យើងបានឆ្លងកាត់នូវផែនទីផ្លូវនៃការរស់រានក្នុងពិភពឌីជីថល តាំងពីការបន្សាំខ្លួនទៅនឹងល្បឿននៃការផ្លាស់ប្ដូររហូតដល់ការគ្រប់គ្រងឧបករណ៍ឌីជីថលដ៏ស្មុគស្មាញ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងមកដល់ផ្នែកចុងក្រោយដែលហាក់ដូចជា «គ្មាននិយមន័យ» នេះ វាទាមទារឱ្យយើងបែរមុខពីឧបករណ៍ខាងក្រៅទៅកាន់ពិភពខាងក្នុងវិញ។ ផ្នែកនេះមិនមែនជាការណែនាំអំពីកម្មវិធីថ្មី ឬយុទ្ធសាស្ត្រវិនិយោគនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការសញ្ជឹងគិតដ៏ស៊ីជម្រៅបំផុតអំពីភាពជាមនុស្សរបស់យើងផ្ទាល់នៅពេលដែលយើងដើរចូលទៅក្នុងយុគសម័យនៃការគ្រប់គ្រងដោយក្បួនដោះស្រាយ (Algorithm) និងបញ្ញាសិប្បនិមិត្ត (AI)។ សំណួរដ៏សំខាន់បំផុតសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក មិនមែនថា «តើយើងអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះជាមួយបច្ចេកវិទ្យា?» នោះទេ ប៉ុន្តែជា «តើយើងជាអ្វី នៅពេលដែលបច្ចេកវិទ្យាអាចធ្វើអ្វីៗស្ទើរតែទាំងអស់?» យើងត្រូវតែស្វែងរកនិយមន័យនៃ អត្តសញ្ញាណមនុស្ស ដែលមិនអាចចម្លងតាមកម្មវិធីបាន។ ការរស់រានពិតប្រាកដក្នុងសម័យឌីជីថល គឺមិនមែនគ្រាន់តែជាសមត្ថភាពក្នុងការប្រកួតប្រជែងជាមួយម៉ាស៊ីននោះទេ តែជាសមត្ថភាពក្នុងការរក្សានូវ សតិសម្បជញ្ញៈ ដ៏បរិសុទ្ធរបស់យើង—ការស្គាល់ពីតម្លៃនៃភាពរងគ្រោះ ភាពមិនល្អឥតខ្ចោះ និងសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដែលជាធាតុផ្សំដែលម៉ាស៊ីនមិនអាចផលិត ឬយល់បាន។ ប្រសិនបើយើងអនុញ្ញាតឱ្យភាពងាយស្រួលនៃបច្ចេកវិទ្យា លុបបំបាត់ចោលនូវតម្រូវការរបស់យើងក្នុងការតស៊ូ អារម្មណ៍ រៀនសូត្រពីកំហុស ឬការស្វែងរកអត្ថន័យដែលទាមទារនូវការលះបង់នោះ យើងនឹងបាត់បង់នូវ «ស្នូលមនុស្ស» របស់យើងដោយមិនដឹងខ្លួន។ ការរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក ដូច្នេះហើយ ទាមទារឱ្យយើងកំណត់ព្រំដែនដ៏មុតមាំមួយរវាងប្រសិទ្ធភាពតាមក្បួនដោះស្រាយ និងសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរតាមបែបមនុស្ស។ ចំណុចគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំបំផុតដែលយើងប្រឈមមុខ គឺការល្បួងឱ្យបោះបង់ចោលនូវការទទួលខុសត្រូវនៃ ការសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯង ។ នៅពេលដែល AI ក្លាយជាអ្នកណែនាំ ឬអ្នកជំនាញដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់យើង វានឹងលែងចាំបាច់សម្រាប់យើងក្នុងការហ្វឹកហាត់នូវ ប្រាជ្ញាញាណ របស់យើងទៀតហើយ។ បើយើងបណ្ដោយឱ្យក្បួនដោះស្រាយសម្រេចចិត្តអំពីអ្វីដែលយើងគួរមើល អ្វីដែលយើងគួរទិញ ឬសូម្បីតែអ្នកណាដែលយើងគួរស្រឡាញ់នោះ នោះយើងកំពុងតែផ្ទេរនូវសេរីភាពខាងវិញ្ញាណរបស់យើងទៅឱ្យប្រព័ន្ធឌីជីថលវិញ។ ដើម្បីរស់រាន យើងត្រូវតែដាំដុះនូវ «បន្ទាយខាងក្នុង» មួយ ដែលជាទីកន្លែងដែលទិន្នន័យមិនអាចឈានដល់ ហើយដែលតម្លៃរបស់យើងត្រូវបានចាក់ឫសយ៉ាងរឹងមាំទៅក្នុងបទពិសោធន៍ដែលមិនមែនជាឌីជីថល៖ ធម្មជាតិ សិល្បៈ ទំនាក់ទំនងជ្រៅជ្រះ និងភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃការសញ្ជឹងគិត។ យើងត្រូវរៀនឱ្យស្រឡាញ់នូវភាពស្មុគស្មាញ និងភាពមិនច្បាស់លាស់ ព្រោះវាជាកន្លែងដែលការច្នៃប្រឌិត និងការលូតលាស់ខាងស្មារតីរបស់មនុស្សស្ថិតនៅ។ បច្ចេកវិទ្យាគឺល្អឥតខ្ចោះក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាដែលអាចកំណត់បាន ប៉ុន្តែវាគ្មានសមត្ថភាពក្នុងការដោះស្រាយជាមួយនឹង «អាថ៌កំបាំង» នៃជីវិតនោះទេ។ ដូច្នេះហើយ តួនាទីថ្មីរបស់មនុស្សគឺត្រូវតែក្លាយជា «អ្នកថែរក្សាអាថ៌កំបាំង» ទាំងនេះ—អ្នកដែលហ៊ានសួរសំណួរដែលគ្មានចម្លើយដែលអាចគណនាបាន។ យើងត្រូវតែរក្សាទុកនូវភាពអស្ចារ្យនៃការមិនដឹង និងការស្វែងរកដែលមិនចេះចប់។ ការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក គឺលើសពីការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ល្អៗ។ វាគឺជាការធានាថា អ្វីក៏ដោយដែលយើងកំពុងកសាងឡើង វានៅតែបម្រើដល់ការពង្រីក និងការស៊ីជម្រៅនៃ មនុស្សជាតិ របស់យើង មិនមែនគ្រាន់តែជាការបង្កើនប្រសិទ្ធភាពរបស់វានោះទេ។ ប្រសិនបើយើងបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការមានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរចំពោះអ្នកដែលនៅក្រៅបណ្ដាញរបស់យើង ឬបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការស្វែងរកសេចក្ដីពិតក្រៅពីមតិដែលបានចម្រាញ់ដោយក្បួនដោះស្រាយនោះ យើងនឹងក្លាយជាមនុស្សយន្តដែលមានជីវសាស្ត្រប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ចូរយើងប្រើមគ្គទ្ទេសក៍នេះជាចំណុចចាប់ផ្តើមមួយ ដើម្បីកសាងឡើងនូវស្មារតីមួយដែលមិនអាចចាញ់ដោយការរំខានដ៏អស់កល្ប។ ចូរស្វែងរក «អ្វីដែលមិនអាចកំណត់និយមន័យបាន» នៅក្នុងខ្លួនយើង—ភាពស្ងប់ស្ងាត់ ការយល់ឃើញខាងក្នុង និងបំណងប្រាថ្នាដែលមិនអាចបកស្រាយដោយទិន្នន័យបាន។ ព្រោះថានៅទីបំផុត ជ័យជម្នះដ៏ធំបំផុតរបស់យើងក្នុងយុគសម័យឌីជីថល គឺមិនមែនជាការបង្កើត AI កម្រិតខ្ពស់នោះទេ ប៉ុន្តែជាការរក្សានូវ មនុស្សភាវូបនីយកម្ម ដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់យើងផ្ទាល់។ ចូរយើងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃស្អែកដោយនាំយកនូវអ្វីដែលល្អបំផុត និងថ្លៃថ្នូរបំផុតនៃភាពជាមនុស្សរបស់យើងទៅជាមួយ។