យើងកំពុងឈរនៅមាត់ច្រាំងនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលភូមិសាស្ត្រនៃការពិតកំពុងរលាយបាត់ទៅក្នុងពពកនៃទិន្នន័យ។ ផ្នែកដែលមិនទាន់មាននិយមន័យនេះ មិនមែនជាការចាប់ផ្ដើមនៃសៀវភៅនោះទេ ប៉ុន្តែជាចំណុចនៃការយល់ដឹងមួយ មុនពេលយើងបោះជំហានចូលទៅក្នុងដែនដីដែលពោរពេញទៅដោយភាពមិនច្បាស់លាស់។ សម័យកាលឌីជីថល (Digital Epoch) មិនគ្រាន់តែជាការផ្លាស់ប្តូរឧបករណ៍ ឬវិធីសាស្រ្តទំនាក់ទំនងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការផ្លាស់ប្តូរនូវខ្នាតគំនិត និងមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃអត្ថិភាពរបស់មនុស្សលោក។ ភាពមិនច្បាស់លាស់ដែលយើងកំពុងប្រឈមមុខសព្វថ្ងៃ គឺបណ្តាលមកពីល្បឿននៃការផ្លាស់ប្តូរឥតឈប់ឈរ ដែលធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់យុថ្កាផ្លូវចិត្ត និងបន្សល់ទុកនូវសំណួរអំពីអ្វីដែលជាចំណុចកណ្ដាលនៃជីវិតពិតរបស់យើង។ តើអ្វីទៅជាការរស់រានពិតប្រាកដ នៅពេលដែលផ្នែកដ៏ធំនៃបទពិសោធន៍របស់យើងត្រូវបានសម្របសម្រួលដោយកូដ និងក្បួនដោះស្រាយ (algorithms) ដែលយើងមិនយល់? យើងត្រូវបានដាស់តឿនឱ្យមើលឃើញថា ការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃស្អែកទាមទារនូវការរុះរើផ្នត់គំនិតចាស់ៗរបស់យើង ហើយបង្កើតឡើងវិញនូវនិយមន័យនៃភាពវៃឆ្លាត ភាពធន់ផ្លូវចិត្ត និងសូម្បីតែស្នូលនៃមនុស្សជាតិ។ ភាពជោគជ័យមិនមែនស្ថិតនៅលើថាតើយើងអាចប្រើបច្ចេកវិទ្យាបានល្អកម្រិតណាទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើថាតើយើងអាចការពារភាពជាខ្លួនឯង និងសតិសម្បជញ្ញៈរបស់យើងពីការជ្រៀតជ្រែកនៃភាពស្រពេចស្រពិលនៃទិន្នន័យបានកម្រិតណា។ យើងត្រូវតែបង្កើតនូវស៊ុមគំនិតមួយដែលធំជាងទំហំអេក្រង់ទូរស័ព្ទរបស់យើង ហើយជ្រៅជាងផ្ទៃនៃព័ត៌មានដែលហូរមកឥតឈប់ឈរ។ សៀវភៅនេះនឹងណែនាំយើងឱ្យស្វែងរកនូវសសរស្តម្ភនៃប្រាជ្ញា ដែលនឹងជួយយើងឱ្យចេះបែងចែករវាងសម្លេងរំខាននៃពិភពលោកខាងក្រៅ និងសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវនៃសេចក្ដីពិតខាងក្នុង។ ការរស់រានក្នុងយុគសម័យនេះ គឺទាមទារនូវជំនាញនៃការរៀនសូត្រឡើងវិញ (unlearning) និងការកសាងឡើងវិញនូវសមត្ថភាពក្នុងការផ្ចង់ស្មារតី នៅក្នុងបរិយាកាសដែលត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីបំបែកការផ្ចង់ស្មារតីរបស់យើង។ ការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់យើងបានក្លាយទៅជាសង្រ្គាមស្ងាត់មួយរវាងការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង និងការគ្រប់គ្រងដោយក្បួនដោះស្រាយ។ កាលពីមុន ឧបសគ្គរបស់យើងគឺធម្មជាតិ និងដែនកំណត់នៃធនធាន។ សព្វថ្ងៃនេះ ឧបសគ្គគឺស្ថិតនៅក្នុងលំហូរឥតឈប់ឈរនៃការជំរុញឌីជីថល ដែលគំរាមកំហែងដល់ការបាត់បង់សមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការគិតវែងឆ្ងាយ ការយល់ចិត្ត និងការផ្ចង់អារម្មណ៍ទៅលើអ្វីដែលមានតម្លៃពិតប្រាកដ។ យើងត្រូវទទួលស្គាល់ថា បច្ចេកវិទ្យាបានក្លាយទៅជាផ្នែកបន្ថែមនៃប្រព័ន្ធប្រសាទរបស់យើង ហើយប្រសិនបើយើងមិនដាក់ព្រំដែនច្បាស់លាស់ទេ យើងនឹងប្រែក្លាយទៅជាឧបករណ៍របស់វា។ នេះជាពេលដែលយើងត្រូវតែផ្ដោតទៅលើការបង្កើតនូវសតិសម្បជញ្ញៈឌីជីថល (Digital Consciousness) ដែលជាសមត្ថភាពក្នុងការជ្រើសរើសដោយដឹងខ្លួន ថាតើយើងគួរភ្ជាប់ទំនាក់ទំនង (Connect) ឬផ្តាច់ទំនាក់ទំនង (Disconnect) ពីពិភពអនឡាញ។ ដើម្បីរស់រាន យើងមិនចាំបាច់រត់គេចពីពិភពឌីជីថលទេ ផ្ទុយទៅវិញ យើងត្រូវតែក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងដ៏ប៉ិនប្រសប់នៃពិភពនោះ។ នេះមានន័យថា ការអភិវឌ្ឍន៍ជំនាញដូចជា «ការត្រងព័ត៌មាន» ដែលអាចជួយយើងបែងចែករវាងទិន្នន័យឥតប្រយោជន៍ និងចំណេះដឹងដែលបង្កើនគុណភាពជីវិត។ ជាងនេះទៅទៀត ភាពវៃឆ្លាតខាងអារម្មណ៍ (Emotional Intelligence) ក្លាយជាកម្លាំងរស់រានដ៏សំខាន់ ព្រោះនៅពេលដែល AI កាន់កាប់ការងារឡូជីខល គុណតម្លៃរបស់មនុស្សនឹងស្ថិតនៅលើសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការយល់ចិត្ត បង្កើតស្នាដៃដើម និងថែរក្សាចំណងទំនាក់ទំនងពិតប្រាកដ។ គោលបំណងនៃផ្នែកនេះ គឺដើម្បីបង្កើតនូវស្មារតីភ្ញាក់រលឹកមួយ (A State of Awareness) នៅក្នុងខ្លួនអ្នកអាន មុនពេលចាប់ផ្ដើមផ្លូវនៃការរៀនសូត្រ។ គឺដើម្បីធានាថា យើងមិនគ្រាន់តែជាអ្នកធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់យុគសម័យនេះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាស្ថាបត្យករនៃអនាគតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង ដោយដឹងថា ទោះបីជាបច្ចេកវិទ្យាមានឥទ្ធិពលយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ឆន្ទៈសេរី (Free Will) របស់មនុស្សនៅតែជាកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុតក្នុងការកំណត់ជោគវាសនារបស់ខ្លួន។ ការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក គឺជាការងារផ្ទៃក្នុង មិនមែនការងារខាងក្រៅឡើយ។