រឿងនិទានផ្ដល់ដំបូន្មានល្អ: ក្រមារបស់រចនា

រចនា គឺជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលរស់នៅក្នុងភូមិដាច់ស្រយាលមួយក្បែរជើងភ្នំគូលែន។ នាងមានទេពកោសល្យពីធម្មជាតិក្នុងការត្បាញសូត្រ និងកប្បាស។ ក្មេងស្រីក្នុងភូមិទាំងអស់ត្រូវចំណាយពេលច្រើនឆ្នាំដើម្បីរៀនរបៀបចងអំបោះ និងជ្រលក់ពណ៌ ប៉ុន្តែរចនាហាក់ដូចជារៀនបានដោយងាយស្រួលបំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គុណវិបត្តិរបស់រចនាគឺ ភាពប្រញាប់ប្រញាល់ និងកង្វះការអត់ធ្មត់។ នាងតែងតែចង់ឃើញលទ្ធផលភ្លាមៗ ដោយមិនចង់ចំណាយពេលយូរក្នុងការរៀបចំ។ នៅពេលដែលដល់រដូវបុណ្យអុំទូក រចនាបានសម្រេចចិត្តត្បាញកន្សែងក្រមាដ៏ពិសេសមួយសម្រាប់ឧទ្ទិសដល់ព្រះពុទ្ធ។ នាងគិតថា៖ «ខ្ញុំនឹងធ្វើវាឲ្យលឿនជាងអ្នកណាៗទាំងអស់ ដើម្បីឲ្យអ្នកគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើល»។

យាយរបស់នាងជាអ្នកត្បាញចំណាស់ម្នាក់ ដែលបានសុំឲ្យរចនាកុំឲ្យធ្វើការប្រញាប់។ យាយបាននិយាយថា៖ «ចៅ! ការងារល្អទាមទារភាពត្រឹមត្រូវ។ ចៅត្រូវតែវាស់អំបោះ ជ្រលក់ពណ៌ឲ្យបានច្រើនដង និងរៀបចំដន្លាប់ឲ្យបានរឹងមាំសិន»។ ប៉ុន្តែរចនាបានគ្រវីក្បាលបដិសេធ។ នាងគិតថា យាយចាស់ហើយ ទើបនិយាយយឺតៗបែបនេះ។ រចនាបានសម្រេចចិត្តជ្រលក់ពណ៌តែម្ដង ព្រមទាំងមិនបានវាស់ខ្សែអំបោះឲ្យបានត្រឹមត្រូវឡើយ។ នាងបានចាប់ផ្តើមត្បាញភ្លាមៗដោយប្រើល្បឿនយ៉ាងលឿនបំផុត។ ភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯងហួសហេតុបានធ្វើឲ្យរចនាមិនបានយកចិត្តទុកដាក់លើដំណើរការតូចៗដែលសំខាន់បំផុត។

ពីរថ្ងៃក្រោយមក ពេលក្រមាបានពាក់កណ្តាលហើយ បញ្ហាដ៏ធំក៏កើតឡើង។ ដោយសារអំបោះមិនបានជ្រលក់ពណ៌ឲ្យបានជាប់ល្អ ពេលក្រមានោះត្រូវសំណើមបន្តិច ពណ៌ក៏ចាប់ផ្តើមហូរចូលគ្នា (Bleeding) ធ្វើឲ្យលំនាំទាំងមូលមើលទៅរញ៉េរញ៉ៃ។ អ្វីដែលកាន់តែអាក្រក់នោះ ព្រោះនាងមិនបានរៀបចំដន្លាប់ឲ្យបានត្រឹមត្រូវ អំបោះខ្លះក៏ដាច់ ខណៈអំបោះខ្លះទៀតក៏ជំពាក់គ្នាគួរឲ្យអស់សំណើច។ រចនាបានឃើញការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ខ្លួនប្រែក្លាយទៅជាគំនរក្រណាត់រញ៉េរញ៉ៃ។ នាងខឹងខ្លួនឯងខ្លាំងណាស់ ក៏ទម្លាក់អំបោះចោល ហើយយំយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះតែភាពអស់សង្ឃឹម។

យាយបានដើរមកអង្គុយក្បែរនាង ហើយអង្អែលខ្នងរបស់នាងដោយក្តីមេត្តា។ យាយមិនបានបន្ទោសរចនាទេ តែបាននិយាយដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ថា៖ «ចៅស្រីរបស់យាយ! កុំអស់សង្ឃឹម។ មេរៀននេះមានតម្លៃថ្លៃណាស់។ យាយធ្លាប់បានប្រាប់ថា ការរៀបចំខ្លួន និងភាពអំណត់ គឺជារនាំងការពារកំហុស។ ក្នុងនាមជាជាងត្បាញ ត្រូវចងចាំពាក្យមួយឃ្លានេះថា ‘យកលឿន ជាយឺត យឺត ជាលឿន’។ ការចាប់ផ្តើមយឺត ដោយត្រឹមត្រូវ នឹងនាំឲ្យការងារបញ្ចប់លឿន។ ការចាប់ផ្តើមលឿន ដោយមិនត្រឹមត្រូវ នឹងធ្វើឲ្យការងារត្រូវរើវិញ ហើយចំណាយពេលយូរជាងមុន»។ រចនាមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀន ហើយសុំទោសយាយរបស់នាងចំពោះការរឹងរូស។

រចនាបានចំណាយពេលពេញមួយថ្ងៃ ដើម្បីរើអំបោះទាំងអស់ចេញ ហើយចាប់ផ្តើមពីចំណុចសូន្យម្តងទៀត។ លើកនេះ នាងបានធ្វើតាមដំបូន្មានរបស់យាយគ្រប់ជំហាន៖ នាងវាស់អំបោះដោយយកចិត្តទុកដាក់ រួចជ្រលក់ពណ៌រហូតដល់ប្រាកដថាពណ៌ជាប់ល្អ ព្រមទាំងរៀបចំដន្លាប់ឲ្យមានសណ្តាប់ធ្នាប់។ នាងត្បាញដោយភាពអំណត់ និងយកចិត្តទុកដាក់ ដោយចំណាយពេលច្រើនជាងលើកមុន ក្នុងមួយថ្ងៃៗ។ មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក រចនាបានបញ្ចប់ក្រមាដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុត ដែលមានពណ៌ភ្លឺថ្លា លំនាំត្រឹមត្រូវ ហើយគុណភាពក្រណាត់ក៏ល្អឥតខ្ចោះ។ ពេលមហាជនបានឃើញក្រមានោះ ពួកគេបានកោតសរសើរមិនត្រឹមតែពីទេពកោសល្យរបស់នាងទេ តែថែមទាំងភាពអំណត់ និងការយកចិត្តទុកដាក់របស់នាងផងដែរ។ ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក រចនាបានក្លាយជាអ្នកតម្បាញដ៏ល្បីល្បាញ ដែលតែងតែចាំថា ការរៀបចំដ៏ល្អិតល្អន់ គឺជាគន្លឹះឆ្ពោះទៅរកភាពជោគជ័យ។