និម្មិតស្នេហាបណ្ដាច់គំនុំ

ក្នុងភពផែនដីដ៏ធំល្វឹងល្វើយ កាលកន្លងហួសពីមួយពាន់វស្សា នគរពីរបានផុសត្រដែតឡើងជាមហាអំណាចដ៏ខ្លាំងពូកែ គ្របដណ្ដប់លើតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ទាំងមូល។ នគរមួយមាននាមថា អង្គរបុរី ស្ថិតនៅកណ្ដាលវាលទំនាបដ៏ធំល្វឹងល្វើយ លាតសន្ធឹងតាមដងទន្លេមហានគរ ដែលជាជង្រុកស្រូវដ៏ធំ និងជាបេះដូងនៃអរិយធម៌ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម។ នគរមួយទៀត មាននាមថា ឥន្ទ្របុរី ស្ថិតនៅឯភាគបូព៌ាឆ្ងាយ ជាប់មាត់សមុទ្រដ៏ខៀវស្រងាត់ និងជួរភ្នំខ្ពស់ត្រដែត ដែលសម្បូរទៅដោយធនធានធម្មជាតិ និងជាមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្មដ៏មមាញឹក។ នគរទាំងពីរនេះ មានភាពរុងរឿង សម្បូរបែប និងមានអរិយធម៌ខ្ពង់ខ្ពស់ដូចគ្នា ប៉ុន្តែត្រូវជាប់ជំពាក់ដោយចំណងគំនុំសត្រូវនឹងគ្នាដូនតាតកាល ដែលបានចាក់ឫសជ្រៅទៅក្នុងដួងចិត្តប្រជាជនទាំងសងខាង រហូតក្លាយជាបំណែកនៃវាសនាដែលបែងចែកពួកគេ។

មហានគរអង្គរបុរី គឺជាអាណាចក្រដែលបានកសាងឡើងដោយកម្លាំងពលកម្មដ៏មហិមា និងជំនឿដ៏មុតមាំ។ ទឹកដីរបស់អង្គរបុរី សម្បូរដោយភូមិសាស្រ្តវាលទំនាបខៀវស្រងាត់ លាតសន្ធឹងរាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រ ការពារដោយជួរភ្នំដែលខ្ពស់ស្កឹមស្កៃ និងព្រៃព្រឹក្សាដែលស្ដុកស្ដម្ភ។ ដងទន្លេមហានគរបានផ្ដល់នូវជីជាតិសម្រាប់បង្កបង្កើនផលស្រូវប្រចាំឆ្នាំ រហូតធ្វើឱ្យអង្គរបុរីក្លាយជាជង្រុកស្រូវរបស់តំបន់។ ស្ថាបត្យកម្មដ៏វិចិត្ររបស់ពួកគេត្រូវបានគេស្គាល់ទូទាំងភពផែនដី តាមរយៈប្រាសាទថ្មបាយកៀនដ៏ធំមហិមាដែលបានកសាងឡើងដោយដៃមនុស្ស ឆ្លុះបញ្ចាំងពីជំនឿព្រហ្មញ្ញសាសនា និងពុទ្ធសាសនាដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ រាល់ថ្មនីមួយៗបានឆ្លាក់ជារូបទេវតា អប្សរា និងរឿងនិទានពីទេពកថា ដែលបង្ហាញពីស្នាដៃសិល្បៈដ៏អស្ចារ្យ និងអាយុកាលដ៏យូរលង់របស់អាណាចក្រនេះ។ ប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តដ៏ស្មុគស្មាញ រួមមានបារាយណ៍ និងទំនប់ទឹក បានបង្ហាញពីចំណេះដឹងផ្នែកវិស្វកម្មដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់បុព្វបុរសអង្គរបុរី ដែលអាចចាត់ចែងទឹកសម្រាប់ស្រោចស្រពដំណាំបានគ្រប់រដូវកាល។ វប្បធម៌ខ្មែរនៅអង្គរបុរីសម្បូរទៅដោយក្បាច់គុនដ៏ក្លាហាន របាំព្រះរាជទ្រព្យដ៏ទន់ភ្លន់ និងតន្ត្រីពិណពាទ្យដ៏ពីរោះរណ្ដំ។ ប្រជាជនអង្គរបុរីមានមោទនភាពចំពោះភាពអស្ចារ្យរបស់ខ្លួន ដោយជឿជាក់ថាព្រះមហាក្សត្ររបស់ពួកគេគឺជាអាទិទេពដែលយាងចុះមកគ្រងរាជ្យនៅលើផែនដី ដើម្បីដឹកនាំពួកគេទៅរកភាពរុងរឿងជានិរន្តរ៍។ កងទ័ពអង្គរបុរីគឺជាកម្លាំងដ៏មហិមា ពោរពេញដោយទ័ពដំរីរាប់ពាន់ក្បាល និងទ័ពថ្មើរជើងរាប់ម៉ឺននាក់ ដែលត្រូវបានបណ្ដុះបណ្ដាលយ៉ាងល្អិតល្អន់ និងមានវិន័យតឹងរ៉ឹង ត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីការពារទឹកដី និងពង្រីកឥទ្ធិពលរបស់ខ្លួន។

នៅឯភាគបូព៌ាឆ្ងាយ នគរឥន្ទ្របុរីក៏មានភាពរុងរឿងមិនចាញ់គ្នានោះឡើយ។ ភូមិសាស្ត្ររបស់ឥន្ទ្របុរីមានលក្ខណៈប្លែកពីអង្គរបុរី ដោយមានឆ្នេរសមុទ្រដ៏វែងល្វឹងល្វើយ កំពង់ផែដ៏មមាញឹក និងកោះតូចធំជាច្រើន ដែលជាច្រកទ្វារដ៏សំខាន់សម្រាប់ពាណិជ្ជកម្មដែនសមុទ្រជាមួយប្រទេសនានា។ ព្រៃឈើដ៏ក្រាស់ និងជួរភ្នំបានផ្ដល់នូវធនធានឈើដ៏មានតម្លៃ រ៉ែ និងត្បូងមានតម្លៃជាច្រើនប្រភេទ។ អរិយធម៌ឥន្ទ្របុរីត្រូវបានកសាងឡើងដោយភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការធ្វើជំនួញ និងសិប្បកម្មដ៏វិចិត្រ។ វប្បធម៌របស់ពួកគេបានបង្ហាញនូវភាពច្នៃប្រឌិតខ្ពស់ តាមរយៈសិល្បៈវាយនភ័ណ្ឌហូលខ្មែរដ៏ល្អឯក លំនាំក្បាច់រចនាដ៏ស្មុគស្មាញ និងពណ៌ដ៏រស់រវើក។ ជាងទងរបស់ឥន្ទ្របុរីមានភាពល្បីល្បាញក្នុងការកែច្នៃមាស ប្រាក់ និងត្បូង ដែលបានបង្កើតជាគ្រឿងអលង្ការដ៏ប្រណីតសម្រាប់ព្រះរាជវង្សានុវង្ស និងវណ្ណៈអភិជន។ ជំនឿសាសនារបស់ឥន្ទ្របុរីមានលក្ខណៈចម្រុះ និងបើកទូលាយ ដោយបានទទួលឥទ្ធិពលពីវប្បធម៌ជាច្រើនដែលបានធ្វើដំណើរតាមផ្លូវពាណិជ្ជកម្ម។ កងទ័ពជើងទឹករបស់ឥន្ទ្របុរីមានភាពរឹងមាំ និងមានកម្លាំងខ្លាំង អាចការពារដែនសមុទ្ររបស់ខ្លួនពីការឈ្លានពាន និងគ្រប់គ្រងផ្លូវពាណិជ្ជកម្មយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។ ថ្វីត្បិតតែមិនមានប្រាសាទថ្មបាយកៀនដ៏ធំដូចអង្គរបុរីក៏ដោយ ក៏ឥន្ទ្របុរីមានទីក្រុងដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកសាងឡើងពីឈើដ៏ល្អ រួមផ្សំជាមួយសិល្បៈចម្លាក់ឈើដ៏រស់រវើក និងមានក្បាច់រចនាដ៏ល្អិតល្អន់។

ទោះបីជានគរទាំងពីរមានភាពរុងរឿង សម្បូរបែប និងមានអរិយធម៌ខ្ពង់ខ្ពស់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គំនុំសត្រូវដែលបានកើតមានឡើងតាំងពីបរមបុរាណកាល បានរុំព័ទ្ធប្រជាជនទាំងសងខាងក្នុងភ្នក់ភ្លើងសង្គ្រាមឥតឈប់ឈរ។ រឿងនិទានតំណាលពីការក្បត់ ការដណ្ដើមរាជ្យ និងការបង្ហូរឈាមនៅតាមព្រំដែន ត្រូវបានគេនិទានបន្តគ្នាពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ រហូតដល់ពាក្យសម្បថស្បថស្បែកនៃការសងសឹកបានក្លាយជាបំណែកនៃអត្តសញ្ញាណរបស់ពួកគេ។ ភ្លើងគំនុំដែលឆេះរោលរាល បានបង្កឱ្យមានការប៉ះទង្គិចគ្នាជាច្រើនលើកច្រើនសារតាមបណ្ដោយព្រំដែន ដែលរាល់ដងសុទ្ធតែបានបន្សល់ទុកនូវឈាមរាប់រយតក់ និងការឈឺចាប់រាប់មិនអស់។ ការវាយប្រហារគ្នាទៅវិញទៅមក ការលួចឆក់ប្លន់ ក៏ដូចជាការបំផ្លិចបំផ្លាញភូមិឋានរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ បានក្លាយជាទម្លាប់ដ៏សែនសាហាវ ដែលបានកាត់ផ្ដាច់សេចក្ដីសុខសាន្តរបស់ពួកគេ។

ដោយសារតែសង្គ្រាមគ្មានទីបញ្ចប់ ប្រជាពលរដ្ឋស្លូតត្រង់នៃនគរទាំងពីរបានរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង។ ផ្ទះសម្បែងដែលធ្លាប់ជាជម្រកដ៏កក់ក្ដៅ ត្រូវបានដុតបំផ្លាញក្លាយជាផេះផង់។ វាលស្រែខៀវស្រងាត់ដែលជាប្រភពស្បៀងអាហារ បានប្រែក្លាយជាទីវាលរហោឋានដែលពោរពេញទៅដោយគ្រាប់មីន និងឈាមរាប់មិនអស់។ សំឡេងយំសោកសង្រេងរបស់កុមារកំព្រា និងស្ត្រីមេម៉ាយបានបន្លឺឡើងរាល់ថ្ងៃ លាយឡំនឹងសំឡេងថ្ងូររបស់អ្នករបួសដែលគ្មានអ្នកព្យាបាល។ ភាពអត់ឃ្លាន និងជំងឺបានរាតត្បាត ឆក់យកជីវិតមនុស្សរាប់ម៉ឺននាក់ ដោយមិនរើសមុខ។ រាល់ពេលដែលមានការប្រយុទ្ធគ្នា ប្រជាពលរដ្ឋត្រូវបង្ខំចិត្តរត់គេចខ្លួនចោលទីលំនៅ រស់នៅដោយភាពភ័យខ្លាច និងភាពអស់សង្ឃឹម។ ពួកគេរស់នៅក្រោមស្រមោលសង្គ្រាមដែលមិនចេះចប់មិនចេះហើយ ខណៈដែលព្រះមហាក្សត្រ និងមេទ័ពនៅតែបន្តប្រយុទ្ធគ្នាដើម្បីអំណាច និងការលាងជម្រះកំហឹងដូនតា ដោយបំភ្លេចចោលនូវទុក្ខលំបាករបស់រាស្ត្រ។ ភាពរុងរឿងនៃវាំង និងទីក្រុងធំៗបានផ្ទុយស្រឡះពីភាពក្រីក្រ ភាពអត់ឃ្លាន និងការភ័យខ្លាចរបស់ប្រជាជននៅតាមជនបទ ដែលត្រូវរងគ្រោះដោយសារអំពើសង្គ្រាមឥតបានការ។ តើសន្តិភាពអាចមានបានទេ នៅពេលដែលគំនុំចាស់បានចាក់ឫសជ្រៅដល់បេះដូងមនុស្សគ្រប់រូប? តើនឹងមានអ្នកណាហ៊ានបំបែកចំណងអតីតកាលដ៏ឈឺចាប់នេះ ដើម្បីស្វែងរកវាសនាថ្មីដែលពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម និងសុភមង្គល?

ក្នុងចំណោមតួអង្គប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏លេចធ្លោរនានានៃនគរអង្គរបុរី ដែលព្រះនាមបានបន្លឺឡើងខ្ទរខ្ទារក្នុងគ្រប់ទិសទីទាំងបួន គឺព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ នាមជាមេទ័ពកំពូល ដ៏ល្បីល្បាញរន្ទឺសព្វទិសទី ។ ព្រះអង្គជាមេទ័ពដែលមានកាយសម្បទាមហិមា កម្លាំងបាយដ៏អស្ចារ្យ ព្រមទាំងមានព្រះបញ្ញាញាណឈ្លាសវៃ ក្នុងការរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រប្រយុទ្ធ ដែលនាំមកនូវជ័យជម្នះជាច្រើនមិនចេះអស់រលីង។ ព្រះអង្គគឺជាបង្គោលជ័យជំនះ ដែលជាទីពឹងពាក់របស់រាជបល្ល័ង្ក និងជាអ្នកការពារនគរអង្គរបុរី ពីគ្រប់មារសត្រូវដែលប៉ុនប៉ងឈ្លានពាន។ ព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ត្រូវបានប្រជាពលរដ្ឋចារចាំជាប់ក្នុងបេះដូងជានិច្ច ក្នុងនាមជាវីរបុរសជាតិដែលហ៊ានពលីជីវិត ដើម្បីជាតិមាតុភូមិ។

ព្រះកាយរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ មានភាពខ្ពង់ខ្ពស់ សង្ហា មានសាច់ដុំរឹងមាំដូចថ្មភ្នំ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពរឹងមាំ និងកម្លាំងបាយដ៏លើសលប់។ ព្រះអង្គមានព្រះស្មាធំទូលាយ ដែលបង្ហាញពីបន្ទុកដ៏ធំធេងដែលព្រះអង្គទ្រង់ទទួលខុសត្រូវក្នុងការការពារនគរ។ ព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គមានទម្រង់មុតមាំ ចង្កាស្រួច ដែលបញ្ជាក់ពីភាពរឹងមាំ និងការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំមិនអាចរារាំងបាន។ ព្រះអង្គមានថ្ពាល់ខ្ពស់ និងព្រះនាសាទងពីងបន្តិច ដែលបន្ថែមភាពថ្លៃថ្នូរ និងអំណាចដល់ព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះស្បែករបស់ព្រះអង្គមានពណ៌សំរឹទ្ធិស្រអាប់ រលោង ដែលកើតឡើងដោយសារការលះបង់ពេលវេលារបស់ព្រះអង្គក្នុងការហ្វឹកហាត់ក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ក្ដៅនៃទឹកដីអង្គរ ដែលជាសក្ខីភាពនៃភាពជាអ្នកចម្បាំងពិតប្រាកដ។

ព្រះកេសាខ្មៅរលើបរលោងរបស់ព្រះអង្គ ត្រូវបានចងជាម៉ូយយ៉ាងហ្មត់ចត់ឡើងទៅលើ តុបតែងដោយម្ជុលមាសពេជ្រចរណៃដ៏ប្រណិត ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ព្រះអង្គជាព្រះអង្គម្ចាស់ និងជាមេទ័ពកំពូល។ សក់ដែលត្រូវបានបួងយ៉ាងល្អិតល្អន់នៅត្រង់ប្រាសាទ ក៏បានបន្ថែមនូវភាពថ្លៃថ្នូរដល់ព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។ នៅលើព្រះចិញ្ចើមខាងឆ្វេងរបស់ព្រះអង្គ មានស្នាមរបួសដ៏តូចមួយ ដែលមិនមែនជាស្នាមអាក្រក់ឡើយ តែជាមេដាយនៃកិត្តិយស ជារូបភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃសមរភូមិរាប់មិនអស់ ដែលព្រះអង្គបានឆ្លងកាត់ដោយវីរភាព ដើម្បីការពារទឹកដី និងប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ។ ស្នាមនេះជាសក្ខីភាពនៃភាពក្លាហាន និងការលះបង់របស់ព្រះអង្គ។

ព្រះនេត្រារបស់ព្រះអង្គខ្មៅងងឹតដូចថ្មអាប់ស៊ីឌាន មុតស្រួច និងខ្លាំងក្លា ដូចជាដាវដែលបានសំលៀងយ៉ាងមុត ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីអ្នកចម្បាំងដែលមិនចេះរីងស្ងួត និងការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏មុតមាំ។ ភ្នែកទាំងគូនេះ ហាក់ដូចជាមានជម្រៅនៃចំណេះដឹងបុរាណ និងភ្លើងឆេះនៃស្មារតីដែលមិនចុះចាញ់ អាចជ្រាបចូលទៅក្នុងជម្រៅចិត្តមនុស្ស អាចមើលឃើញនូវបំណងអាក្រក់របស់សត្រូវ មុននឹងពួកគេហ៊ានធ្វើការវាយប្រហារ។ តាមរយៈព្រះនេត្រានេះ គេអាចយល់បាននូវភាពឆ្លាតវៃ ភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការវិភាគស្ថានការណ៍ និងភាពជាអ្នកដឹកនាំដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់ព្រះអង្គ ដែលតែងតែត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងគ្រប់ឧបសគ្គ។

ព្រះអង្គតែងតែគ្រងព្រះពស្ត្រសំពត់សូត្រដ៏ល្អឯក មានពណ៌ជ្រៅស្រស់ស្អាត ដូចត្បូងពេជ្រចរណៃ ដែលត្រូវបានត្បាញយ៉ាងហ្មត់ចត់ដោយសិប្បករជំនាញ។ ព្រះពស្ត្រនេះ ត្រូវបានបំពាក់ដោយអាវក្រោះបុណ្យដ៏ធំនៅត្រង់ទ្រូង ដែលបានឆ្លាក់រូបសត្វទេព និងទេវរូបផ្សេងៗយ៉ាងល្អវិចិត្រ ដែលបង្កើនភាពអង់អាច និងរាជានុភាពរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះហស្ថ និងព្រះបាទារបស់ព្រះអង្គ ត្រូវបានបំពាក់ដោយកងមាសធ្ងន់ៗ ដែលមិនត្រឹមតែជាគ្រឿងលំអរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាសញ្ញានៃអំណាច និងឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ផងដែរ។ រាល់ការស្លៀកពាក់របស់ព្រះអង្គ គឺសុទ្ធតែបង្ហាញពីភាពថ្លៃថ្នូរ និងភាពរឹងមាំរបស់ព្រះអង្គ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកផងទាំងពួងសម្លឹងមើលព្រះអង្គដោយកោតស្ងប់ស្ងែង។

កម្លាំងបាយរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ គឺហួសពីការស្មាន ដែលធ្វើឲ្យទ្រង់ក្លាយជាអ្នកចម្បាំងដ៏ខ្លាំងពូកែមួយអង្គ។ ព្រះអង្គអាចលើកដាវធំៗដោយព្រះហស្ថម្ខាងៗ ហើយអាចបង្រ្កាបសត្រូវរាប់រយនាក់ក្នុងសមរភូមិតែមួយ។ ព្រះអង្គស្ទាត់ជំនាញគ្រប់ប្រភេទអាវុធ មិនថាលំពែងវែង ដាវមុខពីរ ធ្នូដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិ ឬកាំបិតខ្លីដ៏មុតស្រួចឡើយ។ ក្នុងការប្រយុទ្ធ ព្រះអង្គគឺជាកម្លាំងដ៏មហិមា ដូចជារលកសមុទ្របោកបក់ ដែលសត្រូវមិនអាចទប់ទល់បានឡើយ។ រាល់ចលនារបស់ព្រះអង្គ គឺពោរពេញដោយថាមពល និងភាពជាក់លាក់ ដែលធ្វើឲ្យសត្រូវគ្រប់រូបរន្ធត់ភ័យខ្លាចដល់ឆ្អឹងខ្នង។

នៅសមរភូមិ វត្តមានរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ គឺប្រៀបដូចជាពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមសម្រាប់កងទ័ពរបស់ព្រះអង្គ និងជាភាពភ័យខ្លាចដ៏ធំបំផុតសម្រាប់សត្រូវ។ នៅពេលព្រះអង្គគ្រងអាវក្រោះ បំពាក់អាវុធពេញលេញ ហើយដឹកនាំកងទ័ពចូលសមរភូមិ ព្រះអង្គគឺជាតួរអង្គដ៏លេចធ្លោមួយ ដែលមានឥទ្ធិពលទៅលើលទ្ធផលនៃការប្រយុទ្ធ។ សត្រូវដែលប្រឈមមុខនឹងព្រះអង្គ តែងតែមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដល់បាតបេះដូង រីឯកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គវិញ តែងតែមានកម្លាំងចិត្ត និងភាពក្លាហានកើនឡើងទ្វេដង ដោយសារតែមានព្រះអង្គដឹកនាំ។

ទោះបីជាព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ មានកម្លាំងកាយដ៏អស្ចារ្យយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គមិនមែនត្រឹមតែជាអ្នកចម្បាំងដែលពឹងផ្អែកលើកម្លាំងបាយនោះទេ។ ព្រះអង្គក៏មានព្រះបញ្ញាញាណដ៏ប៉ិនប្រសប់ និងជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ឆ្នើមមួយអង្គ ដែលអាចរៀបចំផែនការប្រយុទ្ធដ៏ស្មុគស្មាញ និងមានប្រសិទ្ធភាព។ ព្រះអង្គអាចមើលឃើញស្ថានការណ៍មុនកើតឡើង អាចវិភាគពីចំណុចខ្លាំង និងចំណុចខ្សោយរបស់សត្រូវយ៉ាងច្បាស់លាស់ មុននឹងធ្វើការសម្រេចចិត្តណាមួយ។ ព្រះអង្គយល់ដឹងយ៉ាងច្បាស់អំពីក្បួនយុទ្ធសាស្ត្របុរាណ និងចេះអនុវត្តន៍វាទៅតាមស្ថានការណ៍ជាក់ស្តែងនីមួយៗ ដោយភាពឆ្លាតវៃ។

ព្រះអង្គជាអ្នករៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ពូកែ ដែលតែងតែរកឃើញវិធីសាស្រ្តថ្មីៗ និងប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត ដើម្បីយកឈ្នះសត្រូវ។ រាល់សមរភូមិដែលព្រះអង្គបានចូលរួម គឺសុទ្ធតែជាមេរៀនយុទ្ធសាស្ត្រដ៏សំខាន់ ដែលត្រូវបានសិក្សាដោយមេទ័ពជំនាន់ក្រោយៗ។ ព្រះអង្គអាចបង្វែរស្ថានការណ៍ដែលហាក់ដូចជាអស់សង្ឃឹម ឲ្យក្លាយទៅជាជ័យជំនះដ៏ត្រចះត្រចង់ ដោយសារតែការគិតគូរយ៉ាងល្អិតល្អន់ និងការសម្រេចចិត្តដ៏ត្រឹមត្រូវទាន់ពេលវេលា។ ព្រះអង្គមិនដែលធ្វើការវាយប្រហារដោយមិនបានគិតគូរឲ្យបានល្អិតល្អន់នោះទេ តែងតែប្រមើលមើលពីផលវិបាក និងលទ្ធផលចុងក្រោយ។

ជ័យជំនះជាច្រើនដែលនគរអង្គរបុរីបានទទួល គឺសុទ្ធតែកើតចេញពីព្រះបញ្ញាញាណ និងយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ។ មិនថាសត្រូវមានចំនួនច្រើនយ៉ាងណា មិនថាសត្រូវមានកម្លាំងខ្លាំងយ៉ាងណា ក៏ព្រះអង្គតែងតែរកឃើញនូវចំណុចខ្សោយរបស់ពួកគេ ហើយវាយប្រហារចំចំណុចនោះ រហូតបានទទួលជ័យជំនះ។ ព្រះអង្គបានដឹកនាំកងទ័ពទៅកាន់ជ័យជំនះរាប់មិនអស់ ដោយបានការពារព្រំដែននគរឲ្យមានសុវត្ថិភាព ថែមទាំងបានពង្រីកឥទ្ធិពលរបស់នគរអង្គរបុរីទៅកាន់ទឹកដីដ៏ធំទូលាយ។

ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ គឺជាគំរូនៃភាពក្លាហាន និងការប្តេជ្ញាចិត្ត។ ព្រះអង្គមិនដែលខ្លាចគ្រោះថ្នាក់ឡើយ តែងតែដឹកនាំកងទ័ពពីជួរមុខ ចូលទៅក្នុងសមរភូមិដ៏សាហាវយង់ឃ្នងបំផុត។ វត្តមានរបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងសមរភូមិ គឺជាកម្លាំងជំរុញទឹកចិត្តដ៏ធំបំផុតសម្រាប់ទាហានរបស់ព្រះអង្គ ដែលធ្វើឲ្យពួកគេមានភាពក្លាហាន និងហ៊ានលះបង់ជីវិតដើម្បីជាតិ។ ព្រះសូរងំរបស់ព្រះអង្គ អាចដាស់ស្មារតីទាហានដែលកំពុងអស់សង្ឃឹម ឲ្យងើបឈរប្រយុទ្ធឡើងវិញដោយកម្លាំងចិត្តដ៏មុតមាំ។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ មិនត្រឹមតែជាអ្នកចម្បាំងដ៏ខ្លាំងពូកែ និងជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ឆ្នើមប៉ុណ្ណោះទេ តែព្រះអង្គក៏ជាអ្នកដឹកនាំដែលមានព្រះហឫទ័យធម៌ និងមានចិត្តមេត្តាចំពោះប្រជារាស្ត្រ និងកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គផងដែរ។ ព្រះអង្គតែងតែយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសុខទុក្ខរបស់ទាហានរបស់ព្រះអង្គ ហើយតែងតែផ្តល់យុត្តិធម៌ដល់ពួកគេ។ ព្រះអង្គក៏បានថែរក្សាសុខុមាលភាពរបស់ប្រជារាស្ត្រ ដោយបានពង្រឹងសន្តិសុខ និងបានអភិវឌ្ឍន៍នគរឲ្យមានភាពរុងរឿង។

ដោយសារតែភាពអង់អាចក្លាហាន ព្រះបញ្ញាញាណឈ្លាសវៃ និងព្រះហឫទ័យមេត្តាធម៌របស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទើបព្រះអង្គទទួលបានការគោរពស្រលាញ់យ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់ប្រជារាស្ត្រ និងកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គ។ ពួកគេចាត់ទុកព្រះអង្គជាព្រះអាទិត្យដ៏ភ្លឺត្រចះ ដែលបំភ្លឺផ្លូវនគរ នាំមកនូវសន្តិភាព និងវិបុលភាព។ សម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋ ព្រះអង្គគឺប្រៀបដូចជាឪពុកដែលការពារកូនៗរបស់ខ្លួន ហើយសម្រាប់កងទ័ពវិញ ព្រះអង្គគឺជាមេដឹកនាំដ៏ពូកែ ដែលពួកគេស្ម័គ្រចិត្តលះបង់ជីវិតដើម្បីការពារ។

កេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏ល្បីល្បាញរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានល្បីល្បាញខ្ទរខ្ទារទៅដល់នគរជិតខាង និងបណ្ដាប្រទេសឆ្ងាយៗ។ នគរជាមិត្ត តែងតែមើលមកព្រះអង្គដោយកោតស្ងប់ស្ងែង ហើយនគរជាសត្រូវវិញ តែងតែមានអារម្មណ៍រអា និងភ័យខ្លាចដល់បាតបេះដូង។ វត្តមានរបស់ព្រះអង្គ គឺប្រៀបដូចជាខែលការពារដ៏មាំមួនសម្រាប់នគរអង្គរបុរី ដែលធ្វើឲ្យគ្មានសត្រូវណាមួយហ៊ានមើលងាយ ឬប៉ុនប៉ងឈ្លានពានឡើយ។ ព្រះអង្គគឺជាអ្នកការទូតដ៏ប៉ិនប្រសប់ផងដែរ ដែលតែងតែរក្សាទំនាក់ទំនងល្អជាមួយនគរជិតខាង ដើម្បីធានាបាននូវសន្តិភាព និងស្ថិរភាពក្នុងតំបន់។

ស្នាមរបួសដ៏តូចនៅត្រង់ព្រះចិញ្ចើមខាងឆ្វេងរបស់ព្រះអង្គ មិនមែនជាស្នាមអាក្រក់ឡើយ តែជាមេដាយដែលប្រគល់ជូនដោយសមរភូមិ ជាសក្ខីភាពនៃការលះបង់ដ៏ធំធេងរបស់ព្រះអង្គដើម្បីជាតិមាតុភូមិ។ ស្នាមនេះ គឺជានិមិត្តរូបនៃភាពក្លាហាន ភាពអង់អាច និងការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំរបស់ព្រះអង្គ ដែលបានឆ្លងកាត់ការលំបាក និងគ្រោះថ្នាក់ជាច្រើន ដើម្បីការពារនគរ។ វាជាការរំលឹកពីការឈឺចាប់ និងការបូជាជីវិតរបស់វីរបុរស ដែលបានចារឹកឈ្មោះរបស់ខ្លួននៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ពិតជាវីរបុរសរស់នៃនគរអង្គរបុរី។ ព្រះអង្គមិនត្រឹមតែជាមេទ័ពកំពូលដែលមានកម្លាំងបាយ និងបញ្ញាញាណនោះទេ តែព្រះអង្គក៏ជាព្រលឹងនៃសាមគ្គីភាពជាតិ ជាបេះដូងនៃភាពក្លាហាន និងជាខួរក្បាលនៃយុទ្ធសាស្ត្រ។ ព្រះអង្គបានលះបង់ទាំងកម្លាំងកាយ កម្លាំងចិត្ត និងព្រះជន្មរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីការពារ និងអភិវឌ្ឍន៍នគរអង្គរបុរី ឲ្យមានភាពរុងរឿងជានិច្ច។ ព្រះអង្គគឺជាមោទនភាពរបស់ប្រជាជនខ្មែរ ហើយព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គ នឹងស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់កូនចៅជំនាន់ក្រោយ។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ជាបុគ្គលដ៏អស្ចារ្យដែលបានបន្សល់ទុកនូវកេរ្តិ៍ដំណែលដ៏ធំធេងសម្រាប់នគរអង្គរបុរី។ ព្រះអង្គបានបង្ហាញឲ្យឃើញថា ភាពជាអ្នកដឹកនាំពិតប្រាកដ គឺមិនត្រឹមតែជាអំណាច ឬឋានៈប៉ុណ្ណោះទេ តែវាក៏ជាការលះបង់ ភាពក្លាហាន ព្រះបញ្ញា និងជាក្តីស្រលាញ់ចំពោះជាតិមាតុភូមិ និងប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្លួន។ ព្រះអង្គជានិមិត្តរូបនៃអង្គរបុរី ដែលជានិមិត្តរូបនៃកម្លាំង ភាពវៃឆ្លាត និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ។ ព្រះអង្គបានបង្រៀនយើងថា ការការពារជាតិ គឺជារឿងសំខាន់បំផុត ហើយថាវីរភាព គឺកើតចេញពីការហ៊ានប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ដោយគ្មានការភ័យខ្លាច។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ គឺជាគំរូដ៏រស់រវើកនៃវីរបុរស ដែលការបូជា និងភាពក្លាហានរបស់ព្រះអង្គ នឹងត្រូវបានរំលឹក និងគោរពបូជាជានិច្ច។ ព្រះអង្គបានចារឹកឈ្មោះរបស់ព្រះអង្គយ៉ាងរឹងមាំនៅក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រ មិនត្រឹមតែជាអ្នកចម្បាំងដ៏ខ្លាំងពូកែនោះទេ តែជាមេដឹកនាំដ៏ឈ្លាសវៃ ជាអ្នកការពារដ៏ស្មោះត្រង់ និងជាឪពុករបស់ប្រជាជាតិទាំងមូល។ ព្រះអង្គគឺជាព្រះអាទិត្យដែលមិនចេះរលត់រស្មី ដែលរះបំភ្លឺផ្លូវសម្រាប់កូនចៅខ្មែរជំនាន់ក្រោយៗ ឲ្យចេះស្រលាញ់ជាតិ ថែរក្សាជាតិ និងការពារជាតិឲ្យបានគង់វង្សជានិច្ច។

ក្នុងចំណោមនគរទាំងឡាយ ដែលលាតសន្ធឹងតាមជើងភ្នំ និងវាលទំនាបនៃដែនសុវណ្ណភូមិ នគរឥន្ទ្របុរីបានលេចត្រដែតឡើងជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃវប្បធម៌ សិល្បៈ និងភាពរុងរឿង។ តែអ្វីដែលធ្វើឲ្យនគរនេះកាន់តែល្បីល្បាញលើសលប់នោះ គឺការប្រសូតឡើងនៃព្រះនាងមួយព្រះអង្គព្រះនាមស្រីលក្ខណ៍។ ព្រះនាមនេះបានរន្ទឺសុះសាយគ្រប់ទិសទី ត្បិតព្រះនាងមិនត្រឹមតែមានសម្រស់លេចធ្លោដ៏ផូរផង់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងប្រកបដោយបញ្ញាញ្ញាណដ៏ឈ្លាសវៃ ដែលកម្រនឹងរកបាន។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍គឺជាតំណាងនៃសេចក្តីល្អឥតខ្ចោះរបស់ស្ត្រីខ្មែរ គឺទាំងរូបសម្បត្តិ និងគុណសម្បត្តិ។

ព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះនាងមានរាងពងក្រពើស្រស់ត្រកាល ថ្គាមខ្ពស់ស្រឡះ ច្រមុះស្រួចរៀវងស់គួរជាទីគយគន់ រីឯព្រះឱស្ឋវិញក្រហមឆ្អៅដូចជាផ្កាកូលាបស្រស់ទើបនឹងរីក គួរឲ្យចង់ពិសា។ ព្រះនេត្រទាំងគូរបស់ព្រះនាងមូលក្លំធំៗ ប្រៀបបាននឹងភ្នែកសត្វក្ដាន់ ឬក៏ផ្កាឈូកទើបនឹងរះនៅពេលព្រឹកព្រលឹម ដែលផ្ទុកទៅដោយពន្លឺនៃក្តីអាណិតអាសូរ តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះក៏បង្កប់នូវគំនិតមុតស្រួច និងការតាំងចិត្តដ៏រឹងមាំ។ រាល់កិរិយារបស់ព្រះនាង តែងតែមានភាពទន់ភ្លន់ ល្វឹងល្វើយ តែមិនលះបង់នូវឥរិយាបថដ៏ថ្លៃថ្នូរជាព្រះរាជធីតាឡើយ។ ព្រះនាងមានព្រះឆវីសខ្ចីផូរផង់ ប្រៀបបាននឹងផ្កាកណ្ណិការ ឬក៏ពន្លឺព្រះចន្ទពេញបូណ៌មី ដែលធ្វើឲ្យអ្នកណាបានឃើញក៏ស្លុងអារម្មណ៍ មើលមិនដាក់ភ្នែក។ សម្រស់ធម្មជាតិរបស់ព្រះនាងពិតជាលើសលប់ មិនចាំបាច់តុបតែងអ្វីច្រើនឡើយ តែតែងតែលេចធ្លោជាងគេជានិច្ច។

ព្រះកេសាវែងខ្មៅរលោងរបស់ព្រះនាង ត្រូវបានរៀបចំឡើងជាកីសក់យ៉ាងល្អិតល្អន់ ប្រកបដោយសោភ័ណភាព និងសិល្បៈខ្ពស់ ដែលត្រូវបានលម្អដោយផ្កាម្លិះក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ និងគ្រឿងអលង្ការមាសច្នៃម៉ូដយ៉ាងវិចិត្រ។ សរសៃសក់ខ្មៅរលើបរលោងមួយចំនួនតូច ត្រូវបានទម្លាក់ចុះមកថើបព្រះភ័ក្ត្រយ៉ាងស្រស់ស្អាត បង្កើននូវភាពទាក់ទាញ និងមន្តស្នេហ៍មួយកម្រិតទៀត។ រាល់ពេលដែលព្រះនាងយាង ប្រៀបបាននឹងទេពអប្សរចុះពីឋានសួគ៌ា ដែលបន្សល់ទុកនូវក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ និងភាពត្រជាក់ត្រជុំដល់ដួងចិត្តអ្នកផងទាំងពួង។ ព្រះនាងមិនត្រឹមតែជាសម្រស់នៃឥន្ទ្របុរីប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាព្រលឹងនៃសិល្បៈ និងភាពថ្លៃថ្នូររបស់នគរទាំងមូលទៀតផង។

ការស្លៀកពាក់របស់ព្រះនាង តែងតែជាសំពត់ហូលសូត្រដ៏ល្អឯក ដែលត្រូវបានច្នៃម៉ូដ និងប៉ាក់ដោយស្នាដៃដ៏ប៉ិនប្រសប់ បង្ហាញពីលំនាំខ្មែរដ៏បូរាណ និងសិល្បៈនៃការត្បាញដ៏ល្អវិចិត្រ។ ពណ៌ហូលដែលព្រះនាងនិយមស្លៀកពាក់ ភាគច្រើនគឺពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ឬពណ៌ខៀវស្រស់ ដែលសុទ្ធសឹងជាពណ៌តំណាងឲ្យភាពរុងរឿង និងមហិទ្ធិឫទ្ធិ។ ព្រះនាងក៏តែងតែបំពាក់នូវគ្រឿងអលង្ការប្រាក់ដ៏ល្អឯកផងដែរ មានដូចជាកន្សែងកដ៏ច្រើនជាន់ ក្រវិលរចនាដោយសិល្បៈហូល និងកងដៃតូចរៀវស្រឡូន ដែលទាំងអស់នេះសុទ្ធតែជួយលើកសម្រស់ធម្មជាតិរបស់ព្រះនាងឲ្យកាន់តែលេចធ្លោថែមមួយកម្រិតទៀត។ ទោះបីជាគ្រឿងអលង្ការទាំងនេះមានតម្លៃថ្លៃយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចប្រៀបធៀបទៅនឹងសម្រស់ធម្មជាតិ និងឥរិយាបថដ៏ថ្លៃថ្នូររបស់ព្រះនាងបានឡើយ។ ព្រះនាងតែងតែយាងដោយឥរិយាបថដ៏រឹងមាំ ប្រកបដោយភាពជឿជាក់ និងកិត្យានុភាពជាព្រះរាជធីតា ដែលធ្វើឲ្យអ្នកផងទាំងពួងមានសេចក្តីគោរពកោតខ្លាច និងស្រឡាញ់រាប់អាន។

សម្រស់ផូរផង់ខាងក្រៅរបស់ព្រះនាង គ្រាន់តែជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីសម្រស់ខាងក្នុងនៃព្រះបញ្ញា និងព្រះទ័យប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងទូលំទូលាយថា ជាព្រះនាងដែលមានព្រះបញ្ញាឈ្លាសវៃលើសលប់ មានការយល់ដឹងដ៏ជ្រៅជ្រះទៅលើវិស័យគ្រប់គ្រងរដ្ឋកិច្ច នយោបាយ និងកិច្ចការបរទេស។ តាំងពីព្រះនាងនៅជាកុមារីមកម្ល៉េះ ព្រះនាងបានបង្ហាញនូវទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យក្នុងការសិក្សារៀនសូត្រ ទាំងអក្សរសាស្រ្ត បុរាណវិទ្យា ទស្សនវិជ្ជា និងយុទ្ធសាស្រ្តសង្រ្គាម។ ព្រះនាងមិនមែនគ្រាន់តែរៀនដើម្បីចាំនោះទេ តែរៀនដើម្បីយល់ដឹងយ៉ាងស៊ីជម្រៅ អាចយកមកវិភាគ និងអនុវត្តបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។ ព្រះរាជបិតាព្រះអង្គតែងតែមានមោទកភាពយ៉ាងខ្លាំងចំពោះបុត្រីរបស់ព្រះអង្គ ដែលមានគំនិតមុតស្រួច និងចក្ខុវិស័យដ៏វែងឆ្ងាយ។

ព្រះបញ្ញារបស់ព្រះនាង មិនត្រឹមតែសម្រាប់តែការសិក្សាប៉ុណ្ណោះទេ តែបានលាតត្រដាងយ៉ាងទូលំទូលាយទៅក្នុងកិច្ចការប្រចាំថ្ងៃរបស់នគរ។ ព្រះនាងមានសមត្ថភាពពិសេសក្នុងការយល់ដឹងពីចិត្តគំនិតប្រជារាស្រ្ត ការលំបាក និងសេចក្តីត្រូវការរបស់ពួកគេ។ ព្រះនាងតែងតែចំណាយពេលស្តាប់ការត្អូញត្អែររបស់ប្រជាពលរដ្ឋដោយផ្ទាល់ ផ្តល់នូវដំបូន្មានប្រកបដោយសេចក្តីមេត្តាករុណា និងស្វែងរកដំណោះស្រាយប្រកបដោយយុត្តិធម៌។ រាល់ពេលដែលមានវិវាទ ឬបញ្ហាស្មុគស្មាញកើតឡើង ព្រះនាងតែងតែអាចស្រាយបំភ្លឺ និងរកផ្លូវចេញបានយ៉ាងងាយស្រួល ប្រកបដោយគតិបណ្ឌិត។ ព្រះនាងបានក្លាយជាបង្គោលដ៏រឹងមាំមួយរូប ដែលមិនអាចខ្វះបានសម្រាប់រាជវាំងឥន្ទ្របុរី។ ព្រះមហាក្សត្រតែងតែពិគ្រោះយោបល់ជាមួយព្រះនាង មុននឹងសម្រេចចិត្តនូវកិច្ចការធំៗរបស់នគរ ត្បិតយោបល់របស់ព្រះនាងតែងតែត្រឹមត្រូវ និងមានប្រយោជន៍ជានិច្ច។

លើសពីបញ្ញាឈ្លាសវៃ ព្រះនាងក៏ជាមេដឹកនាំមួយរូបដែលមានសមត្ថភាពដ៏ឆ្នើម។ ព្រះនាងមានចរិតលក្ខណៈដ៏រឹងមាំ មិនចេះខ្លាចក្រែង តែទន់ភ្លន់នៅពេលចាំបាច់។ ព្រះនាងបានចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងការគ្រប់គ្រងនគរ ទាំងការរៀបចំប្រព័ន្ធពន្ធដារ ការអភិវឌ្ឍហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និងការលើកស្ទួយវិស័យកសិកម្ម។ ព្រះនាងបានបង្ហាញពីភាពជាអ្នកដឹកនាំដ៏ប៉ិនប្រសប់ ក្នុងការរៀបចំកងទ័ព ការបណ្តុះបណ្តាលទ័ព និងការបង្កើតយុទ្ធសាស្ត្រការពារនគរ។ ទោះបីជាព្រះនាងជាស្ត្រីភេទក៏ដោយ ក៏ព្រះនាងមានភាពក្លាហាន និងឈ្លាសវៃក្នុងការធ្វើសង្រ្គាម មិនចាញ់បុរសឡើយ។ រាល់ពេលដែលព្រះនាងមានបន្ទូល ប្រជារាស្រ្ត និងមន្ត្រីទាំងឡាយតែងតែយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ដោយគោរព និងអនុវត្តតាមដោយគ្មានការសង្ស័យ។ នេះជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា ព្រះនាងពិតជាមានសមត្ថភាពដឹកនាំដ៏អស្ចារ្យ ដែលអាចបំផុសគំនិត និងទទួលបានការគោរពស្រឡាញ់យ៉ាងពិតប្រាកដ។

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ គឺជាឧទាហរណ៍ដ៏រស់រវើកមួយ ដែលបង្ហាញថា សម្រស់ខាងក្រៅ មិនមែនជាកត្តាតែមួយគត់ដែលកំណត់តម្លៃរបស់មនុស្សស្រីនោះទេ។ បញ្ញាឈ្លាសវៃ ការយល់ដឹងដ៏ជ្រៅជ្រះ និងសមត្ថភាពដឹកនាំ គឺជាគ្រឿងលម្អដ៏វិសេសវិសាល ដែលធ្វើឲ្យព្រះនាងមិនត្រឹមតែជាព្រះនាងដ៏ស្រស់ស្អាតប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាមេដឹកនាំដ៏ពូកែមួយរូប ដែលនគរឥន្ទ្របុរីទាំងមូលបានពឹងផ្អែក និងមានមោទកភាពយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះនាងគឺជាពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមសម្រាប់អនាគតនៃឥន្ទ្របុរី ជាអ្នកការពារសន្តិភាព និងជាអ្នកដឹកនាំដ៏មានគតិបណ្ឌិត ដែលនឹងនាំនគរឲ្យឈានទៅរកភាពរុងរឿងជានិរន្តរ៍។ ព្រះនាងគឺជាផ្កាយព្រឹកដែលរះចែងចាំងបំភ្លឺផ្លូវដល់ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះនាង។

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានបង្រៀនមេរៀនដ៏មានតម្លៃមួយថា អំណាចពិតប្រាកដ មិនមែនស្ថិតនៅលើរូបសម្បត្តិដ៏ល្អឯកនោះទេ តែស្ថិតនៅលើចំណេះដឹង បទពិសោធន៍ និងសមត្ថភាពក្នុងការប្រើប្រាស់នូវបញ្ញាញ្ញាណ ដើម្បីបម្រើផលប្រយោជន៍ដល់ប្រជារាស្រ្ត និងនគរទាំងមូល។ ព្រះនាងគឺជាគំរូនៃភាពជាស្ត្រីដ៏រឹងមាំ ដែលបានបំបែកនូវទស្សនៈចាស់គំរិលដែលថា ស្ត្រីគួរតែមានត្រឹមតែសម្រស់។ ព្រះនាងបានបង្ហាញថា ស្ត្រីក៏អាចជាអ្នកយុទ្ធសាស្រ្ត ជាអ្នកគ្រប់គ្រង និងជាអ្នកដឹកនាំដ៏អស្ចារ្យបានផងដែរ។

ដូច្នេះ ព្រះនាមស្រីលក្ខណ៍ នឹងស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តនៃនគរឥន្ទ្របុរី មិនត្រឹមតែជាព្រះនាងដែលមានសម្រស់ផូរផង់ដ៏ទាក់ទាញចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាព្រះនាងដែលមានព្រះបញ្ញាឈ្លាសវៃ និងជាមេដឹកនាំដ៏ពូកែ ដែលបាននាំមកនូវសិរីសួស្តី និងភាពរុងរឿងដល់នគររបស់ព្រះនាង។ ព្រះនាងគឺជាបេះដូង និងជាដួងព្រលឹងនៃឥន្ទ្របុរី ដែលគុណសម្បត្តិរបស់ព្រះនាងនឹងត្រូវបានគេចងចាំ និងរៀបរាប់តៗគ្នាពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់។

នៅក្នុងឧត្តមភូមិដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នាដែនសុវណ្ណភូមិ ដែលធ្លាប់ប្រកបដោយសន្តិភាពរាប់រយឆ្នាំ ឥឡូវនេះពពកខ្មៅនៃសង្គ្រាមបានចាប់ផ្ដើមបក់បោកគ្របដណ្តប់បន្តិចម្ដងៗ។ ខ្យល់ព្យុះនៃជម្លោះបានបក់បោកពីទិសខាងកើត បោកបក់នាំមកនូវពាក្យចចាមអារ៉ាមអំពីការបំពានព្រំដែន និងការទាមទារដ៏ចចេសរបស់នគរមហាចក្រា។ អារាមទាំងឡាយបានចាប់ផ្ដើមល្បីសុះសាយពីការប្រមូលផ្ដុំកងទ័ពដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់នៅតាមបណ្ដោយព្រំដែន ជាហេតុធ្វើឱ្យប្រជារាស្ត្រគ្រប់ទិសទីចាប់ផ្ដើមមានការព្រួយបារម្ភ និងភ័យខ្លាច។ សេចក្ដីសុខសាន្តដែលធ្លាប់មានតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ ហាក់ដូចជាកំពុងរលាយបាត់ទៅក្នុងអ័ព្ទនៃសង្គ្រាមដែលជិតមកដល់។ សូរស័ព្ទនៃដំណឹងអាក្រក់ទាំងនេះ បានលាន់ឮទៅដល់ព្រះរាជវាំង ធ្វើឱ្យព្រះមហាក្សត្រ និងទីប្រឹក្សាទាំងអស់មានការភ្ញាក់ផ្អើល និងបង្ខំចិត្តត្រៀមលក្ខណៈការពារនគរ។

ជាអន្ទាក់នៃសេចក្ដីសុខសាន្ត ដែនដីក៏ចាប់ផ្តើមមានភាពរស់រវើកជាមួយនឹងសូរស័ព្ទថ្មី។ ស្គរសង្រ្គាមដ៏ធំសម្បើម បានចាប់ផ្ដើមលាន់ឮរំពងពីទីក្រុង រហូតដល់ទីជនបទ។ គ្រប់ខេត្តខណ្ឌ បានចាប់ផ្តើមប្រមូលកម្លាំងយោធា បំពាក់អាវុធធ្នូព្រួញ ដាវលំពែង និងគ្រឿងសឹកផ្សេងៗ។ ជាងដែក បានចាប់ផ្តើមរាយដែកដោយគ្មានឈប់ឈរ ជាងឈើ បានកែច្នៃឈើសម្រាប់ធ្វើគ្រឿងសង្រ្គាម ហើយកសិករក៏បានប្រែក្លាយទៅជាទាហាន។ សម្រែកហ្វឹកហ្វឺន បានលាន់ឮពីវាលស្រែ និងព្រៃភ្នំ។ ក្បួនយោធាដ៏វែងអន្លាយ បានចាប់ផ្តើមចល័តពីទិសនានា ឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ព្រំដែន ដូចជាហ្វូងស្រមោចរាប់ពាន់ក្បាលដែលកំពុងនាំគ្នាទៅកាន់ទីតាំងគោលដៅ។ ទង់ជ័យយោធាដ៏ធំ បានបក់រវិចទៅតាមខ្យល់ បង្ហាញពីកម្លាំង និងការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់នគរ។

នៅឯព្រះបរមរាជវាំង ក្រុមប្រឹក្សាយោធា បានប្រជុំគ្នាជាច្រើនដង ដើម្បីរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រការពារនគរ។ ផែនទីបុរាណ ដែលបង្ហាញពីភូមិសាស្ត្រដ៏លំបាកនៃតំបន់ព្រំដែន ត្រូវបានលាតត្រដាងនៅលើតុដ៏ធំ។ ព្រះរាជវាំងទាំងមូល ហាក់បីដូចជាបានប្រែពីទីកន្លែងនៃសេចក្ដីសុខសាន្ត ទៅជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃយុទ្ធសាស្ត្រយោធាដ៏ស្មុគស្មាញ។ ភ្នាក់ងារស៊ើបការណ៍ បានត្រូវបញ្ជូនទៅកាន់ទឹកដីសត្រូវ ដើម្បីស៊ើបអង្កេតពីចលនាកងទ័ព និងចេតនារបស់គេ។ ប៉មយាមខ្ពស់ៗ ត្រូវបានសាងសង់ឡើងបន្ថែមនៅតាមបណ្តោយព្រំដែន ហើយទាហានយាមកាម ត្រូវបានបង្កើនទ្វេដង ដោយតែងតែប្រុងប្រយ័ត្នគ្រប់ពេលវេលា។ ភ្លើងហ្វារ បានត្រូវដុតបំភ្លឺគ្រប់ប៉ម ដើម្បីជាសញ្ញាប្រាប់ដំណឹងអាសន្ន។ រាល់ៗយប់ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃព្រំដែន ត្រូវបានជំនួសដោយសូរស័ព្ទជើងទាហានដើរល្បាត និងសម្លេងសត្វព្រៃយំជាយូរៗម្តង ហាក់ដូចជាកំពុងយំសោកទុក្ខអំពីសង្គ្រាមដែលជិតមកដល់។

ក្នុងចំណោមមេទ័ពទាំងអស់ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ គឺជាបុគ្គលដ៏សំខាន់ដែលទទួលភារកិច្ចដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនេះ។ ព្រះអង្គមានព្រះកាយសម្បទាខ្ពស់ធំ សាច់ដុំហាប់ណែន មានព្រះភ័ក្ត្រមាំមួន និងព្រះនេត្រាខ្មៅងងឹតដូចថ្មអប្ស៊ីឌាន ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីអ្នកចម្បាំងដ៏ក្លាហាន។ ព្រះអង្គបានចំណាយពេលជាច្រើនថ្ងៃយប់ ក្នុងការត្រួតពិនិត្យកងទ័ព និងរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រ។ ព្រះអង្គបានគ្រងព្រះពស្ត្រសំពត់សូត្រពណ៌ក្រមៅ ដែលជាពណ៌សម្គាល់នៃភាពក្លាហាន និងព្រះទ្រូងពាសគ្រឿងសឹកដែលឆ្លាក់រូបសត្វទេវកថា។ ព្រះហស្ថរបស់ព្រះអង្គ បានពាក់កងដៃមាសធ្ងន់ៗ និងព្រះបាទពាក់កងជើងមាស បង្ហាញពីឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ព្រះអង្គ។ ក្រោមពន្លឺចន្ទរាត្រី ព្រះអង្គតែងតែឈរនៅលើកំពែងក្រុង សម្លឹងមើលទៅទិសខាងកើត ជាមួយនឹងទឹកព្រះភ័ក្ត្រម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែពេញទៅដោយការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ។ ស្នាមរបួសនៅលើព្រះភ័ក្ត្រខាងឆ្វេងរបស់ព្រះអង្គ គឺជាសាក្សីស្ងៀមស្ងាត់នៃសមរភូមិជាច្រើនដែលព្រះអង្គធ្លាប់បានឆ្លងកាត់។ ព្រះអង្គបានដឹងច្បាស់ថា សង្រ្គាមនេះ គឺជាភារកិច្ចដ៏ធំធេងដែលត្រូវតែការពារនគរ និងប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គពីសត្រូវ។ ព្រះអង្គបានហ្វឹកហាត់ដោយខ្លួនឯង ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ជាមួយនឹងដាវបុរាណ ដែលធ្លាប់បានសម្លាប់សត្រូវរាប់មិនអស់។ ព្រះអង្គបានប្រមូលកម្លាំងចិត្ត និងបញ្ញា ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដោយក្លាហាន។

ទន្ទឹមនឹងនេះ នៅនគរមួយទៀត ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ក៏កំពុងត្រៀមលក្ខណៈការពារនគររបស់ព្រះនាងយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ផងដែរ។ ព្រះនាងមានព្រះកាយឆ្មាររៀវស្រឡូន ប៉ុន្តែពោរពេញដោយកម្លាំង។ ព្រះភ័ក្ត្ររាងពងក្រពើរបស់ព្រះនាង ត្រូវបានគូសបញ្ជាក់ដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ និងព្រះឱស្ឋក្រហមឆ្អៅដូចផ្កាកុលាប។ ព្រះនេត្រាធំៗ រាងដូចគ្រាប់អាល់ម៉ុង ពណ៌ត្នោតស្រាល ឆ្លុះបញ្ចាំងទាំងភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងសេចក្ដីមេត្តាករុណា។ ព្រះនាងតែងតែគ្រងព្រះពស្ត្រហូលសូត្រដែលចងដោយភាពប៉ិនប្រសប់ ភាគច្រើនជាពណ៌ក្រហមឆើត ឬខៀវស្រស់ ជាមួយនឹងអាវទ្រនាប់ដែលច្នៃដោយអង្កាំដ៏ល្អវិចិត្រ។ ព្រះកេសាដ៏វែងខ្មៅរលោងរបស់ព្រះនាង ត្រូវបានចងជាកីសក់យ៉ាងល្អវិចិត្រ លម្អដោយផ្កាម្លិះក្រអូប និងគ្រឿងមាសដ៏ល្អឆើតឆាយ។ ព្រះនាងបានកោះហៅមេទ័ព និងទីប្រឹក្សាទាំងអស់របស់ព្រះនាងមកប្រជុំគ្នា។ ព្រះនាងបានបញ្ចេញនូវយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ឈ្លាសវៃ ដែលអាចទប់ទល់នឹងការវាយលុករបស់សត្រូវ។ ព្រះនាងបានចុះត្រួតពិនិត្យការហ្វឹកហ្វឺនកងទ័ពដោយផ្ទាល់ ហើយបានលើកទឹកចិត្តដល់ទាហានគ្រប់រូបឱ្យមានភាពក្លាហាន និងស្មារតីប្រយុទ្ធ។ សម្ដីរបស់ព្រះនាង គឺពេញទៅដោយថាមពល និងការប្តេជ្ញាចិត្ត ដែលធ្វើឱ្យទាហានគ្រប់រូបមានកម្លាំងចិត្តឡើងវិញ។ ព្រះនាងបានដឹងច្បាស់ថា នគររបស់ព្រះនាង កំពុងប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ហើយព្រះនាង ត្រូវតែធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដើម្បីការពារវា។ ព្រះនាងមិនត្រឹមតែជាអ្នកដឹកនាំដ៏ឈ្លាសវៃប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាមាតារបស់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនាងផងដែរ។ រាល់ការសម្រេចចិត្តរបស់ព្រះនាង គឺផ្តើមចេញពីសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការទទួលខុសត្រូវដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះនគររបស់ព្រះនាង។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ជាមួយនឹងកម្លាំងកាយ និងចិត្តដ៏មាំមួន បានប្តេជ្ញាថានឹងប្រយុទ្ធរហូតដល់តំណក់ឈាមចុងក្រោយ ដើម្បីការពារនគររបស់ព្រះអង្គ។ រីឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ជាមួយនឹងភាពឈ្លាសវៃ និងសេចក្ដីមេត្តាករុណា បានតាំងចិត្តថានឹងប្រើប្រាស់គ្រប់វិធី ដើម្បីរក្សាសន្តិភាព និងអធិបតេយ្យភាពរបស់នគរព្រះនាង។ ពពកសង្គ្រាម បានចាប់ផ្ដើមបង្កើនភាពងងឹតរបស់វា ហើយសំឡេងស្គរសង្រ្គាម ក៏កាន់តែលាន់ឮរំពងខ្លាំងឡើងៗ។ ជោគវាសនានៃនគរទាំងពីរ ហាក់បីដូចជាត្រូវបានកំណត់ដោយការប្រឈមមុខដាក់គ្នាដ៏ជៀសមិនរួចរវាងមេដឹកនាំដ៏អង់អាចក្លាហានទាំងពីរនេះ។ ការត្រៀមលក្ខណៈបានឈានដល់ទីបញ្ចប់ ហើយនគរទាំងពីរ កំពុងរង់ចាំថ្ងៃដែលភ្លើងសង្គ្រាមនឹងផ្ទុះឡើងជាផ្លូវការ។ ភាពតានតឹងបានឈានដល់ចំណុចកំពូល គ្រប់គ្នាដឹងថា សន្តិភាពនឹងមិនអាចរក្សាទុកបានតទៅទៀតឡើយ។

កាំរស្មីទន់ល្មើយនៃរស្មីអរុណរះ បានចាំងឆ្លុះលើគែមពពកខ្មៅងងឹត ដែលបានគ្របដណ្តប់លើវាលទំនាបអង្គរបុរី ដូចជាភួយរុំផ្ទាំងសិលាដ៏ធំមួយ។ ខ្យល់អាកាសពេលព្រឹកព្រលឹម ត្រូវបានបង្កប់ដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏គួរឲ្យព្រឺព្រួច ដែលជាភាពស្ងប់ស្ងាត់មុនព្យុះបោកបក់ដ៏មហិមា។ នៅលើជើងមេឃដ៏ឆ្ងាយល្វឹងល្វើយ សំឡេងត្រែសង្គ្រាមរបស់កងទ័ពឥន្ទ្របុរី បានបន្លឺឡើងយ៉ាងសែនស្រែក កាត់ឆ្លងកាត់ស្ងប់ស្ងាត់នៃធម្មជាតិ ដូចជាសំឡេងព្យាណូដ៏កំណាច។ សំឡេងនោះបានឆ្លើយតបយ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេង ដោយសំឡេងស្គរប្រយុទ្ធដ៏លាន់លឺ រាប់រយគ្រឿងរបស់កងទ័ពអង្គរបុរី ធ្វើឲ្យផែនដីទាំងមូលរញ្ជួយ។ ទ័ពដំរីរាប់រយក្បាល ដែលមានទំហំធំដូចភ្នំ បានឈរតម្រៀបគ្នាជាជួរយ៉ាងស្វិតស្វាញ ជាមួយនឹងទ័ពសេះដែលសម្រុកទៅមុខលឿនដូចខ្យល់ និងទ័ពថ្មើរជើងរាប់ម៉ឺននាក់ ដែលកាន់លំពែង ដាវ ធ្នូ និងខែលដ៏រឹងមាំ បានបង្កើនបរិយាកាសដ៏តានតឹងឲ្យកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។

សំឡេងហ៊ោរដ៏កងរំពង បានបន្លឺឡើងពីគ្រប់ទិសទី នៃសមរភូមិដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ហើយសំឡេងជើងដំរីដ៏ធំៗ បានបោះជំហានយ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេង ធ្វើឲ្យដីញ័ររញ្ជួយ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ព្រះរាជបុត្រដ៏ក្លាហាននៃអង្គរបុរី ទ្រង់បានដឹកនាំទ័ពមុខឆ្ពោះទៅមុខ ទាំងពោរពេញដោយអំណាច និងឆន្ទៈដ៏មុតមាំ។ ព្រះអង្គទ្រង់គ្រងសំពត់សូត្រពណ៌ក្រហមឆ្អៅ លាយឡំនឹងពណ៌មាសចាស់ ផ្គុំនឹងអាវក្រោះប្រយុទ្ធដ៏ធំមាំ ធ្វើពីលង្ហិន ដែលឆ្លាក់ដោយរូបគុនដាវ និងនាគក្បាលប្រាំយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ ម៉ូយដ៏រឹងមាំរបស់ព្រះអង្គ ត្រូវបានចងយ៉ាងណែន ដោយតុបតែងដោយម្ជុលមាស ដែលមានត្បូងទទឹមដ៏ភ្លឺចាំង។ ព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គ បានបញ្ចេញរស្មីខ្មៅស្រអាប់ ដូចជាថ្មអុកស៊ីឌាន ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីអ្នកចម្បាំងដ៏ក្លាហាន រីឯស្លាកស្នាមស្តើងៗ នៅលើចិញ្ចើមខាងឆ្វេងរបស់ព្រះអង្គ បានក្លាយជាភស្តុតាងដ៏ស្ងៀមស្ងាត់នៃជ័យជម្នះរាប់មិនអស់។ ព្រះអង្គបានបក់ដាវធំរបស់ព្រះអង្គ យ៉ាងរហ័សឆ្វាត់ឆ្វែង ដូចផ្លេកបន្ទោរដ៏លឿន នាំមុខទ័ពទៅកាន់ជម្រៅនៃសមរភូមិ ដ៏កាចសាហាវ។

ពេលដែលកងទ័ពទាំងពីរ បានប៉ះទង្គិចគ្នា ដូចជាទឹករលកយក្សបោកបក់ច្រាំង សំឡេងនៃលំពែងបុកគ្នា សំឡេងដាវប៉ះគ្នា សំឡេងសម្រែកនៃការឈឺចាប់ និងសំឡេងនៃការកាប់ចាក់ បានលាយឡំគ្នាក្នុងលំហអាកាស ដូចជាបទភ្លេងដ៏កាចសាហាវនៃសង្គ្រាម។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់បានវាយកាត់កងទ័ពខ្មាំងសត្រូវ យ៉ាងរហ័សដូចព្យុះបោកបក់ ដោយមិនខ្លាចនឿយហត់។ ដាវរបស់ព្រះអង្គ ផ្លុំទៅឆ្វេងទៅស្តាំ ដូចផ្លេកបន្ទោរ ដែលកាត់ផ្តាច់ជីវិតអ្នកទាស់ទែងនឹងព្រះអង្គ ក្នុងមួយពព្រិចភ្នែក។ កម្លាំងកាយរបស់ព្រះអង្គ គឺជាផ្ទាំងថ្មដ៏រឹងមាំ ដែលរុញច្រានកងទ័ពសត្រូវឲ្យថយក្រោយ ដោយគ្មានមេត្តា។ រាល់ចលនារបស់ព្រះអង្គ សុទ្ធតែបង្ហាញពីភាពប៉ិនប្រសប់ដ៏អស្ចារ្យ ដែលបានឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់រាប់មិនអស់។ ភាពក្លាហានរបស់ព្រះអង្គ បានដក់ជាប់នៅក្នុងចិត្តរបស់ទាហានគ្រប់រូប ធ្វើឲ្យពួកគេមានកម្លាំងចិត្ត និងស្មារតីប្រយុទ្ធកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ឈាមក្រហមឆ្អៅ បានហូរដូចទឹកទន្លេ ស្រោចស្រពលើវាលស្មៅបៃតងខ្ចី ធ្វើឲ្យវាប្រែក្លាយទៅជាវាលភក់ក្រហមដ៏គួរឲ្យរន្ធត់។

ទន្ទឹមនឹងភាពច្របូកច្របល់នៃសមរភូមិដ៏ធំល្វឹងល្វើយនេះ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទ្រង់គង់នៅលើយុទ្ធដំរីដ៏ខ្ពស់មួយ ដែលបានឈរយ៉ាងរឹងមាំ នៅលើភ្នំមួយដែលស្ថិតនៅខាងក្រោយសមរភូមិ។ ព្រះនាងទ្រង់បានបង្ហាញពីភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏កម្រ រវាងភាពក្ដៅគគុកនៃសង្គ្រាម។ ព្រះនាងទ្រង់គ្រងសំពត់ហូលពណ៌ខៀវខ្ចី ដែលប៉ាក់ដោយផ្កាឈូកពណ៌មាសដ៏ស្រស់ស្អាត ផ្គុំនឹងអាវទ្រនាប់ដែលប៉ាក់ដោយអង្កាំដ៏ល្អវិចិត្រ។ ព្រះកេសាដ៏ខ្មៅរលោងរបស់ព្រះនាង ត្រូវបានចងជាកីសក់យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ដោយតុបតែងដោយផ្កាម្លិះដ៏ក្រអូប និងគ្រឿងលម្អមាសដ៏ទន់ភ្លន់។ ព្រះនេត្រដ៏ធំដូចផ្លែអាល់ម៉ុនរបស់ព្រះនាង បានសម្លឹងមើលសមរភូមិទាំងមូល យ៉ាងម៉ត់ចត់ គ្រប់ជ្រុងជ្រោយ ដោយចាប់យកគ្រប់ចលនារបស់ទាហានទាំងសងខាង ដូចជាត្បូងភ្នែកឥន្ទ្រី។ ព្រះនាងមិនមែនជាអ្នកប្រយុទ្ធដោយកម្លាំងកាយទេ ប៉ុន្តែព្រះនាងគឺជាអ្នកយុទ្ធសាស្ត្រដ៏អស្ចារ្យ ដែលប្រើប្រាស់គំនិតរបស់ព្រះនាង ដើម្បីគ្រប់គ្រងជោគវាសនានៃការប្រយុទ្ធនេះ។

តាមរយៈមេទ័ពដែលបាននាំសារ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានបញ្ជូនបញ្ជាយ៉ាងច្បាស់លាស់ និងរហ័សទៅកាន់អង្គភាពនីមួយៗ។ «ទ័ពសេះខាងឆ្វេង ត្រូវវាយលុកផ្នែកខាងស្លាបរបស់សត្រូវ! ទ័ពថ្មើរជើងនៅខាងស្តាំ ត្រូវតែទប់ទល់ឲ្យបានរឹងមាំ កុំឲ្យបែកជួរ! ត្រៀមទ័ពបម្រុង សម្រាប់វាយលុកបន្ថែម នៅពេលដែលសត្រូវចុះខ្សោយ!» ព្រះនាងបានកត់សម្គាល់ឃើញភាពទន់ខ្សោយរបស់សត្រូវ ក្នុងរយៈពេលមួយពព្រិចភ្នែក ហើយបានកែសម្រួលយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ព្រះនាង ឲ្យសមស្របទៅតាមស្ថានភាពជាក់ស្តែង។ ភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការគិតគូរយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ព្រះនាង គឺជារឿងដ៏អស្ចារ្យ ដូចជាខ្សែស្រឡាយមាស ដែលត្បាញចូលគ្នាក្នុងផ្ទាំងក្រណាត់ដ៏ស្មុគស្មាញនៃសង្គ្រាម។ រាល់ការសម្រេចចិត្តរបស់ព្រះនាង សុទ្ធតែមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើលំហូរនៃសមរភូមិ ធ្វើឲ្យកងទ័ពអង្គរបុរី ទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ជាបណ្តើរៗ។

ក្រោមការដឹកនាំដ៏ក្លាហានរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ កងទ័ពអង្គរបុរី បានចាប់ផ្តើមរុញច្រានកងទ័ពឥន្ទ្របុរី ឲ្យថយក្រោយជាបណ្តើរៗ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់បានលោតចុះពីលើដំរីប្រយុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ហើយបានបក់ដាវរបស់ព្រះអង្គ កាត់សត្រូវជាច្រើននាក់ ដូចជាអ្នកកាប់ឈើ ដែលកាត់ដើមឈើយ៉ាងរហ័ស។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានឃើញឱកាសដ៏ល្អមួយ។ ព្រះនាងបានបញ្ជូនសញ្ញា ទៅកាន់ទ័ពបម្រុងរបស់ព្រះនាង ឲ្យវាយលុកពីក្រោយខ្នងរបស់សត្រូវ។ ទ័ពបម្រុងបានសម្រុកទៅមុខ ដូចទឹករលកដ៏ធំមួយ ដែលបោកបក់ទៅលើសត្រូវ។ ទ័ពដំរីរបស់អង្គរបុរី បានបុកទម្លុះជួររបស់សត្រូវ ធ្វើឲ្យពួកគេបែកខ្ញែកគ្នា។ សំឡេងកណ្ដឹងជើងដំរី បានលាយឡំគ្នានឹងសំឡេងលំពែងបុកគ្នា និងសំឡេងសម្រែកនៃការឈឺចាប់។

ការប៉ះទង្គិចគ្នាយ៉ាងសាហាវ បានឈានដល់ចំណុចកំពូល នៅពេលដែលកងទ័ពឥន្ទ្របុរី បានចាប់ផ្តើមដកថយ ដោយភាពភ័យខ្លាច។ ទោះបីជាពួកគេបានប្រយុទ្ធយ៉ាងខ្លាំងក្លាក៏ដោយ ក៏ភាពក្លាហាន និងភាពប៉ិនប្រសប់របស់មេដឹកនាំអង្គរបុរី បានធ្វើឲ្យពួកគេមិនអាចទប់ទល់បានដែរ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់បានឈរយ៉ាងរឹងមាំ នៅកណ្តាលសមរភូមិ ទាំងពោរពេញដោយញើស និងឈាមរបស់សត្រូវ។ ភាពនឿយហត់បានគ្របដណ្តប់លើរូបកាយរបស់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គ នៅតែបញ្ចេញរស្មីដ៏មុតមាំ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានទតឃើញពីភាពជោគជ័យបណ្តោះអាសន្ននេះ។ ព្រះនាងបានដឹងថា ការប្រយុទ្ធនៅមិនទាន់ចប់ទេ ហើយនេះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះនាងបានត្រៀមខ្លួនជាស្រេច សម្រាប់ផែនការបន្ទាប់។

នៅពេលដែលសំឡេងនៃសង្គ្រាមបានស្ងប់ស្ងាត់បន្តិចម្តងៗ វាលទំនាបអង្គរបុរី បានប្រែក្លាយទៅជាទីវាលដ៏គួរឲ្យរន្ធត់ ដែលពោរពេញដោយសាកសព និងស្នាមរបួស។ ក្លិនឈាម និងផ្សែងហុយ បានសាយភាយពេញលំហអាកាស។ ទាហានអង្គរបុរី បានចាប់ផ្តើមប្រមូលផ្តុំគ្នាវិញ ទាំងទឹកមុខនឿយហត់ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយមោទនភាព។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានបង្ហាញឲ្យឃើញពីភាពជាអ្នកដឹកនាំដ៏អស្ចារ្យរបស់ពួកគេ ក្នុងសមរភូមិបង្ហូរឈាមនេះ។ ជ័យជម្នះបណ្តោះអាសន្ននេះ គឺជាភស្តុតាងដ៏រឹងមាំមួយ ដែលបង្ហាញថា ការរួបរួមគ្នារវាងកម្លាំងកាយ និងប្រាជ្ញាដ៏ឈ្លាសវៃ អាចយកឈ្នះលើសត្រូវគ្រប់រូប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេទាំងពីរបានដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ផ្លូវឆ្ពោះទៅរកសន្តិភាព និងជ័យជំនះពេញលេញ គឺនៅឆ្ងាយណាស់ ហើយតម្រូវឲ្យមានការលះបង់ និងការតាំងចិត្តដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ជាងនេះទៅទៀត។ ការប៉ះទង្គិចដំបូងនេះ គ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមនៃសង្គ្រាមដ៏យូរអង្វែងប៉ុណ្ណោះ។

សូរ្យរះរោចរាយរស្មីមាសលើសមរភូមិ​បង្ហូរឈាម​ ដែល​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ធូលីដី​ហុយ​ទ្រលោម​ និង​សំឡេង​ដែក​ប៉ះ​ដែក​រន្ទឺ​លាន់​ឮ​កងរំពង​។ ឈាម​ក្រហម​ឆ្អៅ​បាន​ហូរ​ជ្រាប​ដី​ ឯ​សាកសព​ដេក​រណាល​គរ​ជើង​គ្នា​ ជា​ភស្តុតាង​នៃ​ការ​ប្រយុទ្ធ​ដ៏​សាហាវ​ព្រៃផ្សៃ​។ នៅ​កណ្ដាល​វាល​មរណៈ​នេះ​ មាន​កម្លាំង​ពីរ​បាន​លេច​ឡើង​ដូច​ជា​ភ្នំ​ភ្លើង​ផ្ទុះ​ និង​ខ្យល់​ព្យុះ​កំបុតត្បូង​។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ យាង​តម្រង់​មក​ដោយ​កំហឹង​ទ័ព​ ព្រះកាយ​ខ្ពស់​ស្រឡះ​ សាច់ដុំ​ណែន​ណាន់​ តម្រង់​មក​ដូច​ជា​យក្ស​ពាលី​។ ព្រះហស្ត​ស្ដាំ​ក្តាប់​ដាវ​ដែក​ធំ​មួយ​យ៉ាង​ណែន​ ដែល​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​សត្រូវ​រាប់​មិន​អស់​។ ព្រះនេត្រ​ខ្មៅ​ដូច​នីល​របស់​ព្រះអង្គ​ បាន​ឆ្លុះបញ្ចាំង​ពី​អណ្តាតភ្លើង​នៃ​ការ​តស៊ូ​ និង​ភាព​មុតមាំ​របស់​អ្នកចម្បាំង​។ រាល់​យាត្រា​របស់​ព្រះអង្គ​ពោរពេញ​ដោយ​កម្លាំង​ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ដី​រំជួយ​រញ្ជំព្រឹន​។ ស្លាកស្នាម​នៅ​លើ​ព្រះភ័ក្ត្រ​ខាង​ឆ្វេង​របស់​ព្រះអង្គ​ បាន​បញ្ជាក់​ពី​បទពិសោធន៍​ក្នុង​សមរភូមិ​រាប់​មិន​អស់​។ ព្រះអង្គ​បាន​វាយ​ទម្លុះ​ទ័ព​សត្រូវ​ដូច​ព្យុះ​កំបុតត្បូង​បក់​បោក​ដើមឈើ​ ដាវ​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​កាប់​កម្ចាត់​គ្រប់​ឧបសគ្គ​នៅ​នឹង​មុខ​។

ចំណែក​ឯ​ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ វិញ​ ព្រះនាង​បាន​យាង​ចូល​មក​ក្នុង​សមរភូមិ​ដោយ​ភាព​រហ័សរហួន​ និង​មាន​ប្រាជ្ញា​វាងវៃ​។ ព្រះកាយ​ស្រឡូន​ តែ​រឹងមាំ​របស់​ព្រះនាង​ បាន​រាំ​រែក​ក្នុង​ចំណោម​ទ័ព​សត្រូវ​ ដូច​ជា​អប្សរា​កំពុង​សម្តែង​របាំ​ ប៉ុន្តែ​រាល់​យាត្រា​សុទ្ធតែ​ប្រកប​ដោយ​គ្រោះថ្នាក់​ដល់​ជីវិត​។ ព្រះនេត្រ​ពណ៌​ត្នោត​ខ្មៅ​ដូច​ដី​របស់​ព្រះនាង​ បាន​បង្ហាញ​ទាំង​កំហឹង​ និង​សេចក្តី​មេត្តា​។ ព្រះហស្ត​ដ៏​ទន់ភ្លន់​របស់​ព្រះនាង​ បាន​ក្តាប់​ដាវ​កែវ​ដ៏​មុត​ថ្លា​មួយ​យ៉ាង​ស្ទាត់ជំនាញ​។ ព្រះនាង​បាន​គេច​ពី​ការ​វាយប្រហារ​របស់​សត្រូវ​យ៉ាង​រហ័ស​ លួច​វាយ​បក​វិញ​ដោយ​ភាព​ប៉ិនប្រសប់​។ រាល់​ការ​វាយប្រហារ​របស់​ព្រះនាង​សុទ្ធតែ​មាន​ភាព​ត្រឹមត្រូវ​ល្អិតល្អន់​ រហ័ស​ដូច​ផ្លេកបន្ទោរ​។

ភ្លាម​នោះ​ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បាន​ទត​ឃើញ​ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍​ កំពុង​កាប់​កម្ចាត់​ទ័ព​របស់​ព្រះអង្គ​យ៉ាង​ខ្លាំងក្លា​។ ព្រះអង្គ​បាន​ឆ្ងល់​ថា​ តើ​ស្រី្ត​រូប​ណា​ហ៊ាន​បំបែក​ជួរ​ទ័ព​របស់​ព្រះអង្គ​យ៉ាង​ដូច្នេះ​? ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​បោះជំហាន​យ៉ាង​ធ្ងន់ៗ​តម្រង់​ទៅ​រក​ព្រះនាង​។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍​ ក៏​បាន​ទត​ឃើញ​ព្រះអង្គ​កំពុង​យាង​មក​ដែរ​។ ព្រះនាង​ដឹង​ថា​ ការ​ប្រយុទ្ធ​ដ៏​ធំ​មួយ​ជិត​ចាប់ផ្ដើម​ហើយ​។ ភ្នែក​ខ្មៅ​ដូច​នីល​នៃ​ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ បាន​ជួប​នឹង​ភ្នែក​ពណ៌​ត្នោត​ខ្មៅ​ដូច​ដី​របស់​ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍​។ នៅ​ក្នុង​សមរភូមិ​ដ៏​វឹកវរ​នោះ​ ហាក់បីដូចជា​មាន​តែ​អ្នក​ទាំងពីរ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​នៅ​សេសសល់​។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ បាន​បក់​ដាវ​ទម្លាក់​ចុះ​មក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ដូច​រន្ទះបាញ់​ពី​មេឃា​។ កម្លាំង​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្យល់​បក់​បោក​រំពង​។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍​ បាន​រេ​ខ្លួន​គេច​យ៉ាង​រហ័ស​ ហើយ​លើក​ដាវ​កែវ​របស់​ព្រះនាង​ទប់​នឹង​ការ​វាយប្រហារ​នោះ​។ សំឡេង​ដែក​ប៉ះ​ដែក​បាន​លាន់​ឮ​យ៉ាង​កងរំពង​ពេញ​សមរភូមិ​ បញ្ជាក់​ពី​ភាព​ខ្លាំងក្លា​នៃ​ការ​ប៉ះទង្គិច​គ្នា​នេះ​។ ព្រះនាង​បាន​ថយ​ក្រោយ​បន្តិច​ តែ​ក៏​នៅ​តែ​អាច​ទប់ទល់​បាន​។ ព្រះអង្គម្ចាស់​បាន​វាយប្រហារ​ជា​បន្តបន្ទាប់​ ដោយ​ប្រើ​កម្លាំង​កាយ​ទាំងស្រុង​។ រាល់​ការ​វាយ​ប្រហារ​របស់​ព្រះអង្គ​សុទ្ធតែ​មាន​ទម្ងន់​ធ្ងន់​ អាច​បំបែក​ថ្ម​បាន​។

ប៉ុន្តែ​ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍​ បាន​ឆ្លើយតប​ទៅ​នឹង​កម្លាំង​បាយ​នោះ​ដោយ​ភាព​រហ័សរហួន​ និង​ភាព​ប៉ិនប្រសប់​។ ព្រះនាង​បាន​គេច​ពី​ការ​វាយប្រហារ​ដ៏​សាហាវ​របស់​ព្រះអង្គ​ ហើយ​បក់​ដាវ​កែវ​របស់​ព្រះនាង​វាយ​បក​ទៅ​លើ​ទ្រូង​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​វិញ​យ៉ាង​លឿន​ដូច​ផ្លេកបន្ទោរ​។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ បាន​លើក​ដាវ​របស់​ព្រះអង្គ​ទប់​ទាន់​ពេល​វេលា​ បង្កើត​បានជា​ផ្កាភ្លើង​យ៉ាង​ភ្លឺចិញ្ចាច​។ ការ​ប្រយុទ្ធ​បាន​បន្ត​ទៅ​មុខ​ដោយ​ភាព​ស្វិតស្វាញ​។ ព្រះអង្គម្ចាស់​បាន​វាយប្រហារ​ដោយ​កម្លាំង​បាយ​ ហើយ​ព្រះនាង​បាន​វាយប្រហារ​ដោយ​ភាព​ប៉ិនប្រសប់​។ រាល់​ការ​ប៉ះទង្គិច​គ្នា​សុទ្ធតែ​មាន​ភាព​គ្រោះថ្នាក់​ដល់​ជីវិត​។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ បាន​វាយ​ដាវ​ទៅ​លើ​ព្រះនាង​ដោយ​ប្រើ​កម្លាំង​ទាំងស្រុង​។ ព្រះនាង​បាន​លោត​គេច​ទៅ​ក្រោយ​ ហើយ​បាន​ឃើញ​ថា​ដាវ​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​កាប់​ត្រូវ​ដី​ ដែល​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ដី​រីក​ជា​រណ្ដៅ​តូច​មួយ​។ ព្រះនាង​បាន​ទត​ឃើញ​ថា​ព្រះអង្គ​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំង​ពូកែ​យ៉ាង​អស្ចារ្យ​។ ព្រះនាង​បាន​បង្វិល​ខ្លួន​ទៅ​ខាងឆ្វេង​ ហើយ​បាន​ដាវ​ទៅ​លើ​កញ្ចឹងក​របស់​ព្រះអង្គ​។ ព្រះអង្គ​បាន​លើក​ដាវ​មក​ទប់​ទាន់​ពេល​វេលា​ បង្កើត​បានជា​សំឡេង​រំញ័រ​ទៅ​ក្នុង​ខ្យល់​។

ពួកគេ​ទាំងពីរ​បាន​បន្ត​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​ទៅ​មុខ​ទៀត​ រហូត​ដល់​ញើស​បាន​ហូរ​សស្រាក់​ពី​ព្រះកាយ​របស់​ពួកគេ​។ ព្រះអង្គម្ចាស់​បាន​ដកដាវ​ថយ​ ហើយ​បាន​ទាត់​ទៅ​លើ​ជើង​របស់​ព្រះនាង​។ ព្រះនាង​បាន​លោត​គេច​ឡើង​លើ​អាកាស​ ហើយ​បាន​ដាវ​ទៅ​លើ​ស្មា​របស់​ព្រះអង្គ​។ ព្រះអង្គ​បាន​លើក​ដាវ​មក​ទប់​ទាន់​ពេល​វេលា​ ហើយ​ក៏​បាន​បក់​ដាវ​របស់​ព្រះអង្គ​វាយ​បក​ទៅ​លើ​ព្រះនាង​វិញ​។ ព្រះនាង​បាន​គេច​ផុត​ពី​ការ​វាយប្រហារ​នោះ​ ដោយ​សក់​របស់​ព្រះនាង​ត្រូវ​ដាវ​របស់​ព្រះអង្គ​កាត់​ដាច់​បន្តិច​។

នៅ​ពេល​នោះ​ ភ្នែក​របស់​ពួកគេ​បាន​ជួប​គ្នា​ម្ដងទៀត​។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ បាន​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​ភ្នែក​របស់​ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍​ មិនមែន​ជា​សត្រូវ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ជា​អ្នកចម្បាំង​ដ៏​ពូកែ​ម្នាក់​ ដែល​មាន​ភាព​រហ័សរហួន​ និង​មាន​ប្រាជ្ញា​វាងវៃ​ មិន​ចាញ់​ព្រះអង្គ​ឡើយ​។ ព្រះអង្គ​បាន​កោតសរសើរ​ចំពោះ​ភាព​ប៉ិនប្រសប់​របស់​ព្រះនាង​។ ចំណែក​ឯ​ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍​ វិញ​ ព្រះនាង​បាន​ឃើញ​នៅ​ក្នុង​ភ្នែក​ខ្មៅ​ដូច​នីល​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ មិនមែន​ជា​កម្លាំង​បាយ​សុទ្ធសាធ​នោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ជា​ភាព​អង់អាច​ក្លាហាន​របស់​អ្នកចម្បាំង​ និង​ឆន្ទៈ​ដ៏​មុតមាំ​ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ព្រះនាង​មាន​ការ​កោតសរសើរ​ចំពោះ​ព្រះអង្គ​។

ដាវ​របស់​ពួកគេ​បាន​ប៉ះ​ទង្គិច​គ្នា​ជា​លើក​ចុងក្រោយ​ បង្កើត​បានជា​សំឡេង​រន្ទឺ​ពេញ​ផ្ទៃ​មេឃ​។ ពួកគេ​បាន​ទប់​គ្នា​ណែន​ ដាវ​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​បាន​ទប់​នឹង​ដាវ​កែវ​របស់​ព្រះនាង​។ ពួកគេ​ទាំងពីរ​នៅ​ជិត​គ្នា​ណាស់​ រហូត​អាច​ស្ដាប់​ឮ​សំឡេង​ដង្ហើម​របស់​គ្នា​ទៅវិញទៅមក​។ នៅ​ពេល​នោះ​ ហាក់បីដូចជា​សមរភូមិ​ទាំងមូល​បាន​ស្ងាត់​ឈឹង​ មាន​តែ​សំឡេង​ដង្ហើម​របស់​ពួកគេ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ពួកគេ​បាន​សម្លឹង​មើល​គ្នា​ទៅវិញទៅមក​ដោយ​ភាព​ស្រឡាំងកាំង​។

ភ្លាម​នោះ​ សំឡេង​ត្រែ​របស់​មេទ័ព​បាន​បន្លឺ​ឡើង​ បញ្ជា​ឱ្យ​ទ័ព​ថយ​ចេញពី​សមរភូមិ​។ ការ​ប្រយុទ្ធ​ដ៏​ស្វិតស្វាញ​របស់​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​រំខាន​។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ បាន​ដកដាវ​ចេញ​យឺតៗ​ ហើយ​ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍​ ក៏​បាន​ទម្លាក់​ដាវ​ចុះ​យឺតៗ​ដែរ​។ ពួកគេ​ទាំងពីរ​បាន​បន្ត​សម្លឹង​មើល​គ្នា​ទៅវិញទៅមក​មួយ​សន្ទុះ​ទៀត​ មុន​នឹង​បែរ​ខ្នង​ដាក់​គ្នា​ ហើយ​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ទ័ព​របស់​ខ្លួន​វិញ​។ ស្លាកស្នាម​នៃ​ការ​ប្រយុទ្ធ​ដ៏​ស្វិតស្វាញ​នេះ​ បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​អារម្មណ៍​ដ៏​ចម្លែក​មួយ​។ វាសនា​បាន​ចាប់ផ្តើម​ដក់ជាប់​ក្នុង​ជោគវាសនា​ទាំងពីរ​ ដោយ​ការ​ប៉ះទង្គិច​គ្នា​ដោយផ្ទាល់​លើ​សមរភូមិ​។ នេះ​គ្រាន់តែ​ជា​ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​រឿងរ៉ាវ​ដែល​គ្មាន​នរណា​ស្មាន​ដល់​ប៉ុណ្ណោះ​។

ក្រោយ​រាត្រី​ដ៏​វែង​ឆ្ងាយ​នៃ​សង្គ្រាម​ដែល​បាន​ឆក់​យក​ជីវិត​រាប់​ពាន់​នាក់​ និង​បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​ស្នាម​របួស​គ្មាន​ឈាម​លើ​ដួង​វិញ្ញាណ​នៃ​អ្នក​នៅ​រស់​នោះ ទិដ្ឋភាព​នៃ​សមរភូមិ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពី​ភាព​អ៊ូអរ​នៃ​សំឡេង​ដាវ​ប៉ះ​គ្នា​និង​ការ​គ្រហឹម​របស់​ទ័ព ទៅ​ជា​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ដែល​មាន​តែ​ខ្យល់​បក់​រំភើយ​លេង​ជាមួយ​ធូលីដី​ពណ៌​ក្រហម​លាយ​ឈាម​ស្ងួត​ក្រាំង។ ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍ ដែល​ធ្លាប់​តែ​រឹងមាំ​ដូច​ថ្មភ្នំ​និង​មាន​ព្រះភក្ត្រ​ភ្លឺ​ថ្លា​ដូច​ដួង​ចន្ទ្រា ឥឡូវ​នេះ​បាន​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​សភាព​អស់​សង្ឃឹម​ជាទីបំផុត។ ព្រះនាង​បាន​ដួល​ចុះ​នៅលើ​ដី​ដីល្បាប់​ដែល​មាន​លាយឡំ​ដោយ​ធូលី​និង​កម្ទេច​ឈាម​ស្ងួត ព្រមទាំង​កម្ទេច​នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម​ដែល​ត្រូវ​បាន​កម្ទេច​ខ្ទេច​ខ្ទី។ សំពត់​ហូល​ពណ៌​ក្រហម​ឆ្អៅ​របស់​ព្រះនាង ដែល​ធ្លាប់​តែ​ត្រូវ​បាន​ប៉ាក់​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​ដោយ​សរសៃ​មាស​ប្រាក់ ឥឡូវ​នេះ​បាន​ប្រឡាក់​ដោយ​ភក់​និង​ស្នាម​រហែក​រយីងរយាក​ជា​ច្រើន​កន្លែង។ កីសក់​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​ដែល​តែង​តែ​លម្អ​ដោយ​ផ្កា​ម្លិះ​ព្រងើយ​ក៏​បាន​រលីងរលោង ហើយ​សក់​ខ្មៅ​រលោង​របស់​ព្រះនាង​បាន​រាយ​ប៉ាយ​ជា​ច្រើន​សរសៃ​លើ​ស្មា។

ព្រះនាង​បាន​លើក​ព្រះហស្ត​ទៅ​ប៉ះ​របួស​លើ​ព្រះភក្ត្រ​ដែល​ហូរ​ឈាម​តិចៗ។ ការ​ឈឺចាប់​នៃ​រាងកាយ​មិន​អាច​ប្រៀប​នឹង​ការ​ឈឺចាប់​នៃ​ព្រះហឫទ័យ​ដែល​កំពុង​តែ​ត្រូវ​បាន​ឆក់​ប្លន់​នូវ​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ​ឡើយ។ ភ្នែក​អាល់ម៉ុន​ពណ៌​ត្នោត​របស់​ព្រះនាង ដែល​ធ្លាប់​តែ​បញ្ចេញ​នូវ​ភាព​ក្លាហាន​និង​ការ​តាំង​ចិត្ត​យ៉ាង​មុតមាំ ឥឡូវ​នេះ​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ភាព​ឈឺចាប់​និង​ការ​ខកចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ភាព​បរាជ័យ​បាន​លូកដៃ​ចូល​ក្នុង​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះនាង​ដូច​ជា​ខ្មោច​ដ៏​ខ្មៅ​ងងឹត។ នាង​ជា​មេទ័ព​ដ៏​ខ្លាំងពូកែ​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ដឹកនាំ​ទ័ព​ទទួល​ជ័យជម្នះ​ជាច្រើន​លើក​ច្រើន​សា តែ​ថ្ងៃ​នេះ នាង​បាន​ក្លាយ​ជា​ឈ្លើយសឹក។ ភាព​អាម៉ាស់​នេះ​បាន​ឆក់​យក​កម្លាំង​ទាំងអស់​ពី​រាងកាយ​នាង។ ព្រះនាង​មិន​អាច​ទទួល​យក​ការពិត​ដ៏​ជូរចត់​នេះ​បាន​ឡើយ។ តើ​ព្រះនាង​អាច​ប្រឈមមុខ​នឹង​ប្រជាជន​របស់​ព្រះនាង​ដោយ​របៀប​ណា? តើ​ព្រះនាង​អាច​បំភ្លេច​ការ​បរាជ័យ​ដ៏​ធំ​នេះ​ដោយ​របៀប​ណា?

នៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះនាង​កំពុង​តែ​លិចលង់​ក្នុង​ការ​គិត​យ៉ាង​ជ្រៅ​នោះ ស្រាប់តែ​មាន​ស្រមោល​ខ្ពស់​ស្រឡះ​មួយ​បាន​លេច​ឡើង​នៅ​ពីមុខ​ព្រះនាង។ ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ ជា​សត្រូវ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​ដែល​បាន​ទទួល​ជ័យជម្នះ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ បាន​ឈរ​ចំ​ពីមុខ​ព្រះនាង​យ៉ាង​ត្រង់​ខ្លួន។ រូបរាង​ដ៏​មាំមួន​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​បង្ហាញ​នូវ​អំណាច​និង​ភាព​រឹងមាំ​ដែល​គ្មាន​នរណា​អាច​បដិសេធ​បាន។ ព្រះភក្រ្ត​របស់​ព្រះអង្គ​មាន​ថ្ពាល់​រីក​ខ្ពស់ ច្រមុះ​មាន​ដង​ស្លាប​ហង្ស​តូច​ល្មម និង​ថ្គាម​ដែល​បង្ហាញ​ពី​ភាព​រឹងមាំ។ ភ្នែក​ខ្មៅ​ងងឹត​ដូច​ត្បូង​អូបស៊ីឌៀន​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​សម្លឹង​មក​ព្រះនាង​ដោយ​ពន្លឺ​ដ៏​មុតស្រួច​តែ​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​គោរព​ចម្លែក។ ព្រះអង្គ​ពាក់​សំពត់​សូត្រ​ពណ៌​បៃតង​ខ្មៅ និង​អាវ​ទ្រនាប់​បុណ្យ​ដែល​បាន​ឆ្លាក់​រូប​សត្វ​ទេវកថា​យ៉ាង​ស្អាត​ផូរផង់។ កងដៃ​និង​កងជើង​មាស​ដ៏​ធ្ងន់​បាន​បន្ថែម​នូវ​ភាព​អង់អាច​របស់​ព្រះអង្គ។ របួស​តូច​មួយ​នៅ​លើ​ចិញ្ចើម​ខាងឆ្វេង​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​រំលឹក​ដល់​សមរភូមិ​ជាច្រើន​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ឆ្លងកាត់។

ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​បាន​ឱន​ក្បាល​តិចៗ​ជា​សញ្ញា​នៃ​ការ​គោរព មុន​នឹង​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដោយ​សំឡេង​ដ៏​រាបទាប​តែ​ម៉ឺងម៉ាត់​ថា៖ «ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍ អង្គ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ពិតជា​គោរព​នូវ​ភាព​ក្លាហាន​និង​ភាព​រឹងមាំ​របស់​ព្រះនាង​ណាស់។ ការ​ប្រយុទ្ធ​ថ្ងៃនេះ​ពិតជា​ខ្លាំងក្លា​និង​គួរ​ឲ្យ​ស្ញប់ស្ញែង»។

ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​បាន​ងើប​ព្រះភក្ត្រ​ឡើង សម្លឹង​ចំ​ភ្នែក​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ដោយ​កែវភ្នែក​ឆេះ​ឆួល​ដោយ​កំហឹង។ «ការ​គោរព? ព្រះអង្គ​ពោល​ពាក្យ​គោរព​ចំពោះ​នរណា​ដែល​បាន​ក្លាយ​ជា​ឈ្លើយសឹក? សម្ដី​របស់​ព្រះអង្គ​គ្រាន់តែ​ជា​ការ​ចំអក​ប៉ុណ្ណោះ!» ព្រះនាង​ឆ្លើយតប​ដោយ​សំឡេង​ស្អក​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​ស្អប់ខ្ពើម​និង​ការ​ឈឺចាប់។

ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​បាន​ដកដង្ហើម​ធំ​បន្តិច។ «មិនមែន​ជា​ការ​ចំអក​ទេ​ព្រះនាង។ ភាព​ក្លាហាន​របស់​ព្រះនាង​មិន​អាច​ប្រកែក​បាន​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​សុវត្ថិភាព​នៃ​នគរ​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ និង​ប្រជាជន​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ព្រះនាង​មិន​អាច​នៅ​ជា​អ្នក​សេរី​បាន​ឡើយ។ ព្រះនាង​មាន​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំងពេក មាន​សមត្ថភាព​ដឹកនាំ​ខ្ពស់​ពេក។ ការ​ឃុំឃាំង​ព្រះនាង​គឺ​ជា​ជម្រើស​តែ​មួយ​គត់​ដើម្បី​ធានា​ថា​មិន​មាន​ការ​បង្ហូរ​ឈាម​បន្ថែម​ទៀត»។

សំឡេង​ដ៏​ត្រជាក់​ល្ហឹម​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​រឹតតែ​ឈឺចាប់។ ព្រះនាង​យល់​ពី​ហេតុផល​នេះ តែ​ការ​យល់​ដឹង​នោះ​មិនបាន​បន្ថយ​នូវ​ភាព​ឈឺចាប់​ឡើយ។ ការ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​ឃុំឃាំង​ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​នៃ​សន្តិភាព​របស់​សត្រូវ​គឺជា​ភាព​អាម៉ាស់​ដ៏​ធំ​បំផុត។ ព្រះនាង​បាន​ឱន​ព្រះភក្រ្ត​ចុះ ព្យាយាម​លាក់​នូវ​ដំណក់ទឹកភ្នែក​ដែល​ហៀប​នឹង​ស្រក់។ ភាព​រឹងមាំ​ដែល​ព្រះនាង​បាន​សាង​ឡើង​អស់​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​ហាក់​ដូចជា​បាន​បែកបាក់​ជា​អន្លើ។

នៅ​ពេល​នោះ ទ័ព​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​បាន​ចូល​មក​ជិត។ ពួកគេ​មិន​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើបាប​ព្រះនាង​ឡើយ តែ​ភាព​ភ័យខ្លាច​នៅតែ​ដក់​ជាប់​ក្នុង​ក្រសែភ្នែក​របស់​ពួកគេ។ ទាហាន​ពីរ​នាក់​បាន​បោះជំហាន​ទៅមុខ ហើយ​បាន​ចាប់​ព្រះនាង​ពី​ដី​ដោយ​ថ្នមៗ​តែ​ម៉ឺងម៉ាត់។ ដៃ​របស់​ព្រះនាង​ត្រូវ​បាន​ចង​ដោយ​ខ្សែ​សូត្រ​ក្រាស់​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​មាន​ការ​តស៊ូ​តវ៉ា។ ព្រះនាង​បាន​ដើរ​ដោយ​បង្ខំ​ឆ្ពោះ​ទៅកាន់​រទេះ​សេះ​ដែល​រង់ចាំ​នៅ​ខាងមុខ។ រទេះ​សេះ​នេះ​មាន​លម្អ​ដោយ​កន្ទេល​សូត្រ​ដ៏​ប្រណិត មិនមែន​ជា​រទេះ​ដែល​សម្រាប់​ដឹក​ឈ្លើយសឹក​ធម្មតា​ឡើយ។ ការ​ព្យាយាម​បង្ហាញ​ការ​គោរព​នេះ​រឹតតែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះនាង​មាន​អារម្មណ៍​អាម៉ាស់​ទៅវិញ។

ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅកាន់​បន្ទាយ​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​មាន​រយៈពេល​ជាច្រើន​ម៉ោង។ ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​បាន​អង្គុយ​ក្នុង​រទេះ​ដោយ​សំឡឹង​មើល​ទិដ្ឋភាព​ខាងក្រៅ​ដែល​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពី​វាលស្រែ​ដែល​ធ្លាប់​ស្គាល់​ទៅ​ជា​ព្រៃឈើ​ដែល​មិន​ធ្លាប់​ឃើញ។ ខ្យល់​រាត្រី​ដ៏​ត្រជាក់​បាន​បក់បោក​បក់​រំភើយ​លើ​ព្រះភក្រ្ត​របស់​ព្រះនាង។ រាល់​ដង្ហើម​ចូល​និង​ដង្ហើម​ចេញ​របស់​ព្រះនាង​គឺ​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ភាព​ឈឺចាប់​នៃ​ការ​បាត់បង់​សេរីភាព។ រាល់​គីឡូម៉ែត្រ​ដែល​រទេះ​សេះ​បាន​រំកិល​ទៅមុខ គឺ​ហាក់​ដូចជា​បាន​នាំ​ព្រះនាង​កាន់តែ​ឆ្ងាយ​ពី​ក្តី​សង្ឃឹម​និង​នគរ​របស់​ព្រះនាង។ ព្រះនាង​បាន​ព្យាយាម​រក្សា​នូវ​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់​ខាងក្រៅ តែ​នៅ​ខាងក្នុង​វិញ ព្រះហឫទ័យ​ព្រះនាង​កំពុង​តែ​ស្រែកយំ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ព្រះនាង​ជា​ព្រះនាង​នៃ​នគរ​ដ៏​រុងរឿង តែ​ឥឡូវ​នេះ​នាង​គ្រាន់តែ​ជា​វត្ថុ​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាប់​និង​គ្រប់គ្រង។

នៅ​ពេល​ដែល​រទេះ​បាន​ឈប់ ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​បាន​ដឹង​ថា​បាន​មកដល់​បន្ទាយ​ហើយ។ បន្ទាយ​ថ្មភក់​ដ៏​ខ្ពស់​និង​មាំមួន​បាន​លេច​ឡើង​នៅ​ពីមុខ​ព្រះនាង ជញ្ជាំង​របស់​វា​ហាក់​ដូចជា​បាន​លូកដៃ​មក​ចាប់​ព្រលឹង​ព្រះនាង​ទៅ​ឆ្ងាយ។ ទ្វារ​បន្ទាយ​ដ៏​ធំ​ទូលាយ​ត្រូវ​បាន​បើក ហើយ​ទាហាន​ប្រដាប់​ដោយ​អាវុធ​បាន​ឈរ​ជា​ជួរ​ត្រៀម​ខ្លួន។ ព្រះនាង​ត្រូវ​បាន​នាំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​អគារ​មួយ​ដែល​មាន​ជញ្ជាំង​ធ្វើ​ពី​ថ្ម​ដ៏​ត្រជាក់។ បន្ទប់​ដែល​ព្រះនាង​ត្រូវ​បាន​ឃុំឃាំង​មិន​មែន​ជា​គុក​ងងឹត​ដែល​មាន​ក្លិន​ស្អុយ​ឡើយ តែ​ជា​បន្ទប់​ធំ​ទូលាយ​មួយ​ដែល​មាន​បង្អួច​ធំ​មួយ​ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​ទេសភាព​ខាងក្រៅ។ មាន​ពូក​ដ៏​ស្អាត​សម្រាប់​សម្រាក ហើយ​មាន​កម្រាល​ពូក​ធ្វើ​ពី​សូត្រ។ វា​ជា​បន្ទប់​សម្រាប់​ភ្ញៀវ​ដ៏​មាន​កិត្តិយស តែ​សម្រាប់​ព្រះនាង​វា​គ្រាន់តែ​ជា​ទ្រុង​មាស​ដែល​ឃុំឃាំង​សេរីភាព​របស់​នាង​ប៉ុណ្ណោះ។

«ព្រះនាង​នឹង​ស្នាក់នៅ​ទីនេះ​បណ្ដោះអាសន្ន» សំឡេង​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​បាន​បន្លឺ​ឡើង​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​ព្រះនាង។ ព្រះអង្គ​បាន​ដើរ​ចូល​មក​ក្នុង​បន្ទប់​នោះ​យ៉ាង​ស្ងៀមស្ងាត់។ «អង្គ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​បញ្ជា​ឲ្យ​អ្នក​បម្រើ​រៀបចំ​អ្វីៗ​គ្រប់យ៉ាង​សម្រាប់​ព្រះនាង។ ព្រះនាង​នឹង​ទទួល​បាន​អាហារ​និង​ទឹក​គ្រប់គ្រាន់។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​នឹង​ធ្វើបាប​ព្រះនាង​ឡើយ»។

ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​បាន​ងាក​ទៅ​រក​ព្រះអង្គម្ចាស់​ដោយ​ក្រសែភ្នែក​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​ស្អប់ខ្ពើម។ «ព្រះអង្គ​គិត​ថា​ការ​ផ្តល់​នូវ​ភាព​សុខ​ស្រួល​ទាំងនេះ​អាច​លុបលាង​នូវ​សេរីភាព​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឬ? ព្រះអង្គ​គិត​ថា​ការ​ឃុំឃាំង​ខ្ញុំ​ក្នុង​ទ្រុង​មាស​នេះ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចុះចាញ់​ឬ?»

ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​បាន​ឆ្លើយតប​ដោយ​ស្ងប់ស្ងាត់៖ «ព្រះនាង​ពិតជា​មាន​មោទនភាព​ខ្ពស់​ណាស់ ព្រះនាង។ ខ្ញុំ​យល់​ពី​ការ​ឈឺចាប់​របស់​ព្រះនាង។ ប៉ុន្តែ​ភាព​ចាំបាច់​នៃ​នគរ​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​គឺ​សំខាន់​ជាង​អារម្មណ៍​ផ្ទាល់ខ្លួន។ ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា​ព្រះនាង​នឹង​យល់​ថ្ងៃ​ណា​មួយ។»

ព្រះអង្គម្ចាស់​បាន​បោះ​ជំហាន​ទៅមុខ​បន្តិច​ហើយ​បាន​បញ្ជា​ដល់​ទាហាន​ដែល​យាម​នៅ​មាត់ទ្វារ​ថា៖ «ត្រូវ​ប្រាកដ​ថា​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​មាន​សុវត្ថិភាព​និង​ទទួល​បាន​ការ​មើលថែ​យ៉ាង​ល្អ។ ប៉ុន្តែ​កុំ​ឲ្យ​ព្រះនាង​មាន​ឱកាស​រត់​គេច​បាន​ជាដាច់ខាត»។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គ​បាន​ងាក​ចេញ​ហើយ​យាង​ចេញពី​បន្ទប់​នោះ​ទៅ។

នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​ចេញ​ផុត​ទៅ ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​បាន​ដួល​ចុះ​លើ​កៅអី​ក្បែរ​បង្អួច។ ភ្នែក​របស់​ព្រះនាង​បាន​សំឡឹង​មើល​ទៅ​កាន់​ព្រះច័ន្ទ​ដែល​កំពុង​រះ​ខ្ពស់​លើ​មេឃ​ដ៏​ខ្មៅ​ងងឹត។ ព្រះនាង​បាន​ស្រមៃ​ឃើញ​នគរ​របស់​ព្រះនាង ប្រជាជន​របស់​ព្រះនាង​ដែល​កំពុង​តែ​រង់ចាំ​ដំណឹង​ពី​ព្រះនាង។ ភាព​អាម៉ាស់​និង​ការ​ឈឺចាប់​បាន​ប្រែក្លាយ​ទៅជា​កម្លាំង​ដ៏​មហិមា​ក្នុង​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះនាង។ ព្រះនាង​មិន​អាច​ចុះចាញ់​បាន​ឡើយ។ ព្រះនាង​នឹង​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​សត្រូវ​មើលងាយ​ព្រះនាង​បាន​យូរ​ឡើយ។ ភាព​ជា​ឈ្លើយសឹក​នេះ​គ្រាន់តែ​ជា​ជំហាន​មួយ​ក្នុង​ដំណើរ​ដ៏​វែងឆ្ងាយ​នៃ​ការ​សងសឹក​និង​ការ​ដណ្តើម​យក​មកវិញ​នូវ​សេរីភាព​និង​កិត្តិយស​របស់​នាង។ ពន្លឺ​ចន្ទ្រា​បាន​ចាំង​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ទៅ​លើ​កែវភ្នែក​របស់​ព្រះនាង ដែល​ឥឡូវ​នេះ​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​តាំង​ចិត្ត​និង​ក្តី​សង្ឃឹម​ជា​ថ្មី។ ទោះបី​ជា​ត្រូវ​បាន​ឃុំឃាំង​ក៏ដោយ ព្រលឹង​នៃ​អ្នកចម្បាំង​នៅតែ​ឆេះ​សន្ធោសន្ធៅ​នៅ​ខាងក្នុង​ខ្លួន​ព្រះនាង។

ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​បាន​យាង​ត្រឡប់​មក​កាន់​បន្ទប់​ផ្ទាល់ខ្លួន​របស់​ព្រះអង្គ​ដោយ​មាន​អារម្មណ៍​លាយឡំ​គ្នា។ ព្រះអង្គ​បាន​អង្គុយ​លើ​បល្ល័ង្ក​ដែល​បាន​ឆ្លាក់​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​ហើយ​បាន​គិត​អំពី​ការ​ប្រយុទ្ធ​ថ្ងៃនេះ។ ជ័យជម្នះ​បាន​មក​ដល់​ក្នុង​តម្លៃ​ដ៏​ថ្លៃ។ ព្រះអង្គ​មិន​អាច​បដិសេធ​បាន​ឡើយ​ថា ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​គឺជា​មេទ័ព​ដ៏​អង់អាច​ក្លាហាន​ម្នាក់​ដែល​ព្រះអង្គ​មិន​ធ្លាប់​ជួប​ប្រទះ​ពីមុន​មក។ រាល់​ការ​វាយលុក​របស់​ព្រះនាង​គឺ​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ភាព​ប៉ិនប្រសប់​និង​ការ​តាំងចិត្ត​យ៉ាង​មុតមាំ។ ព្រះនាង​បាន​ដឹកនាំ​ទ័ព​របស់​ព្រះនាង​ដោយ​ភាព​ក្លាហាន​ដែល​សូម្បីតែ​បុរស​ខ្លះ​ក៏​មិន​អាច​មាន​បាន​ដែរ។ ការ​ចាប់​ព្រះនាង​ធ្វើជា​ឈ្លើយ​គឺជា​ការ​សម្រេចចិត្ត​ដ៏​លំបាក តែ​វា​ជា​ការ​ចាំបាច់​សម្រាប់​សន្តិភាព​នៃ​នគរ​របស់​ព្រះអង្គ។ ដរាបណា​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​នៅ​ជា​អ្នក​សេរី នាង​នឹង​នៅតែ​ជា​គ្រោះថ្នាក់​ដ៏​ធំធេង​សម្រាប់​ព្រះរាជាណាចក្រ​របស់​ព្រះអង្គ។ ព្រះនាង​មាន​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការ​កេណ្ឌ​ទ័ព​ឡើងវិញ​និង​បន្ត​សង្រ្គាម​ដែល​នឹង​បណ្តាល​ឲ្យ​មាន​ការ​បង្ហូរ​ឈាម​កាន់តែ​ច្រើន។

ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​បាន​សំឡឹង​មើល​ដាវ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែល​ដាក់​នៅ​លើ​តុ។ ព្រះអង្គ​ជា​អ្នកចម្បាំង ហើយ​ព្រះអង្គ​យល់​ពី​ការ​បាត់បង់​កិត្តិយស​របស់​អ្នកចម្បាំង។ ប៉ុន្តែ​ក្នុង​នាម​ជា​អ្នកដឹកនាំ ព្រះអង្គ​ត្រូវ​តែ​គិត​ពី​ផលប្រយោជន៍​រួម​នៃ​នគរ​របស់​ព្រះអង្គ។ ការ​ឃុំឃាំង​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​មិនមែន​ជា​ការ​សងសឹក​ផ្ទាល់ខ្លួន​ទេ តែ​ជា​យុទ្ធសាស្ត្រ​នយោបាយ​ដ៏​ឈ្លាសវៃ។ ព្រះអង្គ​បាន​ដឹង​ថា​ព្រះនាង​នឹង​មិន​ងាយ​ចុះចាញ់​ឡើយ ហើយ​ព្រះនាង​នឹង​ស្វែងរក​ឱកាស​ដើម្បី​រត់​គេច​ខ្លួន។ នោះ​ជា​មូលហេតុ​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ចាត់​ឲ្យ​ទាហាន​យាមកាម​យ៉ាង​តឹងរ៉ឹង​ជា​ពិសេស។ ទោះបី​ជា​ព្រះអង្គ​បាន​ផ្តល់​នូវ​ភាព​សុខ​ស្រួល​ក៏ដោយ តែ​ភាព​ប្រុងប្រយ័ត្ន​មិន​អាច​ខ្វះ​បាន​ឡើយ។ ព្រះអង្គ​បាន​នឹកឃើញ​ដល់​ក្រសែភ្នែក​ដ៏​ឆេះ​ឆួល​របស់​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍។ មាន​ភាព​ស្អប់ខ្ពើម​នៅ​ទីនោះ តែ​ក៏មាន​ភាព​រឹងមាំ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​កោតសរសើរ​ផង​ដែរ។ ព្រះអង្គ​បាន​ដឹង​ថា​ការ​ចាប់​ព្រះនាង​ជា​ឈ្លើយ​មិនមែន​ជា​ការ​បញ្ចប់​ទេ តែ​ជា​ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​ជំពូក​ថ្មី​មួយ​នៃ​ជម្លោះ​រវាង​នគរ​ទាំង​ពីរ។

នៅ​ក្នុង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ មាន​ទាំង​ភាព​មោទនភាព​នៃ​ជ័យជម្នះ និង​ភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ​នៃ​ការ​ទទួល​ខុសត្រូវ។ ព្រះអង្គ​បាន​សង្ឃឹម​ថា​ការ​ចាប់​ព្រះនាង​ធ្វើជា​ឈ្លើយ​នឹង​ជា​មធ្យោបាយ​មួយ​ដើម្បី​បង្ខំ​ឲ្យ​នគរ​របស់​ព្រះនាង​ធ្វើការ​ចរចា​ដោយ​សន្តិវិធី។ ព្រះអង្គ​មិន​ចង់​បាន​ការ​បង្ហូរ​ឈាម​បន្ថែម​ទៀត​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ​ប្រសិនបើ​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​បដិសេធ​មិន​សហការ ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​ត្រៀមខ្លួន​រួចជាស្រេច​សម្រាប់​សង្គ្រាម​បន្ត​ទៀត​ដែរ។ ជោគវាសនា​នៃ​នគរ​ទាំង​ពីរ​ឥឡូវ​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ភាព​ស្រពេចស្រពិល ជាពិសេស​គឺ​ទំនាក់ទំនង​រវាង​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​និង​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍ ដែល​ឥឡូវ​នេះ​ជា​អ្នកទោស​របស់​ព្រះអង្គ។ ភាព​តានតឹង​បាន​គ្របដណ្តប់​លើ​បរិយាកាស ព្រោះ​អ្នក​ទាំងពីរ​ដឹង​ថា​ផ្លូវ​នៅ​ខាងមុខ​ពោរពេញ​ដោយ​ឧបសគ្គ​និង​ការ​លំបាក។ ព្រះអង្គម្ចាស់​បាន​សំឡឹង​មើល​ទៅ​ខាងក្រៅ​បង្អួច​ដោយ​គិត​យ៉ាង​ជ្រៅ។ យប់​នោះ​គឺ​ជា​ការ​ចាប់ផ្តើម​នៃ​ការ​សាកល្បង​ដ៏​ធំ​មួយ​សម្រាប់​មនុស្ស​គ្រប់រូប។

រាត្រីបានបម្រែបម្រួលជាទិវា លុះទើបរះរឿងរស្មីព្រះសុរិយាខ្ពស់ត្រដែតផុតពីជើងមេឃាល្វឹងល្វើយ ក៏ជាពេលដែលក្បួនទ័ពដ៏សែនវែងអន្លាយនៃនគរអង្គរបុរីបានចាប់ផ្ដើមធ្វើដំណើរ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ឈ្លើយសឹកដ៏ថ្លៃថ្លាពីនគរឥន្ទ្របុរី ត្រូវបានគេឃុំឃាំងយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ក្នុងរទេះសេះមួយដ៏ធំទូលាយ ប៉ុន្តែបិទបាំងជិតជុំជិតជុំដោយសំពត់ក្រាស់ៗ ហាក់បីដូចជាទូលាប់ដ៏ខ្មៅងងឹតមួយ។ ព្រះកាយដ៏ស្រលូនរបស់ព្រះនាង កំពុងញ័ររន្ធត់ដោយការប៉ះទង្គិចរទេះតាមផ្លូវគ្រួសក្រួស ជួនកាលរលាក់រលូនតាមវាលស្មៅលាតសន្ធឹងគ្មានទីបញ្ចប់។ ទោះបីជាព្រះនាងត្រូវបានគេថែរក្សាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន មិនឲ្យខ្វះអាហារទឹក និងការសម្រាកក៏ពិតមែន ក៏ប៉ុន្តែភាពអាម៉ាស់ និងភាពជាឈ្លើយ បានចាក់ទម្លុះព្រះរាជហឫទ័យរបស់ព្រះនាងស្ទើរតែដាច់ជាកំណាត់ៗ។

កំហឹងបានឆួលឆេះឡើងនៅក្នុងព្រះនេត្រាដ៏គំហុករបស់ព្រះនាង កាលបើព្រះនាងនឹកឃើញដល់ការបាត់បង់នគរឥន្ទ្របុរី ដែលជាមាតុភូមិដ៏បវររបស់ព្រះនាង។ ព្រះនាងមិនអាចទទួលយកបានឡើយ នូវជោគវាសនាដ៏ជូរចត់នេះ។ រូបភាពនៃព្រះមាតាបិតា នៃប្រជារាស្ត្រជាទីស្រលាញ់ ដែលរងទុក្ខវេទនាក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អ្នកឈ្នះ បានដក់ជាប់ក្នុងព្រះទ័យព្រះនាងមិនដែលរលត់។ ព្រះនាងបានខាំព្រះឱស្ឋដ៏ក្រហមស្រស់របស់ព្រះនាងយ៉ាងណែន ដោយសេចក្តីស្អប់ខ្ពើមដល់អ្នកចាប់ខ្លួន ជាពិសេសគឺព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ដែលជាមេដឹកនាំដ៏ឃោរឃៅ តែមានល្បិចកលម្នាក់។ ព្រះនាងបានប្តេជ្ញាក្នុងចិត្តថា ទោះបីជាព្រះនាងក្លាយជាឈ្លើយសឹកក៏ដោយ ក៏ព្រះនាងនឹងមិនលុតជង្គង់ចុះចំពោះមុខមារសត្រូវជាដាច់ខាត។

រាល់ពេលដែលរទេះឈប់សម្រាក ព្រះនាងតែងតែមានអារម្មណ៍ថា មានភ្នែកគូមួយកំពុងសម្លឹងមើលព្រះនាងដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ព្រះនាងដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា នោះគឺព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ។ ព្រះអង្គម្ចាស់អង្គនេះ តែងតែស្ថិតនៅក្នុងចំណោមទ័ពជាយាមការពារជានិច្ច ជាមួយនឹងកែវភ្នែកខ្មៅងងឹតដូចថ្មអូបស៊ីឌៀនរបស់ព្រះអង្គ ដែលតែងតែឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពមុតស្រួច និងភាពម៉ឺងម៉ាត់។ រាល់កាយវិការរបស់ព្រះអង្គ គឺប្រកបដោយអំណាចនិងភាពស្វាហាប់ ជាពិសេសនៅពេលដែលព្រះអង្គដើរត្រួតពិនិត្យការឃុំឃាំងរបស់ព្រះនាងផ្ទាល់។ ព្រះអង្គមិនដែលបង្ហាញនូវស្នាមញញឹម ឬក៏កាយវិការទន់ភ្លន់ណាមួយឡើយ។ ព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គ តែងតែរឹងមាំ មិនអាចទាយដឹងចិត្តបាន។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ក៏បានសង្កេតឃើញដែរថា ទោះបីព្រះអង្គម៉ឺងម៉ាត់ក៏ពិតមែន ក៏ព្រះអង្គតែងតែចេញបញ្ជាទៅកាន់មេទ័ពរបស់ព្រះអង្គ ឲ្យរក្សាការពារព្រះនាងយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ប៉ុន្តែក៏បានធានាថា ព្រះនាងទទួលបាននូវការថែរក្សាគ្រប់គ្រាន់ មិនឲ្យមានការខ្វះខាត ឬរងទុក្ខលំបាកហួសហេតុពេកដែរ។ នេះមិនមែនជាការគិតគូរដោយក្តីមេត្តាធម៌នោះទេ តែជាការគិតគូរជាក់លាក់មួយ ក្នុងនាមព្រះនាងជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏សំខាន់សម្រាប់នគរអង្គរបុរី។

ថ្ងៃហើយថ្ងៃ ក៏កន្លងផុតទៅ។ ក្បួនទ័ពបានបន្តដំណើរឆ្លងកាត់ព្រៃព្រឹក្សាដ៏ក្រាស់ឃ្មឹក ជួនកាលឆ្លងកាត់ទន្លេបឹងបួដ៏ធំល្វឹងល្វើយ និងវាលស្រែខៀវស្រងាត់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានសម្លឹងមើលទេសភាពទាំងនោះតាមចន្លោះសំពត់បាំងរទេះ។ ភាពស្រស់ស្អាតនៃធម្មជាតិ បានធ្វើឲ្យព្រះនាងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិច ប៉ុន្តែបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនៃវាសនា ក៏នៅតែសង្កត់ជិតព្រះទ័យព្រះនាងមិនឲ្យស្បើយឡើយ។ ព្រះនាងនឹកគិតដល់ព្រះនគររបស់ព្រះនាង។ តើឥន្ទ្របុរីនឹងទៅជាយ៉ាងណា? តើប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនាងនឹងត្រូវរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ? ហើយចំណែកឯព្រះនាងវិញ តើអនាគតរបស់ព្រះនាងនឹងទៅជាយ៉ាងណា នៅក្នុងនគរអង្គរបុរី ដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលអំណាចរបស់សត្រូវ? សំណួរទាំងនេះ បានលងបន្លាចព្រះនាងមិនចេះចប់។

ជួនកាលព្រះនាងមានអារម្មណ៍ថាសង្ឃឹម ព្រោះព្រះនាងដឹងថា ប្រជារាស្ត្រឥន្ទ្របុរីមានភាពរឹងមាំ និងមានចិត្តតស៊ូ។ ព្រះនាងជឿជាក់ថា នគររបស់ព្រះនាងនឹងមិនងាយរលំរលាយឡើយ ទោះបីជាត្រូវបានវាយលុកក៏ដោយ។ ក្តីសង្ឃឹមនេះ បានក្លាយជាកម្លាំងចលករមួយ ដែលជំរុញព្រះនាងឲ្យបន្តរស់នៅ និងតស៊ូ។ ប៉ុន្តែជួនកាល ក្តីព្រួយបារម្ភបានគ្របដណ្តប់បេះដូងព្រះនាងទាំងស្រុង។ ព្រះនាងភ័យខ្លាចចំពោះអនាគតខ្លួនឯង ភ័យខ្លាចចំពោះជោគវាសនា ដែលព្រះនាងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ ព្រះនាងដឹងថា ការក្លាយជាឈ្លើយសឹក គឺជារឿងមួយ ប៉ុន្តែការរស់នៅក្នុងនគរសត្រូវ ក្នុងឋានៈជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃ គឺជារឿងមួយទៀត ដែលអាចនឹងមានជោគវាសនាអាក្រក់ជាងការស្លាប់ទៅទៀត។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ នៅតែបន្តរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់និងភាពម៉ឺងម៉ាត់របស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គមិនដែលព្យាយាមនិយាយជាមួយនឹងព្រះនាង ឬក៏បង្ហាញនូវអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនណាមួយឡើយ។ រាល់ពេលដែលព្រះអង្គចេញបញ្ជា ទឹកដមសំឡេងរបស់ព្រះអង្គ តែងតែរឹងមាំ មិនអាចប្រកែកបាន។ ព្រះអង្គបានត្រួតពិនិត្យដំណើររបស់ក្បួនទ័ពទាំងមូលដោយយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់ ដើម្បីធានាថាការធ្វើដំណើរទៅកាន់អង្គរបុរី ប្រព្រឹត្តទៅដោយរលូន និងគ្មានឧបសគ្គ។ ភាពរឹងមាំរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់អង្គនេះ បានធ្វើឲ្យព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ កាន់តែមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងស្ថិតនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃនៃជោគវាសនាដ៏លំបាកមួយ។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ នៅតែរក្សាភាពថ្លៃថ្នូរ និងកិត្តិយសរបស់ព្រះនាងជានិច្ច។ ព្រះនាងបានបង្ហាញនូវភាពរឹងមាំខាងក្នុង ដែលមិនអាចបំបាក់បាន។ រាល់ពេលដែលព្រះនាងសម្លឹងមើលទៅក្រៅរទេះ ព្រះនាងតែងតែគិតថា ទោះបីរូបកាយរបស់ព្រះនាងត្រូវបានជាប់ឃុំឃាំងក៏ពិតមែន ក៏ប៉ុន្តែព្រះរាជហឫទ័យរបស់ព្រះនាង គឺនៅតែសេរី និងគ្មានអ្វីអាចមកបំបិទបានឡើយ។ ព្រះនាងបានប្តេជ្ញាថា ព្រះនាងនឹងមិនទន់ជ្រាយ ឬក៏បាក់ទឹកចិត្តឡើយ។ ព្រះនាងនឹងរស់នៅដើម្បីនគរឥន្ទ្របុរី ដើម្បីប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនាង និងដើម្បីកិត្តិយសរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ ជាស្តេចគ្រប់គ្រងនគរឥន្ទ្របុរី។ ដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយឆ្ពោះទៅកាន់អង្គរបុរី គឺពោរពេញទៅដោយក្តីសង្ឃឹមលាយឡំនឹងការព្រួយបារម្ភ ប៉ុន្តែព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានប្តេជ្ញាក្នុងចិត្តថា ព្រះនាងនឹងមិនអនុញ្ញាតឲ្យក្តីព្រួយបារម្ភគ្របដណ្តប់លើក្តីសង្ឃឹមនោះឡើយ។

រទេះបានបន្តធ្វើដំណើរទៅមុខជានិច្ច ក្រោមការយាមកាមយ៉ាងតឹងរ៉ឹងពីសំណាក់ទ័ពអង្គរបុរី។ ថ្ងៃក៏បានរំកិលបន្តិចម្ដងៗ រហូតលិចលង់បាត់ទៅក្នុងជើងមេឃខាងលិច បន្សល់ទុកនូវពន្លឺពណ៌មាសក្រហមចែងចាំង។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ នៅតែអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ក្នុងរទេះដែលញ័ររលាក់។ ព្រះនាងបានបិទព្រះនេត្រាយ៉ាងស្រទន់ ដោយទុកឲ្យគំនិតរបស់ព្រះនាងរសាត់អណ្ដែតទៅកាន់អតីតកាលដ៏រុងរឿង និងអនាគតដ៏ស្រពិចស្រពិល។ ទោះបីជាផ្លូវនៅខាងមុខពោរពេញដោយភាពស្រពេចស្រពិលក៏ដោយ ក៏ព្រះនាងនៅតែមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំថា ព្រះនាងនឹងរកឃើញមាគ៌ាមួយ ដើម្បីការពារកិត្តិយសរបស់ព្រះនាង និងសង្គ្រោះនគររបស់ព្រះនាង មិនថាមានឧបសគ្គអ្វីកើតឡើងនោះឡើយ។ ក្តីសង្ឃឹមដ៏តិចតួចនេះ បានឆាបឆេះឡើងក្នុងព្រះទ័យរបស់ព្រះនាង ដូចជាផ្កាយមួយដួងនៅពេលរាត្រីងងឹតសូន្យសុង។

រាត្រីកាលបានឈានចូលមកដល់ ដោយនាំមកនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏គួរឲ្យគោរពរាប់អាន តែលាយឡំដោយភាពតានតឹងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ មកកាន់ព្រះរាជវាំងអង្គរបុរី។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍បានយាងចូលមកក្នុងបរិវេណដ៏ពិសិដ្ឋនេះ ដោយសារតែព្រឹត្តិការណ៍នៃភូមិសាស្ត្រនយោបាយ ដែលតម្រូវឲ្យនាងមកកាន់កាប់តំណែងជាភ្ញៀវ ប៉ុន្តែជាភ្ញៀវដែលគេសង្ស័យ និងមិនទុកចិត្ត។ ព្រះនាងគ្រងនូវហូលពណ៌ខៀវខ្ចី ដែលប៉ាក់ដោយសូត្រមាសយ៉ាងល្អិតល្អន់ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីសម្រស់របស់នាងដ៏ផូរផង់ ប្រៀបដូចជាផ្កាឈូកដែលទើបនឹងរីកស្រស់។ កេសក់របស់នាងខ្មៅរលើបរលោង ត្រូវបានបួងឡើងយ៉ាងប្រណីត ដោយមានផ្កាម្លិះក្រអូបឈ្ងុយ និងគ្រឿងអលង្ការមាសដាំពេជ្រ តម្រៀបគ្នាយ៉ាងទន់ភ្លន់ ជុំវិញផ្ទៃមុខរាងពងក្រពើរបស់នាង។ ភ្នែករបស់នាងធំមូលក្រឡង់ ពណ៌ត្នោតស្រអែម ផ្ទុកទៅដោយភាពមុតមាំ និងក្តីមេត្តាករុណា ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ភ្នែកទាំងគូរសម្ដែងនូវភាពប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។ គ្រប់ជំហានដែលព្រះនាងបោះទៅមុខ សុទ្ធតែប្រកបដោយភាពទន់ភ្លន់ តែម៉ឺងម៉ាត់ បង្ហាញពីភាពរឹងមាំដ៏លាក់កំបាំង ដែលមិនងាយរង្គោះរង្គើ។

នៅឯសាលទទួលភ្ញៀវដ៏ស្កឹមស្កៃ ដែលលម្អដោយចម្លាក់ថ្មដ៏ល្អវិចិត្រ រូបសំណាកទេពតា និងផ្ទាំងគំនូររឿងរ៉ាវបូរាណ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិបានយាងមកដល់។ ការយាងចូលរបស់ទ្រង់ប្រៀបដូចជាព្យុះរន្ទះ ដែលឆក់យកនូវរាល់ការចាប់អារម្មណ៍ពីមនុស្សជុំវិញ។ អង្គទ្រង់ខ្ពស់ស្រឡះ សម្បូរទៅដោយកម្លាំងសាច់ដុំ បង្ហាញពីភាពអង់អាចក្លាហានរបស់ព្រះមហាវីរក្សត្រ។ ស្បែករបស់ទ្រង់ប្រៀបដូចជាសំរឹទ្ធិដែលត្រូវថ្ងៃ មានសភាពរឹងមាំ ភ្នែករបស់ទ្រង់ខ្មៅស្រួចដូចជាថ្មអុកស៊ីឌាន ឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីចម្បាំងដ៏កាចសាហាវ។ ស្នាមជាំតិចៗត្រង់ចិញ្ចើមខាងឆ្វេងរបស់ទ្រង់ គឺជាភស្ដុតាងដ៏ស្ងៀមស្ងាត់មួយ បង្ហាញពីស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យរបស់ទ្រង់នៅក្នុងសមរភូមិជាច្រើនលើក។ ទ្រង់គ្រងនូវសំពត់សូត្រពណ៌ក្រហមឈាម ជាមួយនឹងគ្រឿងសឹកទ្រូងដ៏មានតម្លៃ ដែលឆ្លាក់ជារូបសត្វទេវកថា បន្ថែមដោយកងដៃ និងកងជើងមាសដ៏ធ្ងន់។ រូបរាងទាំងមូលរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ ប្រកបដោយភាពថ្លៃថ្នូរ និងអំណាច ដែលអាចធ្វើឲ្យមនុស្សទូទៅ ងាករេចិត្តបាន។

នៅពេលដែលភ្នែកទាំងគូររបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានប្រសព្វគ្នា បរិយាកាសនៅក្នុងសាលទទួលភ្ញៀវដ៏ធំទូលាយ បានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់គួរឲ្យខ្លាច។ ភាពតានតឹងបានផុសឡើងយ៉ាងលឿន ប្រៀបដូចជាអ័ព្ទត្រជាក់ដែលរុំព័ទ្ធជុំវិញខ្លួន។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិបានបោះជំហានទៅមុខដោយភាពរឹងមាំ ទឹកមុខទ្រង់មិនបានបង្ហាញអារម្មណ៍អ្វីទាំងអស់ ប៉ុន្តែនៅក្នុងក្រសែភ្នែកដ៏មុតស្រួចនោះ មានការស្ទាបស្ទង់យ៉ាងស៊ីជម្រៅ។

«សូមស្វាគមន៍ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ មកកាន់អង្គរបុរី» ព្រះអង្គម្ចាស់មានបន្ទូលដោយសំឡេងទាប តែច្បាស់ៗ ប្រៀបដូចជាផ្គរលាន់រំសាយ កណ្ដាលរដូវប្រាំង។ «ដំណឹងអំពីសម្រស់ និងកិត្តិនាមរបស់ព្រះនាង បានល្បីល្បាញដល់ទីនេះយូរហើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ វត្តមានរបស់ព្រះនាងនាពេលនេះ ហាក់ដូចជាខុសពីធម្មតា»។ ពាក្យពេចន៍របស់ទ្រង់ មានលក្ខណៈថ្លៃថ្នូរ ប៉ុន្តែបង្កប់នូវអត្ថន័យឌឺដង ហាក់ដូចជាកំពុងសាកល្បងព្រះនាង។

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍បានងើបព្រះភ័ក្ត្រឡើងបន្តិច ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងត្រង់ទៅភ្នែកព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិដោយគ្មានការរារែក។ សម្រស់ដ៏ផូរផង់របស់នាង មិនបានកាត់បន្ថយភាពរឹងមាំនៅក្នុងចិត្តរបស់នាងឡើយ។ «ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណដល់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ចំពោះការស្វាគមន៍។ ដីអង្គរជាដីខ្មែរដូចគ្នា ហើយខ្ញុំជាកូនខ្មែរ ក៏ដូចជាកូនប្រុសស្រីដទៃដែរ ដែលធ្លាប់បានលឺកិត្តិនាមរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ថា ជាអ្នកដឹកនាំដ៏ខ្លាំងពូកែ។» ព្រះនាងមានបន្ទូលតបវិញដោយសំឡេងពីរោះ តែម៉ឺងម៉ាត់ ប្រៀបដូចជាស្ទឹងដែលហូរទៅមុខដោយគ្មានរារាំង។ «ចំណែកឯវត្តមានរបស់ខ្ញុំ គឺជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពីសន្តិភាពរវាងអាណាចក្រទាំងពីរ ដែលកំពុងស្វែងរកការរួបរួមគ្នារក្សានូវសេចក្ដីសុខរុងរឿង»។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិបានញញឹមតិចៗ ទឹកមុខរបស់ទ្រង់នៅតែមិនប្រែប្រួល ប៉ុន្តែពន្លឺនៅក្នុងភ្នែករបស់ទ្រង់ កាន់តែមុតស្រួច។ «សន្តិភាព? សន្តិភាពតែងកើតមាននៅពេលដែលភាគីម្ខាងទៀត យល់ដឹងពីកម្លាំងរបស់ខ្លួនឯង ហើយទទួលស្គាល់នូវអំណាចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ជាង។ ព្រះនាងជាតំណាងឲ្យអាណាចក្រដែលធ្លាប់ជាមិត្ត ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ហាក់ដូចជាមានមហិច្ឆតាជ្រាលជ្រៅជាងអ្វីដែលខ្ញុំបានគិត»។ ទ្រង់បង្កប់នូវពាក្យថា «មហិច្ឆតា» យ៉ាងច្បាស់លាស់ ដោយសំដៅទៅលើអំណាចរបស់ព្រះនាង។

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍បានបកស្រាយពាក្យសម្តីរបស់ទ្រង់យ៉ាងងាយស្រួល។ «មហិច្ឆតា តែងមានពីរផ្នែក ព្រះអង្គម្ចាស់។ មួយផ្នែកគឺបំផ្លាញ និងមួយទៀតគឺកសាង។ អាណាចក្ររបស់ខ្ញុំមានបំណងចង់កសាង តែមិនដែលខ្លាចការបំផ្លាញ ប្រសិនបើយើងត្រូវបានគំរាមកំហែង។» នាងសម្លឹងមើលព្រះអង្គម្ចាស់ដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ តែមានន័យថា «ខ្ញុំមិនខ្លាចព្រះអង្គឡើយ»។ «កម្លាំងពិត មិនមែនស្ថិតនៅលើភាពអំនួត និងការបង្គាប់បញ្ជាតែមួយមុខនោះទេ តែស្ថិតនៅលើប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ និងការយល់ដឹងពីបេះដូងប្រជាជន»។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិបានលបសម្លឹងមើលទៅព្រះនាង ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលបង្ហាញពីការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចបន្តួច។ នាងពិតជាមានភាពក្លាហាន និងមានគំនិតឈ្លាសវៃ។ «ពាក្យរបស់ព្រះនាង ពិតជាគួរឲ្យគិតពិចារណា។ ក៏ប៉ុន្តែ ក្នុងពិភពលោកដ៏ធំទូលាយនេះ ពេលខ្លះប្រាជ្ញា មិនអាចទប់ទល់នឹងកម្លាំងបាយបានឡើយ។ ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញហើយថា ការទន់ជ្រាយ តែងតែនាំមកនូវមហន្តរាយ»។ ទ្រង់បានលើកឡើងពីបទពិសោធន៍ផ្ទាល់របស់ទ្រង់ ក្នុងសមរភូមិជាច្រើន។

«ចំណែកខ្ញុំវិញ ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញថា កម្លាំងបាយតែមួយមុខ មិនអាចឋិតថេរបានយូរអង្វែងឡើយ ប្រសិនបើគ្មានគ្រឹះនៃសេចក្ដីសុចរិត និងយុត្តិធម៌» ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍មានបន្ទូលដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។ «ដូចជាភ្នំដ៏ខ្ពស់ ក៏អាចរលំរលាយបានដែរ ប្រសិនបើឫសរបស់វាត្រូវបានច្រេះស៊ី។» នាងបានប្រើឧបមាទាក់ទងនឹងធម្មជាតិ ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងទស្សនៈរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិឈរសម្លឹងមើលនាងមួយសន្ទុះ ហាក់ដូចជាកំពុងវាយតម្លៃពីគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ។ សម្រស់របស់នាង ភាពថ្លៃថ្នូររបស់នាង និងភាពឆ្លាតវៃរបស់នាង បានធ្វើឲ្យទ្រង់មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើល។ ទ្រង់បានយល់ថា ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍មិនមែនជាស្រ្តីទន់ខ្សោយ ដែលងាយស្រួលនឹងបញ្ជា ឬបោកប្រាស់នោះឡើយ។ នាងគឺជាគូប្រជែងដ៏គួរឲ្យគោរព ហើយប្រហែលជាគូសត្រូវដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត ដែលទ្រង់ធ្លាប់បានជួប។

«ពាក្យសម្តីរបស់ព្រះនាង ពិតជាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍» ព្រះអង្គម្ចាស់មានបន្ទូលដោយសំឡេងស្មើ។ «ខ្ញុំសង្ឃឹមថា វត្តមានរបស់ព្រះនាងនៅទីនេះ នឹងនាំមកនូវភាពរុងរឿងពិតប្រាកដ ដូចដែលព្រះនាងបានថ្លែង ជាជាងការលាក់បាំងនូវបំណងដ៏ជ្រាលជ្រៅ»។ សម្លេងទ្រង់មានលក្ខណៈដូចជាការព្រមាន។

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍បានតបដោយស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ ប៉ុន្តែមិនមានភាពញញើតអ្វីទាំងអស់។ «ខ្ញុំក៏សង្ឃឹមយ៉ាងដូច្នោះដែរ ព្រះអង្គម្ចាស់។ ពេលវេលានឹងជាអ្នកបង្ហាញពីការពិត»។ នាងបានឱនក្បាលបន្តិច ដោយគោរពតាម etiquette របស់រាជវាំង រួចយាងចេញពីសាលនោះទៅ ទុកឲ្យព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិឈរតែម្នាក់ឯង។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិឈរស្ងៀមស្ងាត់មួយសន្ទុះ ដោយភ្នែករបស់ទ្រង់សម្លឹងទៅកាន់ទ្វារដែលព្រះនាងបានយាងចេញទៅ។ ខ្យល់ត្រជាក់បានបក់ផាត់ចូលតាមបង្អួចខ្ពស់ៗ បក់បោកសូត្ររំយោលនៅតាមសសរ។ ទ្រង់បានដឹងថា ការមកដល់របស់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ គឺមិនមែនគ្រាន់តែជាការមកដល់របស់ភ្ញៀវម្នាក់នោះទេ តែជាការមកដល់នៃកម្លាំងដ៏រឹងមាំមួយ ដែលអាចផ្លាស់ប្តូរជោគវាសនារបស់អាណាចក្រទាំងពីរ។ ភាពតានតឹងដែលបានកើតឡើងរវាងអ្នកទាំងពីរ គ្រាន់តែជាការចាប់ផ្ដើមនៃសង្គ្រាមផ្លូវចិត្តដ៏វែងឆ្ងាយ ដែលទើបនឹងចាប់ផ្ដើមឡើងតែប៉ុណ្ណោះ។ ទ្រង់មានអារម្មណ៍ថា ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ មិនមែនជាផ្កាឈូកដែលទន់ភ្លន់ តែជាថ្មពេជ្រដ៏រឹងមាំ ដែលបានលាក់ទុកនូវភាពស្រួចស្រាវ ក្រោមសម្រស់ដ៏ផូរផង់របស់នាង។

ក្នុងនាមជាឈ្លើយសឹក ដែលជោគវាសនាបានចារឲ្យព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ត្រូវជាប់ឃុំឃាំងរួមគ្នា ក្នុងជញ្ជាំងថ្មត្រជាក់ជូរសើម ក្រោមអំណាចបច្ចាមិត្តដ៏កាចសាហាវនោះ ធម្មជាតិពិតនៃព្រះអង្គទាំងពីរ ក៏ចាប់ផ្តើមលាតត្រដាងឡើងបន្តិចម្តងៗ ដូចផ្កាឈូកដែលរីកបွင့်បន្តិចម្តងៗ បង្ហាញសម្រស់ពិតក្រោមរស្មីព្រះសុរិយា។ ជញ្ជាំងថ្ម ដែលពីមុនជាបន្ទាយដ៏រឹងមាំ ចំពោះសេចក្តីស្អប់ខ្ពើមរវាងព្រះអង្គម្ចាស់ទាំងពីរ ឥឡូវបែរជាប្រែទៅជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំង នូវគុណតម្លៃលាក់កំបាំង ដែលមិនធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ដែលមានព្រះកាយសម្បទារឹងមាំ ភ្នែកខ្មៅស្រទន់ដូចថ្មភ្នំភ្លើង តែងតែសម្លឹងមើលព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ពីចម្ងាយ ដោយការស្ទាក់ស្ទើរ និងការសង្ស័យ។ ពីមុន ព្រះនាងគ្រាន់តែជាសត្រូវ ជាតំណាងនៃនគរដែលព្រះអង្គធ្លាប់បានច្បាំង។ ប៉ុន្តែ ក្នុងកាលៈទេសៈដ៏លំបាកនេះ ព្រះអង្គបានចាប់ផ្តើមឃើញអ្វីដែលជ្រៅជាងសំបកក្រៅ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ មិនមែនគ្រាន់តែជាព្រះនាងផុយស្រួយ ដែលរស់នៅក្នុងវាំងមាសទេ ព្រះនាងគឺជាស្ត្រីម្នាក់ ដែលមានចិត្តអង់អាចក្លាហាន ដូចមេទ័ពដែលកាន់ដាវនៅសមរភូមិ។ ក្នុងអំឡុងពេលដែលអាហារខ្វះខាត ទឹកស្អាតកម្ររកបាន ហើយពាក្យគំរាមកំហែងពីពួកយាមកាម តែងតែបន្លឺឡើង ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ មិនដែលបង្ហាញនូវការតក់ស្លុត ឬភាពភ័យខ្លាចឡើយ។ ព្រះនាងបានរក្សាភាពស្ងប់ស្ងៀម ប្រៀបដូចភ្នំដ៏ខ្ពស់ ដែលទប់ទល់នឹងខ្យល់ព្យុះ។ ព្រះនាងតែងតែចែករំលែកចំណីអាហារតិចតួចរបស់ព្រះនាង ជាមួយអ្នកទោសផ្សេងទៀត ដែលខ្សោយជាង ទាំងទឹកព្រះទ័យមេត្តាករុណា និងភាពមិនគិតពីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ ទង្វើដ៏សាមញ្ញនេះ បានចាក់ទម្លុះបេះដូងព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ដូចព្រួញមាសរបស់ព្រះឥន្ទ្រ។ “នេះហើយឬជាព្រះនាង ដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតថាគ្រាន់តែជានិមិត្តរូបនៃនគរសត្រូវ?” ព្រះអង្គបានរអ៊ូក្នុងព្រះទ័យ។

ថ្ងៃមួយ ពួកយាមកាមបានបំបាក់មុខអ្នកទោសចំណាស់ម្នាក់ ដោយវាយដំ និងមើលងាយ។ គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានជំទាស់ឡើយ ដោយសារខ្លាចក្រែងនឹងទទួលវាសនាដូចគ្នា។ ប៉ុន្តែ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ស្រាប់តែបោះជំហានទៅមុខ។ ព្រះនាងមិនបានស្រែកឡើយ ព្រះនាងគ្រាន់តែប្រើពាក្យសំដីដ៏ស្រទន់ តែមានន័យជ្រៅជ្រះ ដូចទឹកទន្លេដែលហូរយឺតៗ តែមានកម្លាំងខ្លាំង។ ព្រះនាងបាននិយាយទៅកាន់មេទ័ពយាមកាម ដោយភាពថ្លៃថ្នូរ មិនបង្ហាញការភ័យខ្លាចបន្តិចឡើយ។ “ឱ! លោកមេទ័ពដ៏អង់អាចក្លាហានអើយ! តើនេះជាសេចក្ដីក្លាហានរបស់ទ័ពលោកឬ? ការជិះជាន់មនុស្សចាស់ជរា ដែលគ្មានកម្លាំងតស៊ូ មិនមែនជាកិត្តិយសរបស់បុរសខ្លាំងឡើយ។ កិត្តិយសពិតរបស់វីរបុរស ស្ថិតនៅលើការការពារជនទន់ខ្សោយ និងការបង្ហាញសេចក្ដីមេត្តា។ សូមលោកពិចារណាឡើងវិញនូវទង្វើរបស់លោក!”

ពាក្យសម្ដីរបស់ព្រះនាង បានធ្វើឲ្យមេទ័ពយាមកាមនោះ ភ្ញាក់ព្រើត ដូចដុំថ្មដែលធ្លាក់ចូលទឹកជ្រៅ។ មុខរបស់គេប្រែជាស្លេកស្លាំង ដោយសារតែការខ្មាសអៀន និងការគោរព។ គេមិនបានវាយតបនឹងព្រះនាងវិញឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានបញ្ជាឲ្យកូនទ័ពដោះលែងអ្នកទោសចាស់នោះ ហើយថែមទាំងសុំទោសទៀតផង។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានសម្លឹងមើលព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។ ភ្នែករបស់ព្រះអង្គ ចាំងពន្លឺខុសពីធម្មតា។ ព្រះនាងមិនត្រឹមតែមានភាពក្លាហានប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមានបញ្ញាឆ្លាតវៃ ក្នុងការប្រើពាក្យសម្ដី ដើម្បីផ្លាស់ប្តូរចិត្តមនុស្ស។ នេះហើយជាភាពថ្លៃថ្នូរ ដែលរះចេញពីក្នុងព្រះទ័យ មិនមែនគ្រាន់តែជាឋានៈទេ។

ចំណែកឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍វិញ ព្រះនាងក៏បានចាប់ផ្តើមមើលឃើញនូវទិដ្ឋភាពថ្មី នៃព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ។ ពីមុន ព្រះនាងធ្លាប់គិតថា ព្រះអង្គគឺជាមេទ័ពសង្រ្គាមដ៏កាចសាហាវ ជាអ្នកបំផ្លាញ និងជាអ្នកឈ្នានីស ដែលមិនចេះយោគយល់។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងគុកងងឹតនេះ ព្រះនាងបានឃើញនូវកិត្តិយស ភាពស្មោះត្រង់ និងភាពយុត្តិធម៌របស់ព្រះអង្គ។ ពេលដែលអាហារត្រូវបានចែក អង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ តែងតែរង់ចាំដល់អ្នកទោសផ្សេងទៀត បានទទួលមុន ហើយព្រះអង្គក៏មិនដែលយកចំណែកដែលលើសពីអ្នកដទៃឡើយ ទោះជាព្រះអង្គមានឋានៈជាស្តេចក៏ដោយ។ ព្រះអង្គបានរក្សាភាពស្មោះត្រង់ចំពោះគោលការណ៍របស់ព្រះអង្គ ទោះបីជាត្រូវជាប់ឃុំឃាំងក៏ដោយ។ ព្រះអង្គបានការពារអ្នកទោសដែលគ្មានទោសពិតប្រាកដ ពីការធ្វើបាបរបស់ពួកយាមកាម ដោយមិនខ្លាចញញើត។

ថ្ងៃមួយ ពួកយាមកាមបានរកឃើញផែនការរត់គេចខ្លួនមួយ ដែលរៀបចំដោយអ្នកទោសមួយក្រុម។ មេទ័ពយាមកាម បានគំរាមសម្លាប់អ្នកទោសទាំងអស់ ប្រសិនបើគ្មាននរណាម្នាក់សារភាពថាខ្លួនជាអ្នកដឹកនាំផែនការនេះ។ ភាពភ័យខ្លាចបានគ្របដណ្តប់លើទីនោះ ដូចជាស្រមោលមរណៈ។ ស្រាប់តែ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានបោះជំហានទៅមុខ។ ព្រះអង្គបានលើកព្រះហស្តឡើង ហើយមានបន្ទូលថា “ខ្ញុំជាអ្នកដឹកនាំផែនការនេះ។ សូមកុំឲ្យអ្នកទោសស្លូតត្រង់ទាំងនេះ ទទួលរងកម្មដោយសារខ្ញុំឡើយ!”

ពាក្យសម្ដីរបស់ព្រះអង្គ បានធ្វើឲ្យព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះនាងបានដឹងថា ព្រះអង្គមិនមែនជាអ្នករៀបចំផែនការនោះទេ ព្រះអង្គគ្រាន់តែលះបង់ព្រះជន្មរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីការពារអ្នកដទៃ។ នេះមិនមែនជាទង្វើរបស់មេទ័ពឈ្នានីសឡើយ តែជាទង្វើរបស់វីរបុរស ដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់ និងយុត្តិធម៌។ ភាពថ្លៃថ្នូរនៃព្រះទ័យព្រះអង្គ បានរះឡើងភ្លឺច្បាស់ ដូចព្រះច័ន្ទពេញវង់ ដែលរះនៅលើមេឃងងឹត។ ពួកយាមកាមបានចាប់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ហើយវាយដំយ៉ាងដំណំ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានសម្លឹងមើលព្រះអង្គ ទាំងទឹកភ្នែករលីងរលោង ដោយការគោរព និងការឈឺចាប់។ ព្រះអង្គមិនបានស្រែក ឬថ្ងូរឡើយ ព្រះអង្គគ្រាន់តែទ្រាំទ្រការឈឺចាប់ ដោយភាពអត់ធ្មត់ ដូចជួរភ្នំដែលទ្រាំទ្រនឹងរន្ទះបាញ់។

ក្រោយពីហេតុការណ៍នោះមក គំនុំចាស់រវាងព្រះអង្គម្ចាស់ទាំងពីរ បានចាប់ផ្តើមរលាយបន្តិចម្តងៗ ដូចទឹកកកដែលរលាយក្រោមរស្មីព្រះអាទិត្យ។ ការស្អប់ខ្ពើមពីមុន បានប្រែទៅជាការគោរពដ៏ជ្រាលជ្រៅ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានឃើញថា ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ មិនមែនគ្រាន់តែជាមេទ័ព ដែលមានតែសាច់ដុំ និងកម្លាំងឡើយ ព្រះអង្គមានព្រលឹងដ៏ថ្លៃថ្នូរ និងបេះដូងដ៏ស្មោះត្រង់។ ចំណែកឯព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិវិញ ក៏បានដឹងថា ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ មិនមែនជាព្រះនាងដែលទន់ខ្សោយ ឬគ្រាន់តែជាគ្រឿងលម្អរបស់រាជវាំងនោះទេ ព្រះនាងគឺជាមហេសី ដែលមានបញ្ញាឆ្លាតវៃ ឆន្ទៈរឹងមាំ និងភាពថ្លៃថ្នូរ ដែលអាចដឹកនាំប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះនាងបាន។

យប់មួយ ក្រោមពន្លឺចន្ទ្រាដ៏តិចតួច ដែលចាំងទម្លុះតាមចន្លោះប្រហោងនៃជញ្ជាំងគុក ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានលួចសម្លឹងមើលព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ដែលកំពុងអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់។ ព្រះនាងបានខ្សឹបក្នុងព្រះទ័យថា “អតីតកាលបានចារឲ្យយើងជាសត្រូវ តែបច្ចុប្បន្នភាពនេះ បានបង្ហាញឲ្យយើងស្គាល់ពីតម្លៃពិតរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។” ព្រះនាងបានឈានជើងទៅជិតព្រះអង្គ ដោយភាពស្ទាក់ស្ទើរ តែចិត្តព្រះនាង បានពោរពេញដោយការគោរព។

“ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ…” ព្រះនាងបានចាប់ផ្តើម ដោយសំឡេងស្រទន់ ដូចខ្សែទឹកហូរ។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានងើយព្រះភក្ត្រឡើង សម្លឹងមើលព្រះនាង ទាំងកែវភ្នែកខ្មៅស្រទន់ ដែលលែងមានភាពស្អប់ខ្ពើមទៀតហើយ តែប្រកបដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចបន្តួច។

“ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍…” ព្រះអង្គឆ្លើយតប ដោយសំឡេងស្អកៗ។

“ខ្ញុំធ្លាប់បានលឺពាក្យចចាមអារ៉ាមជាច្រើន អំពីភាពកាចសាហាវរបស់ព្រះអង្គនៅសមរភូមិ” ព្រះនាងមានបន្ទូលបន្ត “តែពេលនេះ ខ្ញុំបានឃើញនូវភាពក្លាហាន កិត្តិយស និងសេចក្ដីយុត្តិធម៌របស់ព្រះអង្គ ដែលលាក់នៅពីក្រោយភាពជាមេទ័ពសង្រ្គាម។ ខ្ញុំសូមលើកដៃគោរពចំពោះគុណធម៌ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមរបស់ព្រះអង្គ។” ព្រះនាងបានបន្ទាបក្បាលចុះបន្តិច ជាកិរិយាគោរព។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ មានព្រះទ័យរំភើបពន់ពេក។ ព្រះអង្គមិននឹកស្មានថា ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ នឹងមានបន្ទូលពាក្យទាំងនេះឡើយ។ ព្រះអង្គបានឆ្លើយតបទៅវិញថា “ខ្ញុំក៏ដូចគ្នាដែរ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍។ ខ្ញុំធ្លាប់បានគិតថា ព្រះនាងគ្រាន់តែជាផ្កាមួយទង ដែលត្រូវការពន្លឺថ្ងៃការពារ។ តែពេលនេះ ខ្ញុំបានដឹងថា ព្រះនាងគឺជាដើមឈើដ៏រឹងមាំ ដែលអាចទប់ទល់នឹងព្យុះ ហើយមានបញ្ញាដូចពេជ្រ។ ភាពក្លាហាន ឆន្ទៈរឹងមាំ និងភាពថ្លៃថ្នូររបស់ព្រះនាង បានធ្វើឲ្យខ្ញុំមើលឃើញពិភពលោកខុសពីមុន។”

សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវរបស់ពួកគេ បានបន្លឺឡើងក្នុងភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃរាត្រីគុកងងឹត។ វាមិនមែនជាសំឡេងនៃក្ដីស្នេហាទេ តែជាសំឡេងនៃការយល់ដឹង និងការគោរព ដែលបានរីកដុះដាលចេញពីផេះផង់នៃគំនុំចាស់។ ពួកគេទាំងពីរ បានឆ្លងកាត់ការសាកល្បងដ៏លំបាក ហើយបានស្គាល់ពីគុណតម្លៃពិតរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក ដោយមិនបានមើលឃើញត្រឹមតែសំបកក្រៅ។ ជញ្ជាំងគុក មិនមែនជាទីឃុំឃាំងរូបកាយតែមួយមុខនោះទេ តែវាក៏ជាកន្លែងដែលបានរំដោះព្រលឹង និងដួងចិត្តរបស់ពួកគេ ចេញពីច្រវ៉ាក់នៃភាពល្ងង់ខ្លៅ និងភាពអគតិ។ ជំនួសមកវិញ ពួកគេបានរកឃើញគុណតម្លៃដ៏ពិតប្រាកដ ដែលលាក់នៅក្នុងជម្រៅនៃព្រលឹងមនុស្សគ្រប់រូប។

ឯកា រាត្រីកាលបានលាតត្រដាងទៅ ក្រោមម្លប់នៃដើមជ្រៃធំ ដែលបានរស់រានឆ្លងកាត់រាប់រយរដូវកាល ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ជារឿយៗទ្រង់បានជួបប្រជុំគ្នាក្រោមមហាអំណាចនៃកិច្ចចរចា។ ដំបូងឡើយ ការសន្ទនាទាំងនោះមានភាពតឹងតែង និងមានលក្ខណៈផ្លូវការ បន្ទុកនៃភារកិច្ច និងភាពស្មោះត្រង់ចំពោះរាជាណាចក្ររៀងៗខ្លួនបានគ្របដណ្ដប់លើរាល់ពាក្យពេចន៍។ ព្រះភក្ត្រារបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់បង្ហាញនូវភាពរឹងមាំ និងមុតស្រួច ព្រះនេត្រាខ្មៅងងឹតរបស់ទ្រង់មានភាពមុតស្រួចដូចដាវ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីអ្នកចម្បាំងដែលទ្រង់បានកាន់។ ចំណែកឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍វិញ ទ្រង់មានព្រះឥរិយាបថថ្លៃថ្នូរ ព្រះភក្ត្រារាងពងក្រពើរបស់ទ្រង់ទោះបីជាស្រស់ស្អាតយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅតែមានភាពតាំងចិត្តយ៉ាងមោះមុត ដូចផ្កាឈូកដែលរីកក្នុងភក់ តែពុំប្រឡាក់ដោយភក់។

បន្តិចម្ដងៗ នៅពេលដែលពាក្យសម្ដីបានចាប់ផ្ដើមបកស្រាយនូវអាថ៌កំបាំងនៃនគររបស់ពួកគេ ប្រជាជនរបស់ពួកគេ និងបំណងប្រាថ្នាដ៏ជ្រាលជ្រៅសម្រាប់ការបញ្ចប់សង្គ្រាមដ៏ឈឺចាប់ ជញ្ជាំងនៃភាពជាសត្រូវក៏ចាប់ផ្ដើមបែកបាក់។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់បានទតឃើញពីភាពអស្ចារ្យរបស់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ មិនត្រឹមតែជាសម្ដេចព្រះនាងដែលជាគូប្រជែងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាអ្នកដឹកនាំដែលពោរពេញដោយក្តីមេត្តាធម៌។ ព្រះនាងបានរៀបរាប់អំពីការឈឺចាប់របស់ប្រជារាស្ត្រទ្រង់ដោយពាក្យសម្ដីដ៏ទន់ភ្លន់ តែម៉ឺងម៉ាត់ ដែលធ្វើឱ្យព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិទ្រង់ចាប់អារម្មណ៍។ ព្រះនាងមានព្រះហឫទ័យរឹងមាំដូចឫសឈើ ដែលចិញ្ចឹមបីបាច់ជីវិត ប៉ុន្តែទ្រង់មានព្រះទ័យទន់ភ្លន់ដូចស្លឹកឈើដែលរាំរែកតាមខ្យល់។ សម្រស់ដ៏ស្រស់ផូរផង់របស់ទ្រង់ ជាមួយនឹងសក់ខ្មៅរលោងដែលចងជាកីសក់យ៉ាងល្អិតល្អន់ តុបតែងដោយផ្កាម្លិះក្រអូប ហាក់ដូចជាពន្លឺនៃសេចក្ដីសង្ឃឹមនៅក្នុងពិភពលោកដែលពោរពេញដោយភាពអន្ធការ។

ម្យ៉ាងវិញទៀត ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ក៏ទ្រង់បានសង្កេតឃើញពីភាពរឹងមាំរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ។ ព្រះអង្គមានព្រះកាយពលមាំមួន ខ្ពស់ស្រឡះ និងមានព្រះស្មាធំទូលាយ ព្រមទាំងព្រះភក្រ្តាមូលក្រឡង់ ដែលបានឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធជាច្រើន។ ទោះបីជាព្រះអង្គបង្ហាញនូវភាពឃោរឃៅក្នុងសមរភូមិក៏ដោយ តែនៅពេលព្រះអង្គថ្លែងអំពីការលះបង់របស់ទាហានរបស់ទ្រង់ និងទឹកភ្នែកនៃម្ដាយដែលបាត់បង់កូន ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ទ្រង់បានយល់ពីភាពឈឺចាប់ដែលលាក់កំបាំងនៅពីក្រោយព្រះនេត្រាដ៏ខ្មៅងងឹតរបស់ព្រះអង្គ។ ស្លាកស្នាមតូចមួយនៅលើចិញ្ចើមខាងឆ្វេងរបស់ព្រះអង្គ មិនមែនជាសញ្ញានៃភាពឃោរឃៅនោះទេ ប៉ុន្តែជាភស្តុតាងនៃភាពស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គចំពោះនគរ ដែលទ្រង់បានលះបង់ព្រះជន្មដើម្បីការពារ។ ព្រះនាងបានយល់ថា ព្រះអង្គមិនមែនត្រឹមតែជាមេទ័ពដែលចង់បានជ័យជម្នះនោះទេ តែជាអ្នកដឹកនាំដែលទទួលរងនូវទុក្ខលំបាកដ៏ធំធេង។

នៅថ្ងៃមួយ ក្រោមមេឃស្រឡះខៀវខ្ចី ការសន្ទនាបានប្រព្រឹត្តទៅកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិបានរៀបរាប់រឿងរ៉ាវអំពីភូមិតូចមួយក្នុងនគររបស់ទ្រង់ ដែលជាភូមិដែលប្រជាជនរស់នៅដោយសុខសាន្ត ដោយពឹងផ្អែកលើការនេសាទ និងកសិកម្ម។ ព្រះអង្គមានព្រះទ័យអាណិតអាសូរចំពោះវាសនារបស់ពួកគេ ដែលត្រូវរងគ្រោះដោយសារសង្គ្រាម។ ព្រះអង្គទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើការរីកចម្រើននៃរាជវង្សមានន័យដូចម្ដេច បើប្រជាជនគ្មានផ្ទះសម្បែងរស់នៅ?» សំណួរនេះបានធ្វើឱ្យព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ទ្រង់នឹកឃើញដល់ប្រជាជនរបស់ទ្រង់ ដែលជាជនរងគ្រោះដោយសារសង្គ្រាមដូចគ្នា។ ព្រះនាងបានឆ្លើយតបថា៖ «ពាក្យពេចន៍របស់ព្រះអង្គម្ចាស់ ពិតជាពិតប្រាកដណាស់។ គ្មានជ័យជម្នះណាមួយដែលផ្អែកលើការបង្ហូរឈាម និងទឹកភ្នែក អាចនាំមកនូវសុភមង្គលពិតប្រាកដឡើយ»។

ពាក្យទាំងនេះ ហាក់ដូចជាស្ពានដែលបានតភ្ជាប់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គទាំងពីរ។ ព្រះអង្គទាំងពីរបានយល់ថា បំណងប្រាថ្នាចង់បានសន្តិភាព មិនមែនកើតចេញពីភាពទន់ខ្សោយនោះទេ ប៉ុន្តែមកពីកម្លាំងនៃក្តីស្រលាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះប្រជាជាតិ និងប្រជាជនរបស់ទ្រង់។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់បានយល់ថា ភាពក្លាហានរបស់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ គឺស្ថិតនៅក្នុងការការពារតម្លៃជីវិតរបស់ប្រជារាស្ត្រ ហើយមិនមែនជាការកម្ចាត់សត្រូវនោះទេ។ រីឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍វិញ ទ្រង់បានយល់ថា ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ មិនមែនជាមនុស្សដែលស្វែងរកអំណាចនោះទេ ប៉ុន្តែជាអ្នកការពារដ៏ថ្លៃថ្នូរ ដែលត្រៀមខ្លួនលះបង់អ្វីៗទាំងអស់ដើម្បីភាពសុខសាន្តរបស់នគរទ្រង់។

ការជួបជុំគ្នាជាបន្តបន្ទាប់ បានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវស្រទាប់ដ៏ជ្រៅនៃព្រលឹងរបស់ព្រះអង្គទាំងពីរ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់បានចែករំលែកនូវចំណេះដឹងរបស់ទ្រង់អំពីប្រព័ន្ធធារាសាស្ត្របុរាណ ដែលបានចិញ្ចឹមបីបាច់នគររបស់ទ្រង់តាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ ដោយបង្ហាញពីការស្រលាញ់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះបេតិកភណ្ឌ និងធម្មជាតិ។ ព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ ហាក់ដូចជាសមុទ្រដ៏ជ្រៅ ដែលមានទាំងរលកបោកបក់ និងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍វិញ ទ្រង់បានរៀបរាប់អំពីទំនៀមទម្លាប់នៃការរាំរបាំដ៏វិសេសវិសាល ដែលនិទានរឿងអំពីវីរភាពរបស់ដូនតាទ្រង់ ដោយបង្ហាញពីការគោរពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ចំពោះប្រវត្តិសាស្ត្រ និងសិល្បៈ។ ព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ ហាក់ដូចជាភ្នំដែលខ្ពស់ត្រដែត មានភាពរឹងមាំ តែលម្អដោយផ្កាព្រៃ។

រាល់ពាក្យពេចន៍ដែលបានផ្លាស់ប្ដូរគ្នា ហាក់ដូចជាតំណក់ទឹកភ្លៀងដែលបានស្រក់ចុះលើដីដ៏ស្ងួតហួតហែង បន្តិចម្ដងៗធ្វើឱ្យដីនោះមានសំណើម និងផ្តល់ជីវិត។ ព្រះអង្គទាំងពីរបានចាប់ផ្ដើមមើលឃើញគ្នាទៅវិញទៅមក មិនមែនជាតួអង្គនៅលើឆាកសង្គ្រាមនោះទេ ប៉ុន្តែជាមនុស្សដែលមានសេចក្ដីប្រាថ្នា សេចក្ដីភ័យខ្លាច និងក្តីសង្ឃឹមដូចគ្នា។ ព្រះនេត្រាដ៏មុតស្រួចរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ដែលពីមុនធ្លាប់តែសម្លឹងមើលសត្រូវ ឥឡូវនេះបានចាប់ផ្ដើមបង្ហាញនូវភាពទន់ភ្លន់នៅពេលព្រះអង្គទតទៅព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍។ ចំណែកឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍វិញ ព្រះនេត្រាដ៏ភ្លឺថ្លារបស់ទ្រង់ ដែលធ្លាប់តែបង្ហាញពីភាពតាំងចិត្តយ៉ាងរឹងមាំ ឥឡូវនេះបានឆ្លុះបញ្ចាំងនូវការយល់ចិត្ត និងការគោរព។

ការផ្លាស់ប្ដូរនេះ គឺជាការតស៊ូផ្ទៃក្នុងដ៏លំបាក។ គំនិតដែលបានចាក់ឫសជ្រៅអំពីភាពជាសត្រូវ ដែលបានដាំដុះតាំងពីកុមារភាព បានប៉ះទង្គិចជាមួយការពិតថ្មីដែលកំពុងលេចឡើង។ តើពួកគេអាចជឿទុកចិត្តលើគ្នាទៅវិញទៅមកបានដែរឬទេ? តើពួកគេអាចបោះបង់ចោលកំហឹងដែលបានចម្លងអស់ជាច្រើនជំនាន់បានដែរឬទេ? សំណួរទាំងនេះបានលងបន្លាចព្រះអង្គទាំងពីរ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់មានព្រះទ័យច្របូកច្របល់ រវាងភារកិច្ចចំពោះនគរ និងអារម្មណ៍មនុស្សធម៌ដែលកំពុងលូតលាស់។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទ្រង់មានព្រះទ័យរង្គោះរង្គើ រវាងការប្រុងប្រយ័ត្ន និងការចាប់អារម្មណ៍ចំពោះព្រះអង្គម្ចាស់ដែលជាគូសត្រូវ។

ទោះបីជាមានការភ័យខ្លាចក៏ដោយ ក៏មានពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមបានលេចឡើង។ ទឹកចិត្តបរិសុទ្ធដែលលាក់កំបាំងក្រោមភាពជាសត្រូវដ៏រឹងមាំ ហាក់ដូចជាផ្កាឈូកដែលរីកចេញពីភក់ បង្ហាញពីសម្រស់ដ៏ពិតប្រាកដ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទ្រង់បានសរសើរនូវភាពស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ នៅពេលព្រះអង្គបានថ្លែងអំពីការបរាជ័យមួយចំនួនរបស់ទ្រង់។ ចំណែកឯព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិវិញ ទ្រង់មានការចាប់អារម្មណ៍នឹងភាពឈ្លាសវៃរបស់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ នៅពេលព្រះនាងបានស្នើដំណោះស្រាយប្រកបដោយប្រាជ្ញាសម្រាប់បញ្ហាដ៏ស្មុគស្មាញមួយ។ រាល់ពេលដែលព្រះនេត្រាប៉ះគ្នា គឺហាក់ដូចជាការទទួលស្គាល់នូវក្តីសង្ឃឹមថ្មីមួយ។

បេះដូងរបស់ព្រះអង្គទាំងពីរ ដែលធ្លាប់តែរឹងមាំដូចថ្ម ឥឡូវនេះបានចាប់ផ្ដើមរលាយបន្តិចម្ដងៗ ដូចទឹកកកដែលរលាយក្រោមពន្លឺថ្ងៃ។ របាំងដែលបានបិទបាំងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គ ត្រូវបានរលាយបាត់ទៅ បង្ហាញពីមនុស្សធម៌ដ៏បរិសុទ្ធ និងការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក។ ភាពជាសត្រូវដែលធ្លាប់តែចាក់ឫសគល់យ៉ាងជ្រៅ ត្រូវបានជំនួសដោយការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយ។ ព្រះអង្គទាំងពីរបានយល់ថា សន្តិភាពពិតប្រាកដ មិនមែនត្រឹមតែជាការបញ្ចប់នៃសមរភូមិប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាការភ្ជាប់ព្រះហឫទ័យនៃមនុស្សជាតិ។

ផ្លូវទៅមុខនៅតែឆ្ងាយ និងមានឧបសគ្គ ប៉ុន្តែគ្រឹះនៃភាពជាសត្រូវត្រូវបានរង្គោះរង្គើ។ ភាពជាមនុស្សបានលេចធ្លាយចេញពីក្រោមស្រទាប់នៃភាពជាសត្រូវ ដែលបង្ហាញពីបេះដូងដ៏បរិសុទ្ធ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ឥឡូវនេះបានមើលឃើញគ្នាទៅវិញទៅមក មិនមែនត្រឹមតែជាគូប្រជែងដែលបែកបាក់គ្នានោះទេ ប៉ុន្តែជាអ្នកដឹកនាំពីររូបដែលបានបង្រួបបង្រួមដោយបំណងប្រាថ្នារួមគ្នា ដើម្បីនាំមកនូវសន្តិភាព និងភាពរុងរឿងដល់នគររបស់ទ្រង់។ វាជាការចាប់ផ្តើមនៃទំនាក់ទំនងថ្មីមួយ ដែលអាចនឹងផ្លាស់ប្ដូរជោគវាសនានៃនគរទាំងពីរជារៀងរហូត។

នៅក្នុងចំណោមជញ្ជាំងថ្មខ្មៅ រាជវាំងដ៏ស្កឹមស្កៃនៃក្រុងឥន្ទបត្តបុរី ដែលបានបន្លឺឡើងដោយសំឡេងកងរំពងនៃពិធីបុណ្យ និងខ្សឹបខ្សៀវនៃនយោបាយ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ធ្លាប់បានជួបគ្នាជាញឹកញាប់ក្នុងឋានៈជាបុត្រាបុត្រីនៃរាជវង្ស។ ការគោរពបានជាកាតព្វកិច្ច ដំបូងឡើយ គឺជាកាតព្វកិច្ចដែលកំណត់ដោយឋានៈ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ជាបុរសមាឌធំមាំមួន ស្មាធំទូលាយ ថ្គាមរីកធំ កម្លាំងកាយមាំមួន នេត្រាខ្មៅងងឹតដូចថ្មអាប់ស៊ីឌៀន ចាំងផ្លេកផ្លាតដោយកម្លាំងអ្នកចម្បាំង។ ស្នាមរបួសដ៏តូចមួយនៅលើចិញ្ចើមខាងឆ្វេងរបស់ព្រះអង្គ គឺជានិមិត្តរូបនៃជ័យជំនះរាប់មិនអស់។ រីឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍វិញ ទ្រង់មានព្រះកាយស្រឡូន តែរឹងមាំ វង់ភក្ត្ររាងពងក្រពើ លម្អដោយថ្គាមខ្ពស់ និងព្រះឱស្ឋពេញស្រស់។ នេត្រាធំរាងផ្លែអាល់ម៉ុន មានពណ៌ត្នោតដូចដីដែលសម្បូរជីជាតិ បង្ហាញពីការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ និងក្តីមេត្តាធម៌ដ៏ទន់ភ្លន់។ ព្រះនាងមានសម្បុរស្រអែមស្រស់ ប្រៀបដូចជាផ្កាឈូកដែលទើបនឹងរីកថ្មីៗ។

កាលវេលាបានវិលផ្លាស់ប្ដូរ ដូចជាចរន្តទន្លេមេគង្គដែលហូរមិនឈប់ឈរ ការគោរពដែលធ្លាប់តែជាផ្លូវការនោះ ក៏ចាប់ផ្តើមរីកដុះដាលទៅជាមនោសញ្ចេតនាដ៏ទន់ភ្លន់មួយ ដែលកើតឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន។ រាល់ពេលដែលព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិយាងកាត់ព្រះរាជដំណាក់របស់ព្រះនាង ឬក៏ពេលព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍បានយាងចូលរួមពិធីបុណ្យនានា អារម្មណ៍មួយដ៏ចម្លែកបានផុសឡើងក្នុងបេះដូងអ្នកទាំងពីរ។ ពេលខ្លះ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ តែងតែលួចគយគន់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ពីចម្ងាយ ពេលព្រះនាងកំពុងតែបង្ហាត់បង្រៀនរបាំ ឬក៏ពេលព្រះនាងកំពុងតែជជែកគ្នាជាមួយនឹងភីលៀងរបស់ព្រះនាង។ ព្រះអង្គទតឃើញព្រះនាងនៅក្នុងសំពត់ហូលដ៏ប្រណីត ពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ឬពណ៌ខៀវស្រងាត់ បូករួមជាមួយអាវទ្រនាប់ដែលប៉ាក់ដោយអង្កាំល្អិតៗ លម្អដោយគ្រឿងអលង្ការប្រាក់ដ៏ល្អឯក។ ព្រះអង្គមានអារម្មណ៍ថា ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ គឺជានិមិត្តរូបនៃសម្រស់ និងកម្លាំងចិត្ត។ ភាពថ្លៃថ្នូររបស់ព្រះនាង គឺស្រដៀងនឹងសម្រស់ផ្កាឈូកដែលរីកនៅកណ្តាលបឹងធំល្វឹងល្វើយ ពោរពេញដោយភាពបរិសុទ្ធ និងមន្តស្នេហ៍។ ពេលខ្លះ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់គិតថា តើមានអ្វីកើតឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ព្រះនាង? តើព្រះនាងមានអារម្មណ៍ដូចព្រះអង្គដែរឬទេ?

រៀងរាល់ព្រឹកព្រលឹម ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ តែងតែយាងទៅហ្វឹកហ្វឺនដាវ។ តែចាប់តាំងពីព្រះអង្គចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ប្លែកចំពោះព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍មក ទ្រង់តែងតែឈប់នៅក្បែរព្រះរាជដំណាក់របស់ព្រះនាង ដោយសង្ឃឹមថានឹងបានទតឃើញព្រះនាង ទោះមួយភ្លែតក៏ដោយ។ បេះដូងរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ ដែលធ្លាប់តែរឹងមាំដូចថ្ម បានចាប់ផ្តើមលោតខុសចង្វាក់រាល់ពេលដែលព្រះអង្គឃើញស្រមោលព្រះនាង។ ព្រះអង្គ ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានយល់ច្បាស់ថា អារម្មណ៍នេះគឺជារបស់ថ្មី និងមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ វាខុសប្លែកពីការគោរពដែលព្រះអង្គមានចំពោះសមាជិកដទៃទៀតនៃរាជវង្សានុវង្ស។ នេះគឺជាអារម្មណ៍ដែលធ្វើឲ្យព្រះអង្គចង់ការពារ ចង់នៅជិត ចង់យល់អំពីព្រះនាង។ នេត្រាដ៏មុតស្រួចរបស់ព្រះអង្គ ធ្លាប់តែសម្លឹងទៅរកសត្រូវ ពេលនេះបែរជាប្រែទៅជាទន់ភ្លន់ ពេលសម្លឹងមើលព្រះនាង។ ព្រះអង្គតែងតែលួចសម្លឹងមើលកីសក់របស់ព្រះនាង ដែលលម្អដោយផ្កាម្លិះក្រអូប និងគ្រឿងមាសដ៏ល្អឆើតឆាយ។ ព្រះអង្គមានអារម្មណ៍ថា សម្រស់របស់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ មានឥទ្ធិពលទៅលើព្រលឹងអ្នកចម្បាំងដូចព្រះអង្គ។

ឯងណោះវិញ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ក៏មានអារម្មណ៍មិនខុសគ្នាប៉ុន្មានដែរ។ រាល់ពេលដែលព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ យាងកាត់ព្រះនាង ឬពេលព្រះអង្គសម្លឹងមើលព្រះនាង អារម្មណ៍មួយដ៏ចម្លែក បានផុសឡើងក្នុងបេះដូងរបស់ព្រះនាង។ ព្រះនាងតែងតែលួចសម្លឹងមើលព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ពេលព្រះអង្គកំពុងហ្វឹកហាត់ដាវ ឬពេលព្រះអង្គកំពុងជជែកជាមួយនឹងមេទ័ពរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះនាងទតឃើញព្រះអង្គនៅក្នុងសំពត់សូត្រដ៏ល្អឯក ពណ៌ត្បូងទទឹម បូករួមជាមួយអាវក្រោះប្រយុទ្ធដែលឆ្លាក់រូបសត្វទេវកថា លម្អដោយខ្សែដៃ និងកងជើងមាសដ៏ធ្ងន់។ ភាពរឹងមាំ និងភាពក្លាហានរបស់ព្រះអង្គ គឺប្រៀបដូចជាភ្នំដ៏ខ្ពស់ត្រដែត ដែលការពារនគរ។ នេត្រាខ្មៅងងឹតរបស់ព្រះអង្គ ធ្លាប់តែសម្លឹងទៅរកជ័យជម្នះ ពេលនេះបែរជាមានពន្លឺដ៏កក់ក្តៅ ពេលបានជួបនឹងនេត្រាព្រះនាង។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ធ្លាប់តែជាស្ត្រីដ៏រឹងមាំ និងមានការតាំងចិត្តខ្ពស់ ពេលនេះបែរជាមានអារម្មណ៍ទន់ភ្លន់ ល្វើយល្វៃ ដូចជាផ្កាឈូកដែលទទួលដំណក់ទឹកសន្សើមដំបូងបង្អស់។

ពេលមួយ ក្នុងពិធីបុណ្យឆ្លងឆ្នាំខ្មែរ រាជវាំងទាំងមូលបានរៀបចំយ៉ាងអធិកអធម។ ពន្លឺគោមរាប់ពាន់បានបំភ្លឺផ្ទៃមេឃងងឹត។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានអង្គុយមិនឆ្ងាយពីគ្នា។ ដោយមិនដឹងខ្លួន នេត្រាអ្នកទាំងពីរបានជួបគ្នា។ សម្រាប់មួយខណៈពេលដ៏ខ្លី ពិភពលោកជុំវិញពួកគេហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុង។ គ្មានសំឡេងតូរ្យតន្ត្រី គ្មានសំឡេងសើចសប្បាយ គ្មានសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវឡើយ។ មានតែពន្លឺចែងចាំងនៅក្នុងនេត្រាអ្នកទាំងពីរ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីអារម្មណ៍ដែលកំពុងរីកលូតលាស់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ បេះដូងរបស់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានលោតញាប់ខុសពីធម្មតា ដូចជាស្គរប្រគំលេងនៅក្នុងព្រះឧរា។ ព្រះនាងបានបន្ទាបនេត្រាចុះ ដោយមានអារម្មណ៍ក្តៅភាយៗនៅលើផ្ទៃមុខ។ រីឯព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិវិញ ទ្រង់ក៏មានអារម្មណ៍ក្តុកក្តួលនៅក្នុងព្រះទ័យ។ ព្រះអង្គចង់បន្តសម្លឹងមើលព្រះនាង ប៉ុន្តែព្រះអង្គដឹងថា វាជាការមិនសមរម្យ។ ទ្រង់បានបង្វែរព្រះភក្ត្រចេញយឺតៗ តែនៅក្នុងព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គ សម្រស់របស់ព្រះនាងនៅតែដក់ជាប់ជានិច្ច។

រាល់ពេលដែលពួកគេជួបគ្នា នៅក្នុងសាលពិធីបុណ្យ នៅក្នុងសួនច្បាររាជវាំង ឬនៅតាមច្រករបៀងវែងៗ អារម្មណ៍ចម្លែកនេះកាន់តែរីកធំឡើងៗ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ពេលខ្លះបានលួចស្តាប់ពេលព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ កំពុងជជែកអំពីយុទ្ធសាស្ត្រប្រយុទ្ធ ឬការគ្រប់គ្រងប្រទេស។ ព្រះនាងចាប់អារម្មណ៍នឹងគំនិតជ្រៅជ្រះ និងភាពឈ្លាសវៃរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះនាងបានកត់សម្គាល់ឃើញថា ក្រៅពីភាពជាអ្នកចម្បាំង ព្រះអង្គម្ចាស់ក៏មានព្រះទ័យសប្បុរស និងយុត្តិធម៌ផងដែរ។ រីឯព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិវិញ ព្រះអង្គក៏បានលួចសង្កេតឃើញថា ក្រៅពីភាពស្រស់ស្អាត ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ក៏មានភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការគ្រប់គ្រងកិច្ចការនារី ការរៀបចំពិធីបុណ្យ និងការថែទាំប្រជារាស្ត្រផងដែរ។ ព្រះនាងមានសំឡេងដ៏ពីរោះស្រទន់ ដូចជាសំឡេងសត្វកុកដែលច្រៀងនៅពេលល្ងាច។ ព្រះអង្គមានអារម្មណ៍ថា ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ គឺជាព្រះនាងដ៏ល្អឥតខ្ចោះម្នាក់ ដែលមិនត្រឹមតែស្រស់ស្អាតខាងរូបកាយប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងស្រស់ស្អាតខាងក្នុងទៀតផង។

ទោះជាយ៉ាងណា អារម្មណ៍ដ៏ផុសផុលនេះ គឺត្រូវបានហ៊ុមព័ទ្ធដោយជញ្ជាំងនៃការពិត។ ពួកគេទាំងពីរនាក់បានដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ស្នេហានេះ គឺជារបស់ដែលមិនអាចទៅរួច។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ជាបុត្រានៃព្រះមហាក្សត្រ ត្រូវតែរៀបអភិសេកជាមួយនឹងព្រះនាងដែលត្រូវបានជ្រើសរើសដោយក្រុមប្រឹក្សារាជវាំង ដើម្បីពង្រឹងសម្ព័ន្ធភាពនយោបាយ ឬដើម្បីបន្តរាជវង្សានុវង្ស។ ចំណែកឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ក៏ជាព្រះនាងដ៏មានបុណ្យស័ក្តិខ្ពស់ ដែលត្រូវបានកំណត់ជោគវាសនារបស់ព្រះនាងរួចទៅហើយ។ ការស្រឡាញ់គ្នារវាងអ្នកទាំងពីរ គឺមិនអាចទទួលយកបានដោយប្រពៃណីរាជវង្សានុវង្សឡើយ។ វាប្រៀបបាននឹងផ្កាឈូកមួយទងដែលរីកនៅកណ្តាលវាលខ្សាច់ ក្តីសង្ឃឹមគឺស្តួចស្តើងបំផុត។

នៅក្នុងរាត្រីមួយដ៏សែនស្ងប់ស្ងាត់ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានគង់នៅលើយ៉រព្រះរាជដំណាក់របស់ព្រះអង្គ គយគន់ព្រះចន្ទ្រដ៏ត្រជាក់ ដែលចាំងពន្លឺទៅលើផ្ទៃរាជវាំង។ ព្រះអង្គនឹកគិតដល់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍។ ព្រះអង្គដឹងថា ក្តីស្រឡាញ់ដែលកំពុងរីកដុះដាលនៅក្នុងព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គ គឺជារឿងដ៏គ្រោះថ្នាក់។ ព្រះអង្គជាអ្នកចម្បាំងដែលធ្លាប់ប្រឈមមុខនឹងសត្រូវរាប់ពាន់នាក់ដោយគ្មានការភ័យខ្លាច តែពេលនេះបែរជាខ្លាចនឹងអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯងទៅវិញ។ ព្រះអង្គមានអារម្មណ៍ថា ចំណងនៃក្តីស្នេហានេះ បានចងក្រវាត់ព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គយ៉ាងណែន។ ទោះជាព្រះអង្គព្យាយាមបដិសេធយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្តីស្រឡាញ់នោះនៅតែដក់ជាប់ក្នុងព្រះទ័យជានិច្ច។

រីឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍វិញ ព្រះនាងបានគង់នៅក្បែរបង្អួចព្រះរាជដំណាក់របស់ព្រះនាង សម្លឹងមើលទៅផ្កាយរាប់ពាន់ ដែលចាំងពន្លឺព្រិចៗនៅលើផ្ទៃមេឃ។ ព្រះនាងនឹកគិតដល់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ។ ព្រះនាងដឹងថា ក្តីស្រឡាញ់ដែលកំពុងលូតលាស់នៅក្នុងព្រះទ័យរបស់ព្រះនាង គឺជារបស់ដែលមិនគួរមាន។ ព្រះនាងធ្លាប់ជាស្ត្រីដែលតាំងចិត្តខ្ពស់ មិនងាយរង្គោះរង្គើដោយអារម្មណ៍ណាមួយ តែពេលនេះបែរជាបេះដូងរបស់ព្រះនាងញាប់ញ័ររាល់ពេលដែលនឹកដល់ព្រះអង្គម្ចាស់។ ព្រះនាងព្យាយាមទប់អារម្មណ៍នេះ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាខ្យល់ព្យុះដែលបក់បោកក្នុងព្រះទ័យរបស់ព្រះនាង។ ព្រះនាងដឹងថា អនាគតរបស់ព្រះនាង ត្រូវបានកំណត់រួចទៅហើយ។ ក្តីស្រឡាញ់នេះ គឺគ្រាន់តែជាសុបិនមួយដែលមិនអាចក្លាយជាការពិត។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គ្រាប់ពូជនៃមនោសញ្ចេតនានេះ បានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងព្រះទ័យនៃអ្នកទាំងពីរហើយ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ មិនអាចបំភ្លេចគ្នាបានឡើយ។ រាល់ពេលដែលពួកគេជួបគ្នា នេត្រារបស់ពួកគេតែងតែជួបគ្នាដោយមិនដឹងខ្លួន។ រាល់ការប៉ះដៃដោយចៃដន្យ រាល់សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវ រាល់ស្នាមញញឹមដ៏តូចមួយ គឺសុទ្ធតែជាភស្តុតាងនៃក្តីស្រឡាញ់ដែលកំពុងរីកដុះដាលនៅក្នុងព្រះទ័យអ្នកទាំងពីរ។ វាជាក្តីស្រឡាញ់ដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយភាពស្ងៀមស្ងាត់ ហ៊ុមព័ទ្ធដោយការឈឺចាប់ ហ៊ុមព័ទ្ធដោយក្តីសង្ឃឹមដ៏ស្តួចស្តើងបំផុត។ ក្តីស្រឡាញ់នេះ គឺជានិម្មិតស្នេហា ដែលបានចាប់កំណើតនៅក្នុងចិត្តនៃអ្នកទាំងពីរ ទោះបីជាពួកគេដឹងថា វាជាផ្លូវដែលពោរពេញដោយបន្លា និងឧបសគ្គក៏ដោយ។ ពួកគេបានចាប់ផ្ដើមរស់នៅជាមួយអារម្មណ៍នេះ ដោយដឹងថាវានឹងនៅតែជាអាថ៌កំបាំងដែលកប់ទុកយ៉ាងជ្រៅក្នុងព្រលឹងរបស់ពួកគេជារៀងរហូត។

ក្នុងវេលាព្រលប់ស្រាងៗ ក្រោមម្លប់ឈើទាលដ៏សន្ធឹក ដែលដុះត្រសុំត្រសាយនៅក្បែរព្រំប្រទល់នគរ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានយាងមកជួបគ្នាដោយសម្ងាត់ ដូចជាម្លប់និងពន្លឺដែលប៉ងចង់រួបរួមគ្នា។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ក្នុងព្រះកាយដ៏មាំមួនខ្ពស់ស្រឡះ ស្មាទូលាយ ព្រះភ័ក្ត្រហាក់ឆ្លាក់ចេញពីថ្ម ជាមួយនឹងថ្គាមរឹងមាំ ព្រះនេត្រខ្មៅអុជដូចថ្មពិទ្យ ដែលតែងតែឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីអ្នកចម្បាំងដ៏មុតស្រួចនោះ ឥឡូវបែរជាពោរពេញដោយក្តីកង្វល់។ ស្នាមរបួសតូចមួយលើព្រះភក្ត្រខាងឆ្វេងរបស់ទ្រង់ ប្រៀបដូចជាសក្ខីភាពស្ងៀមស្ងាត់នៃជ័យជម្នះជាច្រើនលើសមរភូមិ តែពុំអាចលាក់បាំងនូវភាពផុយស្រួយនៃព្រះទ័យដែលកំពុងរងទុក្ខបានឡើយ។ ព្រះពស្ត្រសំពត់សូត្រពណ៌ក្រមុំខៀវ ដែលទ្រង់គ្រង បញ្ចេញនូវភាពថ្លៃថ្នូររបស់រាជវង្សានុវង្ស តែនៅក្រោមអាវទ្រនាប់ប្រាក់ដែលឆ្លាក់រូបសត្វទេព ការតស៊ូផ្ទៃក្នុងកំពុងតែឆាបឆេះ។

ចំណែកឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍វិញ ព្រះកាយឆ្មាររៀវស្រឡូន តែពោរពេញដោយថាមពលមាំទាំ ព្រះភ័ក្ត្ររាងពងក្រពើ ជាមួយនឹងថ្គាមខ្ពស់ស្រលះ និងព្រះឱស្ឋពណ៌ផ្កាឈូកខ្ចី។ ព្រះនេត្រធំមូលក្លំ ពណ៌ត្នោតដូចដីខ្មៅដែលបង្កកំណើត កំពុងផ្ទុកនូវកម្លាំងចិត្តដ៏មុតមាំផង និងមេត្តាធម៌ដ៏ទន់ភ្លន់ផង។ ព្រះឆវីរបស់ទ្រង់ស្រស់ភ្លឺថ្លា ដូចត្របកផ្កាឈូកដែលទើបនឹងរីកថ្មីៗ។ ព្រះកេសាខ្មៅរលើបរលោងវែងអន្លាយ ត្រូវបានចងជាកីសក់យ៉ាងល្អិតល្អន់ ប្រកបដោយផ្កាម្លិះក្រអូបឈ្ងុយ និងគ្រឿងលម្អមាសដ៏ប្រណិត ដែលមើលទៅគួរឲ្យទាក់ទាញ តែបែរជាហាក់ដូចជាកំពុងផ្ទុកនូវបន្ទុកដ៏ធ្ងន់។ សំពត់ហូលពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ដែលទ្រង់គ្រង បញ្ជាក់ពីសោភ័ណភាពនិងអំណាច តែគ្រឿងអលង្ការប្រាក់ដ៏ល្អិត ដូចជាកងដៃ និងខ្សែកច្រើនជាន់ ពុំអាចបិទបាំងនូវភាពរសើបរបស់ព្រះទ័យដែលកំពុងរងការឈឺចាប់បានឡើយ។

ពួកគេបានប្រឈមមុខដាក់គ្នា ដោយព្រះនេត្រប្រសព្វគ្នា បង្ហាញពីអារម្មណ៍ដែលហួសពីពាក្យពេចន៍។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានចាប់ផ្ដើមបំពងសំនៀងយ៉ាងទាបៗ តែច្បាស់ៗថា៖ «ស្រីលក្ខណ៍អើយ… យើងទាំងពីរ ជាបំណែកនៃនគរផ្សេងគ្នា ដែលធ្លាប់តែជាសត្រូវនឹងគ្នា។ ភក្ដីភាពចំពោះរាជបល្ល័ង្ក និងប្រជារាស្ត្រ គឺជាឧត្តមគតិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដែលយើងបានស្បថស្បែរក្សា។ ក៏ប៉ុន្តែ… អារម្មណ៍ដែលកំពុងរីកដុះដាលនៅក្នុងទ្រូងនេះ… វាប្រៀបដូចជាទន្លេដែលហូរបញ្ច្រាសទិស ហាក់កំពុងបក់បោកបំបែកនូវគ្រឹះនៃកាតព្វកិច្ចរបស់យើង»។ ព្រះហស្តមាំមួនរបស់ទ្រង់ បានក្ដាប់ជាប់ទៅនឹងដាវដែលព្យួរនៅចង្កេះ ហាក់កំពុងតែតស៊ូជាមួយខ្លួនឯង។

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានឆ្លើយតបទាំងទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់៖ «ឫទ្ធិស័ក្ដិ… ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ដូចព្រះអង្គដែរ។ រាល់យប់ រូបខ្ញុំតែងតែគេងពុំលក់ កាយត្រដរននាល ព្រះទ័យវិលវល់ឥតឈប់ឈរ។ តើវាជាជោគវាសនា ឬជាបណ្តាសារបស់ទេព្តា ដែលបានចងភ្ជាប់យើងមកជាមួយគ្នា បើទោះជាកាលៈទេសៈនៃនគរយើងមិនអនុគ្រោះ? ការស្រឡាញ់ព្រះអង្គ គឺជាសេចក្តីសុខដ៏វិសេសវិសាល តែវាក៏ជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ដែលអាចនាំមកនូវមហន្តរាយដល់នគររបស់ខ្ញុំបាន។ ប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្ញុំ ដែលពឹងផ្អែកលើការដឹកនាំរបស់ខ្ញុំ… ខ្ញុំពុំអាចក្បត់ជំនឿទុកចិត្តរបស់ពួកគេបានឡើយ»។ ព្រះនាងបានបន្ទាបព្រះនេត្រចុះ ដូចជាកំពុងលាក់បាំងនូវភាពឈឺចាប់ដែលផុសចេញពីជម្រៅព្រះទ័យ។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានដើរវិលចុះឡើងៗ ជើងទ្រង់ជាន់លើស្លឹកឈើស្ងួត រីឯព្រះសូរសៀងទ្រង់ក៏ស្អកបន្តិចថា៖ «ការភ័យខ្លាចនៃការក្បត់ជាតិ វាប្រៀបដូចជាស្រមោលអន្ទោលតាមប្រាណ។ បើខ្ញុំជ្រើសរើសក្តីស្នេហ៍… តើខ្ញុំនឹងត្រូវគេចាត់ទុកជាមនុស្សក្បត់មាតុភូមិដែរឬទេ? តើមនុស្សគ្រប់គ្នា នឹងចង្អុលមុខថា ខ្ញុំលក់ខ្លួនឲ្យសត្រូវដើម្បីក្តីស្នេហាដែរឬទេ? ភាពឈឺចាប់នេះ វាប្រៀបដូចជាភ្លើងដែលកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅនៅក្នុងទ្រូង រលាករឹតតែខ្លាំងឡើងៗ នៅពេលដែលខ្ញុំនឹកឃើញដល់ទ័ពរបស់យើង ដែលធ្លាប់បានបង្ហូរឈាម រាប់រយឆ្នាំមកហើយ ដើម្បីការពារព្រំដែនរបស់យើង។ ខ្ញុំជាអ្នកស្នងមរតក ខ្ញុំជាក្តីសង្ឃឹមរបស់ប្រជារាស្ត្រ។ តើខ្ញុំត្រូវតែបោះបង់ចោលកិត្តិយសរបស់បុព្វបុរស ដើម្បីតែសេចក្តីស្នេហាដ៏អាថ៌កំបាំងនេះឬ?» ព្រះហស្តទ្រង់បានលូកទៅចាប់ព្រះហស្តដ៏ទន់ភ្លន់របស់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ដោយស្រើបស្រាល។

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានសម្រក់ទឹកនេត្រាមួយតំណក់ចុះលើព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់។ «បងឫទ្ធិស័ក្ដិ… ការលះបង់ គឺជាជោគវាសនារបស់អ្នកដែលកើតជាមេដឹកនាំ។ ខ្ញុំក៏ភ័យខ្លាចនឹងរឿងនេះដូចគ្នា។ ការសម្រេចចិត្តមួយខុសឆ្គង អាចនាំមកនូវសង្គ្រាមថ្មីមួយ ឬអាចធ្វើឲ្យនគររបស់យើងធ្លាក់ចូលក្នុងមាត់ជ្រោះនៃភាពវឹកវរ។ បើខ្ញុំជ្រើសរើសព្រះអង្គ តើខ្ញុំនឹងក្លាយជាព្រះនាងដែលនាំមកនូវសេចក្តីវិនាសដល់នគររបស់ខ្លួនឬ? តើម្តាយឪពុកខ្ញុំ និងបុព្វបុរសខ្ញុំ នឹងបណ្ដេញខ្ញុំចេញពីខ្សែស្រឡាយរាជវង្សដែរឬទេ? កិត្តិយស មុខមាត់ គឺជាកត្តាដ៏សំខាន់សម្រាប់រាជវង្សានុវង្ស។ ការលះបង់ក្តីស្នេហ៍របស់យើង គឺប្រៀបដូចជាការហែកបេះដូងទាំងរស់ តែការជ្រើសរើសក្តីស្នេហ៍របស់យើង អាចនឹងនាំមកនូវការហែកហួរនគរទាំងមូល។ តើយើងត្រូវធ្វើម្ដេចទៅ?» ព្រះនាងបានងើបព្រះភ័ក្ត្រសម្លឹងមើលព្រះអង្គម្ចាស់ ជាមួយនឹងព្រះនេត្រដែលពោរពេញដោយការអង្វរករ។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានរឹតបន្តឹងព្រះហស្តរបស់ព្រះនាង តែព្រះភ័ក្ត្ររបស់ទ្រង់នៅតែបង្ហាញនូវភាពតានតឹង។ «សេចក្តីស្នេហ៍របស់យើង វាប្រៀបដូចជាគ្រាប់ពូជដ៏តូចមួយ ដែលធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដីដ៏គ្រោះថ្នាក់។ បើទោះជាវាដុះលូតលាស់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាមិនប្រាកដថានឹងអាចរស់រានមានជីវិតបានដែរ។ តើយើងអាចរក្សាវាទុកជាសម្ងាត់រហូតបានដែរឬ? តើការលាក់បាំងការពិតនេះ នឹងមិននាំមកនូវទុក្ខលំបាកកាន់តែធំធេងនៅថ្ងៃមុខទេឬ? រាល់ពេលដែលខ្ញុំគិតដល់អនាគត វាពុំមានផ្លូវណាមួយដែលផ្តល់នូវសេចក្តីសុខពេញលេញឡើយ។ ម្ខាងគឺជាសេចក្តីស្នេហ៍ ម្ខាងទៀតគឺជាភក្ដីភាព។ ជញ្ជីងនៃជោគវាសនា ហាក់កំពុងលយទៅម្ខាងម្ដងៗ ពុំមានភាពស្មើគ្នាឡើយ។» ព្រះអង្គម្ចាស់បានដកដង្ហើមធំ បញ្ចេញនូវសេចក្តីធុញថប់ក្នុងព្រះទ័យ។

«តើយើងអាចរកឃើញផ្លូវមួយ ដែលអាចផ្សារភ្ជាប់បេះដូងយើង ជាមួយនឹងភក្ដីភាពរបស់យើងដែរឬទេ?» ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានសួរទៅកាន់ព្រះអង្គម្ចាស់ ជាមួយនឹងក្តីសង្ឃឹមដ៏តិចតួច។ ព្រះហស្តរបស់ព្រះនាងបានស្ទាបអង្អែលស្នាមរបួសតូចលើព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ដោយថ្នមៗ ហាក់ដូចជាកំពុងព្យាយាមបំបាត់នូវការឈឺចាប់របស់ទ្រង់។ «ឬមួយ ក៏យើងត្រូវតែបោះបង់ចោលនូវសុបិននៃការរួមរស់ជាមួយគ្នា ដើម្បីសន្តិភាពរបស់នគរយើង?»

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានលើកព្រះហស្តរបស់ព្រះនាងមកថើប ដោយសម្បកចិត្ត។ «ខ្ញុំពុំដឹងឡើយ ស្រីលក្ខណ៍អើយ… ខ្ញុំពុំដឹងឡើយ។ តែរឿងមួយដែលខ្ញុំដឹងច្បាស់នោះគឺ មិនថាជោគវាសនានឹងនាំយើងទៅដល់ទីណាទេ ទោះខ្ញុំត្រូវប្រឈមមុខនឹងសត្រូវរាប់រយពាន់នាក់ក៏ដោយ ក៏ការតស៊ូផ្ទៃក្នុងនេះ វាជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចាប់ខ្លាំងជាងអ្វីៗទាំងអស់។ វាហាក់ដូចជាបេះដូងខ្ញុំត្រូវបែងចែកជាពីរ មួយចំណែកនៅជាមួយព្រះនាង មួយចំណែកទៀតនៅជាមួយមាតុភូមិ។ ហើយបំណែកទាំងពីរនេះ កំពុងតែទាញទម្លាក់គ្នាទៅវិញទៅមក ដោយគ្មានទីបញ្ចប់។»

ពាក្យសម្ដីរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ បានបន្លឺឡើងយ៉ាងធ្ងន់ៗ ដូចជាបន្ទរនៃទុក្ខសោកនៅក្នុងព្រះទ័យ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានអោនព្រះភ័ក្ត្រទៅលើស្មារបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ ទឹកនេត្រារបស់ទ្រង់បានហូរស្រក់ស្រិចៗ។ ពួកគេទាំងពីរបានឈរស្ងៀមស្ងាត់ក្រោមម្លប់ឈើទាលនោះ អស់ជាយូរ លង់លក់ទៅក្នុងគំនិតរៀងៗខ្លួន អំពីផ្លូវដ៏លំបាកខាងមុខ ការភ័យខ្លាចនៃការបាត់បង់ ការលះបង់ដ៏ធំធេងដែលត្រូវតែធ្វើ និងក្តីសង្ឃឹមដ៏ស្ដើងដែលថា ថ្ងៃណាមួយ សេចក្តីស្នេហាដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ពួកគេ អាចនឹងរកឃើញពន្លឺមួយ ដែលអាចបំភ្លឺផ្លូវទៅកាន់សន្តិភាព និងសុភមង្គល ដោយពុំចាំបាច់ក្បត់នូវភក្ដីភាពឡើយ។ តែសម្រាប់ពេលនេះ អ្វីដែលពួកគេមាន គឺគ្រាន់តែជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនៃបេះដូងដែលបែងចែក និងជោគវាសនាដែលមិនច្បាស់លាស់។

ក្នុងថ្ងៃមួយ ក្រោមមេឃស្រឡះលាយឡំដោយពពកសស្ដើង ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានយាងឆ្លងកាត់ព្រៃជ្រៅអាថ៌កំបាំងមួយ ដែលគេហៅថា «ព្រៃអរញ្ញកាលី»។ ព្រៃនេះល្បីល្បាញដោយសារភាពស្ងាត់ជ្រងំ លាក់បាំងនូវអាថ៌កំបាំងរាប់សតវត្សរ៍ និងពោរពេញដោយគ្រោះថ្នាក់ដែលគេពុំអាចមើលឃើញ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ទ្រង់យាងក្នុងភាពក្លាហានពោរពេញដោយគតិបណ្ឌិត ដោយមានព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍គង់នៅក្បែរព្រះអង្គ លើខ្នងដំរីរាជ ដែលមានកងទ័ពឆ្មាំអមសងខាង។ បេសកកម្មរបស់ព្រះអង្គទាំងពីរគឺ ដើម្បីបិទកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពជាមួយនគរឆ្ងាយមួយ ក្នុងបំណងនាំមកនូវសន្តិសុខដល់អាណាចក្ររបស់ព្រះអង្គ។ ទោះបីបេះដូងរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់បានលង់ក្នុងអន្លង់ស្នេហ៍នឹងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍យ៉ាងជ្រាលជ្រៅក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គមិនដែលហ៊ានសារភាពប្រាប់ឡើយ ព្រោះព្រះអង្គយល់ថា ឋានៈ និងភារកិច្ចរបស់ព្រះអង្គគឺធំធេងពេក រហូតដល់មិនអាចឲ្យព្រះអង្គនឹកគិតពីរឿងផ្ទាល់ខ្លួនបានឡើយ។ រីឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ក៏លួចបំពងចិត្តស្នេហ៍ចំពោះព្រះអង្គម្ចាស់ដែរ ប៉ុន្តែដោយសារជាបុត្រីរបស់ស្ដេច ព្រះនាងក៏បានលាក់បាំងនូវអារម្មណ៍ពិតរបស់ខ្លួនយ៉ាងជិតជិត ទុកគ្រាន់តែជាការគោរពធម្មតាប៉ុណ្ណោះ។

ពេលដែលរទេះសេះ និងដំរី កំពុងបន្តដំណើរចូលកាន់តែជ្រៅទៅៗ ស្រាប់តែខ្យល់គួចយ៉ាងបក់បោកមកជាខ្លាំង រួមជាមួយនឹងសំឡេងរអ៊ូរទាំខ្សឹបខ្សៀវដ៏ចម្លែកពីក្នុងព្រៃក្រាស់។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិមានការប្រុងប្រយ័ត្នភ្លាមៗ ព្រោះព្រះអង្គទ្រង់ដឹងថា ព្រៃអរញ្ញកាលីនេះតែងលាក់បាំងនូវក្រុមចោរប្លន់ ឬសត្វសាហាវ។ មិនយូរប៉ុន្មាន ស្រាប់តែមានព្រួញរាប់សិបព្រួញបានបាញ់សម្រុកមកពីគ្រប់ទិសទី ឆ្លងកាត់មែកឈើក្រាស់ៗ ហោះមកចំឆ្មាំយាម។ ភាពចលាចលបានផ្ទុះឡើង! សំឡេងគ្រហឹមរបស់ដំរី សំឡេងកណ្ដឹងគ្រាំងៗនៃដាវប៉ះគ្នា សំឡេងស្រែកហ៊ោរបស់ចោរ និងសំឡេងទ័ពឆ្មាំ បានធ្វើឲ្យព្រៃទាំងមូលរញ្ជួយ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ យាងចុះពីលើខ្នងដំរីយ៉ាងរហ័ស ព្រះហស្ថទ្រង់ចាប់ដាវយ៉ាងរឹងមាំ ប្រៀបដូចជាសត្វខ្លាដែលមានកម្លាំងប្ញទ្ធិខ្លាំងក្លា ស្ទុះទៅវាយប្រហារពួកចោរទាំងនោះ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ គង់នៅស្ងៀមស្ងាត់ ទាំងព្រះទ័យភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែព្រះនាងព្យាយាមរក្សាព្រះកាយឲ្យមានជំហររឹងមាំ ដោយមិនចង់បង្ហាញភាពទន់ខ្សោយដល់ព្រះអង្គម្ចាស់។ ព្រះនាងបានឃើញព្រះអង្គម្ចាស់វាយលុកពួកចោរយ៉ាងក្លាហាន រាល់ការបក់បោករបស់ព្រះខ័នរបស់ព្រះអង្គ គឺសុទ្ធតែសម្លាប់ពួកចោរប្លន់អស់ជាច្រើន។

ទោះបីជាព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិមានភាពក្លាហានយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកចោរមានគ្នាច្រើនពេក ហើយព្រះអង្គក៏បានដឹងថា ការតតាំងតែម្នាក់ឯងនឹងពុំអាចឈ្នះបានឡើយ។ ព្រះអង្គបានយាងទៅចាប់ព្រះហស្ថព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍យ៉ាងលឿន ហើយទ្រង់បានទាញព្រះនាងឲ្យរត់គេចខ្លួនចូលទៅក្នុងគុហាដ៏តូចចង្អៀតមួយ ដែលលាក់បាំងនៅពីក្រោយគុម្ពោតព្រៃក្រាស់។ សំឡេងវាយប្រហារពីខាងក្រៅគុហានៅតែបន្តឮយ៉ាងកងរំពង ប៉ុន្តែនៅខាងក្នុងគុហា មានតែភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសម្លេងដកដង្ហើមញាប់ៗរបស់ព្រះអង្គទាំងពីរ។ ភាពងងឹតសន្ឋឹង បានរុំព័ទ្ធជុំវិញព្រះអង្គទាំងពីរ ហើយខ្យល់ត្រជាក់ៗ បានបក់បោកមកប៉ះនឹងព្រះកាយ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទ្រង់សម្លឹងមើលព្រះភក្ត្រព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទាំងព្រះទ័យព្រួយបារម្ភ ព្រោះព្រះនាងបានឃើញស្នាមរបួសមួយត្រង់ស្មាខាងឆ្វេងរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ក៏ទ្រង់សម្លឹងមើលទៅព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍វិញ ដោយព្រះនេត្រពោរពេញដោយក្ដីបារម្ភ មិនមែនបារម្ភពីខ្លួនព្រះអង្គផ្ទាល់នោះទេ តែព្រះអង្គបារម្ភខ្លាចព្រះនាងរងរបួស។

ក្នុងគ្រាអាសន្ន ក្រោមសម្ពាធនៃសេចក្ដីស្លាប់ដែលកំពុងយាយី ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិទ្រង់លែងអាចលាក់បាំងអារម្មណ៍ពិតរបស់ព្រះអង្គបានតទៅទៀតឡើយ។ ព្រះអង្គបានចាប់ព្រះហស្ថព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍យ៉ាងណែន រួចទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «ប្រសិនបើវាសនាមិនអនុញ្ញាតឲ្យយើងបានបន្តជីវិត សូមឲ្យទ្រង់ជ្រាបថា ដួងចិត្តទូលបង្គំបានលង់ក្នុងភក្ដីភាពចំពោះទ្រង់យូរលង់ណាស់មកហើយ ព្រះនាង! សម្រស់ទ្រង់ប្រៀបដូចផ្កាឈូក ដែលរីកក្នុងបឹងមាស ហើយព្រះទ័យទ្រង់ប្រៀបដូចពេជ្រ ដែលបំភ្លឺផ្លូវជីវិតទូលបង្គំ»។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ទ្រង់ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ហើយទឹកភ្នែកនៃក្ដីរំភើបក៏បានហូរចេញពីព្រះនេត្ររបស់ព្រះនាង។ ព្រះនាងបានឆ្លើយតបវិញថា៖ «អូ! ព្រះអង្គម្ចាស់… រឹទ្ធិស័ក្ដិ! ចិត្តខ្ញុំក៏ដូច្នោះដែរ។ ខ្ញុំបានលួចថ្នមស្នេហ៍ព្រះអង្គតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។ កម្លាំងកាយចិត្តរបស់ព្រះអង្គ ភាពក្លាហានរបស់ព្រះអង្គ គឺសុទ្ធតែជាពន្លឺដែលបំភ្លឺផ្លូវជីវិតរបស់ទូលបង្គំ»។

ពាក្យសម្ដីទាំងនេះបានបន្លឺឡើងក្នុងគុហាដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ ហាក់ដូចជាខ្សឹបខ្សៀវដោយខ្យល់គួចដ៏ត្រជាក់។ ភ្នែករបស់ព្រះអង្គទាំងពីរបានសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ក្នុងភាពភ័យខ្លាចនៃសេចក្ដីស្លាប់ និងភាពកក់ក្ដៅនៃក្ដីស្រឡាញ់ដែលទើបនឹងលាតត្រដាង។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិបានទាញព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍មកអោបយ៉ាងណែន ក្ដីស្រឡាញ់បានធ្វើឲ្យព្រះអង្គទាំងពីរមានអារម្មណ៍ថា មានសុវត្ថិភាពទោះបីជាឋិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ក៏ដោយ។ ព្រះនាងបានឱបព្រះអង្គម្ចាស់វិញ ព្រះនាងបានទទួលអារម្មណ៍កក់ក្ដៅពីព្រះអង្គ។ នៅពេលនោះ ស្រាប់តែសំឡេងជើងសេះ និងសំឡេងមនុស្ស បានបន្លឺឡើងកាន់តែជិតមកៗ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់បានដឹងថា កងទ័ពជំនួយបានមកដល់ហើយ។ ព្រះអង្គទាំងពីរបានចេញពីគុហា ទៅជួបជាមួយកងទ័ពជំនួយ ហើយបានបន្តដំណើរដោយសុវត្ថិភាព។ ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏គួរឲ្យរន្ធត់នេះ បានបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងដួងចិត្តរបស់ព្រះអង្គទាំងពីរ គឺចំណងស្នេហាដែលបានកើតឡើងក្នុងគ្រាអាសន្ន។ ពីថ្ងៃនោះមក សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គទាំងពីរ ក៏កាន់តែរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស ប្រៀបដូចជាដើមឈើដែលដុះឡើងដោយពន្លឺព្រះអាទិត្យ។

ដំណឹង​នៃ​ចំណង​ស្នេហ៍​រវាង​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ដ៏​ក្លាហាន​នៃ​នគរ​កម្ពុជទេវៈ​ និង​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​ដ៏​ស្រស់​សោភា​នៃ​នគរ​ធម្មទេវៈ​ បាន​រសាត់​ទៅ​ដូច​ខ្យល់​បក់បោក​ស្លឹកឈើ​ក្នុង​រដូវប្រាំង​ លូន​ចូល​ជ្រៅ​ទៅ​ក្នុង​ព្រះរាជវាំង​ដ៏​ខ្ពស់ត្រដែត​ រហូត​ដល់​ខ្ទម​តូច​ៗ​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​ទូទៅ​។ ពី​ដំបូង​ឡើយ​ វា​គ្រាន់តែ​ជា​សំឡេង​ខ្សឹបខ្សៀវ​ដ៏​តិច​ៗ​ ដូច​សូរ​រលក​តិច​ៗ​ប៉ះ​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​ ប៉ុន្តែ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ សំឡេង​នោះ​ក៏​បាន​បន្លឺ​ឡើង​ខ្លាំង​ៗ​ ដូច​ផ្គរលាន់​បោកបក់​លើ​ពពក​ខ្មៅ​ងងឹត​ បង្ក​ឲ្យ​មាន​ការ​ភ្ញាក់ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដល់​ព្រះញាតិវង្ស​ និង​ប្រជាពលរដ្ឋ​នៃ​នគរ​ទាំង​ពីរ​។​ សេចក្តី​មិន​ពេញចិត្ត​ កំហឹង​ និង​ការភ័យខ្លាច​ បាន​ឆាបឆេះ​ឡើង​ក្នុង​ចិត្ត​មហាជន​ ដូច​អគ្គីភ័យ​ឆេះ​ព្រៃ​ស្ងួត​ បំផ្លាញ​សន្តិភាព​ដ៏​ផុយស្រួយ​ដែល​បាន​កសាង​ឡើង​អស់​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​។

ក្នុង​ព្រះរាជវាំង​នៃ​នគរ​កម្ពុជទេវៈ​ ដែល​ជា​ដែនដី​កំណើត​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ដ៏​អង់អាច​នោះ​ ព្រះមហាក្សត្រ​ និង​ព្រះមហេសី​បាន​ទ្រង់​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ដំណឹង​នេះ​ដោយ​ព្រះភក្ត្រា​ស្រពោន​ ដូច​ផ្កា​ក្រពុំ​ត្រូវ​ខ្យល់​រងា​។ ព្រះរាជវង្សានុវង្ស​ និង​ពួក​មន្ត្រី​ជាន់ខ្ពស់​ដែល​ធ្លាប់​មាន​ភាព​ថ្លៃថ្នូរ​ បាន​សម្តែង​ការ​មិន​ពេញចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ គឺជា​បុត្រា​ទោល​ដែល​ប្រៀប​ដូចជា​សរសរទ្រូង​នៃ​នគរ​ ជា​អ្នកចម្បាំង​ដ៏​ខ្លាំងពូកែ​ដែល​គ្មាន​នរណា​អាច​ប្រៀបផ្ទឹម​បាន​។ ភ្នែក​ខ្មៅ​ងងឹត​របស់​ទ្រង់​ មុត​ស្រួច​ដូច​ដាវ​មុខ​ពីរ​ ចង្អុល​ទៅ​រក​ជ័យជម្នះ​ជានិច្ច​។ រាងកាយ​ដ៏​មាំមួន​របស់​ទ្រង់​ ត្រូវ​បាន​លម្អ​ដោយ​ស្លាកស្នាម​សង្គ្រាម​ ដែល​ជា​សក្ខីភាព​នៃ​វីរភាព​។ ពួក​គេ​បាន​រំពឹង​ថា​ ទ្រង់​នឹង​ជ្រើសរើស​ព្រះនាង​នៃ​នគរ​សម្ព័ន្ធមិត្ត​ ដែល​អាច​ពង្រឹង​អំណាច​ និង​ឥទ្ធិពល​របស់​នគរ​កម្ពុជទេវៈ​។ ប៉ុន្តែ​ការ​ជ្រើសរើស​របស់​ទ្រង់​បែរជា​ធ្លាក់​ទៅ​លើ​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​ ដែល​ជា​បុត្រី​នៃ​នគរ​ធម្មទេវៈ​ ដែល​ធ្លាប់​ជា​គូប្រជែង​ដ៏​ចាស់គំរិល​ទៅវិញ​។

ពួក​អាមាត្យ​ដែលមាន​វ័យចាស់​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ ទាំង​ពុកមាត់​ពុកចង្កា​វែង​សស្គុស​ បាន​ជជែក​វែកញែក​គ្នា​ដោយ​ទឹកមុខ​តានតឹង​។ «នេះ​ជា​ការ​បោះបង់​ចោល​កាតព្វកិច្ច​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​ឬ​យ៉ាងណា​?» មន្ត្រី​ម្នាក់​បាន​ពោល​ឡើង​ ទាំង​ចាប់​ដៃ​ជាប់​នឹង​កៅអី​មាស​។ «ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​ ទោះបី​ទ្រង់​មាន​រូបឆោម​ល្អ​ផុត​លេខ​ ដូច​ផ្កាឈូក​ស​ដែល​ទើបនឹង​រីក​ក៏​ពិតមែន​ ប៉ុន្តែ​ទ្រង់​មកពី​នគរ​ដែល​មាន​ឫសគល់​នៃ​ការ​ក្បត់​។ នគរ​របស់​ទ្រង់​ តែងតែ​ព្យាយាម​ពង្រីក​ឥទ្ធិពល​របស់​ខ្លួន​ ដោយ​ប្រើប្រាស់​ល្បិចកល​ជាជាង​កម្លាំង​។ តើ​ព្រះអង្គម្ចាស់​យើង​ នឹង​ក្លាយជា​ចំណាប់ខ្មាំង​នៃ​មន្ត​ស្នេហ៍​ដ៏​គ្រោះថ្នាក់​នេះ​ឬ​? នេះ​ប្រៀប​ដូចជា​ការ​បើកទ្វារ​នគរ​ឲ្យ​សត្រូវ​ចូល​ដោយ​ខ្លួនឯង​»។ សេចក្តី​កំហឹង​បាន​ពុះកញ្ជ្រោល​ឡើង​ក្នុង​ជួរ​មន្ត្រី​។ ពួក​គេ​យល់ថា​ ការណ៍​នេះ​ជាការ​ប្រមាថ​ដល់​កិត្តិយស​នៃ​បុព្វបុរស​ ដែល​បាន​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​ការពារ​បូរណភាព​ទឹកដី​អស់​ជាច្រើន​ជំនាន់​។ ពួក​គេ​ភ័យខ្លាច​ថា​ ទំនាក់ទំនង​នេះ​អាច​នាំមក​នូវ​ការ​ក្បត់ជាតិ​ ព្រោះ​ព័ត៌មាន​សម្ងាត់​របស់​នគរ​អាច​នឹង​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​កណ្តាប់ដៃ​សត្រូវ​ ដោយសារ​ចំណង​ស្នេហា​ដ៏​ងងឹតងងល់​នេះ​។

ក្នុងចំណោម​ប្រជារាស្ត្រ​នៃ​នគរ​កម្ពុជទេវៈ​ សំឡេង​ខ្សឹបខ្សៀវ​ក៏​បាន​លេចឡើង​ផង​ដែរ​។ កសិករ​ដែល​កំពុង​ភ្ជួររាស់​ដី​ ដូរ​គ្នា​សម្លឹង​មើលមុខ​គ្នា​ដោយ​ទឹកមុខ​ព្រួយបារម្ភ​។ «តើ​ព្រះអង្គម្ចាស់​យើង​ បាន​បំភ្លេច​ការ​លំបាក​វេទនា​នៃ​សង្គ្រាម​កាលពី​អតីតកាល​ហើយ​ឬ​?» បុរស​ចំណាស់​ម្នាក់​បាន​រអ៊ូ​ឡើង​ ខណៈ​ដៃ​គាត់​កំពុង​កាន់​នង្គ័ល​។ «កូនប្រុស​របស់​យើង​ នឹង​ត្រូវ​បង្ខំ​ឲ្យ​ចាកចេញ​ពី​ផ្ទះសម្បែង​ម្តងទៀត​ ដើម្បី​ទៅ​បង្ហូរឈាម​លើ​សមរភូមិ​បរទេស​ដោយសារ​រឿង​ស្នេហា​នេះ​ឬ​?» ស្ត្រី​ដែល​កំពុង​ត្បាញ​ហូល​នៅ​តាម​មាត់ទន្លេ​ក៏​បាន​សម្តែង​ក្តី​បារម្ភ​ផង​ដែរ​។ «តើ​ព្រះនាង​បរទេស​រូប​នេះ​ នឹង​នាំមក​នូវ​សេចក្តីសុខ​ ឬ​គ្រោះកាច​ដល់​នគរ​យើង​?» ពួក​គេ​ភ័យខ្លាច​នឹង​ការ​កេណ្ឌទ័ព​ និង​ពន្ធដារ​ដែល​អាច​កើនឡើង​ ប្រសិនបើ​ទំនាក់ទំនង​នេះ​នាំមក​នូវ​ជម្លោះ​។ ការ​ចងចាំ​ដ៏​ជូរចត់​នៃ​សង្គ្រាម​រវាង​នគរ​ទាំង​ពីរ​ នៅតែ​ដិតដាម​ក្នុង​អារម្មណ៍​របស់​ពួក​គេ​។ ពួក​គេ​មិន​ចង់​ឲ្យ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​កើតឡើង​សារ​ជាថ្មី​ឡើយ​។

ចំណែក​ឯ​ក្នុង​នគរ​ធម្មទេវៈ​ ដែលជា​ដែនដី​កំណើត​របស់​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​វិញ​ កំហឹង​ និង​ការភ័យខ្លាច​ក៏​បាន​រីក​រាលដាល​ពាសពេញ​នគរ​មិន​ចាញ់​គ្នា​ប៉ុន្មាន​ឡើយ​។ ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​ ដែល​មាន​រូបឆោម​ល្អ​ផូរផង់​ ដូច​ទេពអប្សរ​ចុះ​ពី​ឋានសួគ៌​ ជាមួយនឹង​ភ្នែក​អាល់ម៉ុន​ដ៏​ធំ​ធេង​របស់​ទ្រង់​ ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ និង​ការ​តាំងចិត្ត​ ត្រូវបាន​គេ​រំពឹង​ថា​ នឹង​រៀបអភិសេក​ជាមួយ​បុត្រា​នៃ​នគរ​ដែល​មាន​សន្តិភាព​ ដើម្បី​ពង្រឹង​ចំណងមិត្តភាព​។ ព្រះនាង​ដែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ភាព​ថ្លៃថ្នូរ​ និង​ភាព​រឹងមាំ​របស់​នគរ​ ត្រូវ​បាន​គេ​ការពារ​យ៉ាង​យកចិត្តទុកដាក់​។ ប៉ុន្តែ​ព័ត៌មាន​នៃ​ចំណង​ស្នេហា​ជាមួយ​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ ដែល​ជា​អ្នកចម្បាំង​ដ៏​ល្បីល្បាញ​នៃ​នគរ​គូសត្រូវ​ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះមហាក្សត្រ​ និង​ព្រះមហេសី​នៃ​នគរ​ធម្មទេវៈ​ រឹតតែ​មាន​ការព្រួយបារម្ភ​កាន់តែ​ខ្លាំង​ឡើង​។

«តើ​នេះ​ជា​ល្បិច​កល​របស់​នគរ​កម្ពុជទេវៈ​ដើម្បី​ដណ្តើម​យក​នគរ​យើង​តាមរយៈ​ព្រះនាង​ឬ​?» ព្រះមហេសី​បាន​យំ​យែក​ឡើង​ដោយ​ទឹកភ្នែក​ហូរ​រហាម​។ «ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ គឺជា​សត្វ​ឥន្ទ្រី​ដែល​តែងតែ​ចង់​បាន​ទឹកដី​អ្នកដទៃ​។ តើ​បុត្រី​ដ៏​បរិសុទ្ធ​របស់​យើង​ ត្រូវ​ធ្លាក់​ក្នុង​កណ្តាប់ដៃ​បុរស​ដ៏​សាហាវ​ព្រៃផ្សៃ​រូប​នេះ​ឬ​? នេះ​មិនមែន​ជា​ចំណង​ស្នេហ៍​ទេ​ តែ​ជា​ចំណង​នៃ​ទាសភាព​! វា​ជា​ការ​បោះបង់​ចោល​កិត្តិយស​នៃ​នគរ​យើង​! ព្រះនាង​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​នគរ​ តើ​ទ្រង់​ហ៊ាន​ក្បត់​នគរ​ដើម្បី​ចំណង់​ស្នេហា​ដ៏​ងងឹតងងល់​យ៉ាង​នេះ​បាន​យ៉ាង​ដូចម្តេច​?» ព្រះមហាក្សត្រ​ក៏​បាន​តាំងចិត្ត​ការពារ​ព្រះនាង​ពី​អ្វី​ដែល​ទ្រង់​យល់ថា​ជា​គ្រោះថ្នាក់​។ ពួក​គេ​ភ័យខ្លាច​ថា​ ព្រះនាង​អាច​ក្លាយជា​ឧបករណ៍​នយោបាយ​សម្រាប់​នគរ​កម្ពុជទេវៈ​ ដើម្បី​ជ្រៀតជ្រែក​កិច្ចការ​ផ្ទៃក្នុង​នៃ​នគរ​ធម្មទេវៈ​។ ការភ័យខ្លាច​ថា​ ការ​បាត់បង់​ឯករាជ្យ​ភាព​របស់​នគរ​ អាច​នឹង​កើតឡើង​ជា​យថាហេតុ​។

ក្នុងចំណោម​ប្រជារាស្ត្រ​នៃ​នគរ​ធម្មទេវៈ​ ភាព​តានតឹង​ក៏​បាន​កើនឡើង​ផង​ដែរ​។ «តើ​ព្រះនាង​របស់​យើង​បាន​បោះបង់​ចោល​ពួក​យើង​ហើយ​ឬ​?» ស្ត្រី​ចំណាស់​ម្នាក់​បាន​សួរ​ទៅកាន់​អ្នកជិតខាង​របស់​គាត់​នៅពេល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​ដងទឹក​ពី​ស្រះ​។ «តើ​ព្រះនាង​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​របស់​យើង​ ត្រូវ​បាន​ទិញ​ដោយ​មាសប្រាក់​របស់​នគរ​កម្ពុជទេវៈ​ឬ​យ៉ាងណា​?» ពួក​គេ​ភ័យខ្លាច​ថា​ វប្បធម៌​ និង​អត្តសញ្ញាណ​របស់​ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​រលាយបាត់​ក្រោម​ឥទ្ធិពល​នៃ​នគរ​កម្ពុជទេវៈ​។ ការភ័យខ្លាច​នឹង​ការ​ធ្វើអាជីវកម្ម​សេដ្ឋកិច្ច​ និង​ការបាត់បង់​សេរីភាព​បាន​គ្របដណ្តប់​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ពួក​គេ​។ ពួក​គេ​មិន​ចង់​ឃើញ​នគរ​របស់​ពួក​គេ​ក្លាយជា​ចំណុះ​នៃ​នគរ​ដទៃ​ឡើយ​។

ពាក្យ​ចចាមអារ៉ាម​បាន​រីក​រាលដាល​កាន់តែ​ខ្លាំង​ឡើង​ៗ​ ដូច​ភ្លើង​ឆេះ​គល់​ប្រកបដោយ​ផ្សែង​ងងឹត​។ ពី​ព្រះរាជវាំង​រហូតដល់​ជនបទ​ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អាច​គេច​ផុត​ពី​ឥទ្ធិពល​នៃ​ពាក្យ​ចចាមអារ៉ាម​នេះ​បានទេ​។ ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ និង​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​ ដែល​ពី​ដំបូង​ឡើយ​មាន​បំណង​ចង់​នាំមក​នូវ​សន្តិភាព​ និង​ឯកភាព​ រវាង​នគរ​ទាំង​ពីរ​ បែរជា​ក្លាយជា​ប្រភព​នៃ​ការ​ភ័យខ្លាច​ និង​ការ​បែកបាក់​ទៅវិញ​។ ការ​ខ្វែងគំនិត​គ្នា​រវាង​ព្រះញាតិវង្ស​ និង​ប្រជារាស្ត្រ​បាន​កើនឡើង​ជាលំដាប់​ គំរាមកំហែង​ដល់​ការបែកបាក់​ផ្ទៃក្នុង​ និង​ការ​ផ្ទុះ​សង្គ្រាម​ថ្មី​រវាង​នគរ​ទាំង​ពីរ​។ សន្តិភាព​ដែល​ធ្លាប់​មាន​ពីមុន​ ឥឡូវ​នេះ​កំពុង​ឈរ​លើ​គែម​ជ្រោះ​ជ្រៅ​ ដែល​អាច​ធ្លាក់ចុះ​គ្រប់ពេលវេលា​ ដោយសារ​ការ​សង្ស័យ​ និង​ការ​មិន​ទុកចិត្ត​គ្នា​។ ភ្នែក​ដែល​ធ្លាប់​សម្លឹង​រក​សេចក្តីសុខ​សាន្ត​ ឥឡូវនេះ​បែរជា​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ក្តី​បារម្ភ​ និង​កំហឹង​។ រាល់​ថ្ងៃ​ដែល​កន្លង​ផុត​ទៅ​ ភាព​តានតឹង​កាន់តែ​កើនឡើង​ ដូច​ផ្ទៃមេឃ​ដែល​ត្រៀម​នឹង​បង្អុរ​ភ្លៀង​ធ្លាក់​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ គ្រោះថ្នាក់​ថ្មី​កំពុង​រង់ចាំ​នៅ​ខាងមុខ​ គំរាមកំហែង​ដល់​អនាគត​នៃ​នគរ​ទាំង​ពីរ​ ព្រោះតែ​ចំណង​ស្នេហា​ដែល​គេ​យល់ច្រឡំ​ថា​ជា​ការ​ក្បត់​។

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗ ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមចាំងចែងលើដំបូលប្រាសាទបុរាណ ដែលត្រូវបានឆ្លាក់យ៉ាងល្អិតល្អន់ដោយកម្រងផ្កា និងទេពអប្សរា។ នៅក្នុងសាលធំនៃព្រះរាជវាំងមហាទេព ដែលមានជញ្ជាំងលម្អដោយចម្លាក់ទេវតា និងរឿងរ៉ាវវីរៈបុរសនាបូរាណនោះ ឥស្សរជនធំៗនៃនគរទាំងពីរ ដែលតែងតែមានជម្លោះ បានប្រជុំគ្នាដោយទឹកមុខមាំងមាត់ និងរង់ចាំដោយក្តីបារម្ភ។ ខ្យល់អាកាសហាក់ដូចជាត្រូវបានបង្កកដោយភាពតានតឹងដ៏គួរឱ្យព្រួយបារម្ភ ខណៈដែលរាល់សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវត្រូវបានលាន់ឮដូចរន្ទះបាញ់។ ព្រះញាតិវង្សានុវង្ស មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ និងមេទ័ពក្លាហាន បានអង្គុយជាជួរៗដោយទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន បង្ហាញពីភាពនឿយហត់អស់សង្ឃឹម ពីសង្គ្រាមដ៏រាំរ៉ៃដែលបានបន្សល់ទុកនូវរបួសឈឺចាប់ក្នុងដួងចិត្តប្រជារាស្ត្រ និងការបំផ្លិចបំផ្លាញឥតឈប់ឈរ។ នៅកណ្តាលនៃកិច្ចប្រជុំដ៏តឹងតែងនេះ គឺបល្ល័ង្កដែលនៅទំនេរជានិមិត្តរូបនៃការរង់ចាំនូវដំណោះស្រាយដែលមិនទាន់ដឹងច្បាស់។

រំពេចនោះ ទ្វារដ៏ធំដែលធ្វើពីឈើបេង បានបើកយឺតៗ ហើយព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ យាងចូលដោយព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ គង់នៅក្បែរព្រះអង្គ។ វត្តមានរបស់ព្រះអង្គទាំងពីរ បានធ្វើឱ្យរាល់សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវស្ងាត់ឈឹងភ្លាមៗ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់មានព្រះកាយសម្បទារឹងមាំ សម្បុរស្រអែមស្រស់ ស្លៀកសំពត់ហូលពណ៌ក្រហមឆ្អៅ លំអដោយអាវទ្រនាប់ប្រយុទ្ធធ្វើពីមាសឆ្លាក់រូបសត្វទេវៈ។ ព្រះនេត្រាខ្មៅងងឹតដូចថ្មអូបស៊ីឌៀន របស់ព្រះអង្គបានសម្លឹងមើលទៅមុខដោយភាពមុតមាំ បង្ហាញពីស្មារតីអ្នកចម្បាំងដែលមិនអាចរង្គោះរង្គើបាន។ រីឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទ្រង់មានព្រះកាយស្រឡូន ល្វត់ល្វន់ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយកម្លាំង។ ព្រះភ័ក្ត្រពងក្រពើរបស់ព្រះនាងមានឆ្អឹងថ្ពាល់ខ្ពស់ និងព្រះឱស្ឋពណ៌ផ្កាឈូកស្រស់។ ព្រះនេត្រាធំៗដូចផ្លែអាល់ម៉ុន ពណ៌ដូចដីឥដ្ឋ ដែលពោរពេញដោយការតាំងចិត្តដ៏ក្លាហាន និងក្តីមេត្តាធម៌។ ព្រះនាងស្លៀកសំពត់ហូលពណ៌ខៀវស្រស់ ចងកីសក់ដោយផ្កាម្លិះ និងគ្រឿងអលង្ការប្រាក់ដ៏ប្រណិត។ ព្រះនាងយាងឈរដោយឥរិយាបថដ៏ថ្លៃថ្នូរ និងជឿជាក់ បង្ហាញពីភាពរួបរួមនៃបេះដូងទាំងពីរ។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់ឈរនៅចំកណ្តាលសាល រួចទ្រង់លើកហត្ថស្តាំឡើងបន្តិច ដើម្បីសុំឱ្យរាជវង្សានុវង្ស និងមន្ត្រីទាំងអស់ស្ងប់ស្ងៀម។ សម្លេងព្រះអង្គបានលាន់ឮយ៉ាងច្បាស់ និងម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយការអាណិតអាសូរ៖ «ឱ! បិតា ព្រះមាតា មាមីង ញាតិវង្សានុវង្ស និងអស់លោកមន្ត្រីធំៗទាំងឡាយ! យើងដឹងថាការជួបជុំគ្នានេះ កើតឡើងក្នុងគ្រាដ៏លំបាក។ ប្រជាជាតិយើងទាំងពីរបានស្ថិតនៅក្នុងភ្លើងសង្គ្រាមដ៏ជូរចត់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ទន្លេឈាមបានហូរ ក្តីសង្ឃឹមបានរសាត់បាត់ ហើយវាលស្រែទាំងឡាយត្រូវបានទុកចោលជាទីវាលរហោឋាន។ រាល់ថ្ងៃថ្មី នាំមកនូវទុក្ខសោកកាន់តែច្រើនឡើងៗ។ តើនេះជាអ្វីដែលយើងចង់បន្តឬ?» ព្រះអង្គម្ចាស់ទ្រង់សម្រាកមួយសន្ទុះ ព្រះនេត្រារបស់ព្រះអង្គបានសម្លឹងមើលទៅមុខដោយភាពឈឺចាប់។ «យើងបានស្វែងរកដំណោះស្រាយតាមរយៈដាវ និងលំពែង ប៉ុន្តែលទ្ធផលគឺមានតែការបាត់បង់ប៉ុណ្ណោះ។ ពេលនេះ យើងខ្ញុំបានរកឃើញផ្លូវមួយផ្សេងទៀត ដែលមិនមែនជាផ្លូវនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញទេ តែជាផ្លូវនៃការកសាង គឺផ្លូវនៃក្តីស្នេហា។» ព្រះអង្គម្ចាស់ទ្រង់ចាប់ព្រះហត្ថព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ដោយក្តីស្រឡាញ់ និងការគោរព។ «យើងខ្ញុំ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ សូមថ្លែងប្រាប់អស់លោកទាំងអស់គ្នាថា យើងខ្ញុំបានស្រឡាញ់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ជាទីបំផុត។ ក្តីស្នេហានេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាចំណងមេត្រីភាពផ្ទាល់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ តែជាចំណងដែលនឹងអាចបង្រួបបង្រួមនគរទាំងពីររបស់យើង ឱ្យវិលមករកសន្តិភាពវិញ។ ព្រះនាងគឺជានិមិត្តរូបនៃក្តីសង្ឃឹម នៃពន្លឺដែលអាចបំភ្លឺផ្លូវងងឹតនៃសង្គ្រាម។»

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទ្រង់ឈានជើងទៅមុខបន្តិច ដោយមានភាពក្លាហាន និងព្រះភ័ក្ត្រពេញដោយក្តីមេត្តា។ សម្លេងព្រះនាងស្រទន់តែច្បាស់លាស់ ដូចជាសំឡេងទឹកហូរលើផ្ទាំងថ្ម។ «ឱ! ព្រះញាតិវង្ស និងមន្ត្រីគ្រប់រូប! យើងខ្ញុំសូមបញ្ជាក់បន្ថែមនូវព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ។ អស់ជាច្រើនទសវត្សរ៍មកហើយ យើងបានបន្តសង្រ្គាមឥតឈប់ឈរ ដោយសារតែការភ័យខ្លាច ការសង្ស័យ និងគំនុំគុំកួន។ តែទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ប្រជារាស្ត្រនៃនគរទាំងពីរ នៅតែជាមនុស្សជាតិដូចគ្នា។ ពួកគេចង់បានដីធ្លីមានជីជាតិ ចង់បានផ្ទះសម្បែងដ៏កក់ក្តៅ ចង់បានសម្លេងកូនក្មេងយំសើចលេងសប្បាយ។» ព្រះនាងទ្រង់រំកិលព្រះហត្ថបន្តិច ទៅកាន់ព្រះហត្ថរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់។ «ក្តីស្នេហារបស់យើងខ្ញុំ មិនមែនជាភាពទន់ខ្សោយទេ តែជាកម្លាំងដ៏មហិមា។ វាគឺជាស្ពានមាស ដែលអាចភ្ជាប់បេះដូងដែលបែកបាក់គ្នាឱ្យត្រឡប់មករួបរួមគ្នាវិញ។ យើងខ្ញុំជឿជាក់ថា មានតែតាមរយៈការយល់ចិត្តគ្នា និងការលើកលែងទោសឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកទេ ទើបសន្តិភាពពិតប្រាកដអាចនឹងកើតមានឡើងបាន។ គិតមើលទៅ បើសិនជានគរទាំងពីររបស់យើង អាចបោះបង់ចោលនូវភាពខ្មាំងសត្រូវ ហើយចាប់ផ្តើមសាងនូវចំណងមេត្រីភាពថ្មី តើនឹងមានអនាគតដ៏ត្រចះត្រចង់ប៉ុណ្ណា?» ព្រះនាងទ្រង់សម្លឹងមើលទៅមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់នៃនគរព្រះអង្គ ព្រះនេត្រារបស់ព្រះនាងពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម។ «យើងខ្ញុំសូមអង្វរអស់លោកគ្រប់រូប សូមគិតពីអនាគតកូនចៅយើង សូមគិតពីសុខុមាលភាពរបស់ប្រជារាស្ត្រយើង។ សូមឱ្យក្តីស្នេហានេះ ក្លាយជាគ្រាប់ពូជនៃសន្តិភាព ដែលនឹងលូតលាស់ទៅជាដើមឈើធំត្រឈឹងត្រឈៃ បង្កាត់ម្លប់ដ៏ត្រជាក់ត្រជុំដល់នគរយើងទាំងពីរ។»

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទ្រង់ឈររួមគ្នា ព្រះហត្ថទាំងពីរចាប់កាន់គ្នាជាប់យ៉ាងណែន។ ភាពក្លាហានរបស់ព្រះអង្គទាំងពីរបានបញ្ចេញនូវរស្មីដ៏ភ្លឺថ្លា។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលបន្តថា៖ «សន្តិភាពមិនមែនជាសញ្ញានៃភាពទន់ខ្សោយទេ តែជាសញ្ញានៃកម្លាំងដ៏ពិតប្រាកដ នៃប្រាជ្ញាដ៏មុតស្រួច។ ការស្អប់ខ្ពើមងាយស្រួលនឹងកើតមានឡើង ប៉ុន្តែការស្រឡាញ់តម្រូវឱ្យមានភាពក្លាហាន និងបេះដូងដ៏ធំទូលាយ។ យើងខ្ញុំត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីធ្វើជាស្ពាននៃសន្តិភាពនេះ ទោះបីជាត្រូវឆ្លងកាត់ឧបសគ្គដ៏ធំប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។» ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទ្រង់បានបន្ថែមដោយសម្លេងទន់ភ្លន់តែម៉ឺងម៉ាត់៖ «យើងខ្ញុំបានបួងសួងដល់ទេវតាគ្រប់ទិស ឱ្យប្រទានពរជ័យដល់បំណងប្រាថ្នាដ៏ស្មោះត្រង់របស់យើងខ្ញុំ។ សូមឱ្យសេចក្តីស្នេហានេះ ក្លាយជាពន្លឺនៃសេចក្តីសង្ឃឹម ដែលបំភ្លឺផ្លូវដល់នគរយើងទាំងពីរ ឱ្យរួចផុតពីភាពងងឹតនៃសង្គ្រាម។ សូមឱ្យវាជាសក្ខីភាពបញ្ជាក់ថា ទោះជាមានភាពខុសប្លែកគ្នាប៉ុណ្ណា ក៏មនុស្សយើងអាចរស់នៅជាមួយគ្នាដោយសុខដុមរមនាដែរ។»

សាលប្រជុំបានស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុង។ រាល់ព្រះភ័ក្ត្រ និងទឹកមុខទាំងអស់ បានបង្ហាញពីការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ មានសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវតិចៗបានលាន់ឮពីជួរក្រោយ។ មន្ត្រីខ្លះបានងក់ក្បាលដោយគិតពិចារណា ខណៈខ្លះទៀតបង្ហាញទឹកមុខមិនពេញចិត្ត។ តែទោះជាយ៉ាងណា ក៏មានពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមបានចាប់ផ្តើមរះឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ឥស្សរជនជាច្រើន។ ពាក្យពេចន៍របស់ព្រះអង្គម្ចាស់ និងព្រះនាង បានចាក់ទម្លុះដល់បេះដូងរបស់ពួកគេ ដូចជាដំណក់ទឹកភ្លៀងដែលបានធ្លាក់មកស្រោចស្រពលើដីដែលប្រេះស្រាំដោយគ្រោះរាំងស្ងួត។ ពួកគេបានចាប់ផ្តើមគិតពិចារណាពីលទ្ធភាពដ៏អស្ចារ្យដែលពួកគេមិនធ្លាប់នឹកស្មានដល់ពីមុនមក។

គ្រាប់ពូជនៃសន្តិភាពត្រូវបានដាំដុះហើយនៅក្នុងចំណោមភាពតានតឹងនៃព្រះរាជវាំង។ ការប្រឈមមុខដាក់គ្នាដោយក្តីស្រឡាញ់នេះ គឺជាការចាប់ផ្តើមនៃដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយមួយ ដែលទាមទារនូវការបូជា និងការតាំងចិត្តដ៏មុតមាំ។ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃនេះ ក្រោមពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមដែលកំពុងរះឡើង នគរទាំងពីរអាចនឹងរកឃើញផ្លូវដ៏ថ្មីមួយឆ្ពោះទៅកាន់អនាគតដ៏រុងរឿង។

ពិភពលោករាជធានីបុរាណ ត្រូវរញ្ជួយដោយសង្គ្រាម និងគំនុំរាប់សតវត្សរ៍។ ឥឡូវនេះ ក្រោមដំបូលប្រាសាទថ្មដ៏ធំធេងនៃមហាសាលប្រជុំ កងសង្ឃ ឥស្សរជនធំៗ និងមេទ័ពនានា បានប្រមូលផ្តុំគ្នា។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានសាយភាយពេញអាកាស តែជាភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលពោរពេញដោយភាពតានតឹង និងការរំពឹងទុក។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ដ៏មានឫទ្ធានុភាព និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ដ៏ប្រកបដោយព្រះបញ្ញា បានយាងឡើងគង់លើរាជបល្ល័ង្កដ៏ខ្ពស់ ដើម្បីបង្ហាញនូវដំណោះស្រាយមួយ ដែលអាចផ្លាស់ប្តូរជោគវាសនានៃនគរទាំងមូល។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់មានព្រះភក្ត្រមាំមួន ភ្នែកមុតថ្លាដូចថ្មខ្មៅអុជ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្មារតីអ្នកចម្បាំងពិត។ រីឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍វិញ ទ្រង់មានព្រះកាយឆើតឆាយ ព្រះភក្ត្ររាងពងក្រពើ ព្រះឱស្ឋក្រហមឆ្អៅ ព្រះនេត្រធំមូលក្លំ ពណ៌ដូចដីឥដ្ឋ លាយឡំដោយការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏មុតមាំ និងក្តីមេត្តាករុណា។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានចាប់ផ្តើមព្រះបន្ទូលដោយសំឡេងដ៏ក្លាហាន បន្លឺឡើងក្នុងសាលប្រជុំ ដូចផ្គរលាន់រន្ទះ។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ! ឥស្សរជនទាំងឡាយ មេទ័ពដ៏អង់អាចក្លាហាន និងព្រះសង្ឃគ្រប់ព្រះអង្គ! អស់កាលជាយូរលង់ណាស់មកហើយ ដែលនគររបស់យើងបានរស់នៅក្នុងស្រមោលនៃជម្លោះឥតឈប់ឈរ។ ដីធ្លីយើងត្រូវបង្ហូរឈាម មនុស្សស្លូតត្រង់ត្រូវរងទុក្ខវេទនា ជីវិតត្រូវវិនាសដោយសារភ្លើងសង្គ្រាម និងគំនុំវេរ៉ាដែលបន្តពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។ តើយើងនឹងបន្តវដ្តដ៏ជូរចត់នេះ រហូតដល់នគរយើងក្លាយជាផេះផង់ដែរឬ? ទេ! ថ្ងៃនេះ ទូលព្រះបង្គំ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បាននាំមកនូវយុទ្ធសាស្ត្រមួយ ដែលមិនមែនជាយុទ្ធសាស្ត្រនៃដាវ និងខែលឡើយ តែជាយុទ្ធសាស្ត្រនៃក្តីសង្ឃឹម និងការរួបរួម!»

បន្ទាប់មក ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានបន្តព្រះបន្ទូលដោយសំឡេងដ៏ពីរោះ តែម៉ឺងម៉ាត់ រៀបរាប់នូវខ្លឹមសារនៃផែនការនេះ។ ព្រះនាងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «យុទ្ធសាស្ត្រនេះមានបីចំណុចសំខាន់ៗ។ ទីមួយ គឺការបង្រួបបង្រួមនគរឡើងវិញ ក្រោមការគ្រប់គ្រងតែមួយ ដើម្បីបង្កើតជាមហាអំណាចដ៏រឹងមាំមួយ ដែលគ្មានអ្នកណាមកបំបែកបាន។ ទីពីរ គឺការអភិវឌ្ឍន៍រួមគ្នា ទាំងផ្នែកកសិកម្ម សិល្បៈ វិទ្យាសាស្ត្រ និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ ដោយប្រើប្រាស់ធនធានពីគ្រប់តំបន់ ដើម្បីលើកស្ទួយជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជារាស្ត្រយើង។ យើងនឹងកសាងប្រឡាយទឹក រៀបចំផ្លូវគមនាគមន៍ បង្កើតសាលារៀន និងមន្ទីរពេទ្យ សម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់ទាំងអស់គ្នា។ ហើយចំណុចទីបី ដ៏សំខាន់បំផុត គឺការបញ្ចប់នូវគំនុំចាស់ និងការអភ័យទោសឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ នេះជាផ្នែកដ៏លំបាកបំផុត តែចាំបាច់បំផុត។ យើងត្រូវតែបំបែកច្រវ៉ាក់នៃវិបាកកម្ម ដែលបានចងយើងជាប់ទៅនឹងអតីតកាលដ៏ឈឺចាប់។»

ពាក្យពេចន៍របស់ព្រះនាង បានបន្សល់ទុកនូវភាពស្ងៀមស្ងាត់មួយរំពេច មុននឹងផ្ទុះឡើងនូវសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវរអ៊ូរទាំ។ មេទ័ពចាស់ៗខ្លះ មុខស្ងួត ក្តាប់ដាវនៅចង្កេះ។ ឥស្សរជនខ្លះ រំអួយអង្រួនក្បាល សម្ដែងការមិនពេញចិត្ត។ មេកន្ទ្រាញពីតំបន់ឆ្ងាយៗ ដែលធ្លាប់មានជម្លោះនឹងគ្នា អង្គុយសម្លឹងមុខគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយភ្នែកពោរពេញដោយការសង្ស័យ និងការមិនទុកចិត្ត។ បុរសចំណាស់ម្នាក់ ដែលជាមេទ័ពដ៏ល្បីល្បាញ ដែលបានបាត់បង់កូនប្រុសពីរនាក់ក្នុងសង្គ្រាមចុងក្រោយ បានងើបឈរដោយសំឡេងខឹងសម្បារថា៖ «តើឲ្យយើងបំភ្លេចឈាម និងទឹកភ្នែកដែលបានហូរដោយសារពួកវាបានយ៉ាងដូចម្តេច? តើយើងត្រូវឱបក្រសោបខ្មាំងសត្រូវដែលបានសម្លាប់បងប្អូនយើងដែរឬ? វាគឺជាការលេងសើចដ៏ជូរចត់មួយ!»

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានងើបឈរឡើង ព្រះភក្ត្រទ្រង់នៅតែម៉ឺងម៉ាត់ តែពោរពេញដោយការយល់ចិត្ត។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ទូលព្រះបង្គំយល់ច្បាស់នូវការឈឺចាប់របស់លោកតា និងអ្នកទាំងអស់គ្នា។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចបំភ្លេចបាននូវការបាត់បង់នោះឡើយ។ តែតើការបន្តគំនុំ នឹងនាំមកនូវអ្វីក្រៅពីការបាត់បង់បន្ថែមទៀត? តើការសងសឹក នឹងធ្វើឲ្យកូនប្រុសរបស់លោកតា រស់ឡើងវិញដែរឬ? ទេ! វាមានតែធ្វើឲ្យកូនប្រុសដែលនៅសល់ រស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាច និងគ្រោះថ្នាក់។ នគរយើង ធ្លាប់ជាមហាអំណាចមួយដែលគួរឲ្យខ្លាច តែឥឡូវយើងបែកបាក់គ្នា ងាយនឹងរងការឈ្លានពានពីខាងក្រៅ។ ឯកភាពគឺកម្លាំង! ភាពបែកបាក់គឺការបំផ្លិចបំផ្លាញ! សូមកុំឲ្យគំនុំពីអតីតកាល មកបំផ្លាញអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងរបស់យើង។»

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានបន្ថែមព្រះបន្ទូលយ៉ាងទន់ភ្លន់ តែប៉ះពាល់ដល់បេះដូង។ ព្រះនាងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «យើងមិនបានទាមទារឲ្យអ្នករាល់គ្នាភ្លេចនូវការឈឺចាប់ឡើយ តែយើងសូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាឈប់ចងគំនុំ។ សូមក្រឡេកមើលទៅមុខ! សូមគិតពីកូនចៅជំនាន់ក្រោយ។ តើយើងចង់ឲ្យពួកគេទទួលមរតកជាសង្គ្រាម និងការស្អប់ខ្ពើម ឬជាសន្តិភាព និងវិបុលភាព? ការអភ័យទោស មិនមែនជាការចុះចាញ់ឡើយ តែជាកម្លាំងដ៏មហិមា ដែលអាចបំបែកច្រវ៉ាក់នៃវិបាកកម្ម។ យើងនឹងបង្កើតគណៈកម្មការមួយ ដើម្បីដោះស្រាយរាល់បញ្ហាជម្លោះ និងផ្តល់យុត្តិធម៌ដល់ជនរងគ្រោះតាមមធ្យោបាយផ្សេងៗ ដោយមិនចាំបាច់មានការបង្ហូរឈាមទៀតឡើយ។ យើងនឹងកសាងសង្គមមួយ ដែលការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក និងការយោគយល់គ្នា គឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ។»

មេទ័ពវ័យក្មេងម្នាក់ទៀត ដែលភ្នែកនៅក្រហមដោយការយំសោក បានសួរយ៉ាងច្រឡោតថា៖ «ចុះយ៉ាងណា ចំពោះទឹកដីដែលត្រូវបានដណ្តើមយកទៅ? ចុះយ៉ាងណា ចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវបានលួចប្លន់? តើការអភ័យទោសអាចសងនូវអ្វីដែលយើងបានបាត់បង់បានដែរឬ?» ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានតបដោយព្រះបន្ទូលច្បាស់ៗថា៖ «យុទ្ធសាស្ត្ររបស់យើង រួមបញ្ចូលទាំងការកសាងប្រព័ន្ធច្បាប់មួយ ដែលមានយុត្តិធម៌ និងត្រឹមត្រូវ។ ដីធ្លីដែលត្រូវបានដណ្តើមយកទៅដោយអយុត្តិធម៌ នឹងត្រូវដោះស្រាយតាមផ្លូវច្បាប់។ ទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវបានប្លន់ នឹងត្រូវសងត្រឡប់វិញតាមលទ្ធភាព។ យើងនឹងមិនបណ្តោយឲ្យអយុត្តិធម៌បន្តកើតមានឡើយ។ តែការដោះស្រាយនេះ ត្រូវធ្វើឡើងដោយសន្តិវិធី មិនមែនដោយដាវទៀតទេ។»

សំឡេងរអ៊ូរទាំបានថយចុះបន្តិចម្តងៗ។ ទឹកមុខរបស់ឥស្សរជនខ្លះ ចាប់ផ្តើមបង្ហាញនូវការពិចារណា។ សំដីរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ និងព្រះនាង ពិតជាមានទម្ងន់ និងហេតុផល។ បុរសចំណាស់មេទ័ព ដែលបានក្រោកឈរតវ៉ាមុននេះ បានអង្គុយចុះវិញដោយស្ងៀមស្ងាត់ ភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលទៅដីហាក់កំពុងគិតពិចារណា។ មេកន្ទ្រាញពីតំបន់ឆ្ងាយៗ ក៏ចាប់ផ្តើមងក់ក្បាលយល់ព្រមខ្លះៗ ព្រោះពួកគេក៏ធុញទ្រាន់នឹងសង្គ្រាមមិនចេះចប់មិនចេះហើយដែរ។ ការបង្រួបបង្រួមនគរ និងការអភិវឌ្ឍន៍រួមគ្នា គឺជាក្តីស្រមៃដែលពួកគេមិនហ៊ានគិត។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ បានឆ្លៀតឱកាសនេះ បន្តព្រះបន្ទូលយ៉ាងមុតមាំថា៖ «សូមគិតទៅមើល! នៅពេលដែលនគរយើងបង្រួបបង្រួមគ្នា តើយើងនឹងខ្លាំងក្លាប៉ុណ្ណា? ធនធានរបស់យើងនឹងត្រូវបានប្រើប្រាស់រួមគ្នា កម្លាំងយោធារបស់យើងនឹងក្លាយជាកម្លាំងតែមួយ ដែលគ្មាននរណាមកបំបែកបាន។ សត្រូវខាងក្រៅនឹងមិនហ៊ានមើលងាយយើងឡើយ។ កូនចៅយើងនឹងរស់នៅដោយសុខសន្តិភាព និងវិបុលភាព។ តើនេះមិនមែនជាគោលបំណងចុងក្រោយរបស់យើងទាំងអស់គ្នាទេឬ?»

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានបន្ថែមដោយក្តីសង្ឃឹមថា៖ «យើងត្រូវតែមានភាពក្លាហានក្នុងការផ្លាស់ប្តូរ។ ភាពក្លាហានមិនមែនត្រឹមតែនៅក្នុងសមរភូមិឡើយ តែថែមទាំងនៅក្នុងការសម្រេចចិត្តដើម្បីសន្តិភាពផងដែរ។ សូមឲ្យយើងក្លាយជាអ្នកបំបែកច្រវ៉ាក់នៃអតីតកាលដ៏ឈឺចាប់ ហើយកសាងអនាគតមួយដែលពោរពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការយោគយល់គ្នា។ សូមកុំឲ្យគំនុំរបស់យើង ក្លាយជាបន្ទុកសម្រាប់កូនចៅយើងតទៅមុខទៀត។ សូមឲ្យយើងបង្រៀនពួកគេឲ្យចេះស្រឡាញ់គ្នា មិនមែនស្អប់គ្នាឡើយ។»

ពាក្យពេចន៍ចុងក្រោយរបស់ព្រះនាង បានបន្សល់ទុកនូវអារម្មណ៍ជ្រាលជ្រៅក្នុងចិត្តអ្នកស្តាប់។ ទោះបីជាមានការសង្ស័យខ្លះនៅសេសសល់ក៏ដោយ តែការជំទាស់យ៉ាងខ្លាំងក្លាបានរសាត់បាត់ទៅ។ ឥស្សរជនជាច្រើន ចាប់ផ្តើមយល់ស្រប។ ផ្លូវទៅរកសន្តិភាព ប្រាកដជាមានឧបសគ្គច្រើន តែគ្រាប់ពូជនៃក្តីសង្ឃឹម ត្រូវបានដាំនៅក្នុងបេះដូងរបស់ពួកគេហើយ។ ការជជែកដេញដោលដ៏តានតឹងបានបញ្ចប់ តែការតស៊ូដើម្បីសម្រេចបាននូវយុទ្ធសាស្ត្រនេះ នៅតែជាផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយមួយ ដែលទាមទារនូវការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏មោះមុតពីព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ព្រមទាំងការគាំទ្រពីអ្នកទាំងអស់គ្នា។

ពន្លឺថ្ងៃថ្មី បានរះឡើងលើនគរខ្មែរ ជាមួយនឹងពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមថ្មីមួយ។ ផែនការយុទ្ធសាស្ត្រសន្តិភាពនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការនិយាយស្តីឡើយ តែជាការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏មោះមុត ដើម្បីកសាងអនាគតមួយដ៏ប្រសើរជាងមុន។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានឈរជាគំរូនៃភាពជាអ្នកដឹកនាំដ៏ឈ្លាសវៃ ដែលអាចបំបែកច្រវ៉ាក់នៃអតីតកាល ហើយនាំនគរទៅកាន់យុគសម័យថ្មី នៃសន្តិភាព វិបុលភាព និងការរួបរួម។ ផ្លូវនៅវែងឆ្ងាយ តែទិសដៅច្បាស់លាស់៖ នគរមួយដែលរួបរួមគ្នា ក្រោមដំបូលសន្តិភាព។

ក្នុងសម័យកាលមួយដ៏យូរលង់ ដែលនគរទាំងពីរគឺ សុរិយវង្ស និង ចន្ទ្រកាន្ត៍ បានជាប់ក្នុងភ្នក់ភ្លើងសង្គ្រាមអស់កាលជាច្រើនរដូវ រហូតដល់ទឹកភ្នែករាស្រ្តរលីងរលីង។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ នៃនគរសុរិយវង្ស ជាបុត្រាដ៏មានឫទ្ធិអំណាច និងក្លាហានពន់ពេក ដែលមានព្រះកាយសម្បទារឹងមាំ ព្រះភ័ក្ត្រសង្ហា ព្រះនេត្រមុតស្រួចដូចពេជ្រអមតៈ រមែងតែបញ្ចេញនូវរស្មីនៃអ្នកចម្បាំងពិតប្រាកដ។ ព្រះអង្គមានព្រះផ្នួងសក់ដ៏ខ្មៅរលោងចងយ៉ាងណែនដោយម្ជុលពេជ្រ ហើយមានព្រះយឺតដានស្នាមរបួសនៅព្រះភ្នែកខាងឆ្វេង ដែលជាសាក្សីស្ងៀមស្ងាត់នៃកេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏ល្បីល្បាញរបស់ព្រះអង្គក្នុងការប្រយុទ្ធជាច្រើន។ រីឯ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ នៃនគរចន្ទ្រកាន្ត៍ គឺជានារីដ៏ស្រស់ស្អាត ព្រះកាយឆ្មាររៀវតែរឹងមាំ ព្រះភ័ក្ត្ររាងពងក្រពើ ព្រះឱស្ឋស្រស់ដូចផ្កាកុលាប ព្រះនេត្រធំមូលក្លំដូចផ្លែអាល់ម៉ុន ឆ្លុះបញ្ចាំងពីចិត្តស្មោះស្ម័គ្រ និងមេត្តាករុណា។ ព្រះនាងជាតំណាងនៃសេចក្តីល្អ និងគុណធម៌ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម។ ព្រះនាងមានព្រះកេសាដ៏វែងរលោងពណ៌ខ្មៅ ត្រូវបានចងជាកីសក់យ៉ាងល្អិតល្អន់ លម្អដោយផ្កាម្លិះក្រអូប និងគ្រឿងមាសឆ្លាក់យ៉ាងស្រស់ស្អាត។

ដើម្បីបញ្ចប់នូវជម្លោះបង្ហូរឈាមនេះ មហាឫស្សីនៃនគរទាំងពីរ បានទាយថា មានតែចំណងស្នេហ៍ដ៏បរិសុទ្ធមួយគត់ រវាងព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទើបអាចផ្សារភ្ជាប់បេះដូងនគរទាំងពីរឲ្យបានសុខសាន្ត។ ក៏ប៉ុន្តែ សេចក្តីសង្ស័យនៅតែបន្តស្ថិតក្នុងក្រអៅបេះដូងមន្ត្រីធំៗ និងប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនថា តើស្នេហ៍នេះជាការពិត ឬជាឧបាយកលនយោបាយប៉ុណ្ណោះ? ពួកគាល់នៅតែខ្លាចក្រែងថា សន្តិភាពនេះ គ្រាន់តែជារបាំងបណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។

ក្នុងព្រះរាជពិធីផ្សំផ្គុំដ៏ឧឡារិក ស្របពេលដែលព្រះសុរិយាជះរស្មីពណ៌មាសលើប្រាសាទបុរាណ ព្រឹទ្ធាចារ្យដ៏ចំណានមួយអង្គ ដែលមានពុកចង្កាពណ៌សប្រផេះ និងភ្នែកភ្លឺច្បាស់ដូចផ្កាយរះ បានបោះពាក្យមួយឃ្លាឡើងថា៖ «ដើម្បីបញ្ជាក់ភក្តីភាពស្នេហ៍ និងបំណងពិតប្រាកដនៃសន្តិភាព ព្រះអង្គម្ចាស់ និងព្រះនាងត្រូវតែបំពេញនូវកាតព្វកិច្ចមួយ គឺត្រូវបោះបង់ឋានៈរាជវង្សទាំងអស់ ដោះគ្រឿងអលង្ការ និងអាវុធយុទ្ធភ័ណ្ឌ ចេញពីព្រះកាយ ហើយធ្វើដំណើរដោយថ្មើរជើង តែពីរព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ឆ្លងកាត់ព្រៃជ្រៅភ្នំពិសិដ្ឋ ‘ជ័យវរ្ម័ន’ ដែលជាទីសក្ការៈបូជា និងពោរពេញដោយគ្រោះថ្នាក់បំផុត។ នៅទីនោះ ព្រះអង្គម្ចាស់ និងព្រះនាងត្រូវតែថ្វាយពាក្យសច្ចាប្រណិធានស្នេហ៍ និងសន្តិភាពដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៅឯកំពូលភ្នំ ដែលជាទីប្រសិទ្ធីនៃទេវតា!»។

ពាក្យសម្ដីរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យនេះ បានធ្វើឲ្យអង្គប្រជុំទាំងមូលស្ងប់ស្ងាត់ជ្រៀប។ មន្ត្រីខ្លះងាកមើលមុខគ្នា ខ្លះបង្ហាញទឹកមុខភ័យខ្លាច ព្រោះភ្នំជ័យវរ្ម័ន មិនត្រឹមតែល្បីល្បាញដោយសារព្រៃក្រាស់ សត្វកាចសាហាវ និងផ្លូវលំបាកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានជំនឿថា មានវិញ្ញាណបុរាណដ៏សក្តិសិទ្ធិ និងសត្វអាថ៌កំបាំងថែរក្សាផងដែរ។ ការធ្វើដំណើរទៅទីនោះ គឺស្មើនឹងការលះបង់ជីវិត។

ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់គង់ស្ងៀមមួយសន្ទុះ ព្រះនេត្រមុតស្រួចសម្លឹងទៅកាន់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍។ ព្រះនាងក៏បានតបវិញដោយព្រះនេត្រដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់។ គ្មានពាក្យសម្ដីអ្វីនិយាយចេញពីព្រះឱស្ឋឡើយ តែគ្រប់គ្នាក៏យល់ថា ព្រះអង្គម្ចាស់ និងព្រះនាងបានយល់ព្រមតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យហើយ។ វាគឺជាទង្វើមួយដែលបង្ហាញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធ និងការប្ដេជ្ញាចិត្តដ៏មោះមុតចំពោះសន្តិភាពរបស់នគរ។

លុះថ្ងៃឧត្តមបានមកដល់ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានយាងមកកាន់ទីធ្លាមុខព្រះបរមរាជវាំង ដោយស្លៀកពាក់នូវសម្លៀកបំពាក់សាមញ្ញ ធ្វើពីកប្បាសពណ៌សធម្មតា គ្មានគ្រឿងអលង្ការពេជ្រចរណៃរុំព័ទ្ធព្រះកាយឡើយ។ ព្រះអង្គម្ចាស់បានដោះព្រះមកុដ និងគ្រឿងសព្វាវុធដ៏ធ្ងន់ចេញពីព្រះកាយ ជំនួសមកវិញដោយខ្សែពួរ និងដាវឈើមួយដើមតូចសម្រាប់ការពារខ្លួន។ ព្រះនាងក៏បានដោះគ្រឿងអលង្ការមាសប្រាក់ និងសំពត់ហូលដ៏ថ្លៃថ្លាចេញ រួចប្ដូរមកជាសំពត់កប្បាសធម្មតា ព្រមទាំងយកដបទឹកមួយ និងថង់ដាក់ស្បៀងបន្តិចបន្តួចសម្រាប់ផ្លូវ។ ព្រះកេសាដ៏វែងរបស់ព្រះនាង ត្រូវបានចងជាចំណងសាមញ្ញ។ នេះហើយជាទង្វើដ៏អង់អាចក្លាហាន ដែលគេមិនធ្លាប់ឃើញមានពីមុនមក ព្រោះព្រះរាជវង្សានុវង្សធ្លាប់តែគង់ប្រថាប់លើរាជរថ និងហែហមដោយទ័ពសេនា។

ព្រះសុរិយារះស្រាងៗ ទឹកសន្សើមនៅរង់ចាំលើស្លឹកឈើ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានចាប់ផ្ដើមដំណើរកាត់ព្រៃជ្រៅដោយជើងទទេរ។ រាល់ជំហានរបស់ព្រះអង្គទាំងពីរ គឺពោរពេញដោយសេចក្តីក្លាហាន និងក្តីសង្ឃឹម។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ទ្រង់យាងខាងមុខ ជាអ្នកនាំផ្លូវ ដើររុករកគាស់រុក្ខជាតិបន្លា ឫសឈើ និងផ្ទាំងថ្មដ៏មុតស្រួច។ ព្រះអង្គជាមគ្គុទ្ទេសក៍ដ៏រឹងមាំ ដោយមានកម្លាំងកាយមាំមួន និងបទពិសោធន៍ជាអ្នកចម្បាំង។ ព្រះហស្ថដ៏ធំរបស់ព្រះអង្គ បានលូកចាប់ព្រះហស្ថតូចច្រឡឹងរបស់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍យ៉ាងណែនហ្មត់ចត់ មិនឲ្យឃ្លាតឡើយ។

ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ដើរតាមព្រះអង្គម្ចាស់ដោយមិនរអ៊ូរទាំ ថ្វីដ្បិតតែផ្លូវលំបាកលំបិន។ ព្រះនាងបានកត់សម្គាល់ឃើញស្នាមកោសខ្យូត និងដំណក់ឈាមតូចៗ នៅតាមបាតជើងរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់។ ព្រះនាងក៏បានលួចហែកសំពត់របស់ព្រះនាងបន្តិចបន្តួច ហើយយកមកបង់រុំរបួសព្រះបាទារបស់ព្រះអង្គម្ចាស់យ៉ាងថ្នាក់ថ្នម។ នេះហើយជាទង្វើនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការលះបង់ដ៏ស្មោះស្ម័គ្រ ដែលធ្វើឲ្យព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅពន់ពេក។

ពួកគេបានបន្តដំណើរឆ្លងកាត់ទន្លេធំ ដែលមានទឹកហូរខ្លាំង ឡើងភ្នំដ៏ខ្ពស់ត្រដែត និងឆ្លងកាត់វាលស្មៅដ៏ល្វឹងល្វើយ។ ពេលយប់ កាលបើព្រះចន្ទ្ររះត្រដែត សត្វព្រៃបានយំគ្រលួចពីគ្រប់ទិសទី។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិបានប្រុងប្រៀបការពារព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន មិនឲ្យភ័យខ្លាចឡើយ។ ព្រះអង្គបានបង្កាត់ភ្លើង កែកាយមែកឈើធ្វើជាបង្គោលការពារ ហើយប្រាប់រឿងនិទានកាលពីក្មេង ដើម្បីកុំឲ្យព្រះនាងមានអារម្មណ៍ឯកោ។ ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ក្រោមរស្មីព្រះចន្ទ្រ បានធ្វើឲ្យបេះដូងព្រះអង្គម្ចាស់លង់លក់ក្នុងក្តីសុខ។

បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ ដែលជាដំណើរកាត់សេចក្តីស្លាប់រស់ និងការលះបង់ដ៏ធំធេង ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានយាងទៅដល់កំពូលភ្នំជ័យវរ្ម័ន ដែលជាទីស្ថានដ៏ស័ក្ដិសិទ្ធិ។ នៅទីនោះ ខ្យល់បក់ផាត់ល្វឹងល្វើយ សំឡេងរុក្ខជាតិបក់រវិចរវៀលដូចជាតូរ្យតន្ត្រីធម្មជាតិ។ ទេសភាពពីលើកំពូលភ្នំគឺស្រស់បំព្រង អាចមើលឃើញព្រៃឈើដ៏ខៀវស្រងាត់លាតសន្ធឹងរាប់ពាន់លានហិកតា រួមទាំងនគរទាំងពីររបស់ព្រះអង្គទាំងពីរផងដែរ។ វាជាទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យ ដែលបង្ហាញពីភាពតូចតាចនៃជម្លោះរបស់មនុស្សលោក។

នៅឯកំពូលភ្នំ ក្រោមមេឃពណ៌ខៀវស្រឡះ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានលុតជង្គង់ចុះ។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍បានបេះផ្កាចំប៉ីមួយទង ដែលដុះនៅក្បែរថ្មធំមួយ រួចដាក់នៅលើបាតដៃរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ក៏បានយកដៃទាំងពីររបស់ព្រះអង្គមកគ្របលើផ្កានោះ រួចលើកឡើងបែរមុខទៅទិសខាងកើត។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិបានបន្លឺវាចាថា៖ «ឱ! ទេព្តាថែរក្សានគរ និងវិញ្ញាណបុរាណទាំងឡាយអើយ! ទូលព្រះបង្គំជាខ្ញុំ ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ សូមថ្វាយពាក្យសច្ចាប្រណិធាននៅចំពោះមុខព្រះអង្គ។ ទូលព្រះបង្គំជាខ្ញុំទាំងពីរ សូមប្ដូរផ្ដាច់នូវភក្ដីភាពស្នេហ៍ដ៏បរិសុទ្ធនេះ ដើម្បីសុខសន្តិភាពដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៃនគរសុរិយវង្ស និងនគរចន្ទ្រកាន្ត៍។ យើងខ្ញុំសូមបោះបង់នូវឋានៈ និងមហិច្ឆតាផ្ទាល់ខ្លួនទាំងអស់ ដើម្បីប្រយោជន៍រាស្រ្តរដ្ឋរបស់ពួកយើង។ សូមឲ្យភ្នំជ័យវរ្ម័ននេះ ជាសាក្សីនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការលះបង់ដ៏ធំធេងរបស់យើងខ្ញុំ!»។

បន្ទាប់ពីពាក្យសច្ចាប្រណិធានដ៏ឧឡារិកនោះ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ បានបន្សាត់ផ្កាចំប៉ីនោះទៅតាមខ្យល់ ដែលនាំយកនូវសេចក្ដីប្រាថ្នារបស់ព្រះអង្គទាំងពីរទៅកាន់ឋានសួគ៌។ ពួកគេបានត្រឡប់មកវិញ ដោយមានទឹកមុខស្រស់ថ្លា ពោរពេញដោយសេចក្តីស្ងប់ស្ងាត់ និងកម្លាំងចិត្តថ្មី។ គ្មានអ្វីជាគ្រឿងអលង្ការ ឬសម្លៀកបំពាក់ថ្លៃថ្លាឡើយ គឺមានតែស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធ និងបេះដូងដែលបានរួបរួមគ្នាយ៉ាងស្អិតរមួត។

ពេលយាងត្រឡប់មកដល់ព្រះបរមរាជវាំងវិញ មហាជន និងមន្ត្រីទាំងឡាយ បានឃើញនូវភាពនឿយហត់នៅលើព្រះភ័ក្ត្រព្រះអង្គម្ចាស់ និងព្រះនាង តែក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គទាំងពីរ គឺពោរពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ ការប្ដេជ្ញាចិត្ត និងសន្តិភាព។ សេចក្ដីសង្ស័យទាំងប៉ុន្មានក៏បានរលាយបាត់អស់ទៅ។ ទង្វើដ៏ក្លាហាននៃការលះបង់នេះ បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ គឺពិតប្រាកដ មិនមែនជាល្បិចនយោបាយឡើយ។ នគរទាំងពីរក៏បានរួមរស់ក្នុងសុខសន្តិភាពរៀងរហូតតទៅ ដោយមានការដឹកនាំពីព្រះរាជា និងព្រះមហាក្សត្រីថ្មី ដែលជាគូស្វាមីភរិយាដ៏អង់អាចក្លាហាន និងមានភក្តីភាពស្នេហាដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម។

អាពាហ៍ពិពាហ៍សន្តិភាព៖ ចំណងនៃនគរ

ទូទាំងនគរទាំងពីរគឺអង្គរបុរី និងឥន្ទ្របុរី ត្រូវ​បាន​គ្របដណ្ដប់​ដោយ​បរិយាកាស​នៃ​សេចក្តី​អំណរ​ដ៏​មហិមា​ដែល​មិន​ធ្លាប់​មាន​ពី​មុន​មក។ ថ្ងៃ​មង្គល​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​បាន​មក​ដល់​ហើយ ដែល​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ចំណង​សេចក្ដី​ស្នេហា​ដ៏​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ និង​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍ ត្រូវ​បាន​អភិសេក​ជា​ផ្លូវការ បង្រួបបង្រួម​រដ្ឋ​អធិបតេយ្យ​ទាំងពីរ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​មួយ។ រាល់​ជ្រុង​នៃ​ទីក្រុង​អង្គរបុរី​ត្រូវ​បាន​លម្អ​ដោយ​ទង់ជ័យ​ពណ៌​ចម្រុះ​ត្រកាល​និង​បដា​មាស​ដ៏​ភ្លឺ​ផ្លេក​ដែល​មាន​ចារឹក​រូប​តំណាង​នៃ​រាជវង្ស​ទាំងពីរ។ តាម​ដង​វិថី​ធំៗ​ត្រូវ​បាន​ក្រាល​ដោយ​ផ្កា​រំដួល​និង​ផ្កា​ម្លិះ​ស្រស់ៗ​ដែល​បញ្ចេញ​ក្លិន​ក្រអូប​ឈ្ងុយឈ្ងប់ ហាក់​ដូចជា​ធម្មជាតិ​ក៏​បាន​រួម​ចំណែក​អបអរសាទរ​ផង​ដែរ។ សំឡេង​តូរ្យតន្ត្រី​បុរាណ​ដែល​ប្រគំ​ដោយ​ស្គរ​គង​ត្រឡោក និង​ខ្លុយ បាន​បន្លឺ​ឡើង​រំពង​ពេញ​ខ្យល់អាកាស បង្ហាញ​ពី​សេចក្ដី​រីករាយ​គ្មាន​ទី​បំផុត​របស់​ប្រជាជន​គ្រប់​ស្រទាប់វណ្ណៈ។ កុមារ​តូចៗ​បាន​រត់​លេង​ដេញ​ចាប់​គ្នា​នៅ​តាម​ទីធ្លា​វត្ត​អារាម រីឯ​មនុស្ស​ចាស់​ជរា​បាន​អង្គុយ​ក្រោម​ម្លប់​ដើម​ជ្រៃ​ធំ​ដោយ​ទឹកមុខ​ញញឹម​និង​ជជែក​គ្នា​ដោយ​ក្ដី​សង្ឃឹម​អំពី​អនាគត​ដ៏​ភ្លឺស្វាង​នៃ​នគរ។ វា​ជា​ទិដ្ឋភាព​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​កក់ក្តៅ​ដែល​បង្ហាញ​ពី​ភាព​សុខដុមរមនា​ដែល​កើត​ចេញ​ពី​ចំណង​ស្នេហា​មួយ​នេះ។

ព្រឹក​ព្រលឹម​ស្រាងៗ​នៃ​ថ្ងៃ​មង្គល​បវរ ខ្យល់​បរិសុទ្ធ​បាន​បក់បោក​នាំ​យក​ក្លិន​ផ្កា​ឈ្ងុយឈ្ងប់​និង​ក្លិន​ធូប​ក្រអូប​ទៅ​គ្រប់​ទិសទី។ ពិធី​ដង្ហែ​ក្បួន​ដ៏​មហិមា​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ពី​ព្រះបរមរាជវាំង​ឆ្ពោះ​ទៅ​ព្រះពន្លា​ជ័យ​ដែល​ជា​ទីតាំង​សម្រាប់​ប្រារព្ធ​ពិធី​អភិសេក។ ក្បួន​ដង្ហែ​នោះ​មាន​ភាព​អធិកអធម​គួរ​ឲ្យ​កោតសរសើរ ដោយ​មាន​ដំរី​ស​យ៉ាង​ច្រើន​ក្បាល​ដែល​ត្រូវ​បាន​លម្អ​ដោយ​គ្រឿង​មាស​និង​ពេជ្រ​ចរណៃ​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់ ព្រមទាំង​មាន​រាជវង្សានុវង្ស មន្ត្រី​ធំៗ និង​ទ័ព​រាជវាំង​រាប់​ពាន់​នាក់​ដែល​ស្លៀកពាក់​ឯកសណ្ឋាន​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​ត្រៀបត្រា។ នៅ​ចំ​កណ្ដាល​នៃ​ក្បួន​ដង្ហែ​គឺ​រាជរថ​ដ៏​មហិមា​ដែល​ធ្វើ​ពី​ឈើ​គ្រញូង​និង​ស្រោប​ដោយ​មាស​សុទ្ធ ទឹម​ដោយ​សេះ​ស​សុទ្ធ​ប្រាំបី​ក្បាល​ដែល​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំងក្លា​និង​មាន​លម្អ​ដោយ​កណ្ដឹង​តូចៗ​ដែល​បន្លឺ​សូរ​រណ្ដំ​ពេញ​មគ្គា។ ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​ទ្រង់​យាង​យ៉ាង​អង់អាច​ក្នុង​រាជរថ​នោះ។ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​គ្រឿង​អភិសេក​ដ៏​វិចិត្រ​ដោយ​សំពត់​ហូល​ពណ៌​ក្រហម​ឆ្អៅ​ត្បាញ​ដោយ​សរសៃ​មាស​ភ្លឺ​រលោង ដែល​បញ្ចេញ​រស្មី​ចែងចាំង​ក្រោម​កម្ដៅ​ថ្ងៃ។ ព្រះកាយ​របស់​ព្រះអង្គ​រឹងមាំ​មាំមួន​ប្រៀប​ដូច​ថ្ម​ភ្នំ​ដ៏​រឹងមាំ​ដែល​ឆ្លាក់​ដោយ​កម្លាំង​ប្រយុទ្ធ​ដ៏​ប៉ិនប្រសប់។ ព្រះភ្នែក​ដ៏​មុតស្រួច​របស់​ព្រះអង្គ​ប្រៀប​ដូច​ត្បូង​ពស់​ខ្មៅ​រលោង​ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​ស្មារតី​អ្នក​ចម្បាំង​ដ៏​ក្លាហាន។ ព្រះមូយ​របស់​ព្រះអង្គ​ត្រូវ​បាន​ចង​យ៉ាង​ហ្មត់ចត់​ដោយ​រំលេច​ដោយ​ម្ជុល​ពេជ្រ​និង​ខ្សែ​តូចៗ​ដែល​ត្បាញ​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​នៅ​ត្រង់​ព្រះកេសា។ ស្នាម​របួស​តូច​មួយ​នៅ​លើ​ព្រះភ្នែក​ឆ្វេង​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ក្លាយ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ជ័យជម្នះ​ក្នុង​សមរភូមិ​ដ៏​រាប់មិនអស់។ ព្រះអង្គ​មើល​ទៅ​កាន់​ព្រះនាង​ដោយ​ក្ដី​ស្រឡាញ់​និង​ក្ដី​គោរព​យ៉ាង​ជ្រាលជ្រៅ បង្ហាញ​ពី​ការ​ប្ដេជ្ញា​ចិត្ត​ការពារ​សេចក្ដី​សុខ​របស់​នគរ​ទាំងពីរ។

ក្បែរ​ព្រះអង្គ​គឺ​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​ដ៏​ស្រស់​សោភា​ដែល​បង្អួត​សម្រស់​ដូច​ទេពអប្សរ​ពី​ឋានសួគ៌។ ព្រះនាង​ទ្រង់​ហូល​ពណ៌​ខៀវ​ខ្ចី​ដែល​ត្បាញ​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​ដោយ​លំនាំ​ផ្កា​ឈូក​មាស​និង​ប្រាក់​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រះនាង​កាន់តែ​មាន​ភាព​លេចធ្លោ។ ព្រះកាយ​របស់​ព្រះនាង​ទន់ភ្លន់​ផូរផង់​តែ​ពោរពេញ​ដោយ​កម្លាំង​និង​ភាព​បត់បែន។ ព្រះភ័ក្ត្រ​ពង​ក្រពើ​របស់​ព្រះនាង​ត្រូវ​បាន​គ្របដណ្ដប់​ដោយ​ព្រះហើម​ដ៏​ខ្ពស់​ស្រឡះ​និង​ព្រះឱស្ឋ​ក្រហម​ឆ្អៅ​ប្រៀប​ដូច​ផ្កា​កុលាប​ទើប​រីក។ ព្រះនេត្រ​ដ៏​ធំ​ដូច​គ្រាប់​អាល់ម៉ុន​របស់​ព្រះនាង​ដែល​មាន​ពណ៌​ត្នោត​ខ្មៅ​ដូច​ដី​មាន​ទាំង​ភាព​ម៉ឺងម៉ាត់​និង​ក្ដី​មេត្តា​ដ៏​ជ្រាលជ្រៅ។ ព្រះស្បែក​របស់​ព្រះនាង​ស​រលោង​ប្រៀប​ដូច​ផ្កា​ឈូក​ទើប​រីក។ ព្រះកេសា​ខ្មៅ​រលោង​របស់​ព្រះនាង​ត្រូវ​បាន​កី​យ៉ាង​ផ្ចិតផ្ចង់​ជា​ច្នៃ​ម៉ូដ​បុរាណ​ដែល​លម្អ​ដោយ​ផ្កា​ម្លិះ​ស​បរិសុទ្ធ​និង​សរសៃ​មាស​ដ៏​ឆ្នៃ​ឆ្នើម ដែល​មាន​សក់​ពីរ​បី​សរសៃ​រំលេច​នៅ​លើ​ព្រះភ័ក្ត្រ​ដ៏​ស្រស់​ផូរផង់។ ព្រះនាង​ពាក់​គ្រឿង​អលង្ការ​ប្រាក់​ដ៏​ល្អិតល្អន់​ដូចជា​ខ្សែក​ពហុស្រទាប់ ក្រវិល​ចរណៃ​ដ៏​ល្អ​វិចិត្រ និង​កងដៃ​តូចៗ​ដែល​បន្ថែម​ភាព​ថ្លៃថ្នូរ​ដល់​ព្រះនាង។ ព្រះនាង​ញញឹម​យ៉ាង​ស្រស់​ទៅ​កាន់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​ក្ដី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្មោះត្រង់​និង​ក្ដី​រីករាយ​គ្មាន​ទី​បំផុត​ដែល​បាន​យកឈ្នះ​លើ​ឧបសគ្គ​ទាំងឡាយ។ ទឹកមុខ​របស់​អ្នក​ទាំងពីរ​បង្ហាញ​ពី​ភាព​សុខដុមរមនា​និង​ក្ដី​សង្ឃឹម​ដ៏​មុតមាំ​សម្រាប់​អនាគត។

ពិធី​អភិសេក​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​នៅ​ក្នុង​ព្រះពន្លា​ជ័យ​ដ៏​មហោរិទ្ធិ​នៃ​រាជវាំង​អង្គរបុរី។ ព្រះសង្ឃ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ច្រើន​អង្គ ព្រាហ្មណ៍​បាធ្យាយ​ដ៏​ចេះដឹង និង​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​នគរ​ទាំងពីរ​បាន​ចូលរួម​ប្រោះព្រំ​សិរីមង្គល​ដល់​គូស្នេហ៍​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​នេះ។ ពិធី​បុរាណ​ដ៏​សក្ការៈ​ជាច្រើន​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​តាម​លំដាប់លំដោយ​ដូចជា​ពិធី​បង្វិលពពិល​ដែល​ផ្សារភ្ជាប់​ប្ដី​ប្រពន្ធ​ឲ្យ​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា​រហូត​ដល់​ចាស់​ក្បាល​ក្បាល​កាច់ ឬ​ស្លាប់​បែក​កាយ​បែក​ប្រាណ។ បន្ទាប់​មក​គឺ​ពិធី​កាត់ខាន់ស្លា​ដែល​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​ការ​ភ្ជាប់ពាក្យ​ជា​ផ្លូវការ បន្ទាប់មក​ទៀត​គឺ​ពិធី​ប្រគល់​វល្លិ៍​ដែល​ជា​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ចំណង​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ទៅវិញទៅមក ហើយ​ចុងក្រោយ​គឺ​ពិធី​ចងដៃ​ដែល​ជា​ការ​ផ្ដល់​ពរជ័យ​ពី​ញាតិមិត្ត​និង​ចាស់ទុំ។ រាល់​ជំហាន​នៃ​ពិធី​នេះ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើឡើង​ដោយ​ភាព​ថ្លៃថ្នូរ​និង​គោរព​តាម​ប្រពៃណី​ដ៏​ល្អ​ផូរផង់។ សំឡេង​សូត្រធម៌​និង​សំឡេង​ប្រសិទ្ធពរ​បាន​បន្លឺ​ឡើង​លាយឡំ​គ្នា​ក្នុង​បរិយាកាស​ដ៏​សែន​មនោរម្យ។ ចំណង​អាពាហ៍ពិពាហ៍​នេះ​មិន​មែន​ត្រឹមតែ​ជា​ការ​រួបរួម​នៃ​ដួងចិត្ត​ពីរ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​តែ​ជា​ការ​បង្រួបបង្រួម​នគរ​ពីរ​ចូល​គ្នា​ជា​មួយ​ដោយ​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​និង​សន្តិភាព។ ទាំង​ប្រជាជន​ទាំង​អ្នកដឹកនាំ​នគរ​ទាំងពីរ​បាន​យល់​ច្បាស់​ថា​នេះ​ជា​ការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​យុគសម័យ​ថ្មី​មួយ​ដែល​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ភាព​ចម្រុងចម្រើន​និង​សុខដុមរមនា​ស្ថិតស្ថេរ។

ក្រោយ​ពិធី​អភិសេក​ដ៏​ឧឡារិក​មក ការ​អបអរសាទរ​បាន​ចាប់ផ្ដើម​យ៉ាង​គគ្រឹកគគ្រេង​ទូទាំង​នគរ។ ព្រះបរមរាជវាំង​បាន​រៀបចំ​ពិធី​ជប់លៀង​ដ៏​ធំ​មួយ​ដែល​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ម្ហូបអាហារ​ដ៏​ឈ្ងុយឆ្ងាញ់​ភេសជ្ជៈ​ដ៏​មាន​ឱជារស​និង​ការ​សម្ដែង​សិល្បៈ​បុរាណ​ជាច្រើន​រួម​មាន​របាំ​អប្សរា​ដ៏​ទន់ភ្លន់​និង​ល្ខោនខោល​ដ៏​រស់រវើក។ តន្ត្រី​បុរាណ​បាន​បន្លឺ​ឡើង​ឥត​ឈប់ឈរ​បង្កើន​បរិយាកាស​ឲ្យ​កាន់តែ​រីករាយ​និង​អធិកអធម។ ប្រជាជន​គ្រប់​ស្រទាប់វណ្ណៈ​បាន​ប្រមូលផ្ដុំ​គ្នា​ដោយ​ទឹកមុខ​រីករាយ​គ្មាន​ទាស់ខ្វះ លើក​ដៃ​បក់​ទៅ​កាន់​គូស្វាមីភរិយា​ថ្មី​ថ្មោង​ដែល​កំពុង​តែ​យាង​ក្នុង​ព្រះរាជ​រថ​ឆ្លងកាត់​ដង​វិថី។ សំឡេង​ហ៊ោរ​កញ្ជ្រៀវ​និង​សំឡេង​ជូនពរ​បាន​លាន់​ឮ​រំពង​ពេញ​ទីក្រុង​ហាក់​ដូចជា​ផែនដី​កំពុង​រំជួយ។ នៅ​ពេលយប់​មេឃ​ត្រូវ​បាន​បំភ្លឺ​ដោយ​កាំជ្រួច​កន្ទុយ​នាគ​និង​ផ្កា​រំដួល​ពណ៌​មាស​ដែល​ផ្ទុះ​ឡើង​លើ​អាកាស​បង្កើត​ជា​រូបភាព​ដ៏​អស្ចារ្យ​និង​ស្រស់​ស្អាត​ជាទីបំផុត។ ពន្លឺ​ចម្រុះ​ពណ៌​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​លើ​ដំបូល​ប្រាសាទ​បុរាណ បង្កើត​បាន​ជា​ទិដ្ឋភាព​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ទាក់ទាញ។ ទាំង​ក្មេង​ទាំង​ចាស់​បាន​មើល​ទៅ​លើ​មេឃ​ដោយ​ក្ដី​សប្បាយ​រីករាយ​គ្មាន​លាក់បាំង។

សន្តិភាព​ដែល​បាន​មក​ពី​សេចក្ដី​ស្នេហា​របស់​ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​និង​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​គឺ​ជា​សន្តិភាព​ដ៏​ពិតប្រាកដ​ដែល​ចាក់​ឫស​យ៉ាង​ជ្រៅ​ទៅ​ក្នុង​ដួងចិត្ត​នៃ​ប្រជាជាតិ​ទាំងពីរ។ វា​មិន​មែន​ត្រឹមតែ​ជា​ការ​បញ្ចប់​ជម្លោះ​រវាង​នគរ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​តែ​ជា​ការ​បង្រួបបង្រួម​វប្បធម៌​ប្រពៃណី​និង​ដួងចិត្ត​នៃ​ប្រជាជន​ទាំងពីរ​ឲ្យ​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា។ ក្ដី​ស្រឡាញ់​របស់​អ្នក​ទាំងពីរ​បាន​បង្រៀន​មេរៀន​មួយ​ថា​សូម្បីតែ​ជម្លោះ​ដ៏​ជូរចត់​បំផុត​ក៏​អាច​ត្រូវ​បាន​ដោះស្រាយ​ដោយ​ក្ដី​មេត្តា​និង​ការ​យោគយល់​គ្នា​ដែរ។ តាមរយៈ​ចំណង​អាពាហ៍ពិពាហ៍​នេះ យុគសម័យ​មាស​នៃ​ភាព​រុងរឿង​និង​សន្តិភាព​ត្រូវ​បាន​ចាប់ផ្ដើម។ ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពាណិជ្ជកម្ម​និង​វប្បធម៌​រវាង​នគរ​ទាំងពីរ​បាន​រីកចម្រើន​ឥត​ឈប់ឈរ នាំ​មក​នូវ​ភាព​ចម្រុងចម្រើន​ដែល​មិន​ធ្លាប់​មាន​ពី​មុន​មក។ ព្រះអង្គម្ចាស់​ឫទ្ធិស័ក្ដិ​និង​ព្រះនាង​ស្រីលក្ខណ៍​មិន​មែន​ត្រឹមតែ​ជា​អ្នក​បង្រួបបង្រួម​នគរ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​តែ​ជា​អ្នក​បង្កើត​អនាគត​ថ្មី​មួយ​ដែល​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ក្ដី​សង្ឃឹម​និង​វឌ្ឍនភាព។ ឈ្មោះ​របស់​អ្នក​ទាំងពីរ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ចារឹក​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដោយ​អក្សរ​មាស​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ដែល​អាច​យកឈ្នះ​គ្រប់​ឧបសគ្គ​និង​ជា​ស្ថាបនិក​នៃ​សន្តិភាព​ដ៏​ស្ថិតស្ថេរ។ រឿងរ៉ាវ​របស់​អ្នក​ទាំងពីរ​បាន​ក្លាយ​ជា​រឿងព្រេង​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​តំណាល​តៗ​គ្នា​ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​ជំនាន់​មួយ​ថា​ក្ដី​ស្នេហា​ដ៏​ពិតប្រាកដ​មាន​អំណាច​បង្រួបបង្រួម​ពិភពលោក។

យុគសម័យថ្មី៖ និម្មិតស្នេហាបណ្ដាច់គំនុំ

ក្រោយពីព្យុះភ្លៀងនៃសង្គ្រាមដ៏សែនជូរចត់បានរលត់រលាយ ដែនដីខ្មែរទាំងមូលក៏បានឈានចូលមកកាន់យុគសម័យថ្មីមួយ ប្រកបដោយសន្តិភាព វិបុលភាព និងសុភមង្គលឥតឧបមា។ ព្រះអាទិត្យរះនារាល់ព្រឹកបានបញ្ចេញរស្មីថ្មី បំភ្លឺដួងចិត្តប្រជារាស្ត្រឱ្យមានក្ដីសង្ឃឹម និងជំនឿយ៉ាងមុតមាំទៅលើអនាគត។ ផ្ទៃមេឃខៀវស្រងាត់បានគ្របដណ្ដប់លើភ្នំខ្ពស់ៗ និងវាលស្រែបៃតងខ្ចី រីឯដំណក់ទឹកសន្សើមនារដូវរងារបានស្រក់លើស្លឹកឈើស្រស់ៗ បង្ហាញពីភាពរស់រវើកនៃធម្មជាតិដែលត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ។ កាលមុននេះ ប្រទេសជាតិធ្លាប់តែលង់លក់ក្នុងភាពវិបល្លាសដោយសារតែសង្គ្រាម ការបែងចែក និងគំនុំគុំកួនបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ។ តែឥឡូវនេះ អ្វីៗបានប្រែប្រួល។ មនុស្សម្នាគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈ គ្រប់ទិសទី បានរួមគ្នាស្ថាបនាជាតិឡើងវិញ ដោយមានទឹកចិត្តបរិសុទ្ធ និងបំណងប្រាថ្នារួមគឺភាពរុងរឿងជានិរន្តរ៍។

នៅចំកណ្ដាលនៃយុគសម័យមាសនេះ គឺព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ដែលជាស្ថាបត្យករនៃសន្តិភាព និងជាបណ្ដូលចិត្តរបស់ប្រជានុរាស្ត្រគ្រប់គ្នា។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ដ៏មានរូបកាយមាំមួន ខ្ពស់ស្រឡះ និងស្មាធំទូលាយ ព្រមទាំងមានផ្ទៃមុខមាំដូចថ្មរំលីង តែងតែមានព្រះភ័ក្ត្រញញឹមប្រកបដោយមេត្តា។ ព្រះនេត្រាខ្មៅងងឹតដូចថ្មអុកស៊ីឌៀនរបស់ព្រះអង្គ តែងតែរះបញ្ចេញនូវពន្លឺនៃភាពជាអ្នកចម្បាំងដ៏ក្លាហាន ក៏ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ពន្លឺទាំងនោះបានក្លាយទៅជាពន្លឺនៃក្ដីសង្ឃឹម និងការដឹកនាំដ៏ឈ្លាសវៃវិញ។ ព្រះអង្គតែងតែស្លៀកសំពត់សូត្រដ៏ល្អឯក មានពណ៌ជ្រៅដូចត្បូងពេជ្រ ព្រមទាំងទ្រង់អាវក្រោះបុណ្យដ៏វិចិត្រ ដែលឆ្លាក់ដោយរូបសត្វទេវកថា បង្ហាញពីភាពអង់អាច និងអំណាច។ ចំណែកឯព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ព្រះនាងមានរូបកាយស្រឡូន ល្វត់ល្វន់ តែពេញដោយកម្លាំងពលំ។ ព្រះភ័ក្ត្រពងក្រពើរបស់ព្រះនាង ត្រូវបានហ៊ុមព័ទ្ធដោយថ្ពាល់ខ្ពស់ និងព្រះឱស្ឋក្រហមឆ្អៅដូចផ្កាកុលាប។ ព្រះនេត្រាដ៏ធំមូលខ្លង់ដូចផ្លែអាល់ម៉ុន មានពណ៌ត្នោតស្រស់ដូចផែនដី បានផ្ទុកនូវទាំងឆន្ទៈដ៏មុតមាំ និងក្ដីមេត្តាធម៌។ ព្រះស្បែករបស់ព្រះនាងសភ្លឺថ្លា ដូចជាស្រទាប់ខាងក្នុងនៃផ្កាឈូកដែលទើបនឹងរីកថ្មី។ ព្រះនាងតែងតែស្លៀកហូលសូត្រប៉ាក់ដ៏ល្អល្អះ មានពណ៌ក្រហមឆ្អិនឆ្អៅ ឬពណ៌ខៀវស្រងាត់ ផ្គូផ្គងនឹងអាវទ្រនាប់ប៉ាក់អង្កាំយ៉ាងល្អិតល្អន់។ ព្រះអង្គទាំងទ្វេ គឺជានិមិត្តរូបនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលបានបណ្ដាច់គំនុំ បង្រួបបង្រួមដួងចិត្តប្រជាជាតិឱ្យក្លាយជាធ្លុងមួយ។ ស្នេហានៃព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ គឺជារឿងព្រេងនិទានដែលត្រូវបានដំណាលតៗគ្នាពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ ជាភស្តុតាងដែលបង្ហាញថាទោះបីជាគំនុំជ្រៅប៉ុនណាក៏ដោយ ក៏មិនអាចយកឈ្នះបេះដូងដ៏បរិសុទ្ធបានឡើយ។

ក្រោមម្លប់នៃព្រះរាជកិច្ចដ៏ឈ្លាសវៃរបស់ព្រះអង្គទាំងទ្វេ ប្រទេសជាតិបានរីកចម្រើនលូតលាស់យ៉ាងឆាប់រហ័ស។ វាលស្រែធំទូលាយបានបង្អួតសម្រស់បៃតងខ្ចី និងស្រូវទុំពណ៌មាស បង្ហាញពីទិន្នផលកសិកម្មដ៏បរិបូរ។ ផ្លូវគមនាគមន៍ដ៏ធំទូលាយត្រូវបានស្ថាបនាឡើងតភ្ជាប់ពីតំបន់មួយទៅតំបន់មួយ សម្រួលដល់ការធ្វើដំណើរ និងការដោះដូរទំនិញ ដែលធ្វើឱ្យទីផ្សារនានាក្នុងនគរមានភាពអ៊ូអរគឹកក้องទៅដោយសំឡេងលក់ដូរ និងសំណើចរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ។ វិស័យសិល្បៈ វប្បធម៌ និងអក្សរសាស្ត្របានរស់រានមានជីវិតឡើងវិញ ដូចជាផ្កាដែលរីកក្រោយភ្លៀងរាំងស្ងួត។ ប្រាសាទថ្មដ៏ថ្មីសន្លាងត្រូវបានសាងសង់ឡើង ដោយឆ្លាក់រូបរឿងរ៉ាវនៃវីរភាព និងស្នេហាដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ទុកជាអនុស្សាវរីយ៍សម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ របាំអប្សរា ភ្លេងពិណពាទ្យ និងក្បាច់គុនបុរាណ បានត្រឡប់មកមានជីវិតឡើងវិញក្រោមការទំនុកបម្រុងរបស់ព្រះរាជា និងព្រះមហេសី។ ផ្ទះសំបែងប្រជាពលរដ្ឋគ្រប់រូបមានសេចក្ដីសុខសាន្ត គ្មានសំឡេងស្រែកយំដោយសារសង្គ្រាម គ្មានការភ័យខ្លាចដោយសារអំពើហិង្សា។ ផ្ទុយទៅវិញ មានតែសំឡេងជួបជុំគ្រួសារ សំឡេងក្មេងៗលេងសើច និងសំឡេងច្រៀងរាំកម្សាន្ត។

សេចក្ដីស្នេហារបស់ព្រះអង្គទាំងពីរ មិនត្រឹមតែជាចំណងរវាងបុរសនិងនារីប៉ុណ្ណោះទេ តែជាស្ពានមាសដែលបានភ្ជាប់ដួងចិត្តនៃនគរទាំងពីរដែលធ្លាប់ជាសត្រូវនឹងគ្នាឱ្យក្លាយជាធ្លុងមួយ។ គំនុំគុំកួន ការសងសឹក និងការស្អប់ខ្ពើម ដែលធ្លាប់បានគ្របដណ្ដប់លើដែនដីអស់ជាច្រើនជំនាន់ បានរលាយបាត់ទៅដូចជាអ័ព្ទត្រូវពន្លឺថ្ងៃ។ ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ ដែលធ្លាប់ជាមេទ័ពដ៏ស្វាហាប់ បានដឹកនាំប្រជារាស្ត្រឱ្យរួមគ្នាធ្វើការងារកសាងដោយសន្តិវិធី មិនបែងចែកជាតិសាសន៍ ឬអតីតកាល។ ព្រះអង្គតែងតែមានព្រះបន្ទូលថា «ឈាមដែលធ្លាប់ហូរ ដោយសារដាវ ឥឡូវនេះត្រូវតែចម្រើនឡើងដោយញើស ដែលស្រោចស្រពលើដីធ្លី ដើម្បីប្រជាជាតិទាំងមូល»។ ព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ដ៏មានចិត្តមេត្តាធម៌ បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការផ្សះផ្សាដួងចិត្តនារីៗ និងកុមារ ដែលធ្លាប់រងគ្រោះដោយសារសង្គ្រាម។ ព្រះនាងបានបង្កើតសាលារៀន មន្ទីរពេទ្យ និងមជ្ឈមណ្ឌលសិល្បៈ ដើម្បីបណ្ដុះបណ្ដាល និងព្យាបាលរបួសទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត។ តាមរយៈសកម្មភាពទាំងនេះ ព្រះនាងបានបង្ហាញថា សេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការយកចិត្តទុកដាក់អាចព្យាបាលស្នាមរបួសជ្រៅបំផុតបាន។

រឿងរ៉ាវស្នេហាដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គទាំងទ្វេ បានក្លាយជាបេះដូងនៃទស្សនវិជ្ជារបស់នគរ។ កំណាព្យ បទចម្រៀង និងរឿងនិទានត្រូវបាននិពន្ធឡើង ដើម្បីរៀបរាប់ពីការលះបង់ ការយោគយល់ និងជ័យជម្នះនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់លើសេចក្ដីស្អប់។ កុមារតូចៗបានធំធាត់ឡើងដោយស្ដាប់រឿងនិទានទាំងនេះ ក្នុងពេលដែលឪពុកម្ដាយរបស់ពួកគេអង្គុយនៅក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ រៀបរាប់ពីអតីតកាលដ៏ខ្មៅងងឹត និងអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងដែលពួកគេកំពុងរស់នៅ។ ពួកគេបានរៀនថា ភាពខុសគ្នាពីអតីតកាល មិនមែនជាឧបសគ្គដល់ការកសាងអនាគតរួមគ្នាឡើយ។ រាល់ពិធីបុណ្យប្រពៃណី ព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗ តែងតែមានការរំលឹកពីស្នាដៃរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍។ រូបសំណាករបស់ព្រះអង្គទាំងពីរ ត្រូវបានតម្កល់ទុកនៅតាមទីសាធារណៈ ជាសក្ខីភាពនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏អមតៈ និងការបង្រួបបង្រួមដ៏បរិសុទ្ធ។

នគរខ្មែរបានក្លាយជាគំរូនៃសន្តិភាព និងការអភិវឌ្ឍន៍រួមគ្នា។ ទឹកដីដែលធ្លាប់តែបែកបាក់គ្នាដោយសារជម្លោះ បានប្រែទៅជាទឹកដីនៃភាពចុះសម្រុង និងការរីកចម្រើន។ ប្រជាពលរដ្ឋគ្រប់រូប បានយល់ច្បាស់ថា កម្លាំងពិតប្រាកដរបស់ប្រទេសជាតិ មិនមែនស្ថិតនៅលើអំណាចអាវុធនោះទេ តែស្ថិតនៅលើសាមគ្គីភាព ភាពអត់ឱន និងសេចក្ដីស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក។ កូនចៅជំនាន់ក្រោយ ត្រូវបានបង្រៀនឱ្យចេះដឹងគុណចំពោះសន្តិភាពដែលពួកគេទទួលបាន និងឱ្យចេះថែរក្សាវាឱ្យបានគង់វង្សជានិរន្តរ៍។ ព្រះរាជវង្សានុវង្សបន្តបន្ទាប់ បានបន្តអនុវត្តតាមគំរូវីរភាពរបស់ព្រះអង្គម្ចាស់ឫទ្ធិស័ក្ដិ និងព្រះនាងស្រីលក្ខណ៍ ក្នុងការដឹកនាំប្រទេសជាតិដោយយុត្តិធម៌ និងក្ដីមេត្តា។