមូលតូច ធ្វើពីលោហៈធាតុចម្លែក ហើយចាប់ផ្តើមស្ទាបស្ទង់បរិវេណជុំវិញគ្រីស្តាល់។ ឧបករណ៍នោះបានបញ្ចេញសំឡេងញ័រតិចៗ បង្ហាញពីការរំខាននៃថាមពល។

«ព្រឹទ្ធាចារ្យ… កញ្ញា…» សីហនាទ និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ ដោយមានការព្រួយបារម្ភច្បាស់លាស់នៅក្នុងភ្នែកខ្មៅរបស់លោក។ «លំហូរថាមពលនៅទីនេះ គឺមិនទៀងទាត់ឡើយ។ ខ្ញុំរកឃើញនូវភាពមិនប្រក្រតីជាច្រើន។ វាដូចជាទន្លេដែលធ្លាប់តែហូរយ៉ាងរលូន ឥឡូវនេះបែរជាមានកំណកកករស្ទះស្ទើរគ្រប់ទីកន្លែង។ ថាមពលដែលគួរតែចិញ្ចឹមជីវិតទាំងអស់ កំពុងតែហូរខុសប្រក្រតី ជួនកាលខ្លាំងពេក ជួនកាលខ្សោយពេក ហើយខ្លះទៀតបែរជាបាត់បង់ទៅវិញ។ វាដូចជាគ្រីស្តាល់នេះ កំពុងតែដកដង្ហើមដោយការលំបាក ពិបាកនឹងរក្សាលំនឹង។» គាត់បានចង្អុលទៅចំណុចជាច្រើននៅលើគ្រីស្តាល់ដោយឧបករណ៍របស់គាត់ ដែលបង្ហាញពីកម្រិតថាមពលដែលផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង។ «កម្លាំងដែលធ្លាប់តែផ្សារភ្ជាប់គ្នាទៅវិញទៅមក ឥឡូវនេះបែរជាបែកបាក់គ្នា ហើយបង្កើតជាចន្លោះប្រហោង អាចធ្វើឲ្យគ្រីស្តាល់នេះមិនអាចទ្រទ្រង់ខ្លួនឯងបានយូរអង្វែងឡើយ។» ថ្គាមដែលកំណត់ច្បាស់លាស់របស់គាត់បានរឹតបន្តឹង បង្ហាញពីការតាំងចិត្តដ៏ជ្រាលជ្រៅ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានងក់ក្បាលយឺតៗ ភ្នែកជ្រៅរបស់លោក បានសម្លឹងឆ្លាស់គ្នារវាងកញ្ញា អប្សរា និងនាយ សីហនាទ។ លោកបានដាក់ដៃម្ខាងលើស្មារបស់អប្សរា ដៃម្ខាងទៀតលើស្មារបស់សីហនាទ។

«អ្វីដែលអ្នកទាំងពីរបានរកឃើញ គឺស្របគ្នាយ៉ាងឥតខ្ចោះទៅនឹងការព្យាករណ៍បុរាណ ដែលបាននិយាយពី “ពន្លឺដែលរលត់”។» បបូរមាត់ស្តើងរបស់លោក បានបើកថ្លែងព្រះបន្ទូលតិចៗ «ធម្មជាតិកំពុងស្រែកយំ ហើយថាមពលកំពុងរលំរលាយ។ នេះបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា បេះដូងនៃភពផែនដី គឺគ្រីស្តាល់នេះ កំពុងតែប្រឈមនឹងការគំរាមកំហែងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ វាជាសញ្ញាព្រមានមួយ ដែលទាមទារឱ្យយើងចាត់វិធានការជាបន្ទាន់។ ជីវិតនៅលើភពផែនដី គឺពឹងផ្អែកលើតុល្យភាពដ៏ផុយស្រួយនេះ។»

ការរកឃើញរបស់កញ្ញា អប្សរា អំពីការចុះខ្សោយនៃរុក្ខជាតិ និងការផ្លាស់ប្តូរនៃដី បានបង្ហាញពីផលប៉ះពាល់ផ្ទាល់ទៅលើជីវិតរមែងស្លាប់ ខណៈដែលការរកឃើញរបស់នាយ សីហនាទ អំពីភាពមិនប្រក្រតីនៃលំហូរថាមពល បានបង្ហាញពីបញ្ហាឫសគល់ដែលមើលមិនឃើញ ប៉ុន្តែជាគ្រឹះទ្រទ្រង់ដល់អត្ថិភាព។ អ្នកទាំងពីរបាននាំយកភស្តុតាងដ៏រឹងមាំ ដែលបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីភាពអាសន្ន។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ មិនបានភ្ញាក់ផ្អើលទេ ព្រោះការព្យាករណ៍បានចែងច្បាស់ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់ដែលកើតចេញពីការបញ្ជាក់នេះ បានធ្វើឱ្យស្នាមជ្រួញនៅជុំវិញភ្នែករបស់លោក កាន់តែជ្រៅទៅៗ។ សំឡេងដ៏ស្ងប់របស់លោក បានបន្តថា៖ «យើងបានដឹងការពិតហើយ។ ឥឡូវនេះ សំណួរគឺ តើយើងត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ដើម្បីជួយសង្គ្រោះបេះដូងនេះ? ផ្លូវនៅខាងមុខ គឺពោរពេញដោយឧបសគ្គ ប៉ុន្តែយើងត្រូវតែដើរទៅមុខ ដ្បិតវាជាវាសនារបស់យើង។» ពន្លឺខ្សោយនៃគ្រីស្តាល់បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់អ្នកទាំងបី ដែលបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងជោគវាសនាដែលមិនច្បាស់លាស់។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ជ្រាលជ្រៅបានសាយភាយនៅក្នុងរូងភ្នំ ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយភាពស្ងប់ស្ងាត់នោះ គឺជាសំឡេងនៃក្តីសង្ឃឹម និងការតាំងចិត្តយ៉ាងមុតមាំ។

ក្រោម​ពន្លឺ​ខែ​រាត្រី​ដ៏​សុខសាន្ត​ដែល​ចាំង​ជះ​តាម​ចន្លោះ​មែក​រុក្ខជាតិ​យ៉ាង​អស្ចារ្យ​ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ ជាតិរះ​ ដែល​មាន​ផ្ទៃ​មុខ​រាង​ពង​ក្រពើ​ដ៏​វែង​ឆ្លាក់​ដោយ​គតិបណ្ឌិត​នៃ​ព្រះអាទិត្យ​រាប់​មិន​អស់​ ហើយ​មាន​ភ្នែក​ជ្រៅ​ពណ៌​បៃតង​ថ្លា​ដូច​ត្បូង​ថ្ម​បុរាណ​ បាន​ដឹកនាំ​យុវជន​ទាំង​ពីរ​ឆ្ពោះ​ទៅកាន់​បេះដូង​នៃ​អាថ៌កំបាំង​ដែល​លាក់​កំបាំង​តាំង​ពី​បុរាណកាល​។​ លោក​បាន​បោះ​ជំហាន​យ៉ាង​ស្ងៀមស្ងាត់​ ប្រកប​ដោយ​ឥរិយាបថ​ដ៏​ប្រណិត​ដូច​មេ​ព្រៃ​បុរាណ​ ដែល​ដឹង​ផ្លូវ​គ្រប់​មែក​ធាង​ និង​រាល់​សំឡេង​ខ្សឹបខ្សៀវ​នៃ​ធម្មជាតិ​។​ នាយ​ សីហនាទ​ ដែល​មាន​ផ្ទៃ​មុខ​ការ៉េ​ដ៏​មាំមួន​ និង​ភ្នែក​ងងឹត​ប្រកប​ដោយ​បញ្ញា​ដូច​ជាង​ចម្លាក់​សិក្សា​ស្នាដៃ​របស់​ខ្លួន​ បាន​ដើរ​តាម​ពីក្រោយ​យ៉ាង​ស្មោះត្រង់​ ដោយ​មាន​កម្លាំង​កាយ​មាំមួន​ និង​អារម្មណ៍​ប្ដូរ​ផ្ដាច់​ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​ស្មារតី​អ្នក​សាងសង់​។​ រីឯ​ កញ្ញា​ អប្សរា​ ដែល​មាន​ផ្ទៃ​មុខ​រាង​បេះដូង​ដ៏​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ​ និង​ភ្នែក​ធំ​រាង​ផ្លែ​អាល់ម៉ុង​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ដោយ​ពណ៌​បៃតង​ស្រស់​ដូច​ពន្លក​ថ្មី​ក្រោយ​ភ្លៀង​ បាន​បោះ​ជំហាន​យ៉ាង​ស្រាល​ និង​រហ័សរហួន​ ប្រៀប​ដូច​សត្វ​ព្រៃ​តូច​ ដែល​តែង​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​រាល់​ការ​រំកិល​នៃ​ស្លឹកឈើ​ និង​រាល់​សំឡេង​ខ្យល់​បក់​។​ សក់​ពណ៌​ខ្មៅ​រលោង​របស់​នាង​ត្រូវ​បាន​ចង​ជា​ផ្នួង​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​ជាមួយ​សរសៃ​អុបទិក​ដែល​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ស្រាលៗ​។

ផ្លូវ​លំ​ដ៏​តូច​ចង្អៀត​មួយ​ដែល​កម្រ​មាន​មនុស្ស​ជាន់​ បាន​នាំ​ពួកគេ​ទៅ​កាន់​ច្រក​ចូល​រូងភ្នំ​មួយ​ ដែល​លាក់​បាំង​ដោយ​វល្លិ៍​បុរាណ​ដ៏​ក្រាស់​។​ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​បាន​លើក​វល្លិ៍​ចេញ​ដោយ​ថ្នមៗ​ បើក​បង្ហាញ​នូវ​ច្រក​ទ្វារ​ថ្ម​ចាស់​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​អក្សរ​ឆ្លាក់​បុរាណ​ដែល​ស្ទើរ​រលុប​។​ ពេល​ចូល​ទៅ​ខាង​ក្នុង​ អាកាសធាតុ​បាន​ប្រែប្រួល​ភ្លាមៗ​ ក្លាយជា​ត្រជាក់​ស្រស់​ថ្លា​ ឆ្ងាយ​ពី​កម្ដៅ​ព្រៃឈើ​ខាងក្រៅ​។​ ក្លិន​ដី​និង​ធូលី​គម្ពីរ​បុរាណ​បាន​សាយភាយ​ក្នុង​ខ្យល់​ បង្កើត​បរិយាកាស​ដ៏​ស្ងប់ស្ងាត់​និង​ពិសិដ្ឋ​។​ នេះ​ជា​បណ្ណាល័យ​សម្ងាត់​ដែល​លាក់​ទុក​អស់​រាប់​ពាន់​ឆ្នាំ​ ជា​ឃ្លាំង​នៃ​គម្ពីរ​ស្លឹករឹត​ដែល​តម្រៀប​គ្នា​យ៉ាង​មាន​របៀបរៀបរយ​លើ​ធ្នើរ​ឈើ​រលួយ​ពណ៌​ខ្មៅ​។​ ពន្លឺ​តិចៗ​ពី​ចង្កៀង​ប្រេង​បុរាណ​បាន​ចាំង​ជះ​លើ​ជញ្ជាំង​ឆ្លាក់​រឿងរ៉ាវ​ដែល​លាក់​ទុក​យ៉ាង​យូរ​។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ ជាតិរះ​ បាន​លូក​ដៃ​ទៅ​កាន់​ធ្នើរ​ខ្ពស់​មួយ​ ដោយ​ជ្រើសរើស​យក​គម្ពីរ​មួយ​យ៉ាង​ប្រុងប្រយ័ត្ន​ ដែល​មាន​ខ្សែ​អំបោះ​ពណ៌​មាស​ចង​ភ្ជាប់​។​ ពេល​លោក​កាន់​គម្ពីរ​នោះ​ ភ្នែក​ពណ៌​បៃតង​ថ្លា​ដូច​ត្បូង​ថ្ម​បុរាណ​របស់​លោក​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​នូវ​អនុស្សាវរីយ៍​ដ៏​ជ្រាលជ្រៅ​។​ លោក​បាន​ហុច​គម្ពីរ​នោះ​ទៅ​នាយ​ សីហនាទ​ ដែល​មាន​ភ្នែក​ងងឹត​ប្រកប​ដោយ​បញ្ញា​ភ្លាម​នោះ​ក៏​សម្លឹង​ទៅ​លើ​គម្ពីរ​នោះ​ដោយ​ការ​គោរព​។​ «នេះ​ជា​ទំព័រ​ដំបូង​នៃ​ទេពសូរ្យវិមាន​ ជា​ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​កសាង​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដែល​បាន​ចាប់ផ្ដើម​តាំង​ពី​បុរាណកាល​បំផុត​»​ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​បាន​មាន​បន្ទូល​ដោយ​សំឡេង​ខ្សឹប​ដ៏​ស្ងប់ស្ងាត់​ពី​បបូរមាត់​ស្តើង​របស់​លោក​។​ កញ្ញា​ អប្សរា​ ដែល​មាន​ភ្នែក​ធំ​រាង​ផ្លែ​អាល់ម៉ុង​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ដោយ​ពណ៌​បៃតង​ស្រស់​ មិន​អាច​លាក់​បាំង​នូវ​ភាព​ភ្ញាក់ផ្អើល​របស់​នាង​បាន​ឡើយ​ ហើយ​បបូរមាត់​ពណ៌​ផ្កា​កុលាប​ដ៏​ពេញ​លេញ​របស់​នាង​ក៏​បែក​ចេញ​បន្តិច​ ដោយ​បង្ហាញ​ពី​ភាព​អស្ចារ្យ​។

នាយ​ សីហនាទ​ បាន​បើក​គម្ពីរ​ស្លឹករឹត​យ៉ាង​ថ្នមៗ​ ដោយ​មាន​ការ​ប្រុងប្រយ័ត្ន​ខ្ពស់​ដូច​កំពុង​ប៉ះពាល់​នឹង​ព្រលឹង​នៃ​បុព្វបុរស​។​ អក្សរ​ខ្មែរ​បុរាណ​បាន​លេចឡើង​លើ​ស្លឹករឹត​ពណ៌​លឿង​ចាស់​ ដែល​បាន​សរសេរ​ដោយ​ភាព​ប៉ិនប្រសប់​និង​ភាព​ពិសិដ្ឋ​។​ ភ្នែក​ងងឹត​ប្រកប​ដោយ​បញ្ញា​របស់​លោក​បាន​ធ្វើការ​ស្កេន​យ៉ាង​លឿន​លើ​ពាក្យ​ពេចន៍​ទាំង​នោះ​ ខណៈ​កញ្ញា​ អប្សរា​ បាន​លូក​ខ្លួន​មក​ជិត​ដោយ​ភាព​អន្ទះសា​។​ «កាលពី​បឋមកាល​នៃ​សកលលោក​ មនុស្ស​បាន​រស់នៅ​ក្រោម​ម្លប់​ព្រះមាតា​ធម្មជាតិ​ ដោយ​ពុំ​ហ៊ាន​ធ្វើ​អ្វី​ផ្ទុយ​នឹង​ទឹកចិត្ត​ទេព​។​ មនុស្ស​សម័យ​នោះ​បាន​ស្វែងរក​ទីតាំង​មួយ​ដែល​ជា​ចំណុច​ប្រសព្វ​នៃ​កម្លាំង​ផែនដី​និង​លំហ​អាកាស​ ជា​កន្លែង​ដែល​ស្មារតី​បុព្វបុរស​អាច​ជួបជុំ​នឹង​ព្រះអាទិត្យ​ដ៏​មាន​ឫទ្ធានុភាព​។​ នេះ​មិនមែន​គ្រាន់តែ​ជា​ការ​សាងសង់​វិមាន​នោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ជា​ការ​បង្កើត​ចំណង​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​រវាង​មនុស្ស​និង​ព្រះអាទិត្យ​ជា​ព្រះ​នៃ​គ្រប់​ជីវិត​»​ នាយ​ សីហនាទ​ បាន​អាន​ដោយ​សំឡេង​ឮៗ​ពី​បបូរមាត់​ដ៏​រឹងមាំ​របស់​លោក​។

គម្ពីរ​នោះ​បាន​រៀបរាប់​ពី​រឿងរ៉ាវ​នៃ​ការ​តស៊ូ​ដ៏​យូរអង្វែង​របស់​បុព្វបុរស​ក្នុង​ការ​ស្វែងរក​ចំណុច​កណ្ដាល​នៃ​សកលលោក​។​ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ ជាតិរះ​ បាន​បន្ថែម​ដោយ​សំឡេង​ខ្សឹប​ចេញពី​បបូរមាត់​ស្តើង​របស់​លោក​ថា​ «ពួកគេ​បាន​ប្រឈម​នឹង​ព្រៃ​ជ្រៅ​ដ៏​អមិលមហិមា​ ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​វិញ្ញាណ​សក្តិសិទ្ធិ​ និង​សត្វ​សាហាវ​។​ រាល់​ការ​កាប់​ដើមឈើ​ រាល់​ការ​រើ​ថ្ម​ គឺ​សុទ្ធតែ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើឡើង​ដោយ​ការ​គោរព​យ៉ាង​ជ្រាលជ្រៅ​ចំពោះ​ព្រះមាតា​ធម្មជាតិ​។​ ពួកគេ​បាន​សុំ​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​វិញ្ញាណ​ព្រៃ​ឈើ​ ពី​ទេព​រក្សា​ភ្នំ​ និង​ទឹក​។​ ការ​សាងសង់​មិនមែន​ជា​ការ​បង្ក្រាប​ធម្មជាតិ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ជា​ការ​រស់នៅ​ជាមួយ​ធម្មជាតិ​ ការ​ទទួល​ស្គាល់​នូវ​អំណាច​និង​ភាព​ពិសិដ្ឋ​របស់​វា​»​។​ ភ្នែក​ពណ៌​បៃតង​ថ្លា​ដូច​ត្បូង​ថ្ម​បុរាណ​របស់​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​បាន​សម្លឹង​ទៅ​កាន់​អក្សរ​ក្នុង​គម្ពីរ​ ប្រៀប​ដូច​លោក​កំពុង​រំលឹក​ពី​រឿង​ទាំងនោះ​ផ្ទាល់​។

កញ្ញា​ អប្សរា​ ដែល​មាន​ភ្នែក​ធំ​រាង​ផ្លែ​អាល់ម៉ុង​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ដោយ​ពណ៌​បៃតង​ស្រស់​ បាន​សួរ​ដោយ​សំឡេង​តិចៗ​ពី​បបូរមាត់​ពណ៌​ផ្កា​កុលាប​ដ៏​ពេញ​លេញ​របស់​នាង​ថា​ «តើ​ពួកគេ​ដឹង​ដោយ​របៀប​ណា​ថា​កន្លែង​ណា​ជា​កន្លែង​ត្រឹមត្រូវ​សម្រាប់​សាងសង់​វិមាន​នេះ​?»​។​ នាយ​ សីហនាទ​ បាន​រក​ឃើញ​ចម្លើយ​ក្នុង​គម្ពីរ​។​ «គម្ពីរ​បាន​រៀបរាប់​ថា​ មហា​គ្រូ​បាធ្យាយ​ និង​តារាវិទូ​បុរាណ​បាន​ប្រើប្រាស់​ចំណេះដឹង​នៃ​ផ្កាយ​រាប់​ពាន់​ឆ្នាំ​ ការ​អាន​ស្រមោល​ព្រះអាទិត្យ​ ការ​ស្តាប់​សំឡេង​ទឹក​ហូរ​ និង​ការ​ពិនិត្យ​មើល​ទិសដៅ​ខ្យល់​ ដើម្បី​កំណត់​ទិសដៅ​ដ៏​ត្រឹមត្រូវ​។​ រាល់​ថ្ម​ដែល​បាន​ដាក់​ ត្រូវតែ​តម្រឹម​ទៅ​តាម​គោលការណ៍​សកលលោក​ ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​ចលនា​នៃ​ព្រះអាទិត្យ​ ព្រះច័ន្ទ​ និង​ផ្កាយ​នានា​។​ រូបរាង​ការ៉េ​របស់​មុខ​នាយ​ សីហនាទ​ រឹត​តែ​បង្ហាញ​ពី​ភាព​ផ្ដោត​អារម្មណ៍​របស់​លោក​។​

គម្ពីរ​នោះ​បាន​រៀបរាប់​លម្អិត​អំពី​ការ​លះបង់​របស់​អ្នក​សាងសង់​ដំបូង​។​ ពួកគេ​មិនមែន​គ្រាន់តែ​ជា​ជាង​ធម្មតា​នោះ​ទេ​ តែ​ជា​អ្នក​បួស​ដែល​បាន​លះបង់​ជីវិត​ដើម្បី​គោលដៅ​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​។​ រាល់​ការ​ឆ្លាក់​ រាល់​ការ​ត្បៀត​ភ្ជាប់​ថ្ម​ គឺ​សុទ្ធតែ​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​សមាធិ​ និង​ចេតនា​ដ៏​បរិសុទ្ធ​។​ ពួកគេ​បាន​ដក​ស្រង់​ថ្ម​ពី​ជម្រៅ​ផែនដី​ ដោយ​ជឿ​ថា​ថ្ម​នីមួយៗ​មាន​ព្រលឹង​ផ្ទាល់ខ្លួន​។​ ការ​ដឹកជញ្ជូន​ថ្ម​ធំៗ​កាត់​ព្រៃ​ជ្រៅ​ ជា​ដំណើរ​ដ៏​លំបាក​លំប៉ិន​ដែល​បាន​ទាមទារ​កម្លាំង​កាយ​ និង​កម្លាំង​ចិត្ត​យ៉ាង​មហិមា​។​ ពួកគេ​បាន​ប្រើប្រាស់​វិធីសាស្ត្រ​បុរាណ​ដែល​ពឹងផ្អែក​លើ​កម្លាំង​មនុស្ស​ និង​ភាព​ប៉ិនប្រសប់​។​ មាន​រៀបរាប់​ពី​គ្រោះធម្មជាតិ​ រលក​ធាតុអាកាស​ដ៏​ក្ដៅ​ងាប់​ និង​ជំនន់​ទឹកភ្លៀង​ដែល​បាន​បំផ្លាញ​កិច្ចការ​ដែល​បាន​ធ្វើ​អស់​ជាច្រើន​ខែ​។​ ប៉ុន្តែ​រាល់​ពេល​ដែល​មាន​ការ​បរាជ័យ​ ស្មារតី​ប្ដូរ​ផ្ដាច់​របស់​ពួកគេ​កាន់តែ​រឹងមាំ​ឡើង​វិញ​ ប្រៀប​ដូច​ឫស​ឈើ​ដែល​ជ្រៅ​ទៅ​ក្នុង​ដី​។​ ភ្នែក​ងងឹត​ប្រកប​ដោយ​បញ្ញា​របស់​នាយ​ សីហនាទ​ បាន​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ដោយ​ការ​កោតសរសើរ​។​

«ពួកគេ​បាន​បង្រៀន​យើង​ថា​ ភាព​រឹងមាំ​នៃ​ស្មារតី​អាច​យកឈ្នះ​លើ​ឧបសគ្គ​ទាំងឡាយ​»​ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ ជាតិរះ​ បាន​ពន្យល់​ដោយ​ទឹកមុខ​រាង​ពង​ក្រពើ​ដ៏​វែង​របស់​លោក​ពោរពេញ​ដោយ​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​។​ «ទេពសូរ្យវិមាន​មិនមែន​គ្រាន់តែ​ជា​សំណង់​ថ្ម​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ តែ​ជា​ការ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​ជំនឿ​របស់​បុព្វបុរស​ទៅលើ​ភាព​សុខដុមរមនា​នៃ​មនុស្ស​និង​ធម្មជាតិ​»​។​ កញ្ញា​ អប្សរា​ ដែល​មាន​សក់​ពណ៌​ខ្មៅ​រលោង​ចង​ជា​ផ្នួង​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​ជាមួយ​សរសៃ​អុបទិក​បញ្ចេញ​ពន្លឺ​ស្រាលៗ​ បាន​ងក់ក្បាល​យល់ព្រម​។​ ភ្នែក​ធំ​រាង​ផ្លែ​អាល់ម៉ុង​ភ្លឺ​ចែងចាំង​ដោយ​ពណ៌​បៃតង​ស្រស់​របស់​នាង​ បាន​សម្លឹង​មើល​គម្ពីរ​នោះ​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​។​ នាង​យល់​ថា​ វិមាន​នេះ​គឺជា​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​បាន​សរសេរ​ដោយ​ថ្ម​ ជា​ទី​សក្ការបូជា​ដ៏​អស់កល្ប​ជានិច្ច​ចំពោះ​ព្រះអាទិត្យ​។​ នាយ​ សីហនាទ​ ដែល​មាន​មាត់​ដ៏​រឹងមាំ​និង​បបូរមាត់​ដែល​កំណត់​បាន​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​ បាន​លើក​ដៃ​ទៅ​ប៉ះ​ជញ្ជាំង​រូងភ្នំ​ដោយ​ថ្នមៗ​ ហាក់ដូចជា​ចង់​មាន​អារម្មណ៍​ថា​មាន​វត្តមាន​នៃ​ជាង​ចម្លាក់​បុរាណ​។​ ភ្នែក​ងងឹត​ប្រកប​ដោយ​បញ្ញា​របស់​លោក​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​នូវ​ការ​ប្ដេជ្ញាចិត្ត​ថ្មី​មួយ​។​

ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ ជាតិរះ​ បាន​មាន​បន្ទូល​បន្ត​ទៀត​ពី​បបូរមាត់​ស្តើង​របស់​លោក​ថា​ «គ្រប់​ក្បាច់​ឆ្លាក់​ គ្រប់​លម្អិត​នៃ​វិមាន​នេះ​ មិនមែន​គ្រាន់តែ​ជា​ការ​តុបតែង​នោះ​ទេ​ តែ​ជា​ភាសា​នៃ​សាសនា​ ជា​ការ​អធិស្ឋាន​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ជា​រូបរាង​។​ វា​ជា​សារ​ពី​បុព្វបុរស​មកកាន់​យើង​ សារ​ដែល​បង្រៀន​យើង​ពី​សារៈសំខាន់​នៃ​ការ​គោរព​ធម្មជាតិ​ ការ​យល់ដឹង​ពី​ច្បាប់​សកលលោក​ និង​ការ​តស៊ូ​ដើម្បី​ភាព​ល្អ​ប្រសើរ​»​។​ ផ្ទៃ​មុខ​រាង​ពង​ក្រពើ​ដ៏​វែង​របស់​លោក​ បាន​ងាក​ទៅ​មើល​កញ្ញា​ អប្សរា​ និង​នាយ​ សីហនាទ​។​ «យើង​ត្រូវតែ​រៀន​ពី​ពួកគេ​ មិនមែន​គ្រាន់តែ​ចម្លង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​យល់​ពី​ស្មារតី​ដែល​បាន​ជំរុញ​ពួកគេ​»​។​ នាយ​ សីហនាទ​ បាន​ងក់ក្បាល​យ៉ាង​មុតមាំ​ ភ្នែក​ងងឹត​ប្រកប​ដោយ​បញ្ញា​របស់​លោក​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ការ​យល់ដឹង​ថ្មី​មួយ​។​ កញ្ញា​ អប្សរា​ បាន​លូក​ដៃ​ទៅ​ប៉ះ​គម្ពីរ​ស្លឹករឹត​ដោយ​ថ្នមៗ​ ដោយ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​មាន​កម្លាំង​នៃ​អតីតកាល​នៅ​ចុង​ម្រាមដៃ​របស់​នាង​។​ បបូរមាត់​ពណ៌​ផ្កា​កុលាប​ដ៏​ពេញ​លេញ​របស់​នាង​ បាន​បង្កើត​ជា​ស្នាមញញឹម​ដ៏​ស្រទន់​ នាង​បាន​យល់​ពី​ភារកិច្ច​ដ៏​ធំធេង​ដែល​រង់ចាំ​នាង​។

ខ្យល់​ត្រជាក់​បាន​បក់​បោក​កាត់​បណ្ណាល័យ​ ដោយ​នាំមក​នូវ​ក្លិន​ដី​និង​ធូលី​គម្ពីរ​បុរាណ​ដែល​លាយឡំ​ជាមួយ​ក្លិន​ស្លឹកឈើ​ស្រស់​ពី​ខាងក្រៅ​។​ វា​ប្រៀប​ដូចជា​សំឡេង​ខ្សឹបខ្សៀវ​ពី​អតីតកាល​ដ៏​ឆ្ងាយ​ ដែល​បាន​ហៅ​ពួកគេ​ឲ្យ​បន្ត​បេសកកម្ម​នេះ​។​ រាល់​អក្សរ​ក្នុង​គម្ពីរ​ គ្រប់​ស្នាម​ឆ្លាក់​លើ​ជញ្ជាំង​ បាន​បញ្ជាក់​ពី​ការ​បង្រៀន​របស់​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ថា​ ភាព​អស្ចារ្យ​ពិតប្រាកដ​មិនមែន​កើតឡើង​ពី​អំណាច​នោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ពី​ការ​គោរព​ដ៏​ជ្រាលជ្រៅ​ចំពោះ​ធម្មជាតិ​ និង​ការ​តស៊ូ​ដែល​មិន​រាថយ​។​ ការ​បើក​ទំព័របុរាណ​នេះ​ មិនមែន​ត្រឹមតែ​ជា​ការ​អាន​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ តែ​ជា​ការ​បើក​ទ្វារ​ទៅកាន់​គតិបណ្ឌិត​ដែល​បាន​ចាក់ឫស​យ៉ាង​ជ្រៅ​ទៅក្នុង​បេះដូង​ផែនដី​ និង​បាន​លាតសន្ធឹង​ដល់​ផ្កាយ​រាប់​លាន​។

ក្នុងចំណោមព្រឹក្សព្រៃស្បាត ដែលបក់ផាត់ដោយខ្យល់រំហើយ នាងអប្សរា បានបោះជំហានយ៉ាងស្រាល ផុតពីផែនពសុធាដ៏សើមជោក ព្រមដោយភាពរំភើបពុំអាចរៀបរាប់បាន។ ផ្ទៃមុខរាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់នាង ត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ៗ ដែលបញ្ចេញនូវភាពភ្លឺស្វាង និងចង់ដឹងចង់ឮក្នុងធម្មជាតិ។ ភ្នែកធំៗរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាង ដែលមានពណ៌បៃតងស្រស់ដូចជាពន្លកថ្មីក្រោយភ្លៀង តែងតែសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឮយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាកំពុងស្វែងរកអាថ៌កំបាំងដែលលាក់កំបាំងពីភ្នែកមនុស្ស។ ច្រមុះតូចស្រួចបន្តិចរបស់នាង បានបញ្ចេញនូវមន្តស្នេហ៍ដ៏ស្រស់ថ្លា នៃវ័យក្មេង។ បបូរមាត់ពេញៗដូចផ្កាកុលាបរបស់នាង តែងតែបើកព្រាតដោយការងឿងឆ្ងល់ ឬសូរស័ព្ទរអ៊ូពីគំនិតយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ សក់របស់នាង ដែលមានពណ៌ខ្មៅរលោងដូចជាឈើខ្សាច់ ត្រូវបានចងយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ជាមួយនឹងសរសៃអុបស័រស្រូបពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ឆ្ងាញ់ពិសា បង្កើតជាមកុដដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មារបស់នាងជាស្រទាប់ៗយ៉ាងទន់ភ្លន់។ នាងមានកម្ពស់ល្មម ស្គមរៀវស្រឡូន ធ្វើចលនាយ៉ាងទន់ភ្លន់ដូចសត្វព្រៃ តែងតែចាប់អារម្មណ៍ទៅនឹងសំឡេងរលាស់ស្លឹកឈើ និងសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវរបស់ខ្យល់។ កាលបើនាងដើរឆ្លងកាត់ ស្លឹកឈើហាក់ដូចជាលាតសន្ធឹងទទួលនាង ផ្កាឈើហាក់ដូចជាញញឹមស្វាគមន៍ ចំណែកឯសត្វល្អិតតូចៗក៏មិនខ្លាចរអាក្នុងការហើរចុះចតលើដៃនាងឡើយ។ នាងបានដកដង្ហើមដ៏ជ្រៅ ស្រូបយកក្លិនក្រអូបនៃដីសើម និងក្លិនផ្កាព្រៃ ដែលជាក្លិននៃជីវិតដ៏បរិសុទ្ធ។ ចិត្តរបស់នាងបានបើកទូលាយ ទទួលយកភាសាដែលមិនមានពាក្យសម្ដី នៃធម្មជាតិជុំវិញខ្លួន។

សម្រាប់នាងអប្សរា ព្រៃឈើមិនមែនគ្រាន់តែជាកន្លែងដែលពោរពេញដោយរុក្ខជាតិ និងសត្វតិរច្ឆានប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាអាណាចក្រដ៏ពិសិដ្ឋមួយ ដែលមានវិញ្ញាណ និងសំឡេង។ ភ្នែកធំៗរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាង ដែលភ្លឺចែងចាំងដោយពណ៌បៃតងស្រស់ អាចមើលឃើញថាមពលដ៏ទន់ភ្លន់ដែលហូរតាមសរសៃនៃជីវិតនីមួយៗ ចាប់ពីស្មៅតូចបំផុតរហូតដល់ដើមឈើដ៏មហិមា។ នាងមិនត្រឹមតែឮសំឡេងខ្យល់បក់រំហើយ ឬសំឡេងទឹកហូរប៉ុណ្ណោះទេ តែនាងអាចយល់ពីសារៈសំខាន់នៃសំឡេងទាំងនោះ ដែលជាបទចម្រៀងដ៏អស្ចារ្យនៃភពផែនដី ដែលកំពុងប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាឥតឈប់ឈរ។ បបូរមាត់ពេញៗដូចផ្កាកុលាបរបស់នាង ជារឿយៗញញឹមថ្នមៗ នៅពេលដែលនាងទទួលយកនូវភាពសុខដុមរមនានេះ ដោយដឹងថាគ្រប់ៗជីវិតទាំងអស់សុទ្ធតែមានគោលបំណងរៀងៗខ្លួន។ ការតភ្ជាប់ដ៏ស៊ីជម្រៅរបស់នាង ទៅនឹងព្រលឹងនៃព្រៃឈើ គឺជាអំណោយដ៏កម្រ ដែលបានធ្វើឱ្យនាងក្លាយជាអ្នកបកប្រែដ៏ពិតប្រាកដសម្រាប់ធម្មជាតិ ដែលជាស្ពានរវាងពិភពមនុស្ស និងអាថ៌កំបាំងដែលលាក់កំបាំងនៃវ័យចំណាស់របស់ផែនដី។ សក់ពណ៌ខ្មៅរលោងរបស់នាង ដែលមានសរសៃអុបស័រស្រូបពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ឆ្ងាញ់ពិសា ជួនកាលហាក់ដូចជាបញ្ចេញពន្លឺកាន់តែភ្លឺ នៅពេលដែលនាងចូលជ្រៅទៅក្នុងស្ថានភាពសមាធិរបស់នាង ដោយឆ្លុះបញ្ចាំងពីថាមពលដែលនាងស្រូបយកពីជុំវិញខ្លួន។

ក្រោមម្លប់នៃដើមឈើចាស់វស្សាមួយ ដែលមានអាយុកាលរាប់សតវត្សរ៍ នាងអប្សរាបានអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ដើមឈើនេះមានមែកធំៗលាតសន្ធឹង ឫសរបស់វាបានចាក់ចូលទៅក្នុងដីយ៉ាងជ្រៅ។ ផ្ទៃមុខរាងបេះដូងរបស់នាង បានងើយឡើងសម្លឹងមើលស្លឹកឈើពណ៌បៃតងខ្ចី ខណៈដែលភ្នែកធំៗរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាង ដែលមានពណ៌បៃតងស្រស់ ហាក់ដូចជាកំពុងនិយាយជាមួយមហាព្រឹក្ស។ នាងបានលូកដៃស្តើងរៀវស្រឡូនរបស់នាង ប៉ះនឹងសំបកឈើដ៏ក្រាស់ ដែលមានស្នាមជ្រីវជ្រួញ ដោយមានអារម្មណ៍ថា ចង្វាក់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៃជីវិតហូរតាមសរសៃឈើ។ ដើមឈើបុរាណ បានខ្សឹបប្រាប់នាង មិនមែនដោយពាក្យសម្ដីទេ ប៉ុន្តែដោយភាពរំញ័រ និងរូបភាពដែលបន្សល់ទុកក្នុងចិត្តរបស់នាង។ វាបានបង្រៀននាងអំពីចង្វាក់បេះដូងនៃផែនដី អំពីរបៀបដែលដីដកដង្ហើម និងអំពីថាមពលដ៏ជ្រៅដែលស្ថិតនៅក្រោមផ្ទៃផែនដី។ នាងបានរៀនថា គ្រីស្តាល់ គឺជាការបង្ហាញរូបរាងនៃចង្វាក់ទាំងនេះ ដែលជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏រឹងមាំរបស់ផែនដី ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសម្ពាធ និងពេលវេលា រួមផ្សំជាមួយគ្នាទៅនឹងថាមពលស្នូលរបស់ផែនដី។ នាងបានដឹងថា ពួកវាជាបណ្ណាល័យដ៏រស់រវើក ដែលផ្ទុកនូវប្រាជ្ញាដ៏បរិសុទ្ធ និងបទពិសោធន៍ដ៏អស់កល្បជានិច្ច នៃភពផែនដី។

ពេលដែលព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមរះ នាងអប្សរាបានទៅជិតស្ទឹងដែលហូរកាត់ព្រៃ។ នាងបានអង្គុយនៅមាត់ច្រាំង ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាង ឆ្លុះបញ្ចាំងពីពន្លឺចែងចាំងនៃទឹក។ បបូរមាត់ពេញៗដូចផ្កាកុលាបរបស់នាង បានខ្សឹបខ្សៀវបទចម្រៀងមួយបទ ដែលស្របទៅនឹងសំឡេងទឹកហូរ។ នាងបានលូកដៃនាងចូលទៅក្នុងទឹកត្រជាក់ រីឯសក់ខ្មៅរលោងរបស់នាង ដែលមានសរសៃអុបស័រស្រូបពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ឆ្ងាញ់ពិសា បានរសាត់ទៅជាមួយខ្យល់។ ទឹកបានប្រាប់នាងពីរឿងរ៉ាវរបស់ព្រះអាទិត្យ ដែលជាប្រភពថាមពលដ៏អស្ចារ្យ ដែលចិញ្ចឹមគ្រប់ភាវៈរស់ទាំងអស់។ នាងបានរៀនថា ទឹកគឺជានាវាដឹកជញ្ជូន ដែលអាចស្រូបយក និងបញ្ជូនថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដោយចម្លងរលកធាតុអាកាសនៃពន្លឺ និងភាពកក់ក្ដៅ ទៅកាន់គ្រប់ជ្រុងនៃព្រៃឈើ។ គ្រីស្តាល់ នាងបានដឹងថា គឺដូចជាទឹកដែរ ពួកគេអាចស្រូបយកពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងថាមពលពីចក្រវាឡ ដោយរក្សាទុកនូវពន្លឺដ៏ទេវភាពនេះនៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធដ៏បរិសុទ្ធរបស់ពួកគេ។ ពួកវាជាស្ពានដែលភ្ជាប់ផែនដីទៅនឹងផ្ទៃមេឃ ដែលជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីពន្លឺ និងជាឃ្លាំងផ្ទុកថាមពល។

តាមរយៈការបង្រៀនពីដើមឈើ និងទឹក នាងអប្សរាបានយល់ពីការពិតដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយ៖ គ្រីស្តាល់មិនមែនគ្រាន់តែជាថ្មដ៏ស្រស់ស្អាតនោះទេ ប៉ុន្តែជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃដង្ហើមរបស់ភពផែនដី។ ពួកវាគឺជាបេះដូងនៃផែនដី ដែលលោតទៅតាមចង្វាក់ដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៃជីវិត និងពន្លឺ។ រចនាសម្ព័ន្ធដ៏ស្មុគស្មាញរបស់ពួកវា បានរក្សាទុកនូវប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ផែនដី ដែលជាសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃពេលវេលា និងជាសំឡេងស្ងាត់ស្ងៀមនៃរ៉ែ។ ថាមពលដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យបានផ្ដល់ឱ្យ ត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងស្នូលរបស់ពួកវា ដែលបញ្ចេញនូវរលកនៃភាពសុខដុមរមនា និងការព្យាបាល។ នាងបានដឹងថា សុខភាពរបស់គ្រីស្តាល់ គឺមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងសុខភាពរបស់ធម្មជាតិជុំវិញពួកវា។ ប្រសិនបើព្រៃឈើរីកចម្រើន ហើយទឹកហូរបានបរិសុទ្ធ នោះគ្រីស្តាល់ក៏នឹងបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺចែងចាំង រីឯសំឡេងរបស់ពួកវាក៏នឹងកាន់តែច្បាស់ផងដែរ។ ផ្ទៃមុខរាងបេះដូងរបស់នាង បានពោរពេញទៅដោយការយល់ដឹងដ៏ពិសិដ្ឋនេះ ខណៈដែលភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាង បានសម្លឹងមើលពិភពលោកដោយភាពគោរពកាន់តែខ្លាំង។

ប៉ុន្តែមួយរយៈចុងក្រោយនេះ នាងអប្សរាបានចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថាមានការផ្លាស់ប្តូរ ដែលជាភាពមិនចុះសម្រុងដ៏ស្រពិចស្រពិលមួយនៅក្នុងចង្វាក់បទភ្លេងដ៏អស្ចារ្យរបស់ធម្មជាតិ។ ភាពភ្លឺថ្លានៃសរសៃអុបស័រស្រូបពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ឆ្ងាញ់ពិសានៅក្នុងសក់ខ្មៅរលោងរបស់នាង ហាក់ដូចជាមានសភាពស្រអាប់បន្តិច ដូចជាវាឆ្លុះបញ្ចាំងពីការព្រួយបារម្ភក្នុងខ្លួនរបស់នាង។ បបូរមាត់ពេញៗដូចផ្កាកុលាបរបស់នាង ជារឿយៗញែកចេញពីគ្នា ដោយបង្ហាញនូវកង្វល់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ នាងបានដើរចូលទៅកាន់តំបន់ដែលមិនសូវមានសុខដុមរមនា។ ដើមឈើនៅក្នុងតំបន់ទាំងនោះ មិនបាននិយាយទៅកាន់នាងដោយភាពរឹងមាំដូចពីមុនទេ ទឹកហូរក៏ហាក់ដូចជាធ្លាក់ចុះខ្សោយ។ នាងបានដឹងថា អ្វីដែលធ្លាប់ជាសំឡេងនៃជីវិត ឥឡូវនេះបានក្លាយជាសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវដ៏សោកសៅ ដែលជាការព្រមានដ៏ស្រទន់អំពីគ្រោះថ្នាក់ដែលកំពុងកើនឡើង។ នាងបានចាប់ផ្ដើមយល់ថា ការធ្វេសប្រហែសធម្មជាតិ គឺមិនត្រឹមតែបំផ្លាញទេសភាពប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បានបំផ្លាញព្រលឹងរបស់ផែនដីផងដែរ ដោយកាត់ផ្ដាច់ចំណងដ៏ពិសិដ្ឋដែលភ្ជាប់គ្រប់ភាវៈទាំងអស់។

ជាមួយនឹងបេះដូងដែលពោរពេញទៅដោយភាពសោកសៅ នាងអប្សរាបានស្វែងរកព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលជាបុរសចំណាស់ដ៏មានប្រាជ្ញា ដែលមានបទពិសោធន៍រាប់មិនអស់។ ផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើដ៏វែងរបស់លោក ដែលឆ្លាក់ដោយប្រាជ្ញានៃថ្ងៃលិចរាប់មិនអស់ មើលទៅស្រស់ថ្លា និងស្ងប់ស្ងាត់។ ភ្នែកជ្រៅៗរបស់លោក ដែលមានពណ៌បៃតងខ្ចី មានពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលត្រូវបានជ្រីវជ្រួញនៅជ្រុងភ្នែក ដោយសារស្នាមញញឹមពេញមួយជីវិត និងការសង្កេតយ៉ាងអត់ធ្មត់។ ច្រមុះស្រួចលេចធ្លោរបស់លោក បានផ្ដល់នូវភាពថ្លៃថ្នូរដល់ទម្រង់មុខរបស់លោក។ បបូរមាត់ស្តើងរបស់លោក ដែលជាធម្មតាបង្ហាញនូវស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ និងយល់ដឹង បាននិយាយការពិតយ៉ាងស្រទន់។ សក់ពណ៌សដ៏វែងរបស់លោក ត្រូវបានចងយ៉ាងរលុងនៅកញ្ចឹងក ដោយប្រើខ្សែសរសៃធម្មតា រួចធ្លាក់ចុះមកលើខ្នងរបស់លោក។ រាងកាយរបស់លោកមានកម្ពស់ខ្ពស់រៀវស្រឡូន ជាមួយនឹងកម្លាំងដែលមិនមែនកើតចេញពីសាច់ដុំនោះទេ ប៉ុន្តែជាកម្លាំងនៃស្មារតី ដែលធ្វើចលនាយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ដូចជាបុព្វបុរសនៃព្រៃ។ លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះបានស្ដាប់នាងអប្សរាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ខណៈដែលនាងបានពណ៌នាអំពីការផ្លាស់ប្តូរដែលនាងបានជួបប្រទះ ដែលជាភាពស្រអាប់នៃគ្រីស្តាល់ និងការថមថយនៃភាសារបស់ធម្មជាតិ។ ភ្នែកជ្រៅៗរបស់លោក បានបិទបន្តិច ដោយថ្លឹងថ្លែងនូវពាក្យសម្ដីរបស់នាង មុននឹងបបូរមាត់ស្តើងរបស់លោក បានបើកនិយាយដោយសម្លេងដ៏ទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែច្បាស់លាស់។

លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «កូនស្រីអើយ អ្វីដែលកូនបានដឹង គឺជាការពិតដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៃអត្ថិភាព។ ធម្មជាតិគឺជាផ្ទាំងក្រណាត់មួយ ដែលគ្រីស្តាល់គឺជាខ្សែស្រឡាយដ៏ភ្លឺចែងចាំង។ ប្រសិនបើផ្ទាំងក្រណាត់នេះត្រូវបានបំផ្លាញ នោះខ្សែស្រឡាយក៏នឹងបាត់បង់ពន្លឺរបស់វាដែរ។ ធម្មជាតិ និងគ្រីស្តាល់ គឺជារូបកាយតែមួយ។ គ្រីស្តាល់គឺជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏រស់រវើករបស់ផែនដី ដែលផ្ទុកនូវកម្លាំងនៃព្រះអាទិត្យ និងប្រាជ្ញានៃដី។ កាលណាផែនដីឈឺ នោះគ្រីស្តាល់ក៏ឈឺដែរ។ កាលណាព្រៃឈើត្រូវបានកាប់បំផ្លាញ ទឹកត្រូវបានបំពុល នោះចង្វាក់បេះដូងរបស់ផែនដីក៏រំខាន ហើយពន្លឺដែលគ្រីស្តាល់ផ្ទុកក៏ស្រអាប់ទៅវិញ។ នេះគឺជាការព្រមានដ៏ធំមួយ ដែលបង្ហាញពីការធ្វេសប្រហែសរបស់មនុស្ស»។ សក់ពណ៌សរបស់លោក បានរសាត់បក់បោកបន្តិច នៅពេលលោកងក់ក្បាល ដោយបញ្ជាក់ពីទម្ងន់នៃពាក្យសម្ដីរបស់លោក។

ក្រោយពីទទួលបានការបញ្ជាក់ពីលោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ នាងអប្សរាបានទៅជួបនាយ សីហនាទ ដែលជាស្ថាបត្យករដ៏ប៉ិនប្រសប់ម្នាក់ តែងតែរវល់នឹងគម្រោងសំណង់របស់គាត់។ ផ្ទៃមុខរាងជ្រុងដ៏មាំមួនរបស់នាយ សីហនាទ ដែលបង្ហាញពីស្មារតីមុះមុត មានថ្គាមទល់ដ៏មុតស្រួច។ ភ្នែកងងឹតដ៏ឆ្លាតវៃរបស់លោក មានការផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាជាងធ្វើសិប្បកម្មម្នាក់ដែលកំពុងសិក្សាពីស្នាដៃបន្ទាប់របស់គាត់ ជារឿយៗភ្លឺដោយពន្លឺចក្ខុវិស័យ។ ច្រមុះស្រួចស្រឡូនរបស់លោក បានបំពេញបន្ថែមនូវការបញ្ចេញមតិយ៉ាងមុតមាំរបស់គាត់។ មាត់របស់លោកមានសភាពរឹងមាំ ដោយមានបបូរមាត់ច្បាស់លាស់ ត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីញញឹមយ៉ាងជឿជាក់ និងស្មោះត្រង់ នៅពេលពិភាក្សាអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់គាត់។ សក់របស់លោកក្រាស់ និងខ្មៅ ដូចជាដីមានជីជាតិ ត្រូវបានកាត់ជារលកៗយ៉ាងស្អាត ដែលព័ទ្ធជុំវិញមុខរបស់លោក ជួនកាលត្រូវបានចងដោយខ្សែក្រវាត់តូចធម្មតាមួយ។ លោកមានរាងកាយរឹងមាំ និងមាំទាំ បញ្ចេញនូវកម្លាំងដ៏រឹងមាំ និងស្មារតីដ៏មុតមាំ ធ្វើចលនាយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដូចជាអ្នកដែលសាងសង់ និងការពារ។ នាយ សីហនាទ បានស្ដាប់នាងអប្សរាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ខណៈដែលនាងបានពណ៌នាអំពីសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវដ៏សោកសៅរបស់ដើមឈើ និងទឹកហូរ ព្រមទាំងពន្លឺដែលបាត់បង់របស់គ្រីស្តាល់នៅក្នុងតំបន់ដែលរងការបំផ្លាញដោយមនុស្ស។

នាងអប្សរាបាននិយាយដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់ ប៉ុន្តែច្បាស់លាស់ថា៖ «នាយ សីហនាទ ធម្មជាតិគឺមិនមែនគ្រាន់តែជាធនធានសម្រាប់យើងយកមកប្រើប្រាស់នោះទេ តែជាដៃគូដ៏ពិសិដ្ឋមួយ។ រាល់ការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើ រាល់ការបំពុលស្ទឹង គឺមិនមែនត្រឹមតែបំផ្លាញជីវិតរុក្ខជាតិ និងសត្វប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បានធ្វើឱ្យគ្រីស្តាល់បាត់បង់ពន្លឺរបស់វាផងដែរ។ គ្រីស្តាល់ដែលជាបេះដូងរបស់ផែនដី បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ តើលោកនឹងសាងសង់អ្វី ដោយគ្មានបេះដូងដែលលោតដោយភាពរឹងមាំ ឬ? ប្រសិនបើយើងមិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះភាសារបស់ធម្មជាតិទេ នោះអ្វីៗដែលយើងសាងសង់ នឹងក្លាយទៅជាគ្មានព្រលឹង»។ នាយ សីហនាទ បានសម្លឹងមើលភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាងអប្សរា។ ទឹកមុខរាងជ្រុងដ៏មាំមួនរបស់លោក បានបង្ហាញនូវការគិតយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ បបូរមាត់របស់លោកបានប្រែជាតានតឹងមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្រាក។ លោកធ្លាប់មើលឃើញធម្មជាតិ ជាសម្ភារៈមួយដែលត្រូវយកមកកែច្នៃ ឥឡូវនេះលោកបានចាប់ផ្ដើមយល់ថា វាជាអង្គភាពដ៏រស់រវើកមួយ ដែលមានព្រលឹង និងសំឡេងរបស់ខ្លួនឯង។ ពាក្យសម្ដីរបស់នាងអប្សរា ត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងចិត្តរបស់លោក ដោយជំរុញឱ្យលោកពិចារណាឡើងវិញនូវគម្រោងរបស់លោក ដោយបញ្ចូលនូវភាពសុខដុមរមនារវាងការច្នៃប្រឌិតរបស់មនុស្ស និងភាពបរិសុទ្ធនៃធម្មជាតិ។

ដោយមានការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅ នាងអប្សរាបានដឹងថា ផ្លូវរបស់នាងមិនត្រឹមតែជាការរៀនសូត្រពីធម្មជាតិប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាការការពារ និងផ្សព្វផ្សាយប្រាជ្ញារបស់វាផងដែរ។ នាងនឹងធ្វើជាសំឡេងសម្រាប់អ្នកដែលមិនមានសំឡេង ដែលជាអ្នកការពារគ្រីស្តាល់ និងជាស្ពានរវាងពិភពពីរ។ រាងកាយស្គមរៀវស្រឡូនរបស់នាង ធ្វើចលនាយ៉ាងមានគោលបំណងថ្មី។ សក់ពណ៌ខ្មៅរលោងរបស់នាង ដែលមានសរសៃអុបស័រស្រូបពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ឆ្ងាញ់ពិសា ហាក់ដូចជាភ្លឺចែងចាំងកាន់តែខ្លាំង ដោយឆ្លុះបញ្ចាំងពីការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់នាង។ ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាង បានសម្លឹងមើលជុំវិញព្រៃឈើ ដោយឃើញនូវភាពស្រស់ស្អាត និងភាពផុយស្រួយ។ នាងបានយល់ថា ជោគវាសនារបស់មនុស្ស និងធម្មជាតិ ត្រូវបានភ្ជាប់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយការធ្វេសប្រហែសមួយ នឹងនាំឱ្យមានផលវិបាកដល់ទាំងអស់គ្នា។ នាងនឹងដើរតួនាទីរបស់នាង ក្នុងការធានាថា ភាសាដ៏បរិសុទ្ធរបស់ធម្មជាតិ នឹងបន្តត្រូវបានគេឮ ហើយថាគ្រីស្តាល់ ដែលជាបេះដូងលោតនៃផែនដី នឹងបន្តបញ្ចេញពន្លឺដ៏ភ្លឺចែងចាំងរបស់វា។

ក្នុងជម្រៅដ៏ស្ងាត់ជ្រងំនៃវិមានគ្រីស្តាល់ ដែលពោរពេញទៅដោយរស្មីនៃគ្រីស្តាល់ដ៏អស្ចារ្យ លោក នាយ សីហនាទ បានលីលាខ្លួនចូលទៅក្នុងពិភពនៃគំនូសប្លង់បុរាណ ដែលជាបណ្ណាល័យចម្លងដ៏ធំធេងនៃកេរដំណែលស្ថាបត្យកម្មដែលបន្សល់ទុកពីបុព្វបុរស។ ផ្ទៃមុខដ៏រឹងមាំ និងជ្រុងជ្រោយរបស់គាត់ ប្រកបដោយថ្គាមលយចេញ បង្ហាញពីស្មារតីដ៏មោះមុត ត្រូវបានប្រមូលផ្តុំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើក្រាំងដ៏ធំមួយដែលបកចេញដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ កែវភ្នែកដ៏ងងឹត និងឆ្លាតវៃរបស់គាត់ ប្រកបដោយការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងក្លា ប្រៀបដូចជាសិប្បករម្នាក់ដែលកំពុងសិក្សាស្នាដៃដ៏ឯករបស់គាត់ តែងតែមានពន្លឺចែងចាំងនៃចក្ខុវិស័យ ដែលបានសម្លឹងមើលទៅលើខ្សែបន្ទាត់ដ៏ស្មុគស្មាញ និងនិមិត្តសញ្ញាដែលត្រូវបានឆ្លាក់ដោយប្រុងប្រយ័ត្ននៅលើក្រដាសបូរាណនោះ។ គំនូសប្លង់ទាំងនេះ មិនមែនជាគ្រាន់តែជាផែនទីនៃរចនាសម្ព័ន្ធនោះទេ តែជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីគំនិត និងទស្សនវិជ្ជារបស់ស្ថាបត្យករជំនាន់ដើម។

ដំបូងឡើយ គាត់បានឃើញតែភាពស្មុគស្មាញនៃប្រព័ន្ធមេកានិច និងរចនាសម្ព័ន្ធដ៏ស្មុគស្មាញប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគាត់បានបន្តសិក្សាដោយភាពអត់ធ្មត់ ដូចជាការជីករកកំណប់ទ្រព្យដែលកប់ជ្រៅនៅក្នុងដីពិសិដ្ឋ ចក្ខុវិស័យរបស់គាត់ក៏កាន់តែច្បាស់។ គាត់ចាប់ផ្តើមយល់ដឹងពីលំនាំដែលកើតឡើងដដែលៗ ពីរបៀបដែលធាតុនីមួយៗ ទោះតូចប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីភ្ជាប់គ្នាទៅវិញទៅមកដោយឥតខ្ចោះ។ វាជាការរៀបចំមួយដែលហួសពីមុខងារធម្មតា គឺជាការរាំនៃរូបរាង និងមុខងារ ដែលធាតុនីមួយៗហាក់ដូចជាខ្សឹបប្រាប់ពីសារៈសំខាន់នៃអត្ថិភាពរបស់ខ្លួននៅក្នុងចំណោមធាតុដទៃ។ គាត់បានកត់សម្គាល់ឃើញថា សូម្បីតែទិសដៅនៃការហូរនៃថាមពលគ្រីស្តាល់តាមបណ្តាញនីមួយៗ ក៏ត្រូវបានគូសបញ្ជាក់ដោយខ្សែបន្ទាត់ដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលបង្ហាញពីការរួបរួមដ៏អស្ចារ្យ។ រចនាសម្ព័ន្ធគ្រីស្តាល់ទាំងមូល ពីគ្រឹះរហូតដល់កំពូល ត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីដំណើរការជាអង្គភាពមួយ ដែលមិនមែនជាគំនរនៃផ្នែកដាច់ដោយឡែកនោះទេ តែជាអង្គភាពតែមួយដែលដកដង្ហើម និងរស់នៅជាមួយគ្នា។

នេះគឺជាគោលការណ៍នៃសាមគ្គីភាព ដែលត្រូវបានបង្កប់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅនៅក្នុងបេះដូងនៃវិមាន។ លោក នាយ សីហនាទ ដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធរឹងមាំ និងមាំមួន បង្ហាញពីកម្លាំងមូលដ្ឋាន និងស្មារតីមុតមាំ គាត់បានដឹងថា ស្ថាបត្យករជំនាន់ដើមមិនបានគ្រាន់តែសង់អគារប៉ុណ្ណោះទេ តែពួកគេបានបង្កើតជាទស្សនវិជ្ជាថ្មីមួយ។ គ្រប់ជ្រុងជ្រោយ គ្រប់សរសរ គ្រប់បន្ទះគ្រីស្តាល់ គឺជានិមិត្តរូបនៃភាពស៊ីសង្វាក់គ្នា។ ពួកគេមិនបានស្វែងរកភាពលេចធ្លោរៀងៗខ្លួននោះទេ តែផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានរួមចំណែកយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ដើម្បីភាពរុងរឿងនៃ totality។ ដូចទន្លេហូរចូលទៅក្នុងមហាសមុទ្រ ដូចខ្សែស្រឡាយត្បាញជាកម្រាលព្រំ ដូចជាកំណត់ចំណាំបង្កើតជាបទភ្លេង គ្រប់ផ្នែកនៃវិមានគ្រីស្តាល់ត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីគាំទ្រ និងលើកកម្ពស់ totality ដោយមិនស្វែងរកភាពលេចធ្លោរៀងៗខ្លួន។ ការយល់ដឹងនេះ បានធ្វើឱ្យចក្ខុវិស័យរបស់គាត់កាន់តែទូលំទូលាយ។ គាត់ចាប់ផ្តើមមើលឃើញអគារនេះ មិនមែនជាវត្ថុគ្មានជីវិតនោះទេ តែជាសារពាង្គកាយរស់នៅដែលត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយស្មារតីនៃការរួបរួម។

នៅពេលដែលគាត់បានបន្តសិក្សាទៅលើស្រទាប់ដ៏ជ្រៅនៃគំនូសប្លង់ គាត់បានរកឃើញគោលការណ៍មួយទៀតដែលកាន់តែមានឥទ្ធិពល និងគួរឱ្យគោរព គឺការដឹងគុណ។ គាត់បានឃើញការរចនាដែលហាក់ដូចជាឧទ្ទិសដល់ប្រភពនៃវត្ថុធាតុដើម ថាមពល និងសូម្បីតែជីវិតខ្លួនឯង។ មានបន្ទប់ជាក់លាក់ដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីចាប់យកព្រឹត្តិការណ៍សេឡេស្ទាលជាក់លាក់ មិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីទាញយកថាមពលប៉ុណ្ណោះទេ តែជាការទទួលស្គាល់នូវសណ្តាប់ធ្នាប់នៃចក្រវាឡ។ ការជ្រើសរើសគ្រីស្តាល់នីមួយៗ របៀបដែលពន្លឺត្រូវបានបញ្ចូនតាមជញ្ជាំង និងពិដាន របៀបដែលទឹកត្រូវបានស្រូបយក និងកែច្នៃឡើងវិញ — ទាំងអស់នេះហាក់ដូចជាបង្ហាញពីការគោរពដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះប្រភពដើម និងគោលបំណងរបស់វា។ នេះមិនមែនជាមុខងារសុទ្ធសាធនោះទេ វាគឺជាការគោរពដែលត្រូវបានបង្កប់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅទៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធ។ រាល់ដង្ហើមនៃថាមពលដែលហូរតាមវិមាន ហាក់ដូចជាបានត្រឡប់ទៅរកប្រភពរបស់វាវិញដោយភាពដឹងគុណ ដូចជាព្រៃឈើដកដង្ហើមចូលពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងដកដង្ហើមចេញអុកស៊ីសែន ដើម្បីចិញ្ចឹមពិភពលោក។

អារម្មណ៍នៃការដឹងគុណនេះ មិនមែនជាអារម្មណ៍ដែលបង្ហាញដោយពាក្យសម្ដីនោះទេ តែជាការរចនា។ វាជាទស្សនវិជ្ជាមួយដែលត្រូវបានកសាងឡើងដោយថ្ម និងពន្លឺ ដែលទទួលស្គាល់នូវអំណោយទាននៃធម្មជាតិ និងកម្លាំងពលកម្មរបស់មនុស្ស។ លោក នាយ សីហនាទ ដែលមានមាត់ដ៏រឹងមាំ និងមានបបូរមាត់ច្បាស់លាស់ គាត់តែងតែញញឹមដោយភាពជឿជាក់ និងស្មោះត្រង់ នៅពេលពិភាក្សាអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់គាត់ ឥឡូវនេះគាត់មានអារម្មណ៍ថាមានភាពស្ងៀមស្ងាត់មួយរំពេច។ គាត់បានដឹងថា វិមានគ្រីស្តាល់នេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាម៉ាស៊ីនដ៏អស្ចារ្យនោះទេ តែជាបេះដូងមួយ។ ជាបេះដូងដែលលោតដោយចង្វាក់នៃសាមគ្គីភាព និងដកដង្ហើមដោយស្មារតីនៃការដឹងគុណ។ វាគឺជាសារពាង្គកាយដ៏មានជីវិតមួយ ដែលមិនត្រឹមតែដំណើរការប៉ុណ្ណោះទេ តែមានអារម្មណ៍ រីករាយ និងអរគុណ។ ការយល់ដឹងនេះបានជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើទស្សនៈរបស់គាត់អំពីស្ថាបត្យកម្ម ដោយផ្លាស់ប្តូរវាពីវិស័យនៃមុខងារសុទ្ធសាធទៅជាវិស័យនៃស្មារតី និងការរស់នៅ។ គាត់បានយល់ថា ស្ថាបត្យករជំនាន់ដើមមិនបានគ្រាន់តែសាងសង់អគារខ្ពស់ៗប៉ុណ្ណោះទេ តែពួកគេបានបង្កប់នូវជីវិតនៅក្នុងការបង្កើតរបស់ពួកគេ។

នៅពេលដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យដំបូងបានចាំងចូលតាមបង្អួចខ្ពស់ៗ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានយាងចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ផ្ទៃមុខរបស់គាត់ ដែលត្រូវបានឆ្លាក់ដោយគតិបណ្ឌិតនៃថ្ងៃលិចរាប់មិនអស់ គឺជាទម្រង់ពងក្រពើដ៏វែង ស្ងប់ស្ងាត់ និងគិតពិចារណា។ កែវភ្នែកដ៏ជ្រៅ និងមានពណ៌ដូចត្បូងថ្មខៀវ ដែលមានពន្លឺទន់ភ្លន់ និងដឹងច្បាស់ គាត់តែងតែជ្រីវជ្រួញនៅជ្រុងភ្នែកដោយសារតែស្នាមញញឹម និងការសង្កេតដោយអត់ធ្មត់ពេញមួយជីវិត។ ព្រឹទ្ធាចារ្យបានដើរយឺតៗ ដោយមានលំនឹងនៃមេដឹកនាំព្រៃឈើ ដោយមានសក់ពណ៌សភ្លឺរលោងរបស់គាត់ ដែលត្រូវបានចងរលុងៗនៅខាងក្រោយកដោយខ្សែសាមញ្ញមួយ ហូរធ្លាក់ចុះមកក្រោយខ្នងរបស់គាត់។

«លោក នាយ សីហនាទ» ព្រឹទ្ធាចារ្យបានមានបន្ទូលដោយសំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់គាត់។ «តើការសិក្សារបស់អ្នកបានបង្ហាញអ្វីខ្លះ?»

លោក នាយ សីហនាទ បានងើបមុខឡើង ផ្ទៃមុខរបស់គាត់ពោរពេញដោយភាពរំភើប។ «ព្រឹទ្ធាចារ្យអើយ! ខ្ញុំបានរកឃើញអ្វីដែលអស្ចារ្យ។ វិមានគ្រីស្តាល់នេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការងារវិស្វកម្មនោះទេ វាគឺជាការបង្ហាញអំពីទស្សនវិជ្ជាដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ ស្ថាបត្យករជំនាន់ដើម បានបញ្ចូលគោលការណ៍នៃសាមគ្គីភាព និងការដឹងគុណទៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធរបស់វា។ វាជាបេះដូងមួយ ព្រឹទ្ធាចារ្យអើយ វាជាបេះដូងមួយ!»

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានញញឹមស្រាលៗ ដែលបបូរមាត់ស្ដើងរបស់គាត់បង្ហាញការពិតយ៉ាងទន់ភ្លន់។ «ខ្ញុំបានដឹងថា អ្នកនឹងយល់ឃើញដូច្នេះ នាយ សីហនាទ។ ចក្ខុវិស័យដ៏មុតស្រួចរបស់អ្នក មិនគ្រាន់តែមើលឃើញរូបរាងប៉ុណ្ណោះទេ តែជាខ្លឹមសារនៃវិញ្ញាណ។ វិមាននេះ ត្រូវបានកសាងឡើងដើម្បីបង្រៀនយើង អំពីរបៀបរស់នៅ អំពីរបៀបដែលមនុស្សជាតិគួរតែរួបរួមគ្នា និងដឹងគុណចំពោះអំណោយទានដែលបានផ្តល់ឱ្យយើង»។ គាត់បានបន្តទៀត ដោយកែវភ្នែកដ៏ជ្រៅរបស់គាត់ ហាក់ដូចជាកំពុងសម្លឹងមើលទៅអតីតកាល។ «រាល់រចនាសម្ព័ន្ធ រាល់ប្រព័ន្ធ ត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងពីសាមគ្គីភាពនៃធម្មជាតិ និងការដឹងគុណចំពោះអត្ថិភាព។ វាជាកេរដំណែលមួយ ដែលរង់ចាំមនុស្សដែលមានបេះដូងបរិសុទ្ធមកស្វែងយល់»។

នៅពេលនោះ កញ្ញា អប្សរា បានយាងមកដល់។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងមានរាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ដែលត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ៗ បង្ហាញពីលក្ខណៈដ៏ភ្លឺថ្លា និងការចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់នាង។ កែវភ្នែកដ៏ធំ និងរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាង បានភ្លឺចែងចាំងជាមួយនឹងពណ៌បៃតងដ៏ស្រស់បំព្រងនៃពន្លកថ្មីក្រោយពេលភ្លៀង នាងតែងតែស្កេនមើលជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង។ សក់របស់នាង ដែលមានពណ៌ខ្មៅរលោង ត្រូវបានចងយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាមួយនឹងសរសៃសូឡាដែលបញ្ចេញពន្លឺដ៏ឆ្ងាញ់ពិសា បង្កើតជាមកុដដែលហូរចុះមកលើស្មារបស់នាងជាម៉ូតរលកដ៏ទន់ភ្លន់។ នាងបានចូលមកជិតដោយភាពស្រាលស្រទន់ ដូចជាសត្វព្រៃនៅក្នុងព្រៃ ដែលតែងតែប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះសន្ធឹកស្លឹកឈើ និងខ្យល់ដែលបក់បោក។

«តើអ្នកបានរកឃើញអ្វីខ្លះ សីហនាទ?» កញ្ញា អប្សរា បានសួរដោយបបូរមាត់ពណ៌ផ្កាឈូកពេញរបស់នាង តែងតែមានការភ្ញាក់ផ្អើល ឬការគិតពិចារណា។ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មានការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងថាមពលនៃបន្ទប់នេះ»។

លោក នាយ សីហនាទ បានបែរទៅរកនាង ដោយពន្លឺក្នុងភ្នែករបស់គាត់កាន់តែភ្លឺ។ «កញ្ញា អប្សរា វិមាននេះមានជីវិត! ខ្ញុំបានរកឃើញថា គំនូសប្លង់បង្ហាញពីរបៀបដែលស្ថាបត្យករជំនាន់ដើមបានបង្កប់នូវស្មារតីនៃសាមគ្គីភាព និងការដឹងគុណទៅក្នុងរាល់ជ្រុងជ្រោយនៃវា។ រាល់ផ្នែកទាំងអស់ដំណើរការជាមួយគ្នាដោយគ្មានជម្លោះ ដើម្បីថែរក្សាគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយវាដឹងគុណចំពោះអត្ថិភាពរបស់វា។ វាពិតជាបេះដូងមួយ»។

កញ្ញា អប្សរា បានស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ នាងមានភ្នែកដ៏ធំរបស់នាង ឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ «បេះដូងមួយ?» នាងបានខ្សឹបប្រាប់។ «ខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍ថា វិមាននេះមានព្រលឹង ប៉ុន្តែបេះដូង… នោះពិតជាការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅណាស់ សីហនាទ»។

លោក នាយ សីហនាទ បានងក់ក្បាល ជាមួយនឹងសក់ដ៏ក្រាស់ និងខ្មៅងងឹតរបស់គាត់ ដែលត្រូវបានកាត់យ៉ាងស្អាត រំលេចលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់។ «បាទ កញ្ញា អប្សរា។ ហើយយើង គឺជានិស្សិតរបស់វា។ ស្ថាបត្យកម្មមិនមែនគ្រាន់តែជាការកសាងនោះទេ តែជាការបង្រៀន។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាការបង្កើតរចនាសម្ព័ន្ធនោះទេ តែជាការបង្រៀនពីរបៀបរស់នៅប្រកបដោយសុខដុមរមនា និងការដឹងគុណ»។

គាត់បានឈរនៅទីនោះ ក្នុងចំណោមក្រាំងបុរាណ ដែលជាកេរដំណែលនៃគតិបណ្ឌិតដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ ផ្ទៃមុខដ៏រឹងមាំ និងជ្រុងជ្រោយរបស់គាត់ បានបង្ហាញពីការយល់ដឹងថ្មីមួយ។ គាត់បានដឹងថា គោលការណ៍នៃសាមគ្គីភាព និងការដឹងគុណ មិនមែនគ្រាន់តែជាធាតុផ្សំនៃការរចនានៃវិមានគ្រីស្តាល់ប៉ុណ្ណោះទេ តែជាគ្រឹះនៃអរិយធម៌ទាំងមូល។ ការយល់ដឹងនេះ បានផ្តល់ឱ្យគាត់នូវស្មារតីនៃគោលបំណងដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ គាត់មិនត្រឹមតែចង់កសាងប៉ុណ្ណោះទេ តែចង់បញ្ចូលការបង្កើតរបស់គាត់ជាមួយនឹងបេះដូងដូចគ្នា ដែលលោតដោយស្មារតីនៃសាមគ្គីភាព និងដកដង្ហើមដោយការដឹងគុណ។ វិមានគ្រីស្តាល់ មិនមែនគ្រាន់តែជាទីសក្ការៈបូជាចំពោះថាមពលនោះទេ តែជាមេរៀនដ៏អស់កល្បជានិច្ច អំពីរបៀបរស់នៅប្រកបដោយភាពស៊ីសង្វាក់គ្នា ទាំងជាមួយគ្នា និងជាមួយពិភពលោក។ លោក នាយ សីហនាទ បានដឹងថា ស្ថាបត្យកម្មពិតប្រាកដ គឺមិនត្រឹមតែជាសម្ភារៈ និងរូបរាងប៉ុណ្ណោះទេ តែជាស្មារតីដែលវាបង្កប់។ គាត់បានឈរដោយមានរចនាសម្ព័ន្ធរឹងមាំ និងមាំមួន បង្ហាញពីកម្លាំងមូលដ្ឋាន និងស្មារតីមុតមាំ គាត់បានដឹងថា ផ្លូវរបស់គាត់មិនមែនគ្រាន់តែជាការសាងសង់នោះទេ តែជាការបំផុសគំនិត និងការផ្លាស់ប្តូរតាមរយៈស្ថាបត្យកម្មនៃដួងចិត្ត។

រំលេចដោយរស្មីព្រះអាទិត្យរះផុតចុងព្រឹក ព្រះព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ កញ្ញា អប្សរា និង នាយ សីហនាទ បានចាប់ផ្ដើមដំណើរដ៏សំខាន់ឆ្ពោះទៅកាន់ទីឋានបុរាណដែលជាកន្លែងកំណើតនៃគំនិតសាងសង់ទេពសូរ្យវិមាន។ ខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធនាទិវាល្ងាចនេះ បានបក់ផាត់នាំក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់នៃរុក្ខជាតិព្រៃដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ ចូលមកលាយឡំជាមួយនឹងក្លិនស្រទន់នៃដីមានសំណើម ផ្តល់នូវអារម្មណ៍មួយនៃភាពស្ងប់ស្ងាត់លាយឡំនឹងមន្តអាគមបុរាណ។ ព្រះព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានភ័ក្ត្រាឆ្លាក់ដោយគតិបណ្ឌិតនៃថ្ងៃលិចរាប់ពាន់ដង ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងចាស់ពណ៌បៃតង ស្ថិតក្នុងអាការៈស្ងប់ស្ងាត់សញ្ជឹងគិត ដើរនាំមុខគេដោយជំហានដ៏សុភាព។ រីឯកញ្ញា អប្សរា ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខរាងបេះដូងដ៏ស្រស់ស្អាត ភ្នែកធំមូលក្លំពណ៌បៃតងស្រស់ដូចពន្លកថ្មី កំពុងសម្លឹងមើលគ្រប់ទិសទីដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញឥតឈប់ឈរ។ នាងឈប់ម្តងម្កាលដើម្បីប៉ះអង្អែលស្លឹកឈើ និងផ្កាព្រៃដែលនាងមិនធ្លាប់ឃើញពីមុនមក។ ចំណែកនាយ សីហនាទ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខមាំរឹងមាំរាងបួនជ្រុង ភ្នែកងងឹតប៉ប្រិចៗដោយបញ្ញា ដើរតាមពីក្រោយ ដោយយកចិត្តទុកដាក់ពិនិត្យមើលរាល់ថ្មបាក់បែក និងរាល់ឫសឈើដែលលូតលាស់រុំជុំវិញប្រាសាទបុរាណតូចៗ ដែលលាក់បាំងខ្លួនក្រោមម្លប់ព្រឹក្សាដ៏ក្រាស់។

ផ្លូវលំដែលធ្លាប់ជាមហាវិថីដ៏រុងរឿង កាលពីបុរាណកាល ឥឡូវនេះបានក្លាយជាគំនរវល្លិ៍រុំស្កាត់ស្ទើរតែបាត់រូបរាង។ មែកធាងឈើចាស់ៗបានលូតលាស់ត្រដាងស្លឹកត្រង់គ្រប់ទិសទី ធ្វើឱ្យពិបាកនឹងបោះជំហានទៅមុខ។ «ធម្មជាតិពិតជាមានកម្លាំងខ្លាំងពូកែណាស់ ព្រះព្រឹទ្ធាចារ្យ!» កញ្ញា អប្សរា ដែលមានកម្ពស់ល្មម រាងស្រឡូនល្វត់ល្វន់ និយាយទាំងយកដៃរុញមែកឈើចេញពីផ្លូវ។ សក់ខ្មៅរលោងដូចធ្យូងថ្មដ៏រលីងរបស់នាង ដែលបានចងជាកន្ទុយសេះជាមួយនឹងសរសៃបំភ្លឺដោយថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ឆ្ងាញ់ បានរំកិលរេរាទៅតាមចលនារបស់នាង។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ញញឹមតិចៗ ព្រមទាំងបបូរមាត់ស្តើងរបស់លោកក៏បន្លឺសំឡេងយ៉ាងទន់ភ្លន់ថា៖ «ពិតមែនហើយ កញ្ញា។ ធម្មជាតិប្រៀបដូចជាគ្រូដ៏អស្ចារ្យ ដែលបង្ហាញយើងពីភាពរមែងកើតឡើងនៃរបស់ទាំងពួង។ អ្វីដែលធ្លាប់រុងរឿងថ្ងៃនេះ អាចនឹងរលាយបាត់ទៅវិញនៅថ្ងៃស្អែក ហើយក៏អាចនឹងកើតឡើងវិញតាមរបៀបថ្មីមួយទៀត»។ នាយ សីហនាទ ដែលមានកម្លាំងមាំមួន និងមានជំហររឹងមាំ ឈោងចាប់មែកឈើធំៗដែលរារាំងផ្លូវ រួចដកវាចេញដោយកម្លាំង។ ភ្នែកខ្មៅងងឹត និងប៉ប្រិចៗដោយបញ្ញារបស់លោក បានសម្លឹងមើលទៅមុខ ហាក់កំពុងមើលឃើញផ្លូវដែលមើលមិនឃើញសម្រាប់អ្នកដទៃ។ «ប៉ុន្តែ ព្រះព្រឹទ្ធាចារ្យ ភាពរឹងមាំរបស់ធម្មជាតិក៏ជាផ្នែកមួយនៃភាពស្រស់ស្អាតរបស់វាដែរ។ យើងត្រូវរៀនសម្របខ្លួនទៅតាមវា មិនមែនប្រឆាំងនឹងវាឡើយ» នាយ សីហនាទ និយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់។ ការសហការគ្នារវាងអ្នកទាំងបីបានធ្វើឱ្យការធ្វើដំណើរទៅមុខ មានភាពរលូនជាងមុន។ កញ្ញា អប្សរា បានប្រើភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់នាង ដើម្បីរកមើលផ្លូវតូចៗដែលលាក់បាំងដោយវល្លិ៍។ នាយ សីហនាទ បានប្រើកម្លាំងកាយរបស់លោក ដើម្បីសម្អាតផ្លូវ។ ហើយព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានប្រើគតិបណ្ឌិតរបស់លោក ដើម្បីណែនាំ និងពន្យល់ពីសារៈសំខាន់នៃអ្វីដែលពួកគេបានជួបប្រទះ។

បន្ទាប់ពីដើរឆ្លងកាត់ព្រៃក្រាស់ប្រមាណមួយស្របក់ ពួកគេក៏បានមកដល់ទីធ្លាធំមួយ ដែលមានថ្មរៀងមូលមួយធំដេកត្រៀបត្រាជាមួយនឹងសិលាចារឹកបុរាណដែលស្ទើរតែរលុបបាត់ទៅហើយ។ ថ្មនោះស្ថិតនៅចំកណ្តាលនៃបរិវេណរាងជារង្វង់ ដែលមានជញ្ជាំងទាបៗព័ទ្ធជុំវិញ។ ភ្នែកធំមូលក្លំពណ៌បៃតងស្រស់របស់កញ្ញា អប្សរា បានសម្លឹងឃើញនិមិត្តសញ្ញាចម្លែកៗមួយចំនួន ដែលបានឆ្លាក់យ៉ាងល្អិតល្អន់ទៅលើថ្មនោះ។ និមិត្តសញ្ញាទាំងនោះហាក់ដូចជាល្បែងផ្គុំរូបបុរាណមួយ ដែលទាមទារការបកស្រាយ។ បបូរមាត់ពេញដោយពណ៌ផ្កាឈូករបស់នាង បានបើកបន្តិចដោយក្តីឆ្ងល់។ «ព្រះព្រឹទ្ធាចារ្យ តើនេះជាអ្វី? តើវាជាភាសាបុរាណមែនទេ?» នាងសួរដោយទឹកមុខចង់ដឹងចង់ឮ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានផ្ទៃមុខឆ្លាក់ដោយគតិបណ្ឌិត ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងចាស់ពណ៌បៃតង បានឈរក្រសោបដៃ សម្លឹងមើលសិលាចារឹកទាំងនោះដោយក្តីអាឡោះអាល័យ។ «កាលពីបុរាណ មុនពេលយើងប្រើភាសាសរសេរដូចសព្វថ្ងៃ មនុស្សតែងតែប្រើនិមិត្តសញ្ញាដើម្បីទំនាក់ទំនង និងបន្សល់ទុកសារ។ នេះជាគន្លឹះមួយ ដើម្បីបើកផ្លូវទៅមុខ» លោកពន្យល់ដោយសំឡេងទន់ភ្លន់។ នាយ សីហនាទ ដែលមានភ្នែកងងឹតប៉ប្រិចៗដោយបញ្ញា កំពុងពិនិត្យមើលថ្មនោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ផ្ទៃមុខមាំរឹងមាំរាងបួនជ្រុងរបស់លោក បង្ហាញពីការផ្ចិតផ្ចង់។ លោកបានលូកដៃទៅប៉ះសិលាចារឹកនីមួយៗ ហាក់កំពុងស្វែងរកលំនាំ ឬលំដាប់លំដោយណាមួយ។ «មានអ្វីប្លែកត្រង់នេះ ព្រះព្រឹទ្ធាចារ្យ» នាយ សីហនាទ និយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់។ «និមិត្តសញ្ញាទាំងនេះ ហាក់ដូចជាតំណាងឱ្យចលនារបស់ព្រះអាទិត្យក្នុងមួយថ្ងៃៗ ពីពេលរះ រហូតដល់ពេលលិច។» កញ្ញា អប្សរា បានឱនចុះទៅក្បែរ នាងប្រើភ្នែកធំមូលក្លំរបស់នាង សម្លឹងទៅកាន់សិលាចារឹកទាំងនោះ។ «អូ៎! ពិតជាមែន នាយ សីហនាទ។ និមិត្តសញ្ញាមួយនេះមើលទៅដូចជាព្រះអាទិត្យរះ ហើយមួយទៀតដូចជាព្រះអាទិត្យត្រង់កណ្តាលមេឃ» នាងនិយាយដោយក្តីរំភើប។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានញញឹមស្រាលៗ បបូរមាត់ស្តើងរបស់លោក បានបើកបន្តិចដើម្បីនិយាយ៖ «កញ្ញា និងនាយ ពិតជាមានគំនិតមុតស្រួចណាស់។ នេះជាល្បែងផ្គុំរូបនៃវដ្តធម្មជាតិ ដែលតម្រូវឱ្យយើងរៀបចំនិមិត្តសញ្ញាតាមលំដាប់លំដោយត្រឹមត្រូវ»។ នាយ សីហនាទ បានចាប់ផ្តើមរៀបចំថ្មតូចៗដែលមាននិមិត្តសញ្ញាស្រដៀងគ្នា នៅជុំវិញថ្មធំ។ កម្លាំងរបស់លោក រួមជាមួយនឹងការយកចិត្តទុកដាក់របស់កញ្ញា អប្សរា ដែលបានរិះរកមើលនិមិត្តសញ្ញាដែលត្រូវគ្នាយ៉ាងលឿន បានធ្វើឱ្យពួកគេអាចដោះស្រាយល្បែងផ្គុំរូបនោះបានយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ពេលដែលនិមិត្តសញ្ញាចុងក្រោយត្រូវបានដាក់ចូលកន្លែង ស្រាប់តែមានសំឡេងថ្មរំកិលបន្លឺឡើង ហើយផ្លូវលំមួយទៀតក៏បានលេចចេញមក។

ផ្លូវថ្មីនោះបាននាំពួកគេទៅកាន់ជើងភ្នំតូចមួយ ដែលមានផ្លូវចោតឡើង។ ដើមឈើធំៗដុះត្រៀបត្រាព័ទ្ធជុំវិញផ្លូវ ឫសរបស់វាបានលូតលាស់ចេញពីដី ធ្វើឱ្យពិបាកក្នុងការបោះជំហាន។ កញ្ញា អប្សរា ដែលមានរាងស្រឡូនល្វត់ល្វន់ ដើរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយប្រើដៃរបស់នាងទប់ខ្លួនទៅនឹងដើមឈើ ដើម្បីកុំឱ្យរអិលដួល។ ភ្នែកធំមូលក្លំពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាង នៅតែសម្លឹងមើលគ្រប់ទិសទី ហាក់កំពុងស្វែងរកអ្វីមួយដែលនាងមិនទាន់បានឃើញ។ នាយ សីហនាទ ដែលមានរាងកាយមាំមួន ដើរពីក្រោយនាង ដៃរបស់លោកត្រៀមជាស្រេចដើម្បីចាប់ទប់ ប្រសិនបើនាងមានបញ្ហា។ «ប្រយ័ត្នបន្តិច កញ្ញា» នាយ សីហនាទ និយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់រាងស្លីម តែដើរដោយភាពរំភើបរីករាយ ហាក់ដូចជាគ្មានកម្លាំង។ ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងចាស់ពណ៌បៃតងរបស់លោក ឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពស្ងប់ស្ងាត់និងបទពិសោធន៍។ «ផ្លូវនេះទាមទារនូវការអត់ធ្មត់ និងការប្រុងប្រយ័ត្ន។ ដូចជីវិតដូច្នោះដែរ ពេលខ្លះយើងត្រូវតែដើរយឺតៗ តែប្រកបដោយភាពប្រាកដប្រជា» លោកពន្យល់។ ការឡើងភ្នំដ៏លំបាកនេះ បានពង្រឹងចំណងមិត្តភាពរបស់ពួកគេកាន់តែខ្លាំង។ ពួកគេបានជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ឆ្លងកាត់ឧបសគ្គនីមួយៗ។ កញ្ញា អប្សរា បានបង្ហាញពីភាពរហ័សរហួនរបស់នាង ក្នុងការស្វែងរកទីតាំងដែលរឹងមាំសម្រាប់បោះជើង។ នាយ សីហនាទ បានបង្ហាញពីកម្លាំង និងការការពាររបស់លោក។ ចំណែកព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានបន្តបំផុសគំនិត និងណែនាំដោយប្រាជ្ញា។ រាល់ជំហានដែលពួកគេបោះទៅមុខ គឺជាសក្ខីភាពមួយនៃសាមគ្គីភាព និងការជឿទុកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃព្រៃភ្នំ បានត្រូវបែកបាក់ម្តងម្កាលដោយសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃការណែនាំគ្នាទៅវិញទៅមក និងសំឡេងសើចតិចៗ ពេលនរណាម្នាក់ជិតរអិលដួល។

ទីបំផុត ពួកគេក៏បានមកដល់ទីធ្លារាបស្មើមួយ នៅលើកំពូលភ្នំ។ ទីនោះមានថ្មធំៗជាច្រើន ដែលត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ ហាក់ដូចជាគ្រឹះនៃសំណង់ដ៏ធំមួយដែលមិនទាន់បានបញ្ចប់។ នេះជាកន្លែងដែលគំនិតដំបូងនៃទេពសូរ្យវិមានត្រូវបានចាប់កំណើត។ ខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធបានបក់ផាត់នាំក្លិនក្រអូបនៃផ្កាព្រៃ មកលាយឡំនឹងក្លិនដី ដែលធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានភ័ក្ត្រាឆ្លាក់ដោយគតិបណ្ឌិត ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងចាស់ពណ៌បៃតង ឈរនៅចំកណ្តាល ដោយសម្លឹងមើលទៅមេឃ។ បបូរមាត់ស្តើងរបស់លោក បានញញឹមស្រាលៗ។ «នៅទីនេះហើយ ដែលបុព្វបុរសរបស់យើងបានមើលឃើញនូវភាពអស្ចារ្យនៃព្រះអាទិត្យ ហើយបានស្រមៃចង់សាងសង់អ្វីមួយដែលអាចតភ្ជាប់មនុស្សទៅនឹងទេព។ នេះគឺជាបេះដូងនៃចក្ខុវិស័យរបស់សូរ្យវិមាន» លោកពន្យល់ដោយសំឡេងទន់ភ្លន់។ នាយ សីហនាទ ដែលមានភ្នែកងងឹតប៉ប្រិចៗដោយបញ្ញា បានលុតជង្គង់ចុះ ដើម្បីពិនិត្យមើលថ្មនីមួយៗ។ ផ្ទៃមុខមាំរឹងមាំរាងបួនជ្រុងរបស់លោក បង្ហាញពីការគោរពនិងការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ លោកអាចស្រមៃឃើញនូវកម្លាំងពលកម្ម និងភាពប៉ិនប្រសប់របស់បុព្វបុរស ដែលបានរៀបចំគ្រឹះទាំងនេះ។ «គ្រឹះទាំងនេះបង្ហាញពីទស្សនៈវិស័យដ៏មហិមា និងបច្ចេកទេសសាងសង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់» លោកនិយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់។ កញ្ញា អប្សរា ដែលមានភ្នែកធំមូលក្លំពណ៌បៃតងស្រស់ ព្រមទាំងបបូរមាត់ពេញដោយពណ៌ផ្កាឈូករបស់នាង បានបើកបន្តិចដោយក្តីរំភើប។ នាងបានឈរមើលទេសភាពជុំវិញ ដោយព្យាយាមស្រមៃនូវទម្រង់ដើមនៃទេពសូរ្យវិមាន។ «វាពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ដែលដឹងថាគំនិតដ៏មហិមាបានចាប់ផ្តើមពីទីនេះ» នាងនិយាយដោយសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវ។ សក់ខ្មៅរលោងរបស់នាង ដែលបានចងជាកន្ទុយសេះជាមួយនឹងសរសៃបំភ្លឺដោយថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ឆ្ងាញ់ បានរំកិលបន្តិចបន្តួចទៅតាមខ្យល់។ ការធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទីធ្លាបុរាណនេះ មិនត្រឹមតែបានបង្ហាញឱ្យពួកគេឃើញពីប្រភពដើមនៃទេពសូរ្យវិមានប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបានបង្រៀនពួកគេអំពីតម្លៃនៃសាមគ្គីភាព ភាពអត់ធ្មត់ និងការគោរពចំពោះកេរ្តិ៍ដំណែលរបស់បុព្វបុរស។ ចំណងមិត្តភាពរបស់ពួកគេបានកាន់តែរឹងមាំ ដូចជាថ្មបុរាណដែលបានឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងរាប់សតវត្សរ៍។

នៅកណ្តាលទីធ្លាបុរាណ ដែលគ្របដណ្ដប់ដោយវល្លិ៍បៃតងក្រាស់ៗ និងស្លែរណបសើម ព្រះអាទិត្យចាំងជះពន្លឺពណ៌មាសដ៏កក់ក្តៅ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីសម្រស់ដ៏អាថ៌កំបាំងនៃជញ្ជាំងថ្មបាក់បែក។ ខ្យល់ឧកាសហាក់នៅទ្រឹង លាយឡំដោយក្លិនដីសើម និងក្រអូបឈ្ងុយនៃផ្កាព្រៃ ដែលដុះឡើងដោយពុំមានអ្នកថែទាំ។ នៅទីនេះ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ, កញ្ញា អប្សរា និង នាយ សីហនាទ បានឈរស្ងៀម រំលឹកទៅដល់អតីតកាលដ៏រុងរឿងដែលបានបន្សល់ទុកនូវកេរ្តិ៍ដំណែលដ៏មហិមា។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានភ័ក្ត្រាឆ្លាក់ដោយគតិបណ្ឌិតនៃថ្ងៃលិចរាប់ពាន់, ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងថ្មបៃតងបានសម្លឹងមើលទៅសំណល់នៃអ្វីដែលធ្លាប់ជាប្រព័ន្ធគ្រីស្តាល់ដ៏តូចច្រឡឹង។ សំណល់ទាំងនោះ បើទោះជាទ្រុឌទ្រោមទៅតាមកាលវេលាក៏ដោយ ក៏នៅតែបញ្ចេញនូវរស្មីស្រាលៗ ដូចជាព្រលឹងនៃពន្លឺដែលមិនដែលរលត់។ សក់សរលោងដូចប្រាក់របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ បានបក់ផាត់តិចៗដោយខ្យល់ ពេលគាត់រំលឹកពីប្រវត្តិសាស្រ្តដែលបានបង្រៀនឱ្យមនុស្សជំនាន់មុនចេះគោរពធម្មជាតិ។ «កូនចៅអើយ! នេះជាមរតកដ៏វិសេសវិសាល ដែលដូនតាបានបន្សល់ទុក។ វាមិនត្រឹមតែជាបច្ចេកវិទ្យាប៉ុណ្ណោះទេ តែជាទស្សនៈវិជ្ជាដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយ»។ សំឡេងរបស់គាត់ទន់ភ្លន់ តែពោរពេញដោយអត្ថន័យ។

កញ្ញា អប្សរា ដែលមានភ័ក្ត្រារាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ, ភ្នែកធំៗដូចផ្លែអាល់ម៉ុងភ្លឺចែងចាំងដោយពន្លឺបៃតងខ្ចី បានដើរទៅជិតសំណល់គ្រីស្តាល់ទាំងនោះ។ ម្រាមដៃដ៏ស្រទន់របស់នាងបានប៉ះពាល់ថ្នមៗទៅលើគ្រីស្តាល់ដែលបែកបាក់។ នាងមានអារម្មណ៍ថា មានថាមពលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយបានហូរចេញពីវា ដូចជាចរន្តឈាមរបស់ផែនដី។ សក់ខ្មៅរលោងដូចរតនៈរបស់នាង ដែលបានចងយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាមួយនឹងសរសៃសូត្រភ្លឺ បានលំអៀងទៅតាមចលនារបស់នាង។ នាងខ្សឹបដោយសម្លេងទាបថា «លោកតា! តើគ្រីស្តាល់ទាំងនេះ អាចបង្រៀនយើងអ្វីខ្លះ? ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា វាមានជីវិត»។

នាយ សីហនាទ ដែលមានភ័ក្ត្រារឹងមាំរាងបួនជ្រុង, ភ្នែកខ្មៅស្រទន់តែប្រកបដោយភាពវាងវៃ បានឈរនៅក្បែរព្រឹទ្ធាចារ្យ។ គាត់បានចាប់អារម្មណ៍ទៅលើរចនាសម្ព័ន្ធដ៏ស្មុគស្មាញនៃប្រព័ន្ធគ្រីស្តាល់ទាំងនោះ។ សក់ខ្មៅក្រាស់របស់គាត់បានរុំព័ទ្ធផ្ទៃមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់គាត់។ «ប្រសិនបើដូនតាយើងប្រើប្រព័ន្ធបែបនេះដើម្បីទាញយកថាមពល នោះពួកគេប្រាកដជាមានចំណេះដឹងខ្ពស់ណាស់។ តែតើអ្វីទៅដែលធ្វើឱ្យពួកគេបូជាចំពោះធម្មជាតិយ៉ាងជ្រាលជ្រៅបែបនេះ?» សំឡេងរបស់គាត់រឹងមាំ តែពោរពេញដោយការចង់ដឹង។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានញញឹមតិចៗ ភ្នែករបស់គាត់បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីពន្លឺនៃអតីតកាល។ «កូនចៅអើយ! ដូនតាយើងពុំបានចាត់ទុកធម្មជាតិជាធនធានដែលត្រូវទាញយកនោះឡើយ។ ពួកគេយល់ថា ធម្មជាតិគឺជាមាតានៃជីវិត គឺជាដង្ហើមនៃផែនដី។ ប្រព័ន្ធគ្រីស្តាល់ទាំងនេះ គឺជានិមិត្តរូបនៃការតបស្នង មិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រើប្រាស់នោះទេ។ ថាមពលដែលពួកគេទាញបាន គឺជារង្វាន់នៃការលះបង់ និងការដឹងគុណរបស់ពួកគេចំពោះធម្មជាតិ»។ ព្រឹទ្ធាចារ្យបានបន្ត ដោយលើកដៃដ៏ស្គមរបស់គាត់បង្ហាញទៅកាន់ដើមឈើធំៗដែលដុះព័ទ្ធជុំវិញ។ «ដូនតាយើងជឿថា រាល់ការយកចេញពីធម្មជាតិ គឺត្រូវតែមានការតបស្នងវិញ។ ការលះបង់មិនមែនគ្រាន់តែជាវត្ថុនោះទេ តែជាការលះបង់នូវមោទនភាព ការលះបង់នូវភាពអាត្មានិយម ដើម្បីភាពសុខដុមរមនារបស់មនុស្ស និងធម្មជាតិ»។

កញ្ញា អប្សរា បានឱនមុខចុះ រំលឹកទៅដល់ពាក្យពេចន៍របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ នាងស្រមៃឃើញដូនតាជំនាន់មុន ដែលមានទឹកចិត្តបរិសុទ្ធ គោរពធម្មជាតិដូចគោរពមាតាបិតា។ នាងបានដឹងថា ការតភ្ជាប់របស់នាងជាមួយធម្មជាតិ គឺជារឿងមួយដែលនាងត្រូវរៀនសូត្រពីដូនតា។ «ខ្ញុំយល់ហើយលោកតា! ពួកគេពុំគ្រាន់តែប្រើប្រាស់ថាមពលប៉ុណ្ណោះទេ តែពួកគេបានចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាធម្មជាតិវិញ»។ សក់ខ្មៅរបស់នាង ដែលមានសរសៃសូត្រភ្លឺ បានរលាស់តិចៗ ពេលនាងងាកមកមើលព្រឹទ្ធាចារ្យ។

នាយ សីហនាទ បានងក់ក្បាលយល់ព្រម។ «នេះគឺជាគំនិតដ៏អស្ចារ្យ! ជាការសាងសង់ដោយគោរព។ យើងត្រូវគិតដល់ផលប៉ះពាល់ទៅលើធម្មជាតិ រាល់ពេលដែលយើងសាងសង់អ្វីមួយ។ ទេពសូរ្យវិមាន គឺជានិមិត្តរូបនៃការលះបង់ និងការដឹងគុណនេះហើយ»។ ភ្នែកខ្មៅរបស់គាត់បានភ្លឺចែងចាំងដោយការយល់ដឹងថ្មី។ «អ្នកបង្កើតទេពសូរ្យវិមាន ប្រាកដជាបានលះបង់នូវកម្លាំងកាយ កម្លាំងចិត្ត និងពេលវេលារបស់ពួកគេយ៉ាងច្រើន។ ពួកគេបានធ្វើវាដោយក្តីស្រឡាញ់ និងការគោរពធម្មជាតិយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ មិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីអំណាច ឬកិត្តិនាមនោះទេ»។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានលើកដៃដ៏ស្គមរបស់គាត់ទៅដាក់លើស្មារបស់នាយ សីហនាទ។ «ត្រូវហើយកូន! ទេពសូរ្យវិមាន មិនមែនគ្រាន់តែជាស្ថាបត្យកម្មដ៏ធំអស្ចារ្យនោះទេ តែវាគឺជាវិមាននៃគុណធម៌។ គ្រប់ថ្ម គ្រប់ជ្រុង គ្រប់ចម្លាក់ គឺសុទ្ធតែបង្កប់នូវស្មារតីនៃការតបស្នង និងការដឹងគុណ។ ថាមពលដែលបញ្ចេញចេញពីគ្រីស្តាល់តូចៗទាំងនេះ គឺជានិមិត្តរូបនៃថាមពលជីវិតដែលហូររវាងមនុស្ស និងធម្មជាតិ។ ដូនតាយើងបានសាងសង់វាឡើង ដើម្បីបង្ហាញនូវការគោរពចំពោះព្រះអាទិត្យ ដែលជាប្រភពនៃជីវិត ព្រមទាំងផែនដី និងទឹក ដែលជាអ្នកចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សា។ ការលះបង់របស់ពួកគេ គឺការលះបង់នូវភាពអាត្មានិយម ការលះបង់នូវតណ្ហា គឺដើម្បីភាពសុខដុមរមនារបស់សកលលោក»។

ពាក្យពេចន៍របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ បានបន្លឺឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់កញ្ញា អប្សរា។ នាងបានបិទភ្នែក រំពឹងគិត។ នាងមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួននាងកំពុងតែភ្ជាប់ទៅនឹងអតីតកាលដ៏ឆ្ងាយ។ នាងស្រមៃឃើញដូនតាជំនាន់មុន កំពុងធ្វើពិធីសក្ការៈបូជាថាមពលព្រះអាទិត្យ ដោយប្រើគ្រីស្តាល់ទាំងនេះជាឧបករណ៍។ ពួកគេពុំបានទាញយកថាមពលដោយបង្ខំនោះទេ តែបានទទួលវាដោយការអនុញ្ញាត និងការដឹងគុណ។ រាល់ពេលដែលគ្រីស្តាល់ស្រូបយកពន្លឺ វាមិនមែនជាការយកមកដោយឥតអំពើនោះទេ តែជាការប្តូរផ្តាច់រវាងមនុស្ស និងធម្មជាតិ។ «ការដឹងគុណ គឺជាកម្លាំងដ៏មហិមាបំផុតមែនទេលោកតា?» នាងសួរដោយសំឡេងខ្សឹបៗ ភ្នែកពណ៌បៃតងខ្ចីរបស់នាងបើកឡើងវិញ ពោរពេញដោយភាពយល់ដឹង។

«ពិតណាស់កូន!» ព្រឹទ្ធាចារ្យឆ្លើយតប ដោយទឹកមុខស្រទន់។ «ការដឹងគុណ គឺជាស្ពានដែលភ្ជាប់បេះដូងមនុស្សទៅនឹងដួងព្រលឹងនៃសកលលោក។ វាជាគ្រឹះនៃមនសិការ។ ដូនតាយើងបានយល់ថា រាល់ការរីកចម្រើនណាដែលមិនភ្ជាប់ជាមួយការដឹងគុណ គឺសុទ្ធតែជាការបំផ្លាញ។ ពួកគេបានលះបង់ពេលវេលា ធនធាន និងកម្លាំងពលកម្ម ដើម្បីសាងសង់ទេពសូរ្យវិមាន មិនមែនដើម្បីអួតពីភាពអស្ចារ្យរបស់ខ្លួននោះទេ តែដើម្បីបង្ហាញពីការគោរពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះអ្វីដែលបានផ្តល់ជីវិតដល់ពួកគេ។ ទេពសូរ្យវិមាន គឺជារូបរាងកាយនៃការដឹងគុណរបស់ពួកគេ»។

នាយ សីហនាទ បានលើកដៃដ៏រឹងមាំរបស់គាត់ទៅប៉ះនឹងសំណល់គ្រីស្តាល់។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា មានថាមពលដ៏ត្រជាក់មួយបានហូរចូលមកក្នុងដៃរបស់គាត់ មិនមែនជាថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លានោះទេ តែជាថាមពលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់និងមានស្ថិរភាព។ គាត់ដឹងថា ថាមពលនេះ គឺមានប្រភពមកពីការប្តូរផ្តាច់ដ៏បរិសុទ្ធ។ «ដូច្នេះហើយ បានជាទេពសូរ្យវិមាន នៅតែស្ថិតស្ថេររាប់ពាន់ឆ្នាំ។ វាពុំមែនគ្រាន់តែសាងសង់ដោយថ្មនោះទេ តែដោយការគោរព និងគុណធម៌»។ គាត់ងាកទៅរកព្រឹទ្ធាចារ្យ ភ្នែកខ្មៅរបស់គាត់ពោរពេញដោយការគោរព។ «យើងនឹងប្រើមេរៀននេះ ដើម្បីសាងសង់ឡើងវិញ។ យើងនឹងមិនគ្រាន់តែបង្កើតរចនាសម្ព័ន្ធនោះទេ តែនឹងបង្កើតជាស្មារតី»។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានសម្លឹងមើលកូនចៅទាំងពីរដោយមោទនភាព។ ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងថ្មបៃតងរបស់គាត់ បានចាំងបញ្ចេញពន្លឺក្តីសង្ឃឹម។ «មែនហើយកូន! ស្ថាបត្យកម្មដ៏អស្ចារ្យបំផុត គឺការសាងសង់ព្រលឹង។ ដូនតាយើងបានបង្រៀនយើងថា ថាមពលពិតមិនមែនស្ថិតនៅលើការគ្រប់គ្រងធម្មជាតិនោះទេ តែស្ថិតនៅលើការរស់នៅដោយសុខដុមរមនាជាមួយធម្មជាតិ។ ការលះបង់ គឺការបោះបង់ចោលនូវភាពអាត្មានិយម។ ការដឹងគុណ គឺការបើកបេះដូងទទួលយកពរជ័យ។ គ្រីស្តាល់ទាំងនេះ គឺគ្រាន់តែជាឧបករណ៍មួយប៉ុណ្ណោះ តែមេរៀនរបស់វា គឺជាគ្រឹះនៃអរិយធម៌ដ៏យូរអង្វែង»។

ខ្យល់បានបក់ផាត់តិចៗ នាំយកនូវសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃអតីតកាល។ កញ្ញា អប្សរា បានបិទភ្នែកម្តងទៀត ហើយនាងមានអារម្មណ៍ថា មានបណ្តាញថាមពលដ៏ស្មុគស្មាញមួយបានភ្ជាប់នាងទៅនឹងធម្មជាតិ។ នាងបានដឹងថា ទេពសូរ្យវិមាន មិនមែនគ្រាន់តែជាអគារនោះទេ តែជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃការផ្លាស់ប្តូរថាមពលដ៏បរិសុទ្ធ ជាកន្លែងដែលមនុស្ស និងធម្មជាតិអាចទំនាក់ទំនងគ្នាដោយក្តីគោរព និងការដឹងគុណ។

នាយ សីហនាទ បានសម្លឹងមើលជុំវិញទីធ្លាដែលពោរពេញដោយសំណល់បុរាណ។ គាត់បានស្រមៃឃើញថា គ្រីស្តាល់ទាំងនោះនឹងត្រូវបង្កើតឡើងវិញ មិនមែនដើម្បីទាញយកថាមពលដោយឥតប្រយោជន៍នោះទេ តែដើម្បីបង្កើតជាស្ពានរវាងមនុស្ស និងធម្មជាតិ ដូចដែលដូនតាជំនាន់មុនបានធ្វើ។ គាត់យល់ថា ការលះបង់ និងការដឹងគុណ គឺជាគ្រឹះដ៏សំខាន់ដែលពួកគេត្រូវតែយកមកប្រើប្រាស់ក្នុងការសាងសង់ទីក្រុងថ្មីរបស់ពួកគេ។ មិនមែនសាងសង់ដោយបច្ចេកវិទ្យាដ៏ទំនើបតែមួយមុខនោះទេ តែដោយស្មារតីនៃភាតរភាពរវាងមនុស្ស និងធម្មជាតិ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានឈរស្ងៀម ភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលទៅលើមេឃពណ៌ខៀវស្រងាត់។ ពពកបានអណ្តែតត្រសែតយឺតៗ ដូចជារំលឹកពីពេលវេលាដែលហូរមិនឈប់ឈរ។ «មេរៀននេះ គឺសំខាន់ជាងគ្រីស្តាល់ទៅទៀត» គាត់ខ្សឹប។ «វាជាមេរៀននៃជីវិត មេរៀននៃអត្ថិភាព។ ការយល់ដឹងពីការលះបង់ និងការដឹងគុណ គឺជាផ្លូវទៅកាន់ភាពសុខដុមរមនាពិតប្រាកដ។ ហើយនោះហើយជាអ្វីដែលបានជំរុញឱ្យអ្នកបង្កើតទេពសូរ្យវិមាន កាលពីជំនាន់មុន»។ ពាក្យពេចន៍របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ បានបន្លឺឡើងនៅក្នុងព្រលឹងរបស់កូនចៅទាំងពីរ ដូចជាភ្លៀងរលឹមដែលស្រោចស្រពលើដីស្ងួត ផ្តល់ជីវិតថ្មីដល់គ្រាប់ពូជនៃក្តីសង្ឃឹម។

នៅក្រោមម្លប់រុក្ខជាតិបៃតងខ្ចី ដែលជាសាក្សីស្ងៀមស្ងាត់នៃអតីតកាលដ៏យូរលង់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានអង្គុយស្ងប់ស្ងាត់ ភ្នែកជ្រៅដូចថ្មយក់ចាស់ របស់លោកសម្លឹងមើលគ្រីស្តាល់បេះដូង ដែលបញ្ចេញពន្លឺរិបរយ។ ផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើដ៏ស្រទន់របស់លោក ប្រៀបដូចជាផ្ទាំងគំនូរនៃបទពិសោធន៍រាប់ពាន់ឆ្នាំ ខណៈដែលលោកចាប់ផ្តើមពន្យល់ពីអាថ៌កំបាំងដែលលាក់កំបាំងនៃវត្ថុវិសេសនេះ។ កញ្ញា អប្សរា និង នាយ សីហនាទ បានអង្គុយប្រកៀកគ្នា សម្លឹងមើលទៅព្រឹទ្ធាចារ្យដោយយកចិត្តទុកដាក់ ស្មារតីរបស់ពួកគេស្រូបយកគ្រប់ពាក្យពេចន៍។

«កូនចៅជាទីស្រឡាញ់អើយ» ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ មានបន្ទូលដោយសំឡេងស្រាលដូចខ្យល់រំហើយបក់បោកតាមស្លឹកឈើ។ «គ្រីស្តាល់បេះដូងនេះ ដូចដែលយើងបានដឹង ស្រូបយកថាមពលពីព្រះអាទិត្យ ពីពន្លឺដ៏កក់ក្តៅរបស់មាតានៃពន្លឺ ដែលចិញ្ចឹមបីបាច់ជីវិតគ្រប់ប្រភេទនៅលើលោកីយ៍នេះ។ វាជាសរសៃឈាមនៃភពផែនដី ជាប្រភពថាមពលដ៏សំខាន់ ដែលរក្សាតុល្យភាពនៃធម្មជាតិ និងផ្តល់កំណើតដល់រាល់ការលូតលាស់។ ពន្លឺមាសដែលយើងឃើញ ចាំងចេញពីផ្ទៃគ្រីស្តាល់ គឺជាភស្តុតាងដែលបង្ហាញពីអំណាចរបស់ព្រះអាទិត្យដ៏មហិមា។»

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បញ្ឈប់មួយស្របក់ ភ្នែកជ្រៅដូចថ្មយក់ចាស់របស់លោក បានសម្លឹងមើលទៅកញ្ញា អប្សរា និង នាយ សីហនាទ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីជម្រៅនៃចំណេះដឹងដែលលោកហៀបនឹងចែករំលែក។ មាត់ស្ដើងរបស់លោក បានបន្តពាក្យពេចន៍ដោយយឺតៗ តែច្បាស់ៗថា៖ «ប៉ុន្តែ កូនចៅអើយ អ្វីដែលកម្រមានអ្នកណាដឹងនោះគឺថា ថាមពលរបស់វា មិនមែនគ្រាន់តែពឹងផ្អែកលើព្រះអាទិត្យតែមួយមុខនោះទេ។ វាថែមទាំងស្រូបយកថាមពលមួយទៀត ដែលកាន់តែជ្រៅ ហើយកាន់តែឆ្ងាញ់ជាងមុនទៅទៀត នោះគឺថាមពលចេញពីស្មារតីរួមរបស់មនុស្សជាតិ។»

កញ្ញា អប្សរា ដែលមានភ្នែកធំរាងផ្លែអាល់ម៉ុន ភ្លឺចិញ្ចាចដោយពណ៌បៃតងស្រស់ដូចពន្លកថ្មី បានបើកភ្នែកធំៗដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ ទឹកមុខរាងបេះដូងរបស់នាង ដែលមានថ្គាមខ្ពស់ស្រួច បានបង្ហាញពីភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ នាងបានសួរដោយសំឡេងតិចៗ តែពោរពេញដោយការចង់ដឹងចង់ឮថា៖ «ស្មារតីរួមរបស់មនុស្សជាតិឬលោកតា? តើវាមានន័យដូចម្តេចទៅ? តើគ្រីស្តាល់នេះអាចដឹងពីអារម្មណ៍ និងគំនិតរបស់យើងបានដោយរបៀបណា?» ភ្នែករបស់នាងបានផ្លាស់ទីយ៉ាងលឿន ដូចជាសត្វព្រៃក្នុងព្រៃ ដែលព្យាយាមចាប់យកគ្រប់ព័ត៌មានដែលរសាត់តាមខ្យល់។

នាយ សីហនាទ ដែលមានផ្ទៃមុខរាងបួនជ្រុងដ៏រឹងមាំ និងថ្គាមក្រោមលយចេញ បានងក់ក្បាលដោយគិត។ ភ្នែកងងឹតដ៏ឈ្លាសវៃរបស់គេបានសម្លឹងមើលគ្រីស្តាល់ ដូចជាស្ថាបត្យករម្នាក់កំពុងសិក្សាស្នាដៃបន្ទាប់របស់ខ្លួន។ មាត់ដ៏មាំរបស់គេបានលាតត្រដាងបបូរមាត់ដែលបានកំណត់យ៉ាងល្អិតល្អន់ ហើយគេបាននិយាយដោយសំឡេងជ្រៅថា៖ «លោកតា ជាតិរះ អ្វីដែលលោកពន្យល់នេះគឺជ្រាលជ្រៅខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិពិតជាអាចជះឥទ្ធិពលលើគ្រីស្តាល់នេះមែន នោះវាមានន័យថាវាគឺជាចំណុចកណ្តាលនៃអត្ថិភាពរបស់យើង។ តើថាមពលស្មារតីនោះ វាមានលក្ខណៈបែបណាទៅ ហើយតើវាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយរបៀបណា?»

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានញញឹមស្រាលៗ ទឹកមុខរាងពងក្រពើរបស់លោកនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសញ្ជឹងគិត។ រោមភ្នែកដែលជ្រីវជ្រួញនៅជ្រុងភ្នែករបស់លោក បានបង្ហាញពីអាយុកាលនៃការសង្កេត និងការយល់ដឹង។ «ស្មារតីរួមរបស់មនុស្សជាតិ កូនចៅអើយ មិនមែនជាអ្វីមួយដែលអាចមើលឃើញដោយភ្នែកទទេ ឬចាប់កាន់ដោយដៃនោះទេ។ វាគឺជាសំណាញ់ដ៏ស្មុគស្មាញនៃគំនិត អារម្មណ៍ ក្តីសុបិន្ត ក្តីសង្ឃឹម និងការចងចាំ ដែលមនុស្សគ្រប់រូបបានរួមចំណែកបង្កើតឡើងចាប់តាំងពីដើមកំណើតនៃកាលវេលា។ វាគឺជាស្មារតីនៃការរួបរួមគ្នា នៃការអាណិតអាសូរគ្នាទៅវិញទៅមក នៃចំណងដែលចងភ្ជាប់យើងទាំងអស់គ្នាជាសហគមន៍មួយ។»

«ស្រមៃមើលទៅវាដូចជាទន្លេដ៏ធំមួយ» ព្រឹទ្ធាចារ្យបន្ត មានសំឡេងស្រាល។ «ទឹកហូរចូលពីគ្រប់ទិសទី ពីស្ទឹងតូចៗ រហូតដល់អូរធំៗ ដែលតំណាងឱ្យគំនិត និងអារម្មណ៍របស់បុគ្គលម្នាក់ៗ។ នៅពេលដែលទន្លេនេះហូររួមគ្នា វាបង្កើតបានជាកម្លាំងដ៏មហិមា។ រាល់សកម្មភាពនៃសេចក្តីល្អ រាល់ការចងចាំនៃវីរភាព រាល់ដំណក់ទឹកភ្នែកនៃសេចក្តីអាណិតអាសូរ រាល់ក្តីសង្ឃឹមសម្រាប់អនាគតដ៏ប្រសើរ សុទ្ធសឹងតែជាដំណក់ទឹកដែលរួមចំណែកដល់លំហូរដ៏ធំនេះ។ គ្រីស្តាល់បេះដូង គឺជាបេះដូងដែលស្រូបយកថាមពលដ៏បរិសុទ្ធនេះ ដើម្បីរក្សាតុល្យភាពនៃលោក។»

«ប៉ុន្តែ» លោកតាមានបន្ទូលដោយសំឡេងស្រាលៗ តែពោរពេញដោយក្តីសោកសៅ។ «ដូចជាទន្លេមួយដែលអាចរីងស្ងួតដោយសារកង្វះទឹកហូរចូល ស្មារតីរួមរបស់មនុស្សជាតិក៏អាចចុះខ្សោយដែរ។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យវាចុះខ្សោយខ្លាំងបំផុតនោះ គឺការភ្លេចភ្លាំង និងភាពព្រងើយកន្តើយ។» ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានលើកដៃស្ដើងរបស់លោក ដែលមានសរសៃរឹសលេចឡើងដោយសារអាយុកាល ទៅកាន់គ្រីស្តាល់ រួចដាក់ចុះវិញដោយថ្នមៗ។

«ការភ្លេចភ្លាំង មិនមែនគ្រាន់តែជាការបាត់បង់ការចងចាំផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ។ វាគឺជាការបាត់បង់នៃការចងចាំរួមរបស់ដូនតា។ នៅពេលដែលមនុស្សឈប់រំលឹកពីប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកគេ ឈប់រៀនពីមេរៀនរបស់អតីតកាល ឈប់គោរពវិញ្ញាណក្ខន្ធអ្នកដែលបានទៅហើយ នោះឫសគល់នៃស្មារតីរួមរបស់យើងក៏ចាប់ផ្តើមរលួយ។ ប្រាជ្ញាដែលបានចងក្រងដោយមនុស្សជំនាន់មុន ក្លាយជាអំបោះដាច់ គ្មានន័យ។ ការភ្លេចភ្លាំងធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ទិសដៅ បាត់បង់អត្តសញ្ញាណ។»

«ចំណែកឯភាពព្រងើយកន្តើយវិញ» ព្រឹទ្ធាចារ្យបន្ត ដោយមានសំឡេងរឹតតែស្រាលជាងមុន។ «វាគឺជាជំងឺនៃបេះដូង។ នៅពេលដែលមនុស្សឈប់ខ្វល់ខ្វាយពីគ្នាទៅវិញទៅមក ឈប់មានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរចំពោះទុក្ខលំបាករបស់ผู้อื่น ឈប់មានក្តីសង្ឃឹមសម្រាប់អនាគតរួមគ្នា នោះចំណងដែលចងភ្ជាប់យើងក៏ចាប់ផ្តើមធូររលុង។ ពួកគេរស់នៅតែសម្រាប់ខ្លួនឯង ភ្នែករបស់ពួកគេមើលឃើញតែផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ ភាពព្រងើយកន្តើយគឺជាភាពទទេស្អាត ដែលបឺតជញ្ជក់ពន្លឺចេញពីស្មារតីរបស់យើង ដូចជាស្រមោលដ៏ខ្មៅងងឹត។»

«នៅពេលដែលស្មារតីរួមរបស់មនុស្សជាតិចុះខ្សោយ ថាមពលដែលហូរចូលទៅក្នុងគ្រីស្តាល់បេះដូងក៏ចាប់ផ្តើមរីងស្ងួត។» ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានចង្អុលបង្ហាញគ្រីស្តាល់ដោយចុងម្រាមដៃរបស់លោក។ «ពន្លឺរបស់វាក្លាយជាស្រអាប់ រិបរយ ដូចជាផ្កាយមួយដែលជិតរលត់។ ភាពច្បាស់លាស់របស់វាត្រូវបានជំនួសដោយភាពស្រពេចស្រពិល ពណ៌មាសប្រែទៅជាពណ៌ប្រផេះស្លេកស្លាំង។ នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាការផ្លាស់ប្តូររូបរាងខាងក្រៅនោះទេ។ វាគឺជាសញ្ញាមួយដែលបង្ហាញថា លោកីយ៍របស់យើងកំពុងបាត់បង់តុល្យភាព វាជាការបាត់បង់ផ្នែកខាងក្នុងបំផុត។»

«ស្រមៃមើលទៅវាដូចជាកម្រាលព្រំដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ» លោកបន្ត ដោយសំឡេងដ៏ជ្រៅរបស់លោក។ «ដែលត្រូវបានត្បាញយ៉ាងល្អិតល្អន់ដោយអំបោះនៃក្តីស្រឡាញ់ ក្តីសង្ឃឹម និងការចងចាំរាប់ពាន់ជំនាន់។ រាល់អំបោះ គឺតំណាងឱ្យគំនិត ឬអារម្មណ៍មួយរបស់មនុស្ស។ នៅពេលដែលការភ្លេចភ្លាំង និងភាពព្រងើយកន្តើយចូលមក គឺប្រៀបដូចជាការកាត់ផ្តាច់អំបោះម្តងមួយៗ។ កម្រាលព្រំចាប់ផ្តើមដាច់រហែក បាត់បង់ភាពស្រស់ស្អាត និងភាពរឹងមាំរបស់វា រហូតដល់វាប្រែទៅជាសំបកទទេរ គ្មានន័យ។ នោះហើយជាអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះស្មារតីរួមរបស់យើង។»

កញ្ញា អប្សរា ដែលមានបបូរមាត់ពេញពណ៌ផ្កាកុលាបរបស់នាង បានបើកបន្តិចដោយការភ្ញាក់ផ្អើល បានសម្លឹងមើលគ្រីស្តាល់ដោយក្តីព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាង បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីទុក្ខសោករបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ នាងលូកដៃទៅប៉ះគ្រីស្តាល់ដោយថ្នមៗ ដូចជាព្យាយាមផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដល់វា។ «ដូច្នេះហើយ បានជាវាចុះខ្សោយ។ យើងភ្លេច។ យើងឈប់ខ្វល់។ តើមានអ្វីកើតឡើងប្រសិនបើពន្លឺរបស់វារលត់បាត់ទាំងស្រុងទៅលោកតា? តើលោកីយ៍យើងនឹងក្លាយទៅជាយ៉ាងណា?» សំឡេងរបស់នាងញ័រតិចៗ បង្ហាញពីភាពភ័យខ្លាច។

នាយ សីហនាទ ដែលមានកម្ពស់មធ្យម តែមានរាងកាយរឹងមាំ និងមានកម្លាំង បានលើកក្បាលឡើង។ ភ្នែកងងឹតរបស់គេបានភ្លឺដោយការតាំងចិត្ត ដូចជាជាងសំណង់ម្នាក់ដែលត្រៀមខ្លួនសាងសង់អ្វីមួយដែលដួលរលំឡើងវិញ។ «យើងមិនអាចអនុញ្ញាតឱ្យវាកើតឡើងបានទេ។ ប្រសិនបើការភ្លេចភ្លាំង និងភាពព្រងើយកន្តើយជាមូលហេតុ នោះយើងត្រូវតែប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងវា។ យើងត្រូវតែរំលឹកឡើងវិញនូវអ្វីដែលយើងបានភ្លេច។ យើងត្រូវតែដាស់ស្មារតីអាណិតអាសូររបស់យើងឱ្យរស់ឡើងវិញ។ តើមានមធ្យោបាយអ្វីខ្លះ ដែលយើងអាចធ្វើបានដើម្បីស្តារថាមពលរបស់គ្រីស្តាល់នេះឡើងវិញបានលោកតា?» គេសួរដោយសំឡេងច្បាស់លាស់ ពោរពេញដោយគោលបំណង។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានញញឹមម្តងទៀត ទឹកមុខរាងពងក្រពើរបស់លោកបានបញ្ចេញពន្លឺដ៏ស្រទន់។ «សំណួររបស់កូនចៅ គឺជាគន្លឹះនៃដំណោះស្រាយ។ ការស្តារឡើងវិញនូវថាមពលរបស់គ្រីស្តាល់ គឺពឹងផ្អែកលើការស្តារឡើងវិញនូវស្មារតីរួមរបស់មនុស្សជាតិ។ វាចាប់ផ្តើមពីការចងចាំ — ការចងចាំពីឫសគល់របស់យើង ការចងចាំពីប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់យើង ការចងចាំពីមេរៀនដែលបានបង្រៀនដោយដូនតា។ វាចាប់ផ្តើមពីការដាំដុះនូវសេចក្តីអាណិតអាសូរ — ការយល់ដឹងពីគ្នាទៅវិញទៅមក ការជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ការមានចិត្តទូលាយចំពោះអ្នកដែលនៅជុំវិញយើង។»

«រាល់រឿងនិទានដែលបានចែករំលែក រាល់ទំនៀមទម្លាប់ដែលបានរក្សាទុក រាល់សកម្មភាពនៃសេចក្តីសប្បុរស រាល់ស្នាមញញឹមដែលបានផ្តល់ឱ្យដោយស្មោះត្រង់ — សុទ្ធសឹងតែជាដំណក់ទឹក ដែលហូរចូលទៅក្នុងទន្លេនៃស្មារតីរួម។» ព្រឹទ្ធាចារ្យបន្ត ដោយទឹកមុខស្រទន់។ «នៅពេលដែលយើងរស់នៅដោយមានគោលបំណងរួម ដោយមានក្តីសង្ឃឹមរួម ដោយមានចំណងរួម នោះស្មារតីរួមរបស់យើងនឹងរីកចម្រើនឡើងវិញ។ ពន្លឺដ៏បរិសុទ្ធ នឹងចាប់ផ្តើមហូរចូលទៅក្នុងគ្រីស្តាល់បេះដូងម្តងទៀត បំបាត់ភាពស្រអាប់ និងនាំមកនូវភាពច្បាស់លាស់។»

ភ្នែកជ្រៅដូចថ្មយក់ចាស់របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ បានសម្លឹងមើលកញ្ញា អប្សរា និង នាយ សីហនាទ ដោយក្តីសង្ឃឹម។ «កូនចៅជាទីស្រឡាញ់អើយ រាល់បុគ្គលម្នាក់ៗ សូម្បីតែទង្វើតូចតាចក៏ដោយ ក៏មានអំណាចក្នុងការផ្លាស់ប្តូរ។ ស្មារតីរួមមិនមែនជាអ្វីដែលនៅដាច់ដោយឡែកពីយើងនោះទេ។ វានៅក្នុងខ្លួនយើងម្នាក់ៗ។ ប្រសិនបើយើងម្នាក់ៗអាចដាស់ស្មារតីរបស់យើងឡើងវិញ នោះមនុស្សជាតិទាំងមូលនឹងភ្ញាក់រលឹកឡើងវិញ។»

«ដូច្នេះហើយ យើងត្រូវតែថែរក្សាវា» ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ មានបន្ទូលដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ តែម៉ឺងម៉ាត់។ «យើងត្រូវតែចិញ្ចឹមបីបាច់វា ដូចជាយើងថែរក្សាគ្រាប់ពូជដ៏មានតម្លៃមួយ។ កុំឱ្យការភ្លេចភ្លាំងលួចយកអតីតកាលរបស់យើង។ កុំឱ្យភាពព្រងើយកន្តើយសម្លាប់អនាគតរបស់យើង។ គ្រីស្តាល់បេះដូង គឺជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីយើង។ បើសិនជាពន្លឺរបស់វាស្រអាប់ នោះវាគឺជាកំហុសរបស់យើងទាំងអស់គ្នា។ បើសិនជាវាភ្លឺចិញ្ចាចម្តងទៀត នោះក៏ដោយសារស្មារតីរួមរបស់យើងផងដែរ។»

កញ្ញា អប្សរា និង នាយ សីហនាទ បានអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់ អារម្មណ៍របស់ពួកគេត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយពាក្យពេចន៍របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ ពួកគេបានយល់យ៉ាងច្បាស់អំពីចំណងដ៏ជ្រាលជ្រៅរវាងស្មារតីរបស់មនុស្ស និងសុខភាពរបស់លោកីយ៍។ គ្រីស្តាល់បេះដូង មិនមែនគ្រាន់តែជាវត្ថុបុរាណមួយនោះទេ វាគឺជាបេះដូងនៃអត្ថិភាពរបស់ពួកគេទាំងអស់គ្នា។

ផ្ទៃមុខរាងបេះដូងរបស់កញ្ញា អប្សរា បានបង្ហាញពីការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅ ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលគ្រីស្តាល់ ដោយភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាងពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម និងការតាំងចិត្ត។ នាយ សីហនាទ ដែលមានផ្ទៃមុខរាងបួនជ្រុងដ៏រឹងមាំ បានងក់ក្បាលយឺតៗ ភ្នែកងងឹតរបស់គេបង្ហាញពីការយល់ដឹងអំពីបន្ទុកដ៏ធំធេងដែលពួកគេកំពុងតែទទួលខុសត្រូវ។ ពួកគេដឹងថាផ្លូវនៅខាងមុខមិនងាយស្រួលនោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏ដឹងដែរថា ពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹម គឺនៅតែមាន ដរាបណាមនុស្សជាតិនៅតែរក្សាស្មារតីរួមរបស់ខ្លួន។

ស្រមោលរាត្រីដែលលាតសន្ធឹងមកពីជើងមេឃ បានរុំព័ទ្ធនូវផ្ទៃមេឃពណ៌មាស នាំមកនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយ បន្ទាប់ពីការយល់ដឹងដ៏មហិមាដែលបានលេចធ្លាយនៅក្នុងបេះដូងនៃអ្នកទាំងបី។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ក្រោមម្លប់រុក្ខជាតិបុរាណមួយ ភ័ក្ត្ររបស់គាត់ដែលឆ្លាក់ដោយប្រាជ្ញាដ៏ច្រើនលើសលប់ គឺជាទម្រង់ពងក្រពើដ៏វែងមួយ ប្រកបដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់និងគំនិតជ្រាលជ្រៅ។ ភ្នែករបស់គាត់ដែលជ្រៅ ពណ៌ខៀវខ្ចីដូចត្បូងបុរាណ បានកាន់កាប់នូវទស្សនៈដ៏ទន់ភ្លន់និងយល់ដឹង រួញជ្រួញនៅជ្រុងដោយសារជីវិតនៃការញញឹមនិងការសង្កេតដោយអត់ធ្មត់។ អណ្ដាតដ៏សុភាពរបស់គាត់ បានចាប់ផ្ដើមលាតត្រដាងនូវគំនិតដ៏ជ្រាលជ្រៅដែលបានលេចឡើង។ «កាលពីមុន យើងបានងងឹតងងល់ដោយពន្លឺភ្លើងនៃបច្ចេកវិទ្យាដ៏វិសេសវិសាល ដែលយើងគិតថាវាគឺជាគន្លឹះនៃភាពចម្រុងចម្រើន។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ដូចជាពន្លឺព្រះចន្ទបានបំភ្លឺនូវផ្លូវដែលលាក់កំបាំង យើងបានដឹងថាភាពសម្បូរបែបពិតប្រាកដ គឺស្ថិតនៅក្នុងការគោរពធម្មជាតិ ការចងចាំពីអតីតកាល និងការថែរក្សាចិត្តគំនិតដ៏បរិសុទ្ធ»។

ពាក្យសម្ដីរបស់គាត់បានលាន់ឮនៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ជ្រៅ។ «ធម្មជាតិ គឺជានគរដ៏អស្ចារ្យបំផុត ដែលគ្មានបច្ចេកវិទ្យាណាអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ ព្រៃឈើនេះ ជាមួយនឹងដើមឈើដ៏ខ្ពស់របស់វាដែលលាតសន្ធឹងទៅកាន់មេឃ ឫសគល់របស់វាដែលចាក់ជ្រៅទៅក្នុងដី និងជីវិតដ៏សម្បូរបែបរបស់វាដែលរីកដុះដាលនៅគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ គឺជាសៀវភៅដ៏ធំមួយដែលពោរពេញទៅដោយមេរៀន។ វាបង្រៀនយើងអំពីតុល្យភាព ការផ្ដល់និងការទទួល ការតភ្ជាប់គ្នាទៅវិញទៅមកនៃជីវិតទាំងអស់។ ប្រភពទឹកដែលហូរច្រោះថ្មដោយមិនចេះនឿយហត់ គឺជារូបភាពនៃការអត់ធ្មត់។ ដើមឈើដែលដុះលូតលាស់ពីគ្រាប់ពូជតូចមួយ គឺជារូបភាពនៃការលូតលាស់ដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ប្រសិនបើយើងមើលងាយធម្មជាតិ យើងនឹងមើលងាយប្រភពនៃអត្ថិភាពរបស់យើង។ ប្រសិនបើយើងព្យាយាមត្រួតត្រាវា យើងនឹងបាត់បង់តុល្យភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង»។ រោមសក់ពណ៌ប្រាក់របស់គាត់ បានភ្លឺចែងចាំងបន្តិចនៅក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ។

កញ្ញា អប្សរា បានស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ភ្នែកដ៏ធំរបស់នាងដែលមានរាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុន បានចាំងពន្លឺពណ៌បៃតងដ៏រស់រវើក ដូចជាពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងលើស្លឹកឈើថ្មី ឆ្លុះបញ្ចាំងពីសម្រស់ធម្មជាតិជុំវិញខ្លួន។ ផ្ទៃមុខរាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់នាង ដែលត្រូវបានគូសដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីធម្មជាតិដ៏ភ្លឺស្វាងនិង inquisitive របស់នាង។ «ព្រឹទ្ធាចារ្យ ពាក្យសម្ដីរបស់លោកគឺពិតជាជ្រៅជ្រះណាស់។ ខ្ញុំធ្លាប់តែឃើញភាពស្រស់ស្អាតរបស់ព្រៃឈើ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំឃើញមេរៀនដែលវាលាក់ទុក។ សត្វល្អិតតូចបំផុតដែលប្រឹងប្រែងដើម្បីជីវិតរបស់វា ខ្យល់ដែលបក់បោកតាមស្លឹកឈើដើម្បីច្រៀងបទចម្រៀងបុរាណ — ទាំងអស់នេះគឺជាការរំលឹកថា យើងគ្រាន់តែជាផ្នែកមួយនៃចង្វាក់ដ៏ធំធេងនេះ មិនមែនជាអ្នកត្រួតត្រាវាឡើយ។ កាលពីមុន ខ្ញុំបានស្វែងរកចម្លើយនៅក្នុងទិន្នន័យ និងបច្ចេកវិទ្យា។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំឃើញថាធម្មជាតិ គឺជាបណ្ណាល័យដ៏ធំធេងដែលគ្មានទីបញ្ចប់»។

នាយ សីហនាទ បានងក់ក្បាលយ៉ាងយឺតៗ។ ផ្ទៃមុខដ៏រឹងមាំនិងរាងបួនជ្រុងរបស់គាត់ បានបង្ហាញពីស្មារតីដ៏រឹងមាំរបស់គាត់ ដោយមានថ្គាមដែលបានកំណត់ច្បាស់លាស់។ ភ្នែកដ៏ងងឹតនិងឆ្លាតវៃរបស់គាត់ បានបង្ហាញពីការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងក្លា ដូចជាសិប្បករម្នាក់កំពុងសិក្សាពីស្នាដៃបន្ទាប់របស់គាត់។ «ខ្ញុំ ដែលធ្លាប់តែស្រមៃចង់សាងសង់ទីក្រុងដ៏ធំធេង និងអស្ចារ្យ ឥឡូវនេះបានដឹងថាភាពរឹងមាំពិតប្រាកដនៃសំណង់មួយ គឺមិនមែនស្ថិតនៅលើភាពអស្ចារ្យនៃរូបរាងរបស់វាឡើយ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើភាពសុខដុមរមនារបស់វាជាមួយបរិស្ថានជុំវិញ។ អគារដែលប្រឆាំងនឹងខ្យល់ និងទឹក នឹងបាក់បែកជាមិនខាន។ ប៉ុន្តែអគារដែលឱបក្រសោបធម្មជាតិ ប្រើប្រាស់ធនធានរបស់វាដោយឈ្លាសវៃ នឹងស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។ ប្រាជ្ញានេះ គួរតែត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុងការងាររបស់ខ្ញុំ»។ ពាក្យសម្ដីរបស់គាត់រឹងមាំ ជាមួយនឹងបបូរមាត់ដែលបានកំណត់ច្បាស់លាស់។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានលើកដៃមួយរបស់គាត់បន្តិច ភ្នែករបស់គាត់ពណ៌ខៀវខ្ចីដូចត្បូងបុរាណ បានសម្លឹងមើលទៅមេឃ។ «ការគោរពធម្មជាតិ គឺគ្រាន់តែជាជំហានដំបូងប៉ុណ្ណោះ។ ដើម្បីបង្កើតភាពចម្រុងចម្រើនពិតប្រាកដ យើងក៏ត្រូវតែចងចាំពីអតីតកាលផងដែរ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រមិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រមូលផ្ដុំនៃព្រឹត្តិការណ៍ចាស់ៗនោះទេ ប៉ុន្តែជាស្ទ្រីមនៃប្រាជ្ញាដែលហូរចេញពីអ្នកដែលបានរស់នៅពីមុនយើង។ មើលទៅប្រាសាទបុរាណរបស់យើង – តើពួកវាបង្រៀនយើងអ្វីខ្លះ? ពួកវាបង្រៀនយើងអំពីសេចក្ដីជំនឿ ការលះបង់ សិល្បៈនៃការសាងសង់ដែលបានភ្ជាប់មនុស្សទៅនឹងទេព្វកថា។ ពួកវាបង្រៀនយើងអំពីកំហុសដែលបានប្រព្រឹត្ត ភាពអស្ចារ្យដែលបានសម្រេច។ ប្រសិនបើយើងភ្លេចប្រវត្តិសាស្ត្រ យើងនឹងត្រូវបង្ខំឱ្យធ្វើខុសដដែលៗ»។ សក់ពណ៌ប្រាក់របស់គាត់បានបក់បោកតិចៗតាមខ្យល់។

កញ្ញា អប្សរា បានបន្ថែមដោយគិតថា «ពិតមែនហើយ ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ ខ្ញុំនឹកឃើញរឿងនិទានចាស់ៗដែលម្ដាយខ្ញុំតែងតែប្រាប់កាលពីខ្ញុំនៅក្មេង — រឿងនិទានអំពីស្ដេចដែលមានប្រាជ្ញា និងស្ដេចដែលល្ងង់ខ្លៅ រឿងនិទានអំពីភូមិដែលរីកចម្រើនដោយការសាមគ្គីគ្នា និងភូមិដែលរលំរលាយដោយការលោភលន់។ កាលពីមុន ខ្ញុំគិតថាវាគ្រាន់តែជារឿងនិទានកុមារប៉ុណ្ណោះ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំដឹងថាពួកវាគឺជាមេរៀនដែលបានកត់ត្រាទុកក្នុងទម្រង់ងាយស្រួលយល់»។ ផ្ទៃមុខរាងបេះដូងរបស់នាង បានបង្ហាញពីការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅ។

នាយ សីហនាទ ក៏បានឆ្លុះបញ្ចាំងផងដែរ។ គាត់បានងក់ក្បាលយល់ស្រប។ «កាលពីមុន ខ្ញុំបានព្យាយាមរចនាប្លង់អគារថ្មីទាំងស្រុង ដោយជឿថាអ្វីដែលថ្មីគឺប្រសើរជាង។ ប៉ុន្តែពេលនេះ ខ្ញុំដឹងថាការយល់ដឹងពីបច្ចេកទេសសាងសង់របស់ដូនតា របៀបដែលពួកគាត់បានប្រើប្រាស់វត្ថុធាតុដើមក្នុងស្រុក និងបានរចនាប្លង់ដែលធន់នឹងអាកាសធាតុក្នុងតំបន់ គឺជាប្រាជ្ញាដែលយើងមិនគួរធ្វេសប្រហែស។ ការច្នៃប្រឌិតមិនមែនមានន័យថាការបំភ្លេចចោលអតីតកាលនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការសាងសង់លើគ្រឹះដ៏រឹងមាំដែលដូនតាបានបន្សល់ទុក»។ ភ្នែកដ៏ងងឹតនិងឆ្លាតវៃរបស់គាត់ បានបង្ហាញពីការប្ដេជ្ញាចិត្ត។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានញញឹមបន្តិច ជាមួយនឹងបបូរមាត់ស្ដើងរបស់គាត់ដែលនិយាយការពិតដោយទន់ភ្លន់។ «ល្អណាស់ កូនៗ។ ឥឡូវនេះ ចូរយើងពិភាក្សាអំពីសសរស្តម្ភដ៏សំខាន់បំផុត នោះគឺការថែរក្សាចិត្តគំនិតដ៏បរិសុទ្ធ។ បើទោះជាយើងគោរពធម្មជាតិយ៉ាងណា ក៏ដោយ បើទោះជាយើងចងចាំប្រវត្តិសាស្ត្របានច្បាស់លាស់យ៉ាងណា ក៏ដោយ ប្រសិនបើចិត្តគំនិតរបស់យើងត្រូវបានពុលដោយលោភលន់ មហិច្ឆតាដែលគ្មានដែនកំណត់ ការច្រណែន ឬការស្អប់ខ្ពើម នោះភាពចម្រុងចម្រើនរបស់យើងនឹងប្រែក្លាយទៅជាផេះផង់។ ចិត្តដ៏បរិសុទ្ធ គឺដូចជាទឹកស្អាតដែលស្រោចស្រពដល់ដី វាចិញ្ចឹមស្មារតីរបស់យើង និងអនុញ្ញាតឱ្យប្រាជ្ញារីកដុះដាល។ វាគឺជាការដឹងគុណចំពោះអ្វីដែលមាន ការពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលយើងមាន និងការស្វែងរកសន្តិភាពខាងក្នុង»។

កញ្ញា អប្សរា បានបិទភ្នែករបស់នាងមួយភ្លែត ហាក់ដូចជានាងកំពុងឆ្លុះបញ្ចាំងពីពិភពខាងក្នុងរបស់នាង។ «ចិត្តគំនិតដ៏បរិសុទ្ធ គឺដូចជាពន្លឺដែលបំភ្លឺផ្លូវ។ បើគ្មានវា ភាពអស្ចារ្យនៃធម្មជាតិ ឬមេរៀនពីអតីតកាល នឹងក្លាយទៅជាភាពងងឹត។ ខ្ញុំធ្លាប់តែព្យាយាមស្វែងរកដំណោះស្រាយខាងក្រៅចំពោះបញ្ហាទាំងអស់។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំដឹងថាដំណោះស្រាយជាច្រើន ត្រូវតែចាប់ផ្ដើមពីខាងក្នុង — ពីភាពបរិសុទ្ធនៃចេតនា ពីការអត់ធ្មត់ និងពីសេចក្ដីមេត្តាករុណា»។ សក់ខ្មៅរបស់នាង ដែលត្រូវបានចងជាផ្នួងយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាមួយនឹងសរសៃ luminescent ដែលដំណើរការដោយថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យ បានចែងចាំងបន្តិចនៅក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ។

នាយ សីហនាទ បានបន្ទរ។ «ពិតជាត្រឹមត្រូវហើយ។ បើគ្មានចិត្តគំនិតដ៏បរិសុទ្ធទេ សមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការសាងសង់ និងច្នៃប្រឌិត នឹងក្លាយទៅជាគ្រោះថ្នាក់។ បច្ចេកវិទ្យា នៅក្នុងដៃដែលពោរពេញដោយលោភលន់ អាចបំផ្លាញពិភពលោក។ ប៉ុន្តែបច្ចេកវិទ្យា នៅក្នុងដៃដែលពោរពេញដោយសេចក្ដីមេត្តាករុណា និងចេតនាបរិសុទ្ធ អាចលើកស្ទួយមនុស្សជាតិ។ វាគឺជាឫសគល់នៃអ្វីៗទាំងអស់។ ភាពរឹងមាំនៃសង្គម មិនមែនស្ថិតនៅលើចំនួនអគារខ្ពស់ៗរបស់វាឡើយ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើភាពស្មោះត្រង់និងភាពបរិសុទ្ធនៃចិត្តគំនិតរបស់ប្រជាជនរបស់វា»។ គាត់បានលើកកណ្ដាប់ដៃរបស់គាត់បន្តិច ហាក់ដូចជាកំពុងសង្កត់ធ្ងន់លើពាក្យសម្ដីរបស់គាត់។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានសម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ដែលលាតសន្ធឹងលើបបូរមាត់ស្ដើងរបស់គាត់។ «ដូច្នេះហើយ កូនៗ នេះគឺជាពន្លឺនៃប្រាជ្ញាដែលយើងបានស្វែងរក។ ភាពចម្រុងចម្រើនពិតប្រាកដ មិនមែនជាការប្រមូលផ្ដុំទ្រព្យសម្បត្តិ ឬការត្រួតត្រាលើអ្នកដទៃនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាតុល្យភាពដ៏សុខដុមរមនារវាងមនុស្ស និងធម្មជាតិ រវាងបច្ចុប្បន្ន និងអតីតកាល រវាងសម្ភារៈ និងស្មារតី។ វាមិនមែនជាគោលដៅដែលត្រូវទៅដល់នោះទេ ប៉ុន្តែជាផ្លូវដែលត្រូវដើរ — ផ្លូវមួយដែលត្រូវបានត្រួសត្រាយដោយការគោរព ចិត្តល្អ និងភាពបរិសុទ្ធនៃបេះដូង។ ចូរឱ្យមេរៀននេះក្លាយជាត្រីវិស័យរបស់យើង នៅពេលយើងបន្តដំណើរឆ្ពោះទៅមុខ»។ រូបរាងកាយដ៏ខ្ពស់និងស្ដើងរបស់គាត់ បានបញ្ចេញនូវកម្លាំងដែលកើតចេញពីស្មារតីដែលមិនរង្គោះរង្គើ។

ខ្យល់រាត្រីបានបក់បោកមក នាំមកនូវក្លិនក្រអូបនៃផ្កាព្រៃ និងសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃស្លឹកឈើ។ សម្រាប់អ្នកទាំងបី ពាក្យសម្ដីរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ មិនមែនត្រឹមតែជាពាក្យសម្ដីនោះទេ ប៉ុន្តែជាពន្លឺដ៏ភ្លឺស្វាងដែលបានបំភ្លឺនូវមាគ៌ាថ្មីមួយ។ ភាពចម្រុងចម្រើនពិតប្រាកដ គឺស្ថិតនៅក្នុងការគោរពដល់ធម្មជាតិ ការស្ដាប់នូវប្រាជ្ញារបស់ដូនតា និងការថែរក្សានូវបេះដូងដ៏បរិសុទ្ធ។ នេះគឺជាចំណុចរបត់មួយក្នុងការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ ដែលជាការសន្យានៃអនាគតមួយដែលត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅលើគ្រឹះនៃសេចក្ដីពិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច មិនមែននៅលើគ្រឹះនៃបច្ចេកវិទ្យាដែលផ្លាស់ប្ដូរនោះទេ។

រាត្រីនោះ បន្ទាប់ពីការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយឆ្លងកាត់ជើងភ្នំ និងជ្រលងជ្រៅ ព្រះពន្លាទេពសូរ្យវិមាន បានលេចត្រដែតឡើងជាថ្មីម្តងទៀត នៅចំពោះមុខគណៈប្រតិភូដែលទើបតែវិលត្រឡប់មកវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពន្លឺដ៏អស្ចារ្យដែលធ្លាប់ចែងចាំងចេញពីគ្រីស្តាល់បេះដូង ដែលជាបេះដូងនៃវិមានទាំងមូល បែរជាស្រអាប់ទៅវិញ ហាក់ដូចជាដង្ហើមចុងក្រោយនៃទៀនដែលជិតរលត់។ ខ្យល់អាកាសនៃទេពសូរ្យវិមាន ដែលធ្លាប់តែពោរពេញទៅដោយភាពរស់រវើក ឥឡូវនេះមានលាយឡំដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏គួរឲ្យព្រួយបារម្ភ ហាក់ដូចជារង់ចាំនូវអ្វីមួយដែលត្រូវកើតឡើង។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើដែលឆ្លាក់ដោយប្រាជ្ញាដ៏រាប់មិនអស់នៃពន្លឺថ្ងៃលិច បានបោះជំហានទៅមុខដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ថ្លៃថ្លា។ ភ្នែករបស់លោក ដែលមានពណ៌បៃតងត្បូងមរកតចាស់ ផុសឡើងជ្រៅៗក្នុងក្រលៀន រក្សាបាននូវភាពទន់ភ្លន់ និងការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅ ជាពិសេសនៅត្រង់កន្ទុយភ្នែកដែលមានស្នាមជ្រួញពីការសើច និងការសង្កេតដោយអត់ធ្មត់អស់មួយជីវិត។ ច្រមុះដ៏ស្រួចរបស់លោកបានផ្តល់នូវភាពថ្លៃថ្នូរដល់ទម្រង់មុខរបស់លោក។ មាត់របស់លោក ដែលតែងតែញញឹមបន្តិចដោយក្តីយល់ចិត្ត ឥឡូវបានប្រែជាតឹងបន្តិច បង្ហាញពីបបូរមាត់ស្តើងៗដែលតែងតែនិយាយការពិតដោយថ្នមៗ។ សក់របស់លោក ដែលជាសរសៃរឹតតែវែងពណ៌ប្រាក់ភ្លឺចែងចាំង ត្រូវបានចងរឹតយ៉ាងធូររលុងនៅឯកញ្ចឹងកជាមួយនឹងខ្សែពួរដែលធ្វើពីសរសៃសូត្រធម្មតា អូសទម្លាក់ចុះមកដល់ខ្នង។ រូបរាងកាយរបស់លោក ខ្ពស់ស្រឡះ និងមានរាងស្តើង ប៉ុន្តែមានកម្លាំងដែលមិនមែនកើតចេញពីសាច់ដុំទេ គឺកើតចេញពីស្មារតីដែលមិនរង្គោះរង្គើ ដោយធ្វើចលនាយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ដូចជាមេព្រៃ។ លោកឈរនៅកណ្តាលសាលធំ សម្លឹងមើលគ្រីស្តាល់បេះដូងដែលស្រអាប់ រួចងាកមករកកញ្ញា អប្សរា និងនាយ សីហនាទ។

«កូនចៅជាទីស្រឡាញ់» សំឡេងរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បន្លឺឡើងយ៉ាងតិចៗ តែជ្រាបចូលទៅក្នុងចិត្ត «ទោះបីពន្លឺខាងក្រៅស្រអាប់ក៏ពិតមែន ក្តីសង្ឃឹមនៅតែរស់រវើកក្នុងដួងចិត្តយើង។ ចំណេះដឹងថ្មីដែលយើងបាននាំមកនេះ គឺជាគ្រាប់ពូជនៃថ្ងៃស្អែកដ៏ភ្លឺស្វាង។ ឥឡូវនេះ ដល់ពេលហើយដែលត្រូវដាស់ស្មារតីប្រជាជនយើង ឲ្យពួកគេភ្ញាក់រលឹកឡើងវិញនូវពន្លឺដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងខ្លួនពួកគេ»។

កញ្ញា អប្សរា ដែលមានផ្ទៃមុខរាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ៗដែលបញ្ជាក់ពីធម្មជាតិដ៏ភ្លឺស្វាង និងការចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់នាង បានសម្លឹងមើលព្រឹទ្ធាចារ្យដោយភ្នែកធំៗរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុង ដែលភ្លឺចែងចាំងជាមួយពណ៌បៃតងស្រស់ដូចជាពន្លកថ្មីបន្ទាប់ពីភ្លៀង។ ភ្នែករបស់នាងតែងតែសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង។ ច្រមុះតូចស្រួចបន្តិចរបស់នាងបានផ្តល់នូវភាពទាក់ទាញបែបយុវវ័យ។ បបូរមាត់ពេញរបស់នាងដែលមានពណ៌ផ្កាកុលាប តែងតែបើកបន្តិចដោយភាពងឿងឆ្ងល់ ឬការគិតពិចារណា។ សក់របស់នាងដែលមានពណ៌ខ្មៅរលោងដូចជាឈើអេបូនី ត្រូវបានបួងយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាមួយនឹងសរសៃសូត្រដែលបញ្ចេញពន្លឺដើរដោយថាមពលព្រះអាទិត្យ បង្កើតបានជាមកុដដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មារបស់នាងជាម៉ូតរលកដ៏ទន់ភ្លន់។ នាងមានកម្ពស់ល្មម រាងស្តើង និងរហ័សរហួន ធ្វើចលនាយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នដូចជាសត្វព្រៃ ដោយតែងតែយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសំឡេងស្លឹកឈើរង្គើ និងខ្យល់បក់។ នាងបានឱនក្បាលដោយគោរព។ «តើការដាស់ស្មារតីនេះ មានន័យដូចម្តេចទៅ ព្រឹទ្ធាចារ្យ? តើវាខុសពីការបំភ្លឺកាលពីមុនយ៉ាងណា?» សំឡេងរបស់នាងគឺស្រទន់ តែពោរពេញដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញ។

នាយ សីហនាទ ដែលមានផ្ទៃមុខរាងបួនជ្រុងដ៏រឹងមាំ ដែលបញ្ជាក់ពីស្មារតីដ៏រឹងមាំរបស់លោក ជាមួយនឹងថ្គាមដែលកំណត់ច្បាស់លាស់ បានបោះជំហានទៅមុខ។ ភ្នែកខ្មៅដ៏ឆ្លាតវៃរបស់លោក មានការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាជាងឆ្លាក់កំពុងសិក្សាស្នាដៃបន្ទាប់របស់ខ្លួន ដោយតែងតែភ្លឺចែងចាំងដោយពន្លឺចក្ខុវិស័យ។ ច្រមុះត្រង់ដ៏ស្រួចរបស់លោកបានបំពេញបន្ថែមនូវទឹកមុខដ៏មុតមាំរបស់លោក។ មាត់របស់លោកគឺរឹងមាំ ជាមួយនឹងបបូរមាត់ដែលកំណត់យ៉ាងល្អ តែងតែញញឹមដោយទំនុកចិត្ត និងដោយស្មោះត្រង់នៅពេលពិភាក្សាអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់លោក។ សក់របស់លោក ក្រាស់ និងខ្មៅដូចជាដីមានជីជាតិ ត្រូវបានកាត់រៀបចំជាម៉ូតរលកយ៉ាងស្អាតដែលព័ទ្ធជុំវិញផ្ទៃមុខរបស់លោក ពេលខ្លះត្រូវបានចងជាមួយនឹងខ្សែរឹតស្តើងៗ។ លោកមានរាងកាយរឹងមាំ និងមាំមួន បញ្ចេញនូវកម្លាំងដ៏រឹងមាំ និងគោលបំណងដែលមិនរង្គោះរង្គើ ដោយធ្វើចលនាយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ដូចជាអ្នកដែលសាងសង់ និងការពារ។ «បពិត្រព្រឹទ្ធាចារ្យ យើងខ្ញុំត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីធ្វើតាមបញ្ជា។ តើអ្វីជាជំហានដំបូងក្នុងការស្តារឡើងវិញនូវពន្លឺដែលបាត់បង់នេះ?» សំឡេងរបស់លោកគឺមុតស្រួច និងពោរពេញដោយការតាំងចិត្ត។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានសម្លឹងមើលពួកគេម្តងម្នាក់ៗ ភ្នែករបស់លោកហាក់ដូចជាមើលឃើញជ្រៅទៅក្នុងព្រលឹងរបស់ពួកគេ។ «ការដាស់ស្មារតីនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការបំភ្លឺកម្លាំងគ្រីស្តាល់បេះដូងប៉ុណ្ណោះទេ។ វាគឺជាការរំលឹកដល់មនុស្សជាតិទាំងមូល អំពីឫសគល់របស់ពួកគេ អំពីបណ្តាញដ៏វិសេសវិសាលដែលចងភ្ជាប់ពួកគេទៅនឹងធម្មជាតិ ទៅនឹងតារា និងទៅនឹងគ្នាទៅវិញទៅមក។ ភាពងងឹតដែលគ្របដណ្តប់ទេពសូរ្យវិមាន មិនមែនគ្រាន់តែជាភាពងងឹតនៃពន្លឺខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាភាពងងឹតនៃស្មារតីដែលបានបាត់បង់ ភាពវង្វេងស្មារតី ភាពភ័យខ្លាចដែលបានសង្កត់សង្កិនដួងចិត្តជាយូរមកហើយ។ ចំណេះដឹងថ្មីដែលយើងបានរកឃើញ គឺទាក់ទងនឹងការយល់ដឹងពីច្បាប់ធម្មជាតិដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងថាមពលនៃការរួបរួមរបស់មនុស្ស។»

លោកបានបន្តទៀតថា «យើងនឹងចាប់ផ្តើមដោយការរៀបរាប់រឿងរ៉ាវ។ រឿងរ៉ាវនៃបុព្វបុរសរបស់យើង រឿងរ៉ាវនៃភាពអស្ចារ្យរបស់ទេពសូរ្យវិមាន នៃទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយវដ្តនៃព្រះច័ន្ទ និងព្រះអាទិត្យ។ រឿងរ៉ាវដែលនឹងរំលឹកពួកគេពីភាពខ្លាំងពិតប្រាកដរបស់ពួកគេ ដែលមិនមែនស្ថិតនៅក្នុងអាវុធទេ តែនៅក្នុងចិត្តដ៏បរិសុទ្ធ និងស្មារតីនៃការរួបរួម។ កញ្ញា អប្សរា ជាមួយនឹងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់កញ្ញាចំពោះសិល្បៈ និងភាពស្រស់ស្អាត កញ្ញានឹងជាអ្នកដឹកនាំក្នុងការបន្តសិល្បៈក្បាច់គុនដែលបានបាត់បង់ដូចជាល្ខោន របាំ និងតន្ត្រី ដែលធ្លាប់ជាមធ្យោបាយដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតក្នុងការបង្ហាញពីព្រលឹងរបស់ប្រជាជនយើង»។

កញ្ញា អប្សរា បានញញឹមស្រាលៗ បបូរមាត់ពេញពណ៌ផ្កាកុលាបរបស់នាងបានបើកបន្តិចដោយក្តីរំភើប។ សរសៃសក់ដែលបញ្ចេញពន្លឺរបស់នាង ហាក់ដូចជាភ្លឺឡើងបន្តិចឆ្លើយតបនឹងពាក្យរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ «បាទ ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ ខ្ញុំនឹងប្រើគ្រប់សមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំដើម្បីដាស់ស្មារតីនៃការច្នៃប្រឌិត និងភាពស្រស់ស្អាតដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ ខ្ញុំនឹងនាំយកសិល្បៈមកវិញ មិនមែនត្រឹមតែជាការកម្សាន្តទេ តែជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីព្រលឹង និងជាស្ពានភ្ជាប់ទៅអតីតកាលដ៏រុងរឿងរបស់យើង»។ ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាងភ្លឺចែងចាំងដោយការប្តេជ្ញាចិត្ត។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានងក់ក្បាលដោយពេញចិត្ត រួចងាកទៅរកនាយ សីហនាទ។ «រីឯអ្នក នាយ សីហនាទ ជាមួយនឹងស្មារតីដ៏រឹងមាំ និងគំនិតដែលផ្តោតលើការសាងសង់របស់អ្នក អ្នកនឹងមានតួនាទីជាអ្នករៀបចំ និងជាអ្នកការពារ។ ការដាស់ស្មារតីនេះ នឹងត្រូវការកន្លែងប្រជុំ កន្លែងសិក្សា និងទីជម្រកដែលសុវត្ថិភាព។ អ្នកនឹងដឹកនាំការកសាងឡើងវិញ មិនមែនត្រឹមតែអគារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាបរិស្ថានដែលអនុគ្រោះដល់ការលូតលាស់នៃស្មារតី។ អ្នកនឹងធានានូវសណ្តាប់ធ្នាប់ និងសន្តិសុខ ដើម្បីឲ្យប្រជាជនអាចផ្តោតលើការរកឃើញពន្លឺផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេឡើងវិញ»។

នាយ សីហនាទ បានឱនក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ផ្ទៃមុខរាងបួនជ្រុងរបស់លោកកាន់តែមានភាពរឹងមាំឡើង។ «ខ្ញុំយល់ហើយ ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ ខ្ញុំនឹងធានាថាគ្រឹះនៃការងើបឡើងវិញនេះ នឹងរឹងមាំដូចភ្នំ។ ខ្ញុំនឹងសាងសង់កន្លែងដែលនឹងបម្រើជាបង្គោលភ្លើងហ្វារសម្រាប់ការបង្រៀន និងការជួបជុំ ព្រមទាំងការពារប្រជាជនរបស់យើងពីគ្រោះថ្នាក់ណាមួយ។» ភ្នែកខ្មៅដ៏ឆ្លាតវៃរបស់លោកភ្លឺចែងចាំងដោយការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ។

«ត្រូវហើយ កូនចៅខ្ញុំ» ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ មានប្រសាសន៍បន្ត «ការងារនេះនឹងទាមទារភាពអត់ធ្មត់ ការប្តេជ្ញាចិត្ត និងជំនឿដែលមិនរង្គោះរង្គើ។ ពន្លឺនៃគ្រីស្តាល់បេះដូងនឹងមិនភ្លឺឡើងវិញភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្តែរាល់ព្រលឹងដែលបានដាស់តឿន គ្រប់រឿងរ៉ាវដែលបានរៀបរាប់ឡើងវិញ គ្រប់បទភ្លេងដែលបានលេង គ្រប់ចលនានៃរបាំ គ្រប់ថ្មដែលបានដាក់ដោយការយកចិត្តទុកដាក់ នឹងជាខ្សែស្រឡាយដែលត្បាញចូលទៅក្នុងកម្រាលព្រំដ៏ភ្លឺស្វាងនៃក្តីសង្ឃឹម។ វាគឺជាដំណើរនៃការរកឃើញឡើងវិញនូវអត្តសញ្ញាណរបស់យើង នូវគោលបំណងរបស់យើង។»

លោកបានសម្លឹងមើលទៅគ្រីស្តាល់បេះដូងដែលនៅតែស្រអាប់ ពន្លឺដ៏ខ្សោយរបស់វាហាក់ដូចជាឆ្លុះបញ្ចាំងពីក្តីសង្ឃឹមដែលទើបនឹងកើតនៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេទាំងបីនាក់។ «ចូរយើងចងចាំថា ភាពងងឹតគ្រាន់តែជាអវត្តមាននៃពន្លឺប៉ុណ្ណោះ ហើយពន្លឺដែលខ្លាំងបំផុតតែងតែផុសចេញពីកន្លែងដែលងងឹតបំផុត។ សូមឲ្យយើងក្លាយជាពន្លឺនោះ សម្រាប់ខ្លួនយើង និងសម្រាប់ប្រជាជនរបស់យើង»។ ពាក្យសម្តីរបស់លោកគឺសាមញ្ញ តែមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ ដូចជាគ្រាប់ពូជដែលសាបព្រោះនៅក្នុងដីមានជីជាតិ។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់បានសាយភាយនៅក្នុងសាលធំ រុំព័ទ្ធដោយការតាំងចិត្តថ្មី និងក្តីសង្ឃឹមដ៏រឹងមាំមួយ។ គ្រីស្តាល់បេះដូងនៅតែស្រអាប់ ប៉ុន្តែនៅជុំវិញវាមានពន្លឺតូចៗនៃសេចក្តីជំនឿដែលកំពុងលូតលាស់ ដែលសន្យានូវថ្ងៃរះដែលនឹងមកដល់។

នៅក្រោមម្លប់ពោធិព្រឹក្សដ៏ធំសម្បើម ដែលឈរចោមរោមដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃព្រៃបុរាណ ទីប្រជុំជនដ៏ធំមួយបានប្រមូលផ្ដុំគ្នា។ ខ្យល់រំភើយបក់ផាត់ស្លឹកឈើល្វើយៗ ហាក់ដូចជាកំពុងខ្សឹបខ្សៀវរឿងរ៉ាវអតីតកាល។ ព្រះអាទិត្យរៀបអស្ដង្គតបានបង្អុរពន្លឺពណ៌មាសក្រហមច្រាល បំភ្លឺផ្ទៃមុខប្រជាជនដែលកំពុងអង្គុយរង់ចាំដោយអន្ទះសារ។ ពួកគេសម្លឹងទៅកាន់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលកំពុងឈរយ៉ាងខ្ពស់ស្រឡះនៅមុខដុំថ្មដ៏ធំមួយ ដៃទាំងពីរប្រណមនឹងទ្រូង។ រូបរាងដ៏ខ្ពស់ស្រឡះរបស់លោក ធ្វើឲ្យលោកមើលទៅហាក់ដូចជាព្រឹទ្ធាចារ្យនៃព្រៃឈើមួយរូប ដែលដើរដោយកាយវិការដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ផូរផង់ ប្រកបដោយភាពទន់ភ្លាស់តែរឹងមាំ ដោយមិនមែនកើតចេញពីកម្លាំងកាយពលឡើយ គឺចេញពីកម្លាំងចិត្តដែលមិនរាថយ។

ផ្ទៃមុខរបស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ មានរាងពងក្រពើយ៉ាងវែង ប្រកបដោយភាពស្ងប់ស្ងៀម និងការសញ្ជឹងគិតជ្រាលជ្រៅ ហាក់ដូចជាបានឆ្លាក់ឡើងដោយបញ្ញានៃថ្ងៃលិចរាប់មិនអស់។ ភ្នែករបស់លោក ដែលមានពណ៌បៃតងដូចត្បូងចាស់ ផុសជ្រៅទៅក្នុងផ្ទៃមុខ ប្រកបដោយពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់ និងការយល់ដឹងច្បាស់លាស់ ព្រមទាំងមានស្នាមជ្រួញនៅជ្រុងភ្នែក ដែលកើតចេញពីការញញឹម និងការសង្កេតដោយអត់ធ្មត់ពេញមួយជីវិត។ ច្រមុះដ៏ស្រួចខ្ពស់របស់លោក បានផ្ដល់នូវភាពថ្លៃថ្នូរដល់ទម្រង់មុខរបស់លោក។ បបូរមាត់ស្ដើងរបស់លោក ជាធម្មតាបានរាងកោងជាស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ និងការយល់ដឹង ដែលបញ្ចេញនូវការពិតយ៉ាងទន់ភ្លន់។ សក់របស់លោក ជាសរសៃពណ៌ប្រាក់សស្គុស បានចងយ៉ាងធូរៗនៅខាងក្រោយកញ្ចឹងក ដោយខ្សែសំយាបដ៏សាមញ្ញមួយ ហើយបានធ្លាក់ចុះមកលើខ្នងរបស់លោកដូចទឹកធ្លាក់។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានលើកដៃឡើងថ្នមៗ ជាសញ្ញាឲ្យប្រជាជនស្ងប់ស្ងាត់ ហើយបន្ទាប់មកក៏ចាប់ផ្ដើមមានបន្ទូលដោយសំឡេងដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងច្បាស់លាស់ថា៖ «ឱបងប្អូនកូនចៅជាទីស្នេហា ប្រជាជាតិខ្មែរគ្រប់រូបអើយ! ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដែលយើងគប្បីរម្លឹកឡើងវិញនូវរឿងរ៉ាវនៃដូនតា ក៏ដូចជាការតស៊ូដ៏លំបាកលំបិន ដើម្បីសេចក្ដីសុខសាន្តដែលយើងមាននាពេលបច្ចុប្បន្ន។ ចូរក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនយើង ព្រៃឈើបៃតងខ្ចី ទន្លេហូរប្រញាប់ ភ្នំខ្ពស់ត្រដែត – ទាំងអស់នេះមិនមែនកើតឡើងដោយចៃដន្យឡើយ តែជាលទ្ធផលនៃការលះបង់ ការប្រឹងប្រែង និងឈាមញើសរបស់បុព្វបុរសយើង។ ពួកគាត់បានតស៊ូនឹងធម្មជាតិដ៏សាហាវយង់ឃ្នង នឹងសត្រូវដែលរង់ចាំបំផ្លាញ នឹងភាពអត់ឃ្លាន និងជំងឺរាតត្បាត។ ពួកគាត់បានសាងសង់ភូមិឋាន សាងសង់ស្ពានផ្លូវ និងបានបន្សល់ទុកនូវកេរដំណែលដ៏មហិមា ដែលយើងកំពុងរស់នៅ និងរីករាយសព្វថ្ងៃនេះ»។

លោកបានបន្តទៀតថា៖ «កាលពីយូរលង់ណាស់មកហើយ មុនពេលដែលយើងឃើញពន្លឺនៃសេចក្ដីសុខសាន្តនេះ ប្រជាជនរបស់យើងបានឆ្លងកាត់សម័យកាលដ៏ខ្មៅងងឹតបំផុត។ ពួកគាត់បានដើរឆ្លងកាត់វាលរហោឋាន ដែលពោរពេញដោយគ្រោះថ្នាក់ ព្រមទាំងប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងភាពភ័យខ្លាចរាប់មិនអស់។ តែបេះដូងរបស់ពួកគាត់មិនដែលលះបង់ក្ដីសង្ឃឹមឡើយ។ ជាមួយនឹងប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ និងការសាមគ្គីគ្នា ពួកគាត់បានរិះរកវិធីដាំដុះដំណាំនៅកន្លែងដែលគ្មានអ្វីដុះលូតលាស់សោះ។ ពួកគាត់បានបង្កើតប្រព័ន្ធធារាសាស្ត្រដ៏អស្ចារ្យ ដែលបានចិញ្ចឹមជីវិតរាប់លាននាក់។ ពួកគាត់បានបង្រៀនគ្នាទៅវិញទៅមកអំពីវិធីសាងសង់ទីជម្រកដ៏រឹងមាំ ការការពារខ្លួនពីគ្រោះធម្មជាតិ និងការថែរក្សាចំណេះដឹងដ៏មានតម្លៃបំផុត។ រាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកគាត់ គឺដើម្បីអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ ដូចជាពួកយើងទាំងអស់គ្នា»។

កាលព្រឹទ្ធាចារ្យមានបន្ទូលចប់ កញ្ញាអប្សរា និងនាយសីហនាទ ដែលឈរនៅជិតនោះ ក៏ឈានជើងចេញមកដោយគោរព។ កញ្ញាអប្សរា ដែលមានផ្ទៃមុខរាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ព័ទ្ធជុំវិញដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ ដែលបញ្ជាក់ពីធម្មជាតិដ៏ឆ្លាតវៃ និងចង់ចេះចង់ដឹងរបស់នាង។ ភ្នែករបស់នាង ដែលមានរាងផ្លែអាល់ម៉ុន និងធំ មានពន្លឺចែងចាំងដូចពណ៌បៃតងស្រស់នៃពន្លកថ្មី ក្រោយពេលភ្លៀងរលឹម។ នាងតែងតែសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង។ ច្រមុះតូច និងស្រួចឡើងលើបន្តិចរបស់នាង បានផ្ដល់នូវភាពទាក់ទាញបែបយុវវ័យ។ បបូរមាត់ក្រាស់ពណ៌ផ្កាកុលាបរបស់នាង តែងតែរាងបើកបន្តិចដោយការងឿងឆ្ងល់ ឬការរអ៊ូក្នុងចិត្ត។ សក់របស់នាង ដែលមានពណ៌ខ្មៅដូចឈើអេបូណេ បានចងយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាមួយនឹងសរសៃសូឡាដែលបញ្ចេញពន្លឺភ្លឹបភ្លែតៗ។ សក់របស់នាងបានបង្កើតជាមកុដមួយ ដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មារបស់នាងដូចជារលកដ៏ទន់ភ្លន់។ នាងមានកម្ពស់ល្មម ស្រឡះស្រលីវ និងទន់ភ្លន់ ដែលធ្វើឲ្យនាងដើរដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្នដ៏ឆ្ងាញ់ពិសា ដូចជាសត្វព្រៃមួយក្បាល ដែលតែងតែប្រុងស្មារតីនឹងសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃស្លឹកឈើ និងសំឡេងខ្យល់។

នាងបានលើកក្រដាសបុរាណមួយផ្ទាំង ដែលមានពន្លឺស្រាលៗចេញពីសរសៃអំបោះភ្លើងសូឡា ដែលដេរជាប់លើវា។ នាងមានបន្ទូលដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់តែច្បាស់ៗថា៖ «ព្រឹទ្ធាចារ្យ និងប្រជាពលរដ្ឋទាំងអស់ជាទីគោរព នាងខ្ញុំកញ្ញាអប្សរា សូមអនុញ្ញាតជម្រាបជូននូវភស្តុតាងដំបូងដែលនាងខ្ញុំបានរកឃើញ។ នេះគឺជាផែនទីបុរាណមួយ ដែលបង្ហាញពីប្រព័ន្ធធារាសាស្ត្រដ៏ស្មុគស្មាញ និងបច្ចេកវិទ្យាកសិកម្មទំនើប ដែលដូនតារបស់យើងបានបង្កើតឡើង ដើម្បីទប់ទល់នឹងគ្រោះរាំងស្ងួតដ៏មហន្តរាយ។ វាមិនមែនត្រឹមតែជាប្រព័ន្ធធារាសាស្ត្រធម្មតាទេ តែជាការយល់ដឹងជ្រៅជ្រះអំពីលំហូរទឹក ជីជាតិដី និងវិធីដាំដុះដំណាំ ដែលអាចធន់ទ្រាំនឹងអាកាសធាតុប្រែប្រួល។ រាល់ពាក្យពេចន៍ និងនិមិត្តសញ្ញាដែលបានឆ្លាក់លើក្រដាសនេះ គឺជាគន្លឹះដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាប្រឈមធំបំផុតរបស់ពួកគេ»។ ភ្នែកពណ៌បៃតងដ៏ភ្លឺថ្លារបស់នាង បានសម្លឹងមើលទៅហ្វូងមនុស្សដោយភាពស្មោះត្រង់។

បន្ទាប់មក នាយសីហនាទ ក៏បានបោះជំហានទៅមុខ។ ផ្ទៃមុខរបស់លោកមានរាងបួនជ្រុង រឹងមាំ ដែលបញ្ជាក់ពីស្មារតីដ៏មោះមុតរបស់លោក ជាមួយនឹងថ្គាមក្រោមដ៏មុតស្រួច។ ភ្នែកខ្មៅងងឹត និងឆ្លាតវៃរបស់លោក មានការផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាងបច្ចេកទេសម្នាក់កំពុងសិក្សាស្នាដៃបន្ទាប់របស់ខ្លួន ដោយតែងតែបញ្ចេញនូវពន្លឺចក្ខុវិស័យដ៏ភ្លឺស្វាង។ ច្រមុះត្រង់ និងស្រួចរបស់លោក បានបំពេញបន្ថែមនូវការបញ្ចេញមតិដ៏មុតមាំរបស់លោក។ មាត់របស់លោកមានលក្ខណៈរឹងមាំ ជាមួយនឹងបបូរមាត់ដែលកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់ តែងតែញញឹមដោយទំនុកចិត្ត និងស្មោះត្រង់ នៅពេលដែលពិភាក្សាអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់លោក។ សក់របស់លោកក្រាស់ និងខ្មៅដូចដីមានជីជាតិ ដែលបានកាត់យ៉ាងស្អាត ហើយបានរៀបចំជារលក ដែលព័ទ្ធជុំវិញផ្ទៃមុខរបស់លោក ពេលខ្លះបានចងជាមួយនឹងខ្សែរុំស្ដើងមួយ។ លោកមានរាងកាយមាំមួន និងរឹងប៉ឹង ដែលបញ្ចេញនូវកម្លាំងកាយពលដ៏មុតមាំ និងអារម្មណ៍នៃការតាំងចិត្តដែលមិនរាថយ ដោយលោកបានដើរយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ដូចជាអ្នកដែលសាងសង់ និងការពារ។

នាយសីហនាទ បានលើកដុំថ្មមួយដុំតូចឡើង ដែលមានឆ្លាក់រូបភាពអគារបុរាណ និងឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ប្លែកៗ។ លោកមានបន្ទូលដោយសំឡេងដ៏ច្បាស់ៗថា៖ «ព្រឹទ្ធាចារ្យ និងប្រជាជនជាទីគោរព នាយខ្ញុំសីហនាទ សូមបង្ហាញជូននូវភស្តុតាងដែលនាយខ្ញុំបានរកឃើញនៅក្នុងបណ្ណាល័យបុរាណ ដែលលាក់កំបាំងពីភ្នែកមនុស្ស។ នេះគឺជាប្លង់ស្ថាបត្យកម្មនៃទីក្រុងចាស់ ដែលបង្ហាញពីបច្ចេកទេសសាងសង់ដ៏ឈ្លាសវៃ ដើម្បីទប់ទល់នឹងគ្រោះធម្មជាតិ និងការពារប្រជាជនពីការយាយីរបស់សត្រូវ។ របៀបដែលពួកគាត់បានប្រើប្រាស់ធនធានធម្មជាតិយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព ការបង្កើតសម្ភារៈសំណង់ថ្មីៗ និងការរៀបចំទីក្រុងយ៉ាងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ គឺជាភស្តុតាងដ៏រឹងមាំមួយនៃសេចក្ដីព្យាយាម និងការគិតគូរវែងឆ្ងាយ។ ពួកគាត់បានធ្វើវា ដើម្បីធានានូវសុវត្ថិភាព និងវិបុលភាពសម្រាប់កូនចៅរបស់ពួកគាត់»។ ភ្នែកដ៏ឆ្លាតវៃរបស់លោក បានសម្លឹងមើលមុខប្រជាជនម្នាក់ៗ ហាក់ដូចជាកំពុងស្វែងរកការយល់ដឹង។

បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់នូវអ្វីដែលកញ្ញាអប្សរា និងនាយសីហនាទ បានបង្ហាញជូននោះ សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវក៏បានលាន់ឮឡើងនៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស។ ភាពងឿងឆ្ងល់បានផុសឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ។ ពួកគេមិនទាន់យល់ច្បាស់អំពីទំនាក់ទំនងរវាងពាក្យពេចន៍របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ និងភស្តុតាងដែលបានបង្ហាញឡើយ។ មនុស្សខ្លះបានងក់ក្បាលដោយឆ្ងល់ ខ្លះទៀតបានសម្លឹងមើលទៅគ្នាទៅវិញទៅមក ហាក់ដូចជាកំពុងរកមើលចម្លើយ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានបោះជំហានទៅមុខបន្តិច។ បបូរមាត់ស្ដើងរបស់លោកបានរាងកោងជាស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ និងការយល់ដឹង។ ភ្នែកពណ៌បៃតងដ៏ជ្រៅរបស់លោក បានសម្លឹងមើលទៅហ្វូងមនុស្សដោយភាពកក់ក្ដៅ។ សក់ពណ៌ប្រាក់សស្គុសរបស់លោក បានរំកិលតាមចលនារបស់លោក។ លោកមានបន្ទូលដោយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ថា៖ «ឱប្រជាជនជាទីស្រឡាញ់អើយ កុំអាលឆ្ងល់ឡើយ។ អ្វីដែលកញ្ញាអប្សរា និងនាយសីហនាទ បានបង្ហាញជូននោះ គឺមិនមែនគ្រាន់តែជាវត្ថុបុរាណ ឬរឿងនិទានប៉ុណ្ណោះទេ។ វាគឺជាបន្ទរនៃស្មារតីរបស់ដូនតាយើង ភស្តុតាងដ៏រឹងមាំនៃការតស៊ូរបស់ពួកគាត់ ភាពឈ្លាសវៃរបស់ពួកគាត់ និងជាគ្រឹះដែលបានកសាងសន្តិភាព និងភាពសម្បូរបែបរបស់យើងនាពេលបច្ចុប្បន្ន»។

លោកបានបន្តទៀតថា៖ «រាល់កូនចៅខ្មែរគ្រប់រូប គប្បីចងចាំនូវរឿងរ៉ាវទាំងនេះ មិនមែនដើម្បីរស់នៅក្នុងអតីតកាលនោះទេ តែដើម្បីយល់ដឹងពីតម្លៃនៃការរស់នៅ ការលះបង់ និងការដឹងគុណ។ ផែនទីកសិកម្មរបស់អប្សរា បានបង្ហាញថា ពួកគាត់បានគិតគូរពីអនាគតដ៏វែងឆ្ងាយ ដោយមិនគ្រាន់តែសម្រាប់ជីវិតខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះទេ។ ហើយប្លង់ស្ថាបត្យកម្មរបស់សីហនាទ ក៏បានបង្ហាញពីការរួបរួមគ្នា ដើម្បីសាងសង់អ្វីដែលរឹងមាំ និងស្ថិតស្ថេរ។ នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាប្រវត្តិសាស្រ្តទេ តែជាមេរៀនដ៏មានតម្លៃបំផុតដែលយើងត្រូវរៀនសូត្រ»។

ភាពងឿងឆ្ងល់បានរលាយបាត់ ជំនួសមកវិញដោយពន្លឺនៃភាពយល់ដឹងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ប្រជាជន។ ភ្នែករបស់ពួកគេបានរីកធំឡើងដោយការយល់ដឹង ទឹកមុខរបស់ពួកគេបានប្រែជាស្រស់ថ្លា។ សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវបានលែងលឺទៀត ហើយមានតែភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយប៉ុណ្ណោះ ដែលគ្របដណ្ដប់លើទីប្រជុំជន។ ពួកគេបានចាប់ផ្ដើមយល់ថា អ្វីដែលពួកគេកំពុងសម្លឹងមើលនោះ មិនមែនគ្រាន់តែជាវត្ថុបុរាណទេ តែជាព្រលឹងនៃដូនតា ការរំលឹកពីកាតព្វកិច្ចរបស់ពួកគេក្នុងការថែរក្សាកេរដំណែលនេះ និងការកសាងអនាគតឲ្យកាន់តែប្រសើរឡើង។ ពួកគេងក់ក្បាលជាសញ្ញាបញ្ជាក់ពីការយល់ព្រម និងការដឹងគុណ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានសម្លឹងមើលទៅហ្វូងមនុស្សដោយទឹកមុខស្រទន់។ លោកមានបន្ទូលបិទបញ្ចប់ថា៖ «ចូរចងចាំទុកថា ការដឹងគុណមិនមែនត្រឹមតែជាពាក្យពេចន៍ទេ តែជាការប្រព្រឹត្ត ការថែរក្សា ការកសាង និងការបន្តនូវស្មារតីសាមគ្គី និងការតស៊ូ។ យើងជាអ្នកទទួលមរតកដ៏ថ្លៃថ្លានេះ ហើយយើងមានកាតព្វកិច្ចក្នុងការបន្សល់ទុកនូវកេរដំណែលដ៏រឹងមាំមួយទៀតសម្រាប់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ។ ចូរយើងរួមគ្នាថែរក្សានូវចំណេះដឹងនេះ នូវសេចក្ដីសុខសាន្តនេះ និងនូវស្មារតីខ្មែរយើងជានិច្ច»។ សំឡេងរបស់លោកបានរងំនៅក្នុងអាកាស បន្សល់ទុកនូវអារម្មណ៍ដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃការដឹងគុណ និងការប្ដេជ្ញាចិត្តនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ប្រជាជនគ្រប់រូប។

ពន្លឺទិព្វនៃថ្ងៃរះថ្មី យាត្រាចរាចរណ៍ពីបូព៌ា ឆ្លងកាត់ជើងមេឃពណ៌មាស មកប៉ះផែនដីក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ជ្រាលជ្រៅ។ នៅក្នុងបរិវេណនៃប្រាសាទបុរាណ ដែលគ្របដណ្តប់ដោយរុក្ខជាតិបៃតងខ្ចី និងថ្មដុល ដែលចាស់ទុំតាមកាលវេលា ភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃអរុណរះ ត្រូវបានបំពេញដោយការទន្ទឹងរង់ចាំដ៏ពិសិដ្ឋ។ កញ្ញា អប្សរា ដែលមានផ្ទៃមុខរាងបេះដូងដ៏ឥតខ្ចោះ ឆ្លុះបញ្ចាំងភាពភ្លឺច្បាស់នៃអរុណរះ បានបោះជំហានយ៉ាងស្រាលចូលមកកាន់ទីធ្លានៃប្រាសាទបុរាណ។ ភ្នែកធំៗរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាង ភ្លឺចែងចាំងដោយពណ៌បៃតងស្រស់ដូចជាពន្លកថ្មីក្រោយភ្លៀង ហាក់កំពុងសម្លឹងមើលគ្រប់ជ្រុងនៃបរិវេណនោះ ជាមួយនឹងការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងមុតស្រួច។ សក់របស់នាង ដែលមានពណ៌ខ្មៅរលោងដូចឈើអេបូនី ត្រូវបានចងយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ជាមួយសរសៃសូរស័ព្ទប្រើថាមពលព្រះអាទិត្យដ៏ឆ្ងាញ់ពិសា បង្កើតបានជាមកុដមួយដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មារបស់នាងជាម៉ូតរលកដ៏ទន់ភ្លន់។ នាងឈរយ៉ាងត្រង់ត្រង់នៅចំកណ្តាលរង្វង់ថ្ម ដែលបានរៀបចំទុកជាមុនសម្រាប់ការបួងសួង ដៃទាំងពីរលើកឡើងថ្នមៗ ទទួលយកនូវរស្មីដំបូងនៃថ្ងៃ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ឈរទល់មុខនាង ហាក់ដូចជាដើមឈើធំមួយដែលចាក់ឫសយ៉ាងរឹងមាំទៅក្នុងដី។ ផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើរបស់លោក ដែលឆ្លាក់ដោយប្រាជ្ញាដ៏រាប់មិនអស់ ហាក់ស្ងប់ស្ងៀមនិងគិតគូរជ្រាលជ្រៅ។ ភ្នែករបស់លោក ដែលមានពណ៌បៃតងខ្ចីដូចត្បូងចាស់ កាន់កាប់នូវពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់និងការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅ ដែលឆ្លាក់ជាស្នាមជ្រួញនៅកៀនភ្នែក ដោយសារស្នាមញញឹមនិងការសង្កេតដ៏អត់ធ្មត់ពេញមួយជីវិត។ សក់ប្រាក់រលោងរបស់លោក ត្រូវបានចងយ៉ាងរលុងនៅឯកញ្ចឹងកជាមួយនឹងខ្សែពួរដែលត្បាញយ៉ាងសាមញ្ញ ធ្លាក់ចុះមកលើខ្នងរបស់លោក។ លោកមើលទៅកញ្ញា អប្សរា ដោយក្តីពេញចិត្តនិងទុកចិត្តយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ព្រោះលោកដឹងថានាងជាស្ពានដែលភ្ជាប់អតីតកាលជាមួយបច្ចុប្បន្ន ឫមួយក៏អនាគត។

មិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន នាយ សីហនាទ ឈរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ផ្ទៃមុខរឹងមាំរាងបួនជ្រុងរបស់គាត់ បង្ហាញពីស្មារតីដ៏រឹងមាំរបស់គាត់ ជាមួយនឹងថ្គាមក្រោមដែលលេចធ្លោ។ ភ្នែកខ្មៅស្រទន់របស់គាត់ មានការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងក្លា ដូចជាជាងឆ្លាក់កំពុងសិក្សាស្នាដៃបន្ទាប់របស់គាត់ តែងតែបញ្ចេញពន្លឺដ៏ចក្ខុវិស័យ។ សក់ខ្មៅក្រាស់របស់គាត់ ដូចជាដីមានជីជាតិ ត្រូវបានកាត់យ៉ាងស្អាតជាម៉ូតរលក ដែលព័ទ្ធជុំវិញផ្ទៃមុខរបស់គាត់ ជួនកាលត្រូវបានចងជាប់ដោយខ្សែរឹតមុខងារដ៏តូចមួយ។ គាត់កំពុងសម្លឹងមើលពិធីបុណ្យនេះ ដោយការគោរពលាយឡំជាមួយនឹងគំនិតដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ គាត់ជាអ្នកសាងសង់ ជាអ្នកការពារ ហើយគាត់ដឹងថាពិធីនេះ មានសារៈសំខាន់ជាងគ្រាន់តែជាជំនឿបុរាណទៅទៀត គឺវាជាគ្រឹះនៃសហគមន៍ ជាការតភ្ជាប់ដ៏សំខាន់ទៅនឹងធម្មជាតិ ដែលពួកគេបានបាត់បង់អស់ជាយូរមកហើយ។

កញ្ញា អប្សរា បានបិទភ្នែកថ្នមៗ ដកដង្ហើមវែងៗ ស្រូបយកនូវខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធនៃព្រឹកព្រលឹម។ នាងចាប់ផ្តើមបន្លឺសូរសៀងដោយសំឡេងដ៏ពីរោះ ដូចជាសំឡេងខ្យល់បក់រំហើយតាមស្លឹកឈើ។ ពាក្យពេចន៍បុរាណ ដែលត្រូវបានគេបំភ្លេចចោលអស់រាប់សតវត្សរ៍ ឥឡូវនេះបានលេចចេញមកម្តងទៀត ហូរចេញពីបបូរមាត់របស់នាង។ វាជាបទចម្រៀងទៅកាន់ព្រះអាទិត្យ ដែលជាប្រភពនៃជីវិត ថាមពល និងពន្លឺ។ នាងបានលើកដៃទាំងពីរឡើងបន្តិចម្តងៗ ទៅកាន់ពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលកំពុងរះ ដោយបង្ហាញពីកាយវិការដ៏ស្រស់ស្អាតនិងទន់ភ្លន់។ រាល់ចលនារបស់នាង គឺពោរពេញទៅដោយអត្ថន័យ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពសុខដុមរមនារបស់នាងជាមួយធម្មជាតិ។ សរសៃសូរស័ព្ទដែលបិតនៅលើសក់របស់នាង បានចាប់ផ្តើមបញ្ចេញពន្លឺភ្លឹបភ្លែតៗ ស្របទៅនឹងចង្វាក់នៃបទចម្រៀងរបស់នាង ដែលមើលទៅដូចជាមកុដផ្កាយរះ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានបិទភ្នែករបស់លោក។ ផ្ទៃមុខរបស់លោក ហាក់ដូចជាកំពុងទទួលយកនូវថាមពលដ៏ពិសិដ្ឋ។ លោកបានចងចាំនូវរឿងរ៉ាវបុរាណអំពីពិធីនេះ ដែលត្រូវបានបន្តពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ ដោយសារតែវាត្រូវបានរក្សាទុកយ៉ាងសម្ងាត់បំផុត ហើយពេលនេះ កញ្ញា អប្សរា បាននាំយកមកវិញ។ គាត់ដឹងថាពិធីនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការបួងសួងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការរំលឹកដល់ការទទួលខុសត្រូវរបស់មនុស្សជាតិ ក្នុងការរស់នៅដោយសុខដុមរមនាជាមួយពិភពធម្មជាតិ។

នាយ សីហនាទ បានសម្លឹងមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ភ្នែកខ្មៅស្រទន់របស់គាត់ពោរពេញដោយការគោរព។ គាត់ត្រូវបានគេបង្រៀនឱ្យជឿលើវត្ថុដែលគាត់អាចមើលឃើញ ប៉ះបាន បង្កើតបាន។ ប៉ុន្តែពិធីនេះ ជាមួយនឹងថាមពលដែលមើលមិនឃើញរបស់វា និងការរំញ័រដ៏ជ្រាលជ្រៅ បានចាប់ផ្តើមធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់។ គាត់បានឃើញពីរបៀបដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យ បានចាក់ចូលទៅក្នុងបរិយាកាស ដោយភ្ជាប់ទៅនឹងគ្រីស្តាល់បេះដូង ដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលរង្វង់។ គ្រីស្តាល់នោះ ជាវត្ថុបុរាណមួយ ដែលគេបានរកឃើញនៅក្នុងជម្រៅនៃប្រាសាទ ត្រូវបានគេជឿថាជាចំណុចកណ្តាលនៃថាមពលព្រះអាទិត្យ។

នៅពេលដែលសំឡេងរបស់កញ្ញា អប្សរា កាន់តែលាន់លឺ រាល់ពាក្យពេចន៍ហាក់ដូចជាប៉ះពាល់ដល់គ្រប់វត្ថុទាំងអស់ជុំវិញ។ ភ្នែកបៃតងស្រស់របស់នាង បានបើកឡើងវិញ បញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងភ្លឺចែងចាំង ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីការតភ្ជាប់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅរបស់នាងទៅនឹងប្រភពថាមពល។ នាងបានផ្តោតអារម្មណ៍ទៅលើគ្រីស្តាល់។ ខ្យល់អាកាសនៅជុំវិញបានផ្លាស់ប្តូរ វាហាក់ដូចជាកាន់តែក្រាស់ឡើង ពេញទៅដោយថាមពលដែលមើលមិនឃើញ។ រុក្ខជាតិនៅជុំវិញរង្វង់ បានចាប់ផ្តើមលាតស្លឹករបស់វាបន្តិចម្តងៗ ដូចជាឆ្លើយតបទៅនឹងការហៅរបស់នាង។

ពន្លឺខ្សោយមួយ បានចាប់ផ្តើមលេចចេញពីគ្រីស្តាល់បេះដូង ដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលរង្វង់។ វាជាពន្លឺពណ៌មាសខ្ចី ដែលដំបូងឡើយ ស្ទើរតែមើលមិនឃើញ បន្ទាប់មកក៏ចាប់ផ្តើមរីកធំឡើងបន្តិចម្តងៗ។ វាលាតសន្ធឹងទៅខាងក្រៅ ដូចជាចង្វាក់បេះដូងនៃផែនដី ដែលកំពុងភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងវិញ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានញញឹមបន្តិច ភ្នែករបស់លោកពោរពេញដោយក្តីរំភើប។ សក់ប្រាក់រលោងរបស់លោក ហាក់ដូចជាបញ្ចេញពន្លឺស្រាលៗ ឆ្លើយតបទៅនឹងថាមពលដែលកំពុងកើនឡើង។ នាយ សីហនាទ បានដកដង្ហើមធំដោយស្ងៀមស្ងាត់ ផ្ទៃមុខរឹងមាំរបស់គាត់បង្ហាញនូវភាពភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់បានសម្លឹងមើលពន្លឺនោះ ដោយការងឿងឆ្ងល់ ព្រោះវាជាអ្វីដែលគាត់មិនធ្លាប់ឃើញពីមុនមក។

កញ្ញា អប្សរា បានលើកដៃរបស់នាងទៅកាន់គ្រីស្តាល់។ ពន្លឺបៃតងស្រស់ពីភ្នែករបស់នាង ហាក់ដូចជាហូរចូលទៅក្នុងពន្លឺមាសនៃគ្រីស្តាល់ បង្កើតបានជាភាពសុខដុមរមនានៃពណ៌។ ពន្លឺបានកើនឡើងកាន់តែខ្លាំង បំពេញរង្វង់ទាំងមូលជាមួយនឹងរស្មីដ៏កក់ក្តៅ និងជីវជាតិ។ វាលាតសន្ធឹងទៅខាងក្រៅ ឆ្លងកាត់ជញ្ជាំងប្រាសាទបុរាណ ប៉ះពាល់ទៅលើដើមឈើនិងផ្កានៅជុំវិញ។ វាជាពន្លឺនៃជីវិត ជាការតភ្ជាប់ឡើងវិញនូវអ្វីដែលបានបាត់បង់អស់ជាយូរមកហើយ។

ពិធីបួងសួងព្រះអាទិត្យជាថ្មី ត្រូវបានបញ្ចប់ដោយជោគជ័យ។ ថាមពលព្រះអាទិត្យ ឥឡូវនេះបានហូរចូលទៅក្នុងគ្រីស្តាល់បេះដូង និងឆ្លងកាត់ចូលទៅក្នុងផែនដី ភ្ជាប់មនុស្សជាតិឡើងវិញជាមួយនឹងចង្វាក់នៃធម្មជាតិ។ កញ្ញា អប្សរា ឈរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ផ្ទៃមុខរាងបេះដូងរបស់នាងបង្ហាញពីភាពអស់កម្លាំង តែពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម។ ភ្នែកធំៗរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាង ឥឡូវនេះមើលទៅកាន់តែជ្រៅ ដូចជាបានឃើញនូវអាថ៌កំបាំងនៃសកលលោក។ នាងបាននាំយកមកវិញនូវអ្វីដែលសំខាន់បំផុត ជាមរតកដ៏ពិសិដ្ឋរបស់ដូនតា។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានដើរទៅរកនាង ដាក់ដៃលើស្មារបស់នាង។ «កូនបានធ្វើវារួចហើយ អប្សរា» សំឡេងរបស់លោកទន់ភ្លន់ តែពោរពេញដោយអំណាច។ «កូនបានភ្ញាក់ដឹងខ្លួននូវដួងព្រលឹងនៃពិភពលោក។» ផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើរបស់លោក បង្ហាញពីមោទកភាពយ៉ាងខ្លាំង។ នាយ សីហនាទ ក៏បានដើរមកជិតផងដែរ។ ផ្ទៃមុខរឹងមាំរាងបួនជ្រុងរបស់គាត់ ឥឡូវនេះទន់ភ្លន់ជាងមុន។ គាត់បានសម្លឹងមើលពន្លឺដែលកំពុងរលត់បន្តិចម្តងៗ ពីគ្រីស្តាល់ដោយការគិតគូរជ្រាលជ្រៅ។ គាត់បានដឹងថាគាត់ជាផ្នែកមួយនៃអ្វីដែលធំជាងគាត់ ហើយថាមានកម្លាំងដែលមើលមិនឃើញជាច្រើន ដែលមិនអាចពន្យល់បានដោយវិទ្យាសាស្ត្រ ឬការសាងសង់នោះទេ។ ការតភ្ជាប់នេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាជំនឿប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាការពិតដ៏ជ្រាលជ្រៅ ដែលបានចាក់ឫសយ៉ាងរឹងមាំនៅក្នុងបេះដូងរបស់មនុស្ស។

ពន្លឺថ្ងៃរះ បានបំភ្លឺបរិវេណប្រាសាទទាំងមូល បង្កើតបានជាលំនាំនៃពន្លឺនិងស្រមោល។ ពិធីនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការសម្តែងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏ជ្រាលជ្រៅ សម្រាប់អ្នកចូលរួមទាំងអស់។ វាបានភ្ជាប់ពួកគេឡើងវិញទៅនឹងប្រភពនៃជីវិត ទៅនឹងចង្វាក់នៃធម្មជាតិ ទៅនឹងប្រាជ្ញារបស់បុព្វបុរស។ ផែនដី ហាក់ដូចជាដកដង្ហើមវែងៗ ឆ្លើយតបនឹងការបួងសួងរបស់ពួកគេ។ ខ្យល់អាកាស បានពោរពេញទៅដោយថាមពលថ្មី ក្តីសង្ឃឹមថ្មី និងការសន្យានៃអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង ដែលមនុស្សជាតិ រស់នៅដោយសុខដុមរមនាជាមួយពិភពធម្មជាតិ។ កញ្ញា អប្សរា ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ និងនាយ សីហនាទ ឈរជាមួយគ្នា ជាអ្នកយាមនៃកេរដំណែលបុរាណ និងជាស្ថាបត្យករនៃពិភពលោកថ្មីមួយ។

ក្នុងភពផែនដីដែលទទួលរងនូវរលកបា្រក់នៃវិមានគ្រីស្តាល់ ដែលជាបេះដូងនៃភាពរុងរឿងខាងវិញ្ញាណ ព្រលឹងនៃសហគមន៍បានស្វែងរកនូវការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីប្រភពដើមរបស់ពួកគេ។ វាគឺនៅក្នុងបរិយាកាសនៃសេចក្តីប្រាថ្នានេះហើយ ដែលនាយ សីហនាទ បានលេចធ្លោឡើង ជាមួយនឹងចក្ខុវិស័យដែលកើតចេញពីគម្ពីរបុរាណ និងឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រាជ្ញាដ៏អស់កល្បជានិច្ច។ មុខរបស់គាត់ រឹងមាំ និងមានរាងបួនជ្រុង បានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវស្មារតីដ៏អង់អាចក្លាហានរបស់គាត់ ខណៈដែលភ្នែកខ្មៅងងឹត និងវៃឆ្លាតរបស់គាត់បានបញ្ចេញនូវពន្លឺដ៏ភ្លឺចែងចាំង ដូចជាជាងឆ្លាក់កំពុងពិចារណាលើស្នាដៃបន្ទាប់របស់គាត់។

ដោយបានសិក្សាអស់ជាច្រើនឆ្នាំនូវផែនការបុរាណ ដែលត្រូវបានលាក់ទុកក្នុងចំណោមប្រាសាទបាក់បែក និងស្លឹកឈើជ្រុះ គាត់បានស្នើឱ្យមានការកែប្រែស្ថាបត្យកម្មដ៏តូចមួយនៅជុំវិញវិមានគ្រីស្តាល់។ វាមិនមែនជាគម្រោងដ៏អស្ចារ្យដែលផ្លាស់ប្តូររូបរាងដីនោះទេ ប៉ុន្តែជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីជួយពង្រឹងលំហូរថាមពលខាងវិញ្ញាណ ដែលបានហូរកាត់ដីនោះអស់ជាច្រើនសតវត្សមកហើយ។ ក្នុងចំណោមប្រជាជន មានការខ្សឹបខ្សៀវអំពីការសង្ស័យដំបូងឡើយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនាយ សីហនាទ បានបង្ហាញនូវហេតុផលរបស់គាត់ ដោយពន្យល់ពីអត្ថន័យនៃនិមិត្តសញ្ញានីមួយៗ និងការតភ្ជាប់គ្នាទៅវិញទៅមក ភាពសង្ស័យបានរលាយបាត់ទៅដោយក្តីសង្ឃឹម។ បបូរមាត់របស់គាត់ រឹងមាំ និងមានទម្រង់ល្អ បានបំបែកទៅជាស្នាមញញឹមដ៏គួរឱ្យជឿជាក់ និងស្មោះត្រង់ នៅពេលដែលគាត់បានពិភាក្សាអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់គាត់។ ប្រជាជនដែលមើលឃើញពីភាពស្មោះត្រង់ក្នុងភ្នែករបស់គាត់ និងភាពស៊ីជម្រៅនៃចំណេះដឹងរបស់គាត់ បានបង្រួបបង្រួមគ្នាដោយស្ម័គ្រចិត្ត ដើម្បីចូលរួមការងារជាមួយគាត់។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមុខរបស់គាត់ត្រូវបានឆ្លាក់ដោយប្រាជ្ញារបស់ថ្ងៃលិចរាប់មិនអស់ មានរាងពងក្រពើវែង ស្លូតបូត និងគិតគូរ បានឈរនៅក្បែរនាយ សីហនាទ។ ភ្នែករបស់គាត់ ជ្រៅ និងមានពណ៌បៃតងដូចត្បូងថ្មចាស់ ផ្ទុកនូវពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់ និងដឹងឮ ជ្រួញនៅជ្រុងម្ខាងពីអាយុកាលនៃការញញឹម និងការសង្កេតដោយអត់ធ្មត់។ គាត់បានស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ នូវការពន្យល់របស់នាយ សីហនាទ អំពីការតភ្ជាប់ដែលមើលមិនឃើញរវាងរូបធាតុ និងវិញ្ញាណ រវាងប្លង់ថ្មី និងប្រាជ្ញារបស់បុព្វបុរស។ ព្រឹទ្ធាចារ្យបានងក់ក្បាលដោយយល់ព្រម ដោយបបូរមាត់ស្តើងរបស់គាត់បានកោងទៅជាស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់។ «ឱ កូនប្រុស» គាត់បាននិយាយដោយសំឡេងទាប និងស្ងប់ស្ងាត់ ដែលផ្ទុកនូវរឿងនិទាននៃពេលវេលា «ឯងបានដាស់បេះដូងបុរាណនៃទីកន្លែងនេះឡើងវិញហើយ។ ផែនការទាំងនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាបន្ទាត់ដែលគូសនៅលើក្រដាសប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាបទចម្រៀងនៃព្រលឹងដែលបានបាត់បង់អស់ជាយូរមកហើយ។ អនុញ្ញាតឱ្យដៃរបស់ឯងដឹកនាំអ្នក តែសូមឱ្យបេះដូងរបស់ឯងដឹកនាំកាន់តែច្រើន ព្រោះថាមពលនៃទីកន្លែងនេះត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងភាពបរិសុទ្ធនៃចេតនារបស់យើង»។

កញ្ញា អប្សរា ដែលមុខរបស់នាងមានរាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ត្រូវបានហ៊ុមព័ទ្ធដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ដែលបានគូសបញ្ជាក់ពីធម្មជាតិដ៏ភ្លឺស្វាង និងចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់នាង បានដើរឆ្លងកាត់ការដ្ឋានសំណង់ដោយភាពងឿងឆ្ងល់។ ភ្នែកធំៗ រាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាងបានភ្លឺដោយពណ៌បៃតងដ៏រស់រវើកនៃពន្លកថ្មីៗបន្ទាប់ពីភ្លៀង តែងតែស្កេនបរិយាកាសរបស់នាងដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង។ នាងបានសួរទៅកាន់នាយ សីហនាទ ដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់របស់នាងថា៖ «តើការផ្លាស់ប្តូរតូចៗទាំងនេះ ដូចជាការតម្រឹមថ្មនីមួយៗ ឬការបង្វែរខ្សែទឹក តើវាអាចបង្កើតនូវភាពខុសប្លែកគ្នាដ៏អស្ចារ្យបែបណាទៅ?» នាង សីហនាទ ដែលសក់ក្រាស់ និងខ្មៅងងឹតរបស់គាត់ត្រូវបានរៀបចំជារលកដែលកាត់យ៉ាងស្អាត បានងាកមករកនាង។ «កញ្ញា អប្សរា» គាត់បានឆ្លើយតបដោយស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅ «ធម្មជាតិខ្លួនឯងបានបង្រៀនយើងនូវមេរៀននេះ។ ខ្យល់បក់បោកដ៏ទន់ភ្លន់អាចបង្កើតនូវព្យុះ។ រលកតូចមួយអាចឆ្លាក់ថ្មរឹង។ ថាមពលខាងវិញ្ញាណគឺស្រដៀងគ្នា។ វាមិនមែនជាការផ្ទុះដ៏អស្ចារ្យនោះទេ ប៉ុន្តែជាការប្រមូលផ្តុំដ៏ស្ងៀមស្ងាត់នៃការរួមចំណែកដ៏តូចតាច ដែលនៅទីបំផុតបានបង្កើតនូវទន្លេដ៏អស្ចារ្យ»។ គាត់បានចង្អុលបង្ហាញនូវខ្សែបន្ទាត់ដែលបានឆ្លាក់ដោយប្រុងប្រយ័ត្ននៅលើថ្ម និងរបៀបដែលវាត្រូវបានតម្រឹមជាមួយក្រុមតារានិករជាក់លាក់។ «ការរចនានីមួយៗគឺជាការអធិស្ឋាន ការតម្រឹមនីមួយៗគឺជាការសូត្រមន្ត។ រួមគ្នា ពួកគេបានបង្កើតនូវសូរស័ព្ទដែលអនុញ្ញាតឱ្យព្រលឹងនៃទីកន្លែងនេះច្រៀងដោយសំឡេងពេញលេញបំផុតរបស់វា»។

ប្រជាជនបានធ្វើការជាមួយគ្នាដោយភាពឧស្សាហ៍ព្យាយាមដែលត្រូវបានជំរុញដោយក្តីសង្ឃឹម និងការយល់ដឹងដែលរីកចម្រើន។ អ្នកខ្លះបានឆ្លាក់ថ្មជាមួយនឹងភាពប៉ិនប្រសប់ដែលត្រូវបានទទួលមរតកពីជំនាន់មុនៗ។ អ្នកផ្សេងទៀតបានដឹកដី និងបានរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធផ្លូវទឹក ដែលត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីយកតម្រាប់តាមលំហូរនៃសរសៃឈាមនៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស។ សីហនាទ ដែលមានកាយសម្បទារឹងមាំ និងមាំមួន បានដើរជាមួយនឹងការដើរដ៏រឹងមាំរបស់អ្នកដែលសាងសង់ និងការពារ ដោយណែនាំក្រុមការងាររបស់គាត់ជាមួយនឹងភាពច្បាស់លាស់ និងការលើកទឹកចិត្ត។ គាត់បានធានាថាការងារនីមួយៗមិនត្រឹមតែបំពេញតាមតម្រូវការស្ថាបត្យកម្មប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បានរក្សាភាពស្មោះត្រង់ខាងវិញ្ញាណផងដែរ។ ពួកគេបានកសាងប្រព័ន្ធលូទឹកដ៏ស្មុគស្មាញ ដែលមិនមែនគ្រាន់តែជាការបង្ហូរទឹកភ្លៀងនោះទេ ប៉ុន្តែជាការណែនាំដ៏ពិសិដ្ឋសម្រាប់ថាមពលភព។ ពួកគេបានបង្កើតសួនច្បារដែលផ្អែកលើគំរូធរណីមាត្រពិសិដ្ឋ ដែលត្រូវបានគេជឿថាបានទាក់ទាញ និងពង្រីកថាមពលលោហធាតុ។ ជាមួយនឹងញើស និងការលះបង់របស់ពួកគេ ពួកគេមិនត្រឹមតែបានសាងសង់រចនាសម្ព័ន្ធប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានបណ្តុះនូវការតភ្ជាប់ជាថ្មីរវាងមនុស្ស និងអាណាចក្រដែលមើលមិនឃើញផងដែរ។

កញ្ញា អប្សរា ដោយសក់របស់នាងមានពណ៌ដូចធ្យូងថ្មដែលត្រូវបានច្នៃយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាមួយនឹងសរសៃបំភ្លឺដែលដំណើរការដោយពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដែលបង្កើតជាមកុដដែលធ្លាក់មកលើស្មារបស់នាងជារលកដ៏ទន់ភ្លន់ បានសង្កេតឃើញនូវការផ្លាស់ប្តូរបរិយាកាសនៃវិមានគ្រីស្តាល់។ នាងបានមានអារម្មណ៍ថាមានការរំញ័រដ៏ទន់ភ្លន់នៅក្នុងដី ការខ្សឹបខ្សៀវដ៏ស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងខ្យល់។ វាគឺជាការភ្ញាក់ដឹងខ្លួនបន្តិចម្តងៗ ដែលធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់នាងកាន់តែច្បាស់។ ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់ស្អាតរបស់នាង បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីពន្លឺនៃព្រះអាទិត្យពេលរសៀល បានសម្លឹងមើលទៅលើថ្មដែលត្រូវបានតម្រឹមថ្មីៗ និងទឹកដែលហូរជាចង្វាក់។ នាងអាចស្ទើរតែឃើញនូវថាមពលដែលហូរចេញពីវិមាន ដូចជាខ្សែស្រឡាយមាសដែលត្បាញតាមរយៈរចនាសម្ព័ន្ធដែលទើបនឹងកសាងថ្មី។

ខណៈពេលដែលគម្រោងបានឈានដល់ការបញ្ចប់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានអង្គុយសមាធិនៅកន្លែងមួយដែលទើបនឹងកសាងថ្មី ក្បែរទឹកជ្រោះតូចមួយ។ ទឹកដែលហូរចុះ បានបង្កើតនូវបទចម្រៀងដ៏ពិរោះរណ្តំ ដែលបានរួមបញ្ចូលគ្នាជាមួយនឹងខ្យល់បក់បោកតាមស្លឹកឈើ។ មុខរាងពងក្រពើរបស់គាត់ត្រូវបានពោរពេញទៅដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ជ្រៅជ្រះ។ គាត់អាចមានអារម្មណ៍ថាមានថាមពលដែលហូរតាមខ្លួនរបស់គាត់ មិនមែនជាថាមពលដែលកើតចេញពីកម្លាំងនោះទេ ប៉ុន្តែជាថាមពលដែលកើតចេញពីភាពសុខដុមរមនា។ គាត់បានបើកភ្នែកពណ៌បៃតងដូចត្បូងថ្មចាស់របស់គាត់ ដោយកោងទៅជាស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់។ នាយ សីហនាទ បានឈរនៅក្បែរនោះ ដោយសម្លឹងមើលស្នាដៃរបស់គាត់ជាមួយនឹងការពេញចិត្តស្ងប់ស្ងាត់។ ភ្នែកខ្មៅងងឹតរបស់គាត់បានភ្លឺដោយការយល់ដឹង។ គាត់មិនត្រឹមតែបានសាងសង់រចនាសម្ព័ន្ធប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានស្ពានមួយរវាងអតីតកាល និងបច្ចុប្បន្នកាល រវាងមនុស្ស និងវិញ្ញាណផងដែរ។ វាគឺជាវិញ្ញាណនៃការរួបរួម ដែលត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងការខិតខំប្រឹងប្រែងរួមគ្នារបស់ពួកគេ ដែលបានបង្កើតនូវទីជម្រកខាងវិញ្ញាណនេះ។ ការកែប្រែស្ថាបត្យកម្មទាំងនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាថ្ម និងទឹកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាការរំលឹកដ៏រស់រវើកអំពីប្រាជ្ញាបុរាណ និងសក្តានុពលដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៃស្មារតីមនុស្ស។

In the realm where the silver ripple of the Crystal Palace, the heart of spiritual effulgence, resonated, the souls of the community sought a deeper understanding of their origins. It was in this atmosphere of longing that Seyhanath emerged, bearing a vision born of ancient scrolls and reflecting timeless wisdom. His face, strong and square, displayed his resolute spirit, while his dark, intelligent eyes gleamed with an intense focus, like a craftsman studying his next masterpiece.

Having studied for years the ancient plans, hidden amongst crumbled ruins and fallen leaves, he proposed a subtle architectural modification around the Crystal Palace. It was not a grand project that reshaped the land, but a delicate recalibration, designed to strengthen the flow of spiritual energy that had coursed through the land for centuries. Amongst the populace, there were whispers of initial skepticism, but as Seyhanath articulated his rationale, explaining the significance of each symbol and interconnection, doubt melted into hope. His mouth, firm with well-defined lips, broke into a confident, earnest smile as he discussed his architectural visions. The people, seeing the sincerity in his eyes and the depth of his knowledge, rallied willingly to work alongside him.

Preah Chetearath, whose face, etched with the wisdom of countless sunsets, was a long oval, serene and contemplative, stood beside Seyhanath. His eyes, deep-set and the color of aged jade, held a gentle, knowing gaze, crinkled at the corners from a lifetime of smiles and patient observation. He listened intently to Seyhanath’s exposition on the invisible connections between matter and spirit, between the new designs and the ancestral wisdom. The elder nodded in silent agreement, his thin lips curving into a subtle, understanding smile. “Oh, my son,” he spoke in a low, tranquil voice that carried tales of time, “you have reawakened the ancient heart of this place. These plans are not merely lines drawn on parchment, but the long-lost songs of the soul. Let your hands guide you, but let your heart guide more, for the power of this place is intertwined with the purity of our intentions.”

Kanya Apsara, whose face was a perfect heart shape, framed by high cheekbones that highlighted her bright, inquisitive nature, moved through the construction site with wonder. Her large, almond-shaped eyes sparkled with the vivid green of new shoots after rain, constantly scanning her surroundings with keen curiosity. She questioned Seyhanath, her voice soft and melodic, “How can such minor alterations, like the alignment of each stone or the redirection of a water channel, make such a profound difference?” Seyhanath, whose thick, dark hair was styled in neatly cropped waves, turned to her. “Kanya Apsara,” he replied with a warm smile, “Nature itself teaches us this lesson. A gentle breeze can give birth to a storm. A tiny ripple can carve solid rock. Spiritual energy is much the same. It is not a grand explosion, but the silent accumulation of myriad small contributions that eventually forms a mighty river.” He pointed to carefully etched lines on a stone and how it aligned with a specific constellation. “Each design is a prayer, each alignment a chant. Together, they create a resonance that allows the soul of this place to sing in its fullest voice.”

The community worked together with diligence fueled by hope and growing understanding. Some carved stones with an artistry inherited from generations past. Others carried earth and fashioned the waterways, designed to mimic the flow of vital veins in the human body. Seyhanath, of robust and sturdy build, moved with the steady stride of one who builds and protects, guiding his team with clarity and encouragement. He ensured that each task not only met architectural requirements but also maintained spiritual integrity. They constructed intricate drainage systems that were not merely for rainwater but sacred conduits for telluric energy. They created gardens based on sacred geometric patterns, believed to attract and amplify cosmic energies. With their sweat and devotion, they were not just building structures, but fostering a renewed connection between humanity and the unseen realms.

Kanya Apsara, her hair the color of polished ebony, intricately braided with delicate solar-powered luminescent fibers, forming a crown that cascaded down her shoulders in gentle waves, observed the changing aura of the Crystal Palace. She felt a subtle vibration in the earth, a silent whisper in the wind. It was a gradual awakening that sharpened her senses. Her luminous green eyes, reflecting the afternoon sun, gazed upon the newly aligned stones and the rhythmically flowing water. She could almost see the energy flowing out from the palace, like golden threads weaving through the newly fashioned structures.

As the project neared completion, Preah Chetearath sat in contemplation at a newly constructed alcove beside a small waterfall. The cascading water created a soothing melody, merging with the rustle of leaves in the breeze. His long oval face was filled with a profound serenity. He could feel the energy coursing through his being, not an energy born of force, but one born of harmony. He opened his aged jade eyes, which crinkled into a gentle smile. Seyhanath stood nearby, gazing at his handiwork with quiet satisfaction. His dark, intelligent eyes gleamed with understanding. He had not merely built structures, but a bridge between the past and the present, between man and spirit. It was the spirit of unity, reflected in their collective endeavor, that had forged this spiritual sanctuary. These architectural modifications were not just stone and water, but a living reminder of ancient wisdom and the eternal potential of the human spirit.

កាលពីបុរាណកាលដ៏យូរលង់ ដែលទីក្រុងរ៉ាត្រីភ្នំនៃអាណាចក្រនគរវត្ត ធ្លាប់បានលិចលង់ក្នុងភ្នក់ភ្លើងនៃភាពងងឹតសូន្យសុង ប្រជាជនទូទៅបានរស់នៅយ៉ាងវេទនា ក្នុងភាពភ័យខ្លាច និងបាត់បង់ក្តីសង្ឃឹម។ គ្រីស្តាល់បេះដូង ដែលជាប្រភពនៃកម្លាំងព្រលឹងរួមរបស់ពួកគេ ក៏បានរងនូវការលិចលង់យ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ពន្លឺរបស់វាបានរលត់បាត់ទៅ បន្សល់ទុកត្រឹមតែភាពសៅហ្មងដ៏សែនជ្រៅ។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏បេះដូងមនុស្សមិនអាចលិចលង់ជារៀងរហូតបានឡើយ។ យូរៗទៅ គ្រាប់ពូជនៃក្តីសង្ឃឹម ក៏បានចាប់ផ្តើមរីកដុះដាលបន្តិចម្តងៗ ក្នុងចំណោមប្រជាជន។ ពួកគេបានដឹងថា ការផ្លាស់ប្តូរពិតប្រាកដ គឺមិនមែនកើតឡើងត្រឹមតែពីខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវតែចាប់ផ្តើមពីខាងក្នុងផងដែរ។ ផ្នត់គំនិតនេះ បានបដិវត្តន៍នូវរបៀបរស់នៅ និងការគិតរបស់ពួកគេ។ កម្លាំងចិត្តរួមគ្នា បានចាប់ផ្ដើមបង្រួបបង្រួមនូវគំនិត ដែលបែកខ្ញែកគ្នា។ គ្រប់បុគ្គលម្នាក់ៗ មិនថាចាស់ក្មេង ស្រីប្រុស គឺបានចូលរួមយ៉ាងសកម្ម ក្នុងការស្ដារឡើងវិញនូវទីក្រុងរបស់ខ្លួន ទាំងផ្នែករូបវន្ត និងស្មារតី។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានភ័ក្ត្រវែងទ្រវែង ស្រទន់ ប្រកបដោយប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ ភ្នែករបស់លោក ដែលមានពណ៌ដូចត្បូងថ្មខៀវស្រងាត់ បានសម្លឹងមើលទៅកាន់ប្រជាជនរបស់ខ្លួន ដោយក្តីមេត្តាធម៌។ រោមភ្នែកដែលជ្រីវជ្រួញជុំវិញរន្ធភ្នែក ដែលកើតឡើងពីការញញឹម និងការសង្កេតអស់មួយជីវិត នោះ បានបញ្ចេញនូវពន្លឺដ៏កក់ក្តៅ។ ច្រមុះវែងត្រង់របស់លោក បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពថ្លៃថ្នូរ ខណៈដែលបបូរមាត់ស្តើងរបស់លោក តែងតែមានស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ ត្រៀមខ្លួននឹងបង្ហើបពាក្យពេចន៍នៃការពិត។ សក់សរលោងរបស់លោក ដែលត្រូវបានចងដោយខ្សែពួរយ៉ាងសាមញ្ញ នៅផ្នែកខាងក្រោយក្បាល បានធ្លាក់ចុះមកលើខ្នងរបស់លោក យ៉ាងស្រទន់។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ បានដើរឆ្លងកាត់ទីធ្លាទីក្រុងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ប្រកបដោយជំហានដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពីកម្លាំងស្មារតីរបស់លោក។ លោកបានត្រឹមតែសម្លឹងមើល ពិនិត្យពិច័យ នូវរាល់សកម្មភាពរបស់ប្រជាជនប៉ុណ្ណោះ។ ពេលខ្លះ លោកបានបង្ហើបនូវពាក្យប្រាជ្ញាខ្លីៗ ដូចជាខ្យល់ដង្ហើមដ៏ត្រជាក់នៃព្រឹកព្រលឹម ដែលបាននាំមកនូវសេចក្តីសុខដល់ដួងចិត្ត។

កញ្ញា អប្សរា ដែលមានភ័ក្ត្ររាងបេះដូងដ៏ស្រស់ស្អាត មានថ្ពាល់ខ្ពស់ស្រឡះ បានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវភាពភ្លឺស្វាង និងចង់ចេះចង់ដឹងរបស់នាង។ ភ្នែកធំៗរាងដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់នាង បានភ្លឺថ្លាចែងចាំង ជាមួយនឹងពណ៌បៃតងស្រស់ឆើតឆាយ ដូចជាពន្លកថ្មីៗដែលដុះឡើងក្រោយភ្លៀងជោកជាំ។ នាងតែងតែសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញ។ ច្រមុះតូចស្រួចរបស់នាង បានបន្ថែមភាពទាក់ទាញនៃយុវវ័យ។ បបូរមាត់ពេញៗរបស់នាង ដែលមានពណ៌ផ្កាកុលាប តែងតែបើកព្រលួងដោយក្តីងឿងឆ្ងល់ ឬសូរស័ព្ទតិចៗដោយការគិតពិចារណា។ សក់ខ្មៅរលោងរបស់នាង ដែលមានពណ៌ដូចជាឈើអេបូណី បានត្រូវចងយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ ដោយសរសៃសូត្រដែលមានពន្លឺកញ្ចក់ពីថាមពលព្រះអាទិត្យ បង្កើតបានជាមកុដដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលបានធ្លាក់ចុះមកលើស្មារបស់នាង យ៉ាងទន់ភ្លន់ដូចរលក។ នាងបានធ្វើចលនាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងទន់ភ្លន់ដូចសត្វព្រៃនៅក្នុងព្រៃ ដោយតែងតែចាប់អារម្មណ៍ទៅនឹងសូរជម្រាបស្លឹកឈើ និងខ្យល់រំហើយ។ នាងបានដើរហើរនៅក្នុងចំណោមប្រជាជន ដោយភាពងឿងឆ្ងល់ ទៅនឹងភាពរីកចម្រើនរបស់ពួកគេ។ ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាង បានសម្លឹងមើលយ៉ាងច្បាស់នូវស្នាមញញឹមដែលបានវិលត្រឡប់មកវិញនៅលើផ្ទៃមុខ ដែលធ្លាប់តែស្រពោន។ នាងគឺជាអ្នកនាំសារនៃសេចក្តីសង្ឃឹម ដែលបាននិយាយទៅកាន់មនុស្សគ្រប់គ្នាអំពីក្តីសុបិននៃអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង។

នាយ សីហនាទ ដែលមានភ័ក្ត្ររាងការ៉េដ៏រឹងមាំ បានបង្ហាញពីស្មារតីដ៏អង់អាចក្លាហានរបស់លោក ដោយមានថ្គាមក្រោមដ៏មុតមាំ។ ភ្នែកខ្មៅស្រទន់របស់លោក ប្រកបដោយភាពវៃឆ្លាត តែងតែបង្ហាញការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងក្លា ដូចជាជាងចម្លាក់ម្នាក់ កំពុងសិក្សាទៅលើស្នាដៃបន្តរបស់ខ្លួន។ ច្រមុះត្រង់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់លោក បានបន្ថែមភាពម៉ឺងម៉ាត់ដល់ទឹកមុខរបស់លោក។ បបូរមាត់ដ៏មុតមាំរបស់លោក តែងតែរីករាយនឹងញញឹមយ៉ាងជឿជាក់ និងស្មោះត្រង់ នៅពេលលោកពិភាក្សាអំពីទស្សនៈវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់លោក។ សក់ក្រាស់ខ្មៅរលោងរបស់លោក ដែលមានពណ៌ដូចជាដីមានជីជាតិ ត្រូវបានរចនាដោយរលកខ្លីៗ យ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ ដែលបានបិទបាំងផ្ទៃមុខរបស់លោក។ លោកបានដើរជាមួយនឹងជំហានដ៏រឹងមាំ របស់បុរសម្នាក់ដែលបានកសាង និងការពារ។ លោកបានដឹកនាំកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែង ក្នុងការកសាងទីក្រុងឡើងវិញ ដោយដៃដ៏មាំទាំរបស់លោក។ ការងាររបស់លោក គឺមិនត្រឹមតែជាការកសាងថ្ម និងឈើឡើងវិញនោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាការកសាងស្មារតីរបស់ទីក្រុងឡើងវិញផងដែរ។ លោកបានបង្ហាត់បង្រៀនប្រជាជនអំពីរបៀបប្រើប្រាស់ធនធានឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព និងរបៀបធ្វើការរួមគ្នាដោយភាពចុះសម្រុងគ្នា។

ថ្ងៃមួយ ខណៈដែលប្រជាជនកំពុងធ្វើការដោយស្មារតីរួមគ្នាដ៏អស្ចារ្យ ពន្លឺដ៏តូចមួយ ក៏បានចាប់ផ្តើមផុសចេញពីជម្រៅនៃគ្រីស្តាល់បេះដូង ដែលត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល។ វាជាពន្លឺដ៏ខ្សោយ ស្ទើរតែមើលមិនឃើញ ដូចជាពន្លឺនៃផ្កាយដែលទើបនឹងរះ ប៉ុន្តែវាមានថាមពលដ៏មហាអស្ចារ្យ ដែលបានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ កញ្ញា អប្សរា ជាអ្នកដំបូងគេដែលបានយល់ឃើញពីការផ្លាស់ប្តូរនេះ។ ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាង បានចាប់បាននូវពន្លឺដែលចាប់ផ្តើមរំលេចឡើង ហើយសរសៃសូត្រដែលមានពន្លឺកញ្ចក់ពីថាមពលព្រះអាទិត្យនៅក្នុងសក់របស់នាង ក៏បានរំញ័រតិចៗ ឆ្លើយតបទៅនឹងថាមពលដែលកំពុងកើនឡើង។ នាងបានស្រែកឡើងដោយក្តីរំភើប ដោយបបូរមាត់ពណ៌ផ្កាកុលាបរបស់នាង បានបើកចំហរដោយក្តីងឿងឆ្ងល់។

ពន្លឺនោះ បានចាប់ផ្តើមកើនឡើងបន្តិចម្តងៗ ពីខ្សោយទៅខ្លាំង ពីស្រអាប់ទៅចែងចាំង។ វាលែងជាពន្លឺខ្សោយទៀតហើយ ប៉ុន្តែជាពន្លឺដែលមានថាមពលដ៏មានអានុភាព ដែលបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីសាមគ្គីភាព និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ប្រជាជន។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានបិទភ្នែករបស់លោក យ៉ាងស្រទន់ ហើយញញឹម។ ស្នាមជ្រីវជ្រួញជុំវិញភ្នែករបស់លោក កាន់តែជ្រៅទៅៗ បង្ហាញពីសេចក្តីសុខ និងក្តីសង្ឃឹម។ លោកបានដឹងថា ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ប្រជាជន មិនមែនជាការឥតប្រយោជន៍នោះទេ។ នាយ សីហនាទ បានសម្លឹងមើលគ្រីស្តាល់ដោយភ្នែកដ៏មុតមាំរបស់លោក ហើយបានញញឹមដោយភាពជឿជាក់។ លោកបានដឹងថា ការងាររបស់លោក គឺពិតជាមានអត្ថន័យ។

នៅពេលដែលគ្រីស្តាល់បេះដូងបានភ្លឺចែងចាំងឡើងវិញ ទីក្រុងរ៉ាត្រីភ្នំនៃអាណាចក្រនគរវត្ត ក៏បានងូតទឹកដោយពន្លឺមាសដ៏កក់ក្តៅ និងមានអានុភាព។ ពន្លឺនោះ បានបណ្តេញភាពងងឹតចេញពីគ្រប់ជ្រុងជ្រោយនៃទីក្រុង។ ផ្ទៃមេឃត្រូវបានបំភ្លឺដោយពណ៌ដ៏ស្រស់ស្អាត ពីក្រហមទុំ រហូតដល់មាសស្រាល។ គ្រប់ផ្ទះសម្បែង គ្រប់ដើមឈើ និងគ្រប់ដួងចិត្ត ក៏បានត្រូវបំភ្លឺ។ វាជាពន្លឺដែលបាននាំមកនូវសេចក្តីសុខ សន្តិភាព និងសេចក្តីស្រឡាញ់។ ប្រជាជនបានឈរមើលដោយក្តីរីករាយ ទឹកភ្នែកស្រក់ចុះពីភ្នែករបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានដឹងថា ពួកគេបានរកឃើញខ្លួនឯងឡើងវិញ។ ពួកគេបានរកឃើញនូវភាពរឹងមាំ នៅក្នុងសាមគ្គីភាពរបស់ពួកគេ។

ពន្លឺដែលបានរះឡើងវិញ មិនត្រឹមតែបំភ្លឺទីក្រុងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បានបំភ្លឺនូវដួងចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់រូបផងដែរ។ វាជាសញ្ញានៃការរស់រានមានជីវិតឡើងវិញនៃស្មារតីរួមរបស់ពួកគេ ជាសក្ខីភាពនៃអំណាចនៃឆន្ទៈ ភាពបត់បែន និងជំនឿដែលមិនចេះរីងស្ងួតរបស់មនុស្សជាតិ។ ទីក្រុងរ៉ាត្រីភ្នំនៃអាណាចក្រនគរវត្ត ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង មិនត្រឹមតែដោយសារការស្ដារឡើងវិញនូវរចនាសម្ព័ន្ធរូបវន្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ដោយសារតែការរីកចម្រើននៃស្មារតីរួមរបស់ពួកគេផងដែរ។ ការរះឡើងវិញនៃពន្លឺនេះ គឺជាការចាប់ផ្ដើមនៃយុគសម័យថ្មី នៃសន្តិភាព ភាពចម្រុងចម្រើន និងការយល់ដឹងគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលបានចារឹកជារៀងរហូតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពួកគេ។

ក្នុងភពនិស្ស័យនៃទិព្វសូត្រវិមាន ដែលធ្លាប់តែលង់លក់ក្នុងភាពមោទនៈដោយសារតែសម្បូរបែបហួសហេតុ ឥឡូវនេះបានផ្លាស់ប្ដូរមកជាដែនដីនៃប្រាជ្ញាដ៏ថ្លៃថ្លាវិញ។ ក្រោយពីមេរៀនដ៏ជូរចត់ដែលបានបង្រៀនពីភាពផុយស្រួយនៃភាពរុងរឿង កាលនោះបេះដូងនៃប្រជាជនបានបែកធ្លាយដោយការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅ ដូចជាគ្រាប់ពូជដែលបែកចេញពីសំបកដ៏រឹងមាំ ដើម្បីទទួលយកពន្លឺថ្ងៃថ្មី។ យុគសម័យថ្មីនៃប្រាជ្ញានេះ មិនមែនជាការបំភ្លេចចោលនូវអតីតកាលនោះទេ តែជាការចងចាំដ៏រស់រវើក ដែលត្រូវបានឆ្លាក់នៅក្នុងគ្រប់ដង្ហើម គ្រប់ជំហាន និងគ្រប់ការសម្រេចចិត្ត។ ភាពសម្បូរបែបលែងត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាសិទ្ធិកំណើត ឬជារឿងធម្មតាទៀតហើយ ប៉ុន្តែត្រូវបានគេយល់ឃើញថាជាពរជ័យដ៏កម្រ ដែលទាមទារនូវការថែរក្សា ការដឹងគុណ និងការចែករំលែកដោយយកចិត្តទុកដាក់។

រាល់ព្រឹកព្រលឹម ពេលដែលព្រះអាទិត្យរះផុតពីជើងមេឃ ជះពន្លឺមាសលើកំពូលភ្នំ និងចុងស្លឹកឈើទាំងឡាយ ប្រជាជននៃទិព្វសូត្រវិមាន មិនថាក្មេងចាស់ប្រុសស្រី តែងតែចេញមកក្រៅផ្ទះរបស់ពួកគេ។ ពួកគេមិនបានចេញមកដើម្បីប្រញាប់ប្រញាល់ទៅរកកិច្ចការនោះទេ តែដើម្បីគោរពធម្មជាតិ។ កញ្ញា អប្សរា មុខមាត់រាងបេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ភ្នែកធំៗរាងផ្លែអាល់ម៉ុន ភ្លឺចិញ្ចាចដោយពន្លឺពណ៌បៃតងស្រស់ដូចជាពន្លកថ្មីក្រោយភ្លៀង តែងតែឈរនៅមុខផ្ទះរបស់នាង។ សក់ពណ៌ខ្មៅរលោងរបស់នាង ដែលត្រូវបានចងជាផ្នួងយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាមួយនឹងសរសៃសូត្រដ៏ឆើតឆាយ បញ្ចេញពន្លឺតិចៗ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីពន្លឺព្រះអាទិត្យដំបូង។ នាងលូកដៃទៅលើខ្យល់បរិសុទ្ធ ស្រូបយកក្លិនក្រអូបនៃផ្កាព្រៃ និងសន្សើមដី ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមើលគ្រប់ស្លឹកឈើដែលញ័រតិចៗ ហាក់ដូចជានាងកំពុងស្ដាប់នូវរឿងនិទានរបស់ធម្មជាតិ។ នាងបានរៀនពីព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ថាធម្មជាតិគឺជាបណ្ណាល័យដ៏ធំបំផុត ដែលពោរពេញទៅដោយចំណេះដឹងដែលមិនចេះរីងស្ងួត។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ មុខមាត់រាងពងក្រពើយ៉ាងស្រស់បំព្រង ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងថ្មបៃតងចាស់ ដែលផ្ទុកនូវពន្លឺនៃភាពយល់ដឹងដ៏ទន់ភ្លន់ តែងតែដើរយឺតៗតាមផ្លូវតូចៗក្នុងភូមិ។ សក់សរលោងរបស់គាត់ ដែលចងពីក្រោយក្បាលដោយខ្សែសាមញ្ញមួយ ត្រូវខ្យល់បក់ផាត់តិចៗ។ គាត់បានឈរនៅក្បែរស្រះទឹកមួយ ដែលមានផ្កាឈូករីកស្គុះស្គាយ។ គាត់សំឡឹងមើលទៅផ្ទៃទឹកថ្លាយង់ ហើយនិយាយទៅកាន់ក្រុមយុវជនដែលនៅជុំវិញគាត់ថា៖ «កាលពីមុន យើងធ្លាប់គិតថា ទឹកគឺជាអ្វីដែលយើងអាចយកមកប្រើប្រាស់បានតាមតែចិត្តចង់។ យើងបានបំផ្លាញព្រៃឈើនៅតាមមាត់អូរ ដែលជាប្រភពទឹករបស់យើង។ ឥឡូវនេះយើងយល់ហើយថា ទឹកគឺជាអាយុជីវិត គឺជាសរសៃឈាមនៃផែនដី។ រាល់ដំណក់ទឹក គឺជាពរជ័យដ៏វិសេសវិសាល ដែលត្រូវតែថែរក្សា និងគោរព»។ នាយ សីហនាទ មុខមាត់រាងជ្រុងដ៏រឹងមាំ ភ្នែកងងឹតឆ្លាតវៃ តែងតែស្តាប់ព្រឹទ្ធាចារ្យដោយយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។ គាត់មានសាងសង់ប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តថ្មីៗ ដែលមិនត្រឹមតែផ្ដល់ទឹកដល់ដំណាំប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងថែរក្សាប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីផងដែរ ដោយបានរួមបញ្ចូលនូវប្រព័ន្ធច្រោះធម្មជាតិ និងការការពារព្រៃឈើតាមដងអូរ។ គាត់បានប្រើប្រាស់ប្រាជ្ញារបស់គាត់ ដើម្បីធានាថា ភាពសម្បូរបែប នឹងស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។

ការដាំដុះដំណាំក៏បានផ្លាស់ប្តូរផងដែរ។ កសិករលែងភ្ជួររាស់ដីដោយមិនគិតពីផលប៉ះពាល់ទៀតហើយ។ ពួកគេបានរៀនពីបច្ចេកទេសកសិកម្មប្រកបដោយនិរន្តរភាព ដែលអនុញ្ញាតឱ្យដីបានសម្រាក និងរក្សាជីជាតិរបស់ខ្លួន។ ពួកគេបានដាំរុក្ខជាតិចម្រុះ ដើម្បីបង្កើនជីវចម្រុះ និងការពារពីសត្វល្អិត។ កញ្ញា អប្សរា តែងតែជួយដាំកូនឈើតូចៗនៅតាមវាលស្រែ ដោយយកចិត្តទុកដាក់គ្រប់ជំហាន។ នាងបានដឹងថា គ្រប់ដំណាំដែលពួកគេដាំ មិនមែនគ្រាន់តែជាអាហារនោះទេ តែជាតំណាងនៃការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់មនុស្ស និងធម្មជាតិរួមគ្នា។ នៅពេលប្រមូលផល ពិធីបុណ្យប្រចាំឆ្នាំត្រូវបានប្រារព្ធឡើង មិនមែនជាការអួតអាងពីទិន្នផលខ្ពស់នោះទេ តែជាការថ្លែងអំណរគុណចំពោះមាតាផែនដី ចំពោះព្រះអាទិត្យ ទឹកភ្លៀង និងខ្យល់ ដែលបានរួមចំណែកដល់ការលូតលាស់នៃដំណាំ។

ផ្ទះសម្បែងក៏បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រាជ្ញាថ្មីនេះផងដែរ។ នាយ សីហនាទ ដែលមានកាយសម្បទារឹងមាំ និងមានភាពម៉ឺងម៉ាត់ គឺជាស្ថាបត្យករដ៏សំខាន់ម្នាក់។ គាត់បានរចនាផ្ទះដែលប្រើប្រាស់វត្ថុធាតុដើមធម្មជាតិក្នុងតំបន់ ដូចជាឈើ ដីឥដ្ឋ និងស្លឹកត្នោត។ ផ្ទះទាំងនោះត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយគិតគូរពីទិសខ្យល់ ពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងទេសភាពធម្មជាតិ ដើម្បីកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ថាមពល និងរក្សាភាពត្រជាក់។ គាត់បានពន្យល់ថា៖ «កាលពីមុន យើងបានសាងសង់អាគារធំៗ ខ្ពស់ៗ ដោយមិនខ្វល់ពីបរិស្ថានជុំវិញ។ ឥឡូវនេះ យើងបានដឹងថា ផ្ទះដ៏ល្អបំផុត គឺផ្ទះដែលរួមរស់ជាមួយធម្មជាតិដោយសុខដុមរមនា។ ភាពរឹងមាំរបស់អាគារ មិនមែនស្ថិតនៅលើកម្ពស់នោះទេ តែស្ថិតនៅលើភាពស៊ីសង្វាក់ជាមួយដីដែលវាឈរ»។ សក់ខ្មៅក្រាស់របស់គាត់ ត្រូវបានច្រឹបឱ្យមានរលកយ៉ាងស្អាតបាត ឆ្លុះបញ្ចាំងពីការគិតគូរយ៉ាងល្អិតល្អន់របស់គាត់ក្នុងការងារ។

រាល់ល្ងាច នៅពេលព្រះអាទិត្យរៀបលិច បង្កើតបានជាទេសភាពពណ៌មាសក្រហមឆ្អៅនៅជើងមេឃ ប្រជាជនតែងតែមកជួបជុំគ្នា នៅក្រោមម្លប់ដើមពោធិ៍ដ៏ចំណាស់មួយ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ដែលមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងៀម និងភ្នែកដ៏ទន់ភ្លន់ តែងតែអង្គុយនៅកណ្ដាល។ គាត់បាននិទានរឿងនិទានបុរាណ ដែលនិយាយពីវីរបុរស និងមេរៀនដ៏សំខាន់ៗដែលដូនតាបានបន្សល់ទុក។ រឿងរ៉ាវទាំងនោះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការកម្សាន្តប៉ុណ្ណោះទេ តែជាការរំលឹកពីកំហុសឆ្គងពីអតីតកាល និងជាការណែនាំសម្រាប់អនាគត។ «យើងត្រូវតែចងចាំជានិច្ចថា ភាពសម្បូរបែប អាចក្លាយជាគ្រោះថ្នាក់ ប្រសិនបើយើងមិនចេះគ្រប់គ្រងវាដោយប្រាជ្ញា» ព្រឹទ្ធាចារ្យបានមានប្រសាសន៍ ដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់ តែពោរពេញដោយអត្ថន័យ។ «អំណាចនៃភាពសម្បូរបែប អាចបំផ្លាញយើងបាន បើយើងមិនដឹងគុណវា ហើយគិតតែពីយកមកប្រើប្រាស់ដោយឥតគិតថ្លៃ។ វាដូចជាភ្លើងដូច្នោះដែរ បើយើងប្រើត្រូវ វានឹងផ្ដល់ពន្លឺ និងភាពកក់ក្ដៅ តែបើយើងប្រើខុស វានឹងឆេះបំផ្លាញអ្វីៗទាំងអស់»។ ក្រុមយុវជន រួមទាំងកញ្ញា អប្សរា ផងដែរ តែងតែស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ កញ្ញា អប្សរា ភ្នែកធំៗរបស់នាងភ្លឺរលោងដោយការយល់ដឹង នាងតែងតែគិតពីរបៀបដែលនាងអាចយកចំណេះដឹងទាំងនេះ ទៅអនុវត្តក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់នាង។

សូម្បីតែការធ្វើដំណើរ និងការនេសាទ ក៏មានភាពខុសប្លែកពីមុនដែរ។ អ្នកនេសាទលែងប្រើឧបករណ៍ដែលបំផ្លាញជីវចម្រុះក្នុងទឹកទៀតហើយ។ ពួកគេបានរៀនពីវិធីនេសាទប្រកបដោយនិរន្តរភាព ដោយចាប់បានត្រឹមតែអ្វីដែលចាំបាច់សម្រាប់បរិភោគ និងទុកឱ្យធនធានធម្មជាតិមានឱកាសរីកលូតលាស់ឡើងវិញ។ ពួកអ្នកធ្វើដំណើរ គោរពគ្រប់ផ្លូវដែលពួកគេដើរ។ ពួកគេមិនបានបោះចោលសំរាម ឬបំផ្លាញបរិស្ថាននោះទេ។ ពួកគេបានរៀនថា ផែនដីគឺជាផ្ទះដ៏ធំមួយ ដែលត្រូវតែថែរក្សាដោយយកចិត្តទុកដាក់។

នៅក្នុងភូមិ ភាពរីកចម្រើនត្រូវបានវាស់វែងមិនមែនដោយទ្រព្យសម្បត្តិបុគ្គល ឬវត្ថុប្រណិតនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសុខុមាលភាពរួមគ្នា និងភាពសុខដុមរមនារវាងមនុស្ស និងធម្មជាតិ។ នាយ សីហនាទ បានដឹកនាំគម្រោងសហគមន៍ជាច្រើន រួមមានការសាងសង់ទីជម្រកសម្រាប់សត្វព្រៃ និងការបង្កើតសួនច្បាររួមគ្នា។ មុខមាត់រាងជ្រុងដ៏រឹងមាំរបស់គាត់ តែងតែញញឹមដោយទំនុកចិត្ត នៅពេលឃើញលទ្ធផលការងាររបស់គាត់។ គាត់បានសង្កត់ធ្ងន់ថា៖ «ភាពសម្បូរបែបពិតប្រាកដ គឺស្ថិតនៅក្នុងការមានគ្រប់គ្រាន់ និងការចែករំលែកនូវអ្វីដែលយើងមាន។ វាមិនមែនជាការប្រមូលផ្ដុំដោយលោភលន់នោះទេ»។

ការអប់រំក៏ជាផ្នែកដ៏សំខាន់មួយនៃយុគសម័យថ្មីនេះ។ ក្មេងៗត្រូវបានបង្រៀនតាំងពីតូចឱ្យយល់ដឹងពីតម្លៃនៃធម្មជាតិ ប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ពួកគេ និងសារៈសំខាន់នៃការដឹងគុណ។ ពួកគេត្រូវបានបង្រៀនមិនត្រឹមតែពីរបៀបអាន និងសរសេរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងពីរបៀបរស់នៅប្រកបដោយសីលធម៌ របៀបគោរពអ្នកដទៃ និងរបៀបធ្វើជាផ្នែកមួយនៃសហគមន៍ដ៏ធំមួយ ដែលរួមមានទាំងមនុស្ស សត្វ និងរុក្ខជាតិ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ តែងតែជាអ្នកណែនាំដ៏សំខាន់។ ភ្នែកជ្រៅដូចត្បូងថ្មបៃតងចាស់របស់គាត់ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីការអត់ធ្មត់ និងសេចក្ដីស្រឡាញ់ នៅពេលគាត់ពន្យល់ពីមេរៀនជីវិតដ៏ស្មុគស្មាញដល់កុមារ។ កញ្ញា អប្សរា ក៏បានចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងការបង្រៀនកុមារឱ្យស្គាល់ពីរុក្ខជាតិឱសថ និងវិធីថែរក្សាធម្មជាតិ។

ពិធីបុណ្យប្រពៃណីក៏ត្រូវបានរស់ឡើងវិញ ដោយមានអត្ថន័យថ្មី។ ពិធីបុណ្យទាំងនោះត្រូវបានប្រារព្ធឡើងដើម្បីឧទ្ទិសដល់ធម្មជាតិ ដើម្បីរំលឹកដល់មេរៀនដែលបានរៀន និងដើម្បីពង្រឹងចំណងសហគមន៍។ មិនមានការខ្ជះខ្ជាយអាហារ ឬធនធានទៀតទេ។ អ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានធ្វើឡើងដោយការគិតគូរ និងការគោរព។

ដូច្នេះ ក្នុងភពនិស្ស័យនៃទិព្វសូត្រវិមាន ជីវិតប្រចាំថ្ងៃលែងជាការតស៊ូដើម្បីភាពរុងរឿងដែលមិនចេះចប់មិនចេះហើយនោះទេ ប៉ុន្តែជាការរស់នៅដោយមានសតិសម្បជញ្ញៈ និងការដឹងគុណ។ ប្រជាជនបានរកឃើញសន្តិភាព និងសុភមង្គលពិតប្រាកដ នៅក្នុងភាពសាមញ្ញ ក្នុងការចែករំលែក និងក្នុងការរស់នៅដោយសុខដុមរមនាជាមួយពិភពលោកជុំវិញខ្លួន។ នេះគឺជាយុគសម័យថ្មីនៃប្រាជ្ញា ដែលជាភស្តុតាងដ៏រស់រវើកនៃអំណាចនៃការផ្លាស់ប្ដូរបេះដូង និងចិត្ត ដើម្បីកសាងអនាគតដ៏រឹងមាំ និងប្រកបដោយនិរន្តរភាពសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ ធម្មជាតិបានត្រលប់មកផ្ដល់ពរជ័យវិញដោយក្ដីមេត្តាធម៌ ហើយមនុស្សបានរៀនពីរបៀបទទួលយកពរជ័យទាំងនោះដោយការគោរព និងការទទួលខុសត្រូវ។

ក្នុងចំណោមអរុណរះរាប់ពាន់ដងដែលបានឆ្លងកាត់ភ្នំ និងវាលស្រែនៃទេពសូរ្យវិមាន គ្មានអរុណរះណាមួយដែលភ្លឺថ្លាស្ងប់ស្ងាត់ និងសន្យាដូចអរុណរះនៅសម័យកាលបច្ចុប្បន្នឡើយ។ ដែនដីដែលធ្លាប់តែលីងលង់ដោយព្យុះនៃជម្លោះ បានរីកចម្រើនទៅជានគរមួយដែលពេញដោយសន្តិភាព និងប្រាជ្ញានិរន្តរ៍។ ខ្យល់អាកាសបាននាំមកនូវក្លិនក្រអូបនៃផ្កាព្រៃ និងសម្លេងខ្សឹបខ្សៀវនៃទន្លេដែលហូរកាត់វាលស្រែបៃតងខ្ចី ជាទីដែលប្រជាជនរស់នៅដោយសុខដុមរមនា រក្សាទុកនូវមេរៀនពីអតីតកាល និងស្វាគមន៍អនាគតដោយក្ដីសង្ឃឹម។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានឈរនៅលើយ៉រខ្ពស់បំផុតនៃទេពសូរ្យវិមាន ភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលទៅលើទេសភាពដ៏ល្វឹងល្វើយ។ ផ្ទៃមុខរបស់គាត់ ដែលត្រូវបានឆ្លាក់ដោយប្រាជ្ញានៃថ្ងៃលិចរាប់មិនអស់ គឺជាទម្រង់ពងក្រពើយ៉ាងវែង ស្ងប់ស្ងាត់ និងគិតគូរ។ ភ្នែករបស់គាត់ដែលជ្រៅ និងមានពណ៌ដូចត្បូងថ្មបៃតងចាស់ បានផ្ទុកនូវពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលជ្រួញត្រង់កន្ទុយភ្នែកពីស្នាមញញឹម និងការសង្កេតដោយអត់ធ្មត់អស់មួយជីវិត។ ច្រមុះដ៏លេចធ្លោ មានទ្រង់ទ្រាយដូចឥន្ទ្រី បានផ្ដល់ភាពថ្លៃថ្នូរដល់ទម្រង់មុខរបស់គាត់។ មាត់របស់គាត់ដែលជាធម្មតាកោងជារាងស្នាមញញឹមដ៏ស្រាល និងយល់ដឹង បានបង្ហាញបបូរមាត់ស្តើងៗដែលនិយាយការពិតដោយថ្នមៗ។ សក់របស់គាត់ ដែលជាសរសៃសក់ពណ៌សប្រាក់ដ៏វែងអន្លាយ ត្រូវបានចងយ៉ាងធូរៗនៅកញ្ចឹងកជាមួយនឹងខ្សែពួរដែលត្បាញយ៉ាងសាមញ្ញ ធ្លាក់ចុះមកដល់ខ្នងរបស់គាត់។ រូបរាងកាយរបស់គាត់ខ្ពស់ និងរាងស្លីម ប៉ុន្តែមានកម្លាំងដែលកើតឡើងមិនមែនដោយសាច់ដុំទេ ប៉ុន្តែដោយស្មារតីដែលមិនរង្គោះរង្គើ ធ្វើចលនាដោយភាពថ្លៃថ្នូរស្ងៀមស្ងាត់ដូចជាបិតាព្រៃឈើមួយរូប។ គាត់បានដកដង្ហើមវែងៗ អារម្មណ៍របស់គាត់បានជ្រាបចូលទៅក្នុងខ្យល់ដ៏បរិសុទ្ធដែលបានសម្អាតដោយមេរៀនពីអតីតកាល។ គាត់បានរលឹកដល់គ្រាដែលស្រមោលនៃការភ័យខ្លាចបានគ្របដណ្ដប់លើដែនដីនេះ អំពីការតស៊ូដ៏លំបាកដើម្បីស្វែងរកតុល្យភាពរវាងអំណាច និងមេត្តាធម៌ រវាងការរីកចម្រើន និងការអភិរក្ស។ រាល់ការបូជា និងរាល់ការសម្រេចចិត្តដោយប្រាជ្ញាបាននាំទៅរកលទ្ធផលនៃសន្តិភាពដ៏រុងរឿងនេះ។ គាត់បានបិទភ្នែកមួយរំពេច ហើយឃើញរូបភាពនៃពន្លឺមួយ រំលេចនូវភាពសុខដុមរមនាដែលបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងបេះដូងប្រជាជន។

នៅឯទីលានកណ្តាល ដែលជាកន្លែងក្មេងៗកំពុងលេង និងមនុស្សចាស់កំពុងចែករំលែករឿងនិទាន កញ្ញា អប្សរា និងនាយ សីហនាទ បានដើរជាមួយគ្នា។ ផ្ទៃមុខរបស់កញ្ញា អប្សរា គឺជាទម្រង់បេះដូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ដែលត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ៗដែលបញ្ចេញនូវធម្មជាតិដ៏ភ្លឺស្វាង និងចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់នាង។ ភ្នែករបស់នាងធំ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុង ភ្លឺចែងចាំងដោយពណ៌បៃតងស្រស់ដូចជាពន្លកថ្មីៗក្រោយពេលភ្លៀង តែងតែសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង។ ច្រមុះតូច រាងងើបឡើងបន្តិច បានផ្ដល់នូវភាពទាក់ទាញបែបយុវវ័យ។ បបូរមាត់ពេញ រាងដូចផ្កាកុលាប តែងតែបើកដោយការឆ្ងល់ ឬសម្លេងរអ៊ូស្រាលៗ។ សក់របស់នាង ដែលមានពណ៌ខ្មៅរលោងដូចឈើអេបូណី ត្រូវបានត្បាញយ៉ាងល្អិតល្អន់ជាមួយនឹងសរសៃសូត្រដែលមានពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ទន់ភ្លន់ បង្កើតបានជាមកុដដែលធ្លាក់ចុះមកលើស្មារបស់នាងជារលកដ៏ទន់ភ្លន់។ នាងមានកម្ពស់ល្មម រាងស្លីម និងទន់ភ្លន់ ធ្វើចលនាដោយភាពជាក់លាក់ដ៏ឆ្ងាញ់ដូចជាសត្វព្រៃ តែងតែចាប់អារម្មណ៍នឹងសម្លេងស្លឹកឈើ និងខ្យល់ខ្សឹបខ្សៀវ។ នៅក្បែរនាង នាយ សីហនាទ បានបង្ហាញពីភាពរឹងមាំ និងមានគោលបំណង។ ផ្ទៃមុខរបស់គាត់រឹងមាំ និងជ្រុងបួន ដែលបង្ហាញពីស្មារតីតាំងចិត្តរបស់គាត់ ជាមួយនឹងថ្គាមដែលកំណត់ច្បាស់លាស់។ ភ្នែករបស់គាត់ខ្មៅ និងឆ្លាតវៃ មានការផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូចជាជាងធ្វើការម្នាក់កំពុងសិក្សាពីស្នាដៃបន្ទាប់របស់គាត់ ជារឿយៗបញ្ចេញពន្លឺដ៏ចក្ខុវិស័យ។ ច្រមុះត្រង់ និងរឹងមាំបានបំពេញបន្ថែមការបញ្ចេញមតិដ៏មុតមាំរបស់គាត់។ មាត់របស់គាត់រឹងមាំ ជាមួយនឹងបបូរមាត់ដែលកំណត់ច្បាស់លាស់ រហ័សនឹងបែកចេញជាស្នាមញញឹមប្រកបដោយទំនុកចិត្ត និងស្មោះត្រង់ នៅពេលពិភាក្សាអំពីចក្ខុវិស័យស្ថាបត្យកម្មរបស់គាត់។ សក់របស់គាត់ក្រាស់ និងខ្មៅដូចដីមានជីជាតិ ត្រូវបានរៀបចំជារលកកាត់យ៉ាងស្អាតដែលព័ទ្ធជុំវិញមុខរបស់គាត់ ជួនកាលត្រូវបានចងជាមួយនឹងខ្សែរឹតមុខស្តើងដែលមានប្រយោជន៍។ គាត់មានរូបរាងរឹងមាំ និងមាំមួន បញ្ចេញកម្លាំងដ៏រឹងមាំ និងគោលបំណងដែលមិនរង្គោះរង្គើ ដើរដោយជំហានដ៏រឹងមាំរបស់មនុស្សម្នាក់ដែលសាងសង់ និងការពារ។

កញ្ញា អប្សរា បានងាកទៅរកនាយ សីហនាទ ភ្នែកពណ៌បៃតងដ៏ភ្លឺថ្លារបស់នាងបានសម្លឹងមើលទៅគាត់ដោយការជឿជាក់។ “លោក សីហនាទ តើយើងគួរធ្វើអ្វីបន្តទៀត ដើម្បីធានាថាប្រាជ្ញានៃជំនាន់យើងនឹងបន្តទៅអនាគតដ៏ឆ្ងាយ?” បបូរមាត់ពេញ រាងដូចផ្កាកុលាបរបស់នាងបានបើកដោយការគិត។

នាយ សីហនាទ បានឆ្លើយតប ស្នាមញញឹមដ៏មុតមាំមួយបានលេចឡើងនៅលើបបូរមាត់ដែលកំណត់ច្បាស់លាស់របស់គាត់។ “កញ្ញា អប្សរា ការអប់រំគឺជាគ្រឹះ។ ភ្នែកខ្មៅ និងឆ្លាតវៃរបស់គាត់បានសម្លឹងមើលទៅក្មេងៗដែលកំពុងលេង។ “យើងត្រូវសាងសង់សាលារៀន ដែលមិនត្រឹមតែបង្រៀនចំណេះដឹងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបង្រៀនពីតុល្យភាពធម្មជាតិ និងការគោរពចំពោះរាល់ជីវិតផងដែរ។” គាត់បានបកស្រាយពីគម្រោងស្ថាបត្យកម្មដ៏ធំមួយ ដែលបញ្ចូលគ្នានូវសម្ភារៈធម្មជាតិជាមួយនឹងបច្ចេកវិទ្យាប្រើប្រាស់ថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដោយបង្កើតរចនាសម្ព័ន្ធដែលមិនត្រឹមតែប្រើប្រាស់បានយូរអង្វែងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងស៊ីគ្នាជាមួយនឹងបរិស្ថានទៀតផង។ គាត់បានប្រើកាយវិការដោយដៃរបស់គាត់ ដើម្បីបង្ហាញពីការរចនានៃប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តដ៏ទំនើបមួយ ដែលនឹងប្រើប្រាស់ទឹកទន្លេដោយប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត ធានាបាននូវភាពរុងរឿងនៃកសិកម្មដោយមិនបំពានលើលំនឹងធម្មជាតិ។

កញ្ញា អប្សរា បានងក់ក្បាលយល់ព្រម សក់ពណ៌ខ្មៅរលោងរបស់នាង ដែលមានសរសៃសូត្រមានពន្លឺព្រះអាទិត្យ បានរលាស់បន្តិច។ “ពិតជាគំនិតដ៏ប្រសើរណាស់! ហើយយើងក៏ត្រូវបន្តលើកទឹកចិត្តដល់សិល្បៈ និងវប្បធម៌ផងដែរ។ ពួកគេគឺជាព្រលឹងនៃប្រជាជាតិរបស់យើង។” នាងបានស្នើឱ្យបង្កើតមជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់សិល្បៈ ដែលជាកន្លែងដែលការរាំ តន្ត្រី និងអក្សរសាស្ត្របុរាណនឹងរីកចម្រើន ធានាថាស្មារតីរបស់ទេពសូរ្យវិមាន នឹងបន្តរស់រានមានជីវិតតាមរយៈការបញ្ចេញមតិដ៏ស្រស់ស្អាត។ នាងបាននិយាយអំពីតម្រូវការក្នុងការបណ្តុះបណ្តាលអ្នកថែសួន និងអ្នកថែរក្សាព្រៃឈើ ដើម្បីរក្សាចំណេះដឹងអំពីឱសថបុរាណ និងរុក្ខជាតិព្យាបាល ដែលជាចំណេះដឹងដែលត្រូវបានរក្សាទុកដោយប្រុងប្រយ័ត្នដោយមនុស្សជំនាន់មុន។ ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាង បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់នាងក្នុងការថែរក្សាទាំងបេតិកភណ្ឌធម្មជាតិ និងវប្បធម៌។

ពីចម្ងាយ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានសម្លឹងមើលការសន្ទនារបស់ពួកគេ។ មាត់របស់គាត់បានកោងជារាងស្នាមញញឹមដ៏ស្រាល និងយល់ដឹង។ គាត់បានឃើញនៅក្នុងពួកគេនូវការបន្តនៃប្រាជ្ញា ដែលជាការរួមបញ្ចូលគ្នានៃថាមពលយុវវ័យ និងការគោរពចំពោះប្រពៃណី។ គាត់បានដឹងថាអនាគតរបស់ទេពសូរ្យវិមាន គឺស្ថិតនៅក្នុងដៃដ៏ត្រឹមត្រូវ។ គាត់បានលើកដៃរបស់គាត់ទៅកាន់ខ្យល់ ដែលជាកាយវិការនៃពរជ័យដ៏ស្ងៀមស្ងាត់។ សក់ពណ៌សប្រាក់របស់គាត់បានហើរតាមខ្យល់បន្តិច។

នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដែលកំពុងតែរៀបអស្ដង្គត ប្រជាជននៃទេពសូរ្យវិមាន បានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅទីលានសម្រាប់ពិធីប្រចាំថ្ងៃរបស់ពួកគេ។ សម្លេងភ្លេងបុរាណបានបន្លឺឡើង ខណៈពេលដែលអ្នករាំរបាំអប្សរាបានបង្ហាញនូវភាពស្រស់ស្អាតនៃចលនារបស់ពួកគេ ដែលជារូបភាពនៃការលះបង់ និងព្រះគុណ។ ផ្ទៃមុខរាងបេះដូងរបស់កញ្ញា អប្សរា បានភ្លឺដោយមោទនភាព ខណៈពេលដែលនាងបានសង្កេតមើល ដោយភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់នាងបញ្ចេញពន្លឺ។ នាយ សីហនាទ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខរឹងមាំ និងជ្រុងបួនរបស់គាត់ បានឈរយ៉ាងមាំមួន ដោយធានានូវសុវត្ថិភាព និងសណ្តាប់ធ្នាប់ ភ្នែកខ្មៅ និងឆ្លាតវៃរបស់គាត់បានសង្កេតមើលអ្វីៗទាំងអស់។ គាត់បានដឹងថាការសាងសង់សហគមន៍ដ៏រឹងមាំ គឺតម្រូវឱ្យមានទាំងជញ្ជាំងជាក់ស្តែង និងរចនាសម្ព័ន្ធអរូបីនៃជំនឿ និងប្រពៃណី។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានដើរចុះពីយ៉រ ដោយធ្វើចលនាដោយភាពថ្លៃថ្នូរស្ងៀមស្ងាត់ ដូចជាបិតាព្រៃឈើមួយរូប ហើយចូលរួមជាមួយប្រជាជន។ គាត់បានឈរនៅចំកណ្តាល ដោយផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើយ៉ាងវែងរបស់គាត់បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីសន្តិភាពខាងក្នុង។ “ប្រជាជនជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ” សម្លេងរបស់គាត់ទន់ភ្លន់ ប៉ុន្តែមានឥទ្ធិពល បបូរមាត់ស្តើងៗរបស់គាត់បាននិយាយការពិតដោយថ្នមៗ។ “អស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ យើងបានស្វែងរកសន្តិភាព ហើយឥឡូវនេះយើងបានរកឃើញវា។ ប៉ុន្តែសន្តិភាពមិនមែនជាគោលដៅឋិតឋេរនោះទេ។ វាគឺជាទន្លេមួយដែលត្រូវហូរឥតឈប់ឈរ វាគឺជាសួនច្បារមួយដែលត្រូវថែរក្សាឥតឈប់ឈរ។” គាត់បានរំលឹកពួកគេពីសារៈសំខាន់នៃភាពអត់ធ្មត់ ការយល់ដឹង និងការរួបរួម។ “ប្រាជ្ញារបស់យើងមិនត្រឹមតែស្ថិតនៅក្នុងអ្វីដែលយើងបានរៀនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែនៅក្នុងរបៀបដែលយើងអនុវត្តវា។ វាស្ថិតនៅក្នុងសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការសម្របខ្លួន ការលូតលាស់ និងការគោរពធម្មជាតិ និងគ្នាទៅវិញទៅមក។”

ភ្នែកពណ៌បៃតងស្រស់របស់កញ្ញា អប្សរា បានសម្លឹងមើលទៅគាត់ ដោយស្រូបយកគ្រប់ពាក្យពេចន៍។ នាងបានដឹងថានាងត្រូវតែជាស្ពានរវាងប្រាជ្ញាបុរាណ និងការច្នៃប្រឌិតថ្មី ដែលជាអ្នកថែរក្សាព្រលឹងនៃទេពសូរ្យវិមាន។ នាយ សីហនាទ បានងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ភ្នែកខ្មៅ និងឆ្លាតវៃរបស់គាត់បានបញ្ចេញពន្លឺដោយការយល់ដឹង។ គាត់បានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីសាងសង់ ការពារ និងណែនាំ ដោយធានាថារាល់រចនាសម្ព័ន្ធរូបវន្ត និងសង្គម នឹងបម្រើដល់ការរក្សាភាពសុខដុមរមនានេះ។

នៅពេលដែលព្រះអាទិត្យបានលិចបាត់ នៅពីក្រោយភ្នំខ្ពស់ៗ បន្សល់ទុកនូវស្រមោលពណ៌មាសនៅលើដំបូលអគារ និងទន្លេ ទេពសូរ្យវិមាន បានបញ្ចេញពន្លឺ។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាពន្លឺខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាពន្លឺនៃសន្តិភាពខាងក្នុង និងប្រាជ្ញាដែលបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ ដែលបានចិញ្ចឹមបីបាច់ដោយជំនាន់នីមួយៗ។ រាល់អគារដែលនាយ សីហនាទ បានរចនា រាល់បទចម្រៀងដែលកញ្ញា អប្សរា បានលើកទឹកចិត្ត រាល់មេរៀនដែលព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ បានបង្រៀន បានរួមចំណែកដល់ការបង្កើតឋានសួគ៌ដ៏អស់កល្បនេះ។

ទេពសូរ្យវិមាន បានឈរជាភស្តុតាងមួយ ដែលជាភស្តុតាងនៃអំណាចនៃប្រាជ្ញា ការតស៊ូនៃស្មារតីមនុស្ស និងលទ្ធភាពនៃសន្តិភាពពិតប្រាកដ។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជានគរមួយប៉ុណ្ណោះទេ វាគឺជាទស្សនវិជ្ជាមួយ ដែលជាផ្លូវមួយទៅកាន់ភាពសុខដុមរមនា ដែលត្រូវបានចារឹកជារៀងរហូតនៅក្នុងបេះដូងប្រជាជនរបស់ខ្លួន។ ជាមួយនឹងព្រឹទ្ធាចារ្យ ជាតិរះ ជាអ្នកណែនាំខាងវិញ្ញាណ កញ្ញា អប្សរា ជាអ្នកថែរក្សាវប្បធម៌ និងធម្មជាតិ និងនាយ សីហនាទ ជាអ្នកសាងសង់ និងការពារ ទេពសូរ្យវិមាន បានឈានទៅមុខ ដោយរលកនៃប្រាជ្ញា និងសន្តិភាពរបស់ខ្លួនបានរីករាលដាលទៅកាន់ដែនដីជិតខាង បំភ្លឺពិភពលោកដោយភាពរុងរឿងដែលមិនចេះចប់។ អនាគតរបស់វា ដូចជាទន្លេដែលហូរដោយសេរី គឺគ្មានទីបញ្ចប់ រីករាលដាល និងពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម។

In the myriad sunrises that had graced the mountains and plains of Tep Sourya Vimean, none shone with such tranquil clarity and promise as those of the present era. The land, once parched by the storms of conflict, had blossomed into a kingdom replete with eternal peace and wisdom. The air carried the sweet scent of wild blossoms and the soft murmur of rivers that wound through verdant fields, where people lived in harmony, cherishing the lessons of the past and embracing the future with hopeful hearts.

Preah Chetearath stood upon the highest balcony of Tep Sourya Vimean, his eyes sweeping across the sprawling landscape below. His face, etched with the wisdom of countless sunsets, was a long oval, serene and contemplative. His eyes, deep-set and the color of aged jade, held a gentle, knowing gaze, crinkled at the corners from a lifetime of smiles and patient observation. A prominent, aquiline nose lent nobility to his profile. His mouth, usually curved into a subtle, understanding smile, revealed thin lips that speak truths softly. His hair, a flowing mane of silvery white, was bound loosely at the nape with a simple, woven cord, cascading down his back. His stature was tall and slender, yet with a strength born not of muscle, but of unwavering spirit, moving with the quiet grace of a forest patriarch. He drew a deep breath, his senses steeped in the fresh air cleansed by the lessons of ages past. He recalled the times when shadows of fear had cloaked the land, of the arduous struggle to find balance between power and mercy, between progress and preservation. Every sacrifice, every wise decision, had led to this flourishing peace. He closed his eyes for a moment, seeing the vision of light, manifesting the harmony that was now deeply rooted in the people’s hearts.

In the central plaza, where children played and elders shared tales, Apsara and Seyhanath walked together. Her face was a perfect heart shape, framed by high cheekbones that highlight her bright, inquisitive nature. Her eyes, large and almond-shaped, sparkle with the vivid green of new shoots after rain, constantly scanning her surroundings with keen curiosity. A small, slightly upturned nose lends an air of youthful charm. Her full, rose-petal lips are often parted in wonder or a thoughtful hum. Her hair, the color of polished ebony, is intricately braided with delicate solar-powered luminescent fibers, forming a crown that cascades down her shoulders in gentle waves. She is of moderate height, slender and lithe, moving with the delicate precision of a forest creature, always attuned to the rustle of leaves and the whispers of the wind. Beside her, Seyhanath embodied strength and purpose. His face was strong and square, indicative of his resolute spirit, with a defined jawline. His eyes, dark and intelligent, possess an intense focus, like a craftsman studying his next masterpiece, often gleaming with a visionary spark. A straight, chiselled nose complements his determined expression. His mouth is firm, with well-defined lips, quick to break into a confident, earnest smile when discussing his architectural visions. His hair, thick and dark like fertile soil, is styled in neatly cropped waves that frame his face, occasionally secured with a functional, slender band. He is of robust and sturdy build, emanating a grounded strength and an unwavering sense of purpose, carrying himself with the steady stride of one who builds and protects.

Apsara turned to Seyhanath, her bright, vivid green eyes meeting his with trust. “Seyhanath, what more can we do to ensure the wisdom of our generation flows into the distant future?” Her full, rose-petal lips parted in thought.

Seyhanath responded, a firm smile appearing on his well-defined lips. “Apsara, education is the foundation.” His dark, intelligent eyes gazed at the playing children. “We must construct schools that not only teach knowledge but also instill the balance of nature and respect for all life.” He articulated a grand architectural plan, incorporating natural materials with solar-powered technologies, creating structures that were not only durable but also harmonized with the environment. He gestured with his hands to illustrate the design of an advanced irrigation system that would utilize the river’s waters with utmost care, ensuring agricultural prosperity without disrupting ecological equilibrium.

Apsara nodded in agreement, her polished ebony hair, with its luminescent fibers, swaying slightly. “Indeed, an excellent idea! And we must also continue to foster the arts and culture. They are the soul of our nation.” She proposed establishing centers for the arts, where classical dance, music, and literature would flourish, ensuring that the spirit of Tep Sourya Vimean would live on through beautiful expressions. She spoke of the need to cultivate master gardeners and forest keepers, to preserve the knowledge of ancient herbs and healing plants, knowledge carefully kept by generations. Her vivid green eyes reflected her dedication to safeguarding both natural and cultural heritage.

From a distance, Preah Chetearath observed their conversation. His mouth curved into a subtle, understanding smile. He saw in them the continuation of wisdom, a blending of youthful energy and reverence for tradition. He knew the future of Tep Sourya Vimean was in capable hands. He raised his hand toward the breeze, a silent gesture of blessing. His silvery white hair ruffled gently in the wind.

As the sun began its descent, the people of Tep Sourya Vimean gathered in the plaza for their daily rituals. The melodies of ancient instruments resonated, while Apsara dancers performed, showcasing the beauty of their movements, a tableau of devotion and grace. Apsara’s heart-shaped face glowed with pride as she observed, her vivid green eyes sparkling. Seyhanath, with his strong, square face, stood robust and steady, ensuring safety and order, his dark, intelligent eyes surveying all. He knew that building a strong community required both literal walls and the intangible structures of faith and tradition.

Preah Chetearath descended from the balcony, moving with the quiet grace of a forest patriarch, and joined the people. He stood at the center, his long oval face reflecting inner peace. “My beloved people,” his voice was soft yet potent, his thin lips speaking truths softly. “For too long, we sought peace, and now we have found it. But peace is not a stagnant destination. It is a river that must flow endlessly, a garden that must be tended ceaselessly.” He reminded them of the importance of patience, understanding, and unity. “Our wisdom lies not just in what we have learned, but in how we apply it. It is in our capacity to adapt, to grow, and to respect nature and one another.”

Apsara’s vivid green eyes fixated on him, absorbing every word. She knew she must be the bridge between ancient wisdom and new innovation, the keeper of Tep Sourya Vimean’s soul. Seyhanath nodded resolutely, his dark, intelligent eyes gleaming with understanding. He was ready to build, protect, and guide, ensuring that every physical and social structure served to uphold this harmony.

As the sun finally dipped behind the towering mountains, casting golden hues over the rooftops and rivers, Tep Sourya Vimean shone. It was not merely an external brilliance but an emanation of deep-seated inner peace and wisdom, cultivated by each successive generation. Every building Seyhanath designed, every song Apsara encouraged, every lesson Preah Chetearath imparted, contributed to the making of this eternal haven.

Tep Sourya Vimean stood as a testament—a testament to the power of wisdom, the resilience of the human spirit, and the possibility of true peace. It was not merely a kingdom; it was a philosophy, a path to harmony, inscribed forever in the hearts of its people. With Preah Chetearath as its spiritual guide, Apsara as the guardian of culture and nature, and Seyhanath as its builder and protector, Tep Sourya Vimean moved forward, its waves of wisdom and peace spreading to neighboring lands, illuminating the world with its unending glory. Its future, like a freely flowing river, was boundless, expansive, and filled with hope.