មេរៀនរបស់កូនកង្កែបមិនស្តាប់បង្គាប់

នៅក្នុងភូមិមួយក្បែរមាត់ស្រះដ៏ធំ មានគ្រួសារកង្កែបបីនាក់រស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត។ ឪពុកម្ដាយរបស់វាជាកង្កែបចិត្តល្អ ហើយតែងតែប្រាប់កូនពីច្បាប់សំខាន់ៗនៃការរស់នៅ។ តែចៃដន្យអី កូនកង្កែបតូចឈ្មោះ ប៉ក់ មិនចូលចិត្តស្ដាប់ដំបូន្មានឡើយ។ វាចូលចិត្តលោតលេងឆ្ងាយៗ តាមតែចិត្តចង់ ដោយមិនគិតដល់គ្រោះថ្នាក់។

ឪពុកម្ដាយរបស់ប៉ក់តែងតែព្រមានថា កុំឲ្យលោតទៅជិតផ្លូវធំដាច់ខាត ព្រោះនៅទីនោះមានសត្វធំៗ និងមនុស្សឆ្លងកាត់ដែលអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់។ កូនកង្កែបប៉ក់បែរជាយល់ថា ការហាមឃាត់ទាំងនោះជារឿងគួរឱ្យធុញទ្រាន់ ហើយនឹកចង់ដឹងខ្លាំងណាស់ថាតើផ្លូវធំនោះមានអ្វីគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍។ ថ្ងៃមួយ ខណៈឪពុកម្ដាយកំពុងដេកលក់លក់ក្រោមស្លឹកឈើធំមួយ ប៉ក់ក៏លបលោតចេញពីស្រះទឹក ដោយតម្រង់ទៅរកកន្លែងដែលគេហាមឃាត់បំផុតនោះដោយស្ងាត់ស្ងៀម។

ប៉ក់បានលោតកាត់គុម្ពោតស្មៅដ៏ខៀវស្រងាត់យ៉ាងរហ័សឆ្ពោះទៅកាន់កន្លែងដែលខ្លួននឹកចង់ឃើញយូរមកហើយ។ វាមានអារម្មណ៍រំភើបលាយឡំនឹងការភ័យបន្តិចបន្តួច ប៉ុន្តែការចង់ដឹងចង់ឃើញបានជំរុញវាទៅមុខជានិច្ច។ ពេលទៅដល់គែមផ្លូវ ស្រាប់តែសំឡេងស៊ីផ្លេ រថយន្ត និងមនុស្សម្នាធ្វើដំណើរបានធ្វើឱ្យប៉ក់បើកភ្នែកធំៗ ដោយមិនធ្លាប់ឃើញទិដ្ឋភាពចលាចលបែបនេះពីមុនមក។

ប៉ក់ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះទិដ្ឋភាពចម្លែកៗនៅតាមផ្លូវធំ។ ភ្លាមៗនោះ រថយន្តធំមួយបានបើកមកជិតយ៉ាងលឿន សំឡេងកង់កិនផ្លូវលាន់ឮដូចរន្ទះ ហើយស្រមោលដ៏ធំរបស់វាបានគ្របពីលើកូនកង្កែបតូច។ ប៉ក់ដែលទើបតែមានអារម្មណ៍រំភើប ក៏ប្រែទៅជាភ័យខ្លាចរហូតដល់ខ្លួនរឹងស្ទើរលោតមិនរួច។ ពេលនោះហើយដែលវាដឹងថា ការហាមឃាត់របស់ឪពុកម្ដាយមិនមែនជារឿងគួរឲ្យធុញឡើយ តែជាការការពារជីវិតរបស់វា។

ប៉ក់ខំប្រមូលកម្លាំងទាំងអស់ដែលមាន រួចក៏លោតខ្លួនឯងមួយផ្លាច់ចេញពីផ្លូវធំដាច់ដោយឡែក។ វាបានធ្លាក់ដល់គែមគុម្ពោតស្មៅដោយសុវត្ថិភាព ពេលដែលឮសំឡេងរថយន្តនោះបន្លឺឡើងកាន់តែឆ្ងាយៗ។ បេះដូងរបស់វាលោតញាប់ដូចវាយស្គរ ព្រោះវាទើបតែគេចផុតពីគ្រោះថ្នាក់មួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ។ ពេលនេះ ប៉ក់យល់ច្បាស់ហើយថា ការស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្ដាយ គឺជារឿងសំខាន់ជាងការចង់ដឹងចង់ឃើញមួយពេលៗទៅទៀត។

ប៉ក់ដកដង្ហើមធំទាំងញ័រខ្លួន ព្រោះការរំភើបចិត្តកាលពីមុនបានបាត់អស់ទាំងស្រុង។ ឥឡូវនេះ វាបានយល់ច្បាស់ហើយថា ការហាមឃាត់របស់ម្ដាយគឺជាក្ដីស្រឡាញ់ និងការការពារដ៏ធំធេង ដែលខ្លួនបានមើលរំលង។ ដោយមានអារម្មណ៍វិប្បដិសារីយ៉ាងខ្លាំង ប៉ក់ក៏បែរខ្នងលែងខ្វល់នឹងផ្លូវធំនោះទៀត ហើយចាប់ផ្ដើមលោតត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។

ប៉ក់លោតយ៉ាងលឿនត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទាំងក្នុងចិត្តមានតែការសោកស្ដាយ និងភាពភ័យខ្លាច។ វាលែងសម្លឹងមើលផ្កា ឬសត្វល្អិតចម្លែកៗតាមផ្លូវទៀតហើយ គឺគិតតែពីផ្លូវតូចដែលនាំទៅដល់ស្រះទឹករបស់ខ្លួន។ កូនកង្កែបតូចប្រាថ្នាចង់ទៅដល់ផ្ទះឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីសុំទោសម្ដាយដែលខ្លួនបានរឹងរូស។

ប៉ក់លោតយ៉ាងប្រញាប់តាមគុម្ពោតស្មៅត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទាំងមានអារម្មណ៍វិប្បដិសារីយ៉ាងខ្លាំង។ រាល់ការលោតម្ដងៗ ប៉ក់នឹកឃើញដល់ពាក្យទូន្មានរបស់ម្ដាយដែលហាមមិនឱ្យខ្លួនទៅជិតផ្លូវធំដាច់ខាត។ ឥឡូវនេះ ភាពរឹងរូសបានរលាយបាត់អស់ហើយ នៅសល់តែភាពភ័យខ្លាច និងការយល់ដឹងថា ការហាមឃាត់របស់ម្ដាយគឺជាក្ដីស្រឡាញ់ និងការការពារដ៏ធំធេង។ ប៉ក់សង្ឃឹមថា ម្ដាយនឹងអភ័យទោសឱ្យខ្លួន ហើយសម្រេចចិត្តថា ចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្លួននឹងក្លាយជាកូនកង្កែបដែលចេះស្ដាប់បង្គាប់ជានិច្ច។

ទីបំផុត ប៉ក់ក៏បានលោតត្រឡប់មកដល់មាត់ស្រះទឹកផ្ទះរបស់ខ្លួនវិញទាំងដង្ហើមហត់ និងភ្នែកក្រហមដោយសារតែទឹកភ្នែក។ ម្ដាយកង្កែបកំពុងតែអង្គុយរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសារ ហើយពេលឃើញកូនមកដល់ភ្លាម គាត់ក៏ស្ទុះលោតចូលមកឱបយ៉ាងណែន។ ប៉ក់បានឱបម្ដាយវិញទាំងញាប់ញ័រ មុននឹងនិយាយពាក្យសុំទោសដោយស្មោះត្រង់ថា៖ «ម៉ាក់! ប៉ក់សុំទោស ខ្ញុំយល់ហើយថា ការហាមឃាត់របស់ម៉ាក់គឺជាក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ធំធេង»។ ម្ដាយកង្កែបញញឹមដោយក្ដីស្រឡាញ់ ហើយលួងលោមកូនប្រុសដោយថ្នមៗ ព្រោះគាត់ដឹងថា កូនរបស់គាត់បានទទួលមេរៀនដ៏មានតម្លៃដែលវាមិនអាចបំភ្លេចបានហើយ។

ចាប់ពីពេលនោះមក ប៉ក់លែងជាកូនកង្កែបដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ទៀតហើយ។ វាតែងតែរស់នៅដោយសុភមង្គល និងចេះគោរពប្រតិបត្តិតាមពាក្យទូន្មានរបស់ម្ដាយជានិច្ច ដោយដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ការស្តាប់បង្គាប់គឺជាគន្លឹះនៃសុវត្ថិភាព និងក្ដីស្រឡាញ់។ រាល់ពេលដែលប៉ក់ឃើញផ្លូវធំនោះ វាតែងតែនឹកឃើញដល់មេរៀនដ៏សំខាន់ដែលបានបង្រៀនវាអំពីតម្លៃនៃពាក្យទូន្មានរបស់ម្ដាយ។ កូនកង្កែបតូចនេះបានដឹងថា ការគោរព និងការស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្ដាយ គឺជាក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ធំធេងដែលជួយការពារខ្លួនពីគ្រោះថ្នាក់។