រិទ្ធិស័ក ជាក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមានចិត្តសប្បុរស និងចូលចិត្តជួយយាយរបស់គាត់ដែលឈ្មោះយាយនី។ យាយនីជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលចេះធ្វើនំគ្រប់ប្រភេទ ប៉ុន្តែដោយសារគាត់ចាស់ទៅហើយ គាត់លែងមានកម្លាំងធ្វើនំដែលគាត់ចូលចិត្តបំផុតគឺ «នំខេកក្រអូបក្លិនផ្កាម្លិះ»។ រិទ្ធិស័ក សង្កេតឃើញថា យាយនីតែងតែមើលរូបថតចាស់ៗនៃនំនោះ ហើយដកដង្ហើមធំដោយក្ដីនឹកនា។ ថ្ងៃមួយ រិទ្ធិស័ក ក៏សម្រេចចិត្តថា គាត់នឹងរៀនធ្វើនំខេកនោះដោយខ្លួនឯង ដើម្បីជាកាដូដ៏ពិសេសជូនដល់យាយនីវិញ។ ការសម្រេចចិត្តនេះបានធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍រំភើបយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះនេះជាលើកទីមួយហើយដែលគាត់ព្យាយាមធ្វើម្ហូបដ៏លំបាកបែបនេះ។

រឿងដំបូងដែល រិទ្ធិស័ក ត្រូវធ្វើគឺស្វែងរកសៀវភៅរូបមន្តចាស់របស់យាយនី។ គាត់ចំណាយពេលមួយព្រឹកទាំងមូលរើកកាយទូដាក់ចាន និងប្រអប់ឈើចាស់ៗ រហូតទាល់តែគាត់រកឃើញសៀវភៅនោះដែលរុំដោយក្រណាត់សូត្រចាស់។ រូបមន្តសម្រាប់ «នំខេកក្រអូបក្លិនផ្កាម្លិះ» គឺមានភាពលម្អិតណាស់ ហើយត្រូវការគ្រឿងផ្សំពិសេសៗដែលមិនងាយរកបានដូចជា ម្សៅអង្ករសាលីដែលកិនថ្មីៗ ស្ករត្នោតបរិសុទ្ធដែលចម្រាញ់ដោយដៃ និងស៊ុតមាន់ស្រែដែលស្រស់ៗ។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតគឺផ្កាម្លិះដែលត្រូវតែបេះនៅពេលព្រឹកព្រលឹម ដើម្បីទទួលបានក្លិនក្រអូបឈ្ងុយបំផុត។

រិទ្ធិស័ក បានកាន់កន្ត្រកតូចមួយហើយដើរចេញទៅកាន់ទីផ្សារភូមិ។ គាត់បានទៅជួបលោកពូដែលលក់ម្សៅនៅឯកន្លែងកិនស្រូវ ហើយសុំទិញម្សៅដែលទើបនឹងកិនរួច។ បន្ទាប់មក គាត់បានទៅជួបអ្នកមីងដែលលក់ស្ករត្នោត ហើយរៀនពីរបៀបសម្គាល់ស្ករត្នោតណាដែលមានគុណភាពល្អបំផុត—ត្រូវតែមានពណ៌ត្នោតស្រាល មិនរឹងពេក ហើយមានក្លិនឈ្ងុយផ្អែមតាមបែបធម្មជាតិ។ គាត់ដឹងថាគ្រឿងផ្សំនីមួយៗសុទ្ធតែមានតម្លៃ និងមានប្រភពដើមគួរឱ្យគោរព។ នៅពេលដែលគាត់ត្រលប់មកវិញ គាត់ក៏បានបេះផ្កាម្លិះមួយក្តាប់តូចពីគុម្ពផ្កាខាងក្រោយផ្ទះរបស់គាត់ដោយក្ដីប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។

ដំណើរការនៃការធ្វើនំគឺពិតជាលំបាកខ្លាំងណាស់។ រិទ្ធិស័ក បានព្យាយាមវាស់គ្រឿងផ្សំដោយប្រើចានគោមចាស់ៗ ព្រោះគាត់គ្មានជញ្ជីងល្អទេ។ គាត់បានធ្វើតាមរូបមន្តដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគាត់ចាប់ផ្តើមវាយម្សៅនោះ វាបែរជាមានដុំៗ ហើយមិនទន់ដូចការរំពឹងទុក។ គាត់មានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមបន្តិច ប៉ុន្តែគាត់នឹកឃើញពាក្យរបស់យាយនីដែលតែងតែនិយាយថា «ការធ្វើនំគឺដូចជាជីវិតដែរ ទាល់តែមានការអត់ធ្មត់ និងក្តីស្រលាញ់ទើបអ្វីៗបានល្អ»។ គាត់ក៏សម្រេចចិត្តចាប់ផ្ដើមសារជាថ្មី លើកនេះគាត់បានសុំយោបល់ពីលោកពូអ្នកធ្វើនំចំណីនៅក្បែរផ្ទះ។

ដោយមានជំនួយពីអ្នកជិតខាង រិទ្ធិស័ក បានរៀនពីរបៀបវាយស៊ុតស (Egg Whites) ឱ្យឡើងពពុះល្អ និងរបៀបលាយម្សៅថ្នមៗដើម្បីកុំឱ្យវាឡើងខាប់ពេក។ គាត់បានប្រើកម្ដៅពីឡភ្លើងធ្យូងបុរាណរបស់យាយនី។ ក្លិនឈ្ងុយនៃស្ករត្នោតលាយជាមួយក្លិនក្រអូបស្រាលនៃផ្កាម្លិះបានសាយភាយពេញផ្ទះបាយ។ គាត់អង្គុយចាំដោយអត់ធ្មត់អស់រយៈពេលជាយូរ ហើយនៅពេលដែលនំខេកត្រូវបានដុតឆ្អិន ហើយយកចេញពីឡ នំនោះមានពណ៌មាសស្រាលៗ ហើយមើលទៅពិតជាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។ គាត់បានយកចំណិតផ្កាម្លិះស្រស់មួយចំនួនមកដាក់លម្អនៅលើនំយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។

រិទ្ធិស័ក បានយកនំខេកនោះទៅជូនយាយនីនៅពេលរសៀល។ យាយនីមើលឃើញនំនោះភ្លាម ទឹកភ្នែកគាត់ក៏ហូរដោយក្ដីរំភើប។ មិនមែនដោយសារតែនំនេះមានរសជាតិឆ្ងាញ់ដូចនំដែលគាត់ធ្លាប់ធ្វើនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែការខិតខំប្រឹងប្រែង និងក្តីស្រលាញ់ដែលចៅប្រុសរបស់គាត់បានដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងនំនោះ។ យាយនីបានប្រាប់ រិទ្ធិស័ក ថា «គ្រឿងផ្សំដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់ធ្វើនំនេះ គឺមិនមែនជាស្ករត្នោត ឬផ្កាម្លិះនោះទេ គឺក្តីស្រលាញ់ និងការលះបង់ដែលចៅបានដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងនំនេះ»។ នំខេកនោះមិនត្រឹមតែបានបំពេញបំណងប្រាថ្នារបស់យាយនីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានបង្រៀន រិទ្ធិស័ក ពីមេរៀនដ៏មានតម្លៃអំពីអំណាចនៃក្ដីស្រលាញ់ដែលបានបង្ហាញតាមរយៈទង្វើជាក់ស្ដែង។