យើងកំពុងស្ថិតនៅចំណុចកណ្ដាលនៃយុគសម័យថ្មីមួយដែលត្រូវបានកំណត់ដោយអថេរដែលកំពុងផ្លាស់ប្ដូរឥតឈប់ឈរ និងភាពមិនច្បាស់លាស់ជាមូលដ្ឋាន។ ផ្នែកដែលត្រូវបានចាត់ទុកថា «មិនកំណត់» នេះ គឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃទស្សនៈវិស័យរបស់សៀវភៅ។ វាជាការអំពាវនាវឲ្យយើងធ្វើការពិចារណាឡើងវិញនូវគំរូនៃជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង មុនពេលយើងបោះជំហានចូលទៅក្នុងបណ្ដុំយុទ្ធសាស្រ្តជាក់ស្តែងដែលនឹងត្រូវលើកឡើងនៅក្នុងជំពូកបន្តបន្ទាប់។ យើងមិនអាចចូលទៅក្នុងសមរភូមិឌីជីថលដោយប្រើផែនទីចាស់ដែលត្រូវបានគូរឡើងក្នុងសម័យកាលអាណាឡូកបានឡើយ។ អ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើ គឺត្រូវបង្កើតស្មារតីថ្មីមួយ—ដែលជាប្រព័ន្ធប្រតិបត្តិការផ្ទៃក្នុងដែលត្រូវបានកែលម្អ—ដើម្បីតទល់នឹងភាពស្មុគស្មាញដ៏លើសលប់នៃពិភពលោកបច្ចេកវិទ្យា។ យុគសម័យ​ឌីជីថល នេះ មិនមែនជាការវិវត្តន៍បែបលីនេអ៊ែរនៃប្រវត្តិសាស្រ្តមនុស្សជាតិទេ ប៉ុន្តែជាការផ្លាស់ប្ដូរទម្រង់ (Phase Shift) យ៉ាងឆាប់រហ័ស ដែលបំបែកជីវិតមុនឆ្នាំ ២០០០ ពីការពិតដែលយើងកំពុងរស់នៅសព្វថ្ងៃ។ ល្បឿននៃបច្ចេកវិទ្យា—ដែលជំរុញដោយច្បាប់ម័រ (Moore’s Law) និងការរំខាននៃសេដ្ឋកិច្ចវេទិកា—បានបន្សល់ទុកនូវស្មារតី និងប្រព័ន្ធសរសៃប្រសាទរបស់មនុស្សយើងឲ្យនៅយឺតយ៉ាវ។ បញ្ហាប្រឈមធំបំផុតរបស់យើង មិនមែនជាការខ្វះខាតព័ត៌មាននោះទេ ប៉ុន្តែជា ការ​កកស្ទះ​ព័ត៌មាន​លើសលប់ (Information Overload) និង វិបត្តិ​នៃ​អត្ថន័យ ដែលកើតចេញពីភាពតភ្ជាប់រាក់ៗ។ យើងរស់នៅក្នុងពិភពមួយដែលពោរពេញទៅដោយការជំរុញអារម្មណ៍ជាបន្តបន្ទាប់ ដែលរារាំងយើងពីការគិតស៊ីជម្រៅ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងការយល់ដឹងដោយខ្លួនឯង។ នេះបង្កើតឲ្យមានភាពឯកោជ្រៅ ទោះបីជាមានបណ្ដាញទំនាក់ទំនងសង្គមរាប់ពាន់ក៏ដោយ។ គោលបំណងនៃផ្នែកនេះ គឺដើម្បីបញ្ឆេះ ការ​ភ្ញាក់រលឹក​ខាង​ស្មារតី (Spiritual Awakening) មួយ មុនពេលយើងអាចចាប់ផ្ដើមការផ្លាស់ប្ដូរយុទ្ធសាស្ត្រណាមួយ។ យើងត្រូវដឹងថា បើគ្មានការយល់ដឹងខាងទស្សនវិជ្ជានិងសីលធម៌រឹងមាំទេ បច្ចេកវិទ្យាដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីផ្ដល់សេរីភាព នឹងក្លាយជាគ្រឿងរឹតត្បិតភាពម្ចាស់ការ និងសមត្ថភាពក្នុងការផ្ដោតអារម្មណ៍របស់យើង។ ការរស់រានមិនមែនត្រឹមតែការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ថ្មីៗប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការត្រួតត្រាលើឧបករណ៍ទាំងនោះ ដោយធានាថាវាបម្រើគោលបំណងខ្ពស់បំផុតរបស់មនុស្សជាតិ មិនមែនគ្រាន់តែជាការបំពេញតម្រូវការអាល់ហ្គោរីតឹមនោះទេ។ វាជាការរៀនបង្កើត ព្រំដែន​ឌីជីថល​ដ៏​ពិសិដ្ឋ (Sacred Digital Boundaries) ដែលការពារធនធានដ៏មានតម្លៃបំផុតរបស់យើង៖ ពេលវេលា ភាពស្ងៀមស្ងាត់ និងការយកចិត្តទុកដាក់របស់យើង។ ដើម្បីសម្រេចបាននូវអធិបតេយ្យភាពផ្ទាល់ខ្លួន (Personal Sovereignty) ក្នុងរបបព័ត៌មាននេះ យើងត្រូវតម្រូវឲ្យមាន ការ​សម្រប​ខ្លួន​ខាង​ទស្សនវិជ្ជា មួយដែលមិនមែនជាជម្រើសទេ ប៉ុន្តែជាតម្រូវការចាំបាច់សម្រាប់ការរស់រាន។ ការផ្លាស់ប្ដូរនេះតម្រូវឲ្យយើងបោះបង់ចោលនូវការសន្មត់ខុសឆ្គងដែលថា «ការតភ្ជាប់កាន់តែច្រើន មានន័យថាកាន់តែប្រសើរ» ហើយប្ដូរទៅរកគំនិតដែលថា «ការជ្រើសរើសដោយចេតនាកាន់តែច្រើន មានន័យថាកាន់តែប្រសើរ»។ យើងត្រូវបង្កើត អភ័យឯកសិទ្ធិ​ខាង​ផ្លូវចិត្ត (Psychological Immunity)—ដែលជាសមត្ថភាពក្នុងការទទួលព័ត៌មានដោយមិនអនុញ្ញាតឲ្យវាធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់តុល្យភាពខាងក្នុងរបស់យើង។ មគ្គុទ្ទេសក៍នេះនឹងផ្ដល់នូវស៊ុមគំនិតដ៏ជ្រាលជ្រៅសម្រាប់បង្កើតនូវ ជញ្ជាំង​ភ្លើង​ខាងក្នុង (Inner Firewall) ដែលការពារការយកចិត្តទុកដាក់របស់យើងពីការរំខានជាបន្តបន្ទាប់ ដែលត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីកេងចំណេញពីភាពងាយរងគ្រោះនៃខួរក្បាលរបស់មនុស្សយើង។ ភាពធន់ផ្លូវចិត្ត (ភាពធន់​ផ្លូវចិត្ត) នេះ ត្រូវបានកសាងឡើងនៅលើសសរស្តម្ភបីយ៉ាង៖ ទីមួយ ការ​ផ្តោត​រ៉ាឌីកាល់ (Radical Focus) ដែលជាការសម្រេចចិត្តដោយមនសិការដើម្បីដឹកនាំការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើការងារដែលមានតម្លៃខ្ពស់ ទោះបីជាមានការល្បួងនៃភាពងាយស្រួលក៏ដោយ។ ទីពីរ ការ​ប្រើប្រាស់​ដោយ​ចេតនា (Intentional Consumption) ដែលជាទម្លាប់នៃការទទួលទានព័ត៌មានដូចជាអាហារូបត្ថម្ភដ៏សំខាន់ ដោយចៀសវាងអាហារឥតប្រយោជន៍ខាងផ្លូវចិត្ត។ ទីបី ស្វ័យភាព​ខាង​សីលធម៌ (Ethical Autonomy) ដែលជាការទាមទារមកវិញនូវទិន្នន័យផ្ទាល់ខ្លួន និងអត្តសញ្ញាណរបស់យើងពីវេទិកាដែលរកប្រាក់ចំណូលពីអត្ថិភាពរបស់យើង។ ការផ្លាស់ប្ដូរទាំងនេះទាមទារនូវភាពក្លាហាន និងការប្ដេជ្ញាចិត្តដើម្បីធ្វើសកម្មភាពប្រឆាំងនឹងវប្បធម៌នៃភាពងាយស្រួល និងការរំខាន។ យើងមិនអាចរង់ចាំឲ្យបទបញ្ញត្តិខាងក្រៅមកសង្គ្រោះយើងបានទេ។ ការសង្គ្រោះត្រូវតែចាប់ផ្ដើមពីខាងក្នុង—តាមរយៈការជ្រើសរើសដឹងខ្លួនរបស់យើងក្នុងរបៀបដែលយើងប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ សៀវភៅនេះគឺជាឧបករណ៍សម្រាប់បង្រៀនអ្នកពីរបៀបក្លាយជាស្ថាបត្យករនៃជោគវាសនាឌីជីថលផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក—ដើម្បីកុំឲ្យក្លាយជាផលិតផល។ មាគ៌ាឆ្ពោះទៅកាន់ថ្ងៃស្អែកដែលប្រកបដោយតុល្យភាព ទាមទារឲ្យយើងកំណត់និយមន័យឡើងវិញនូវជោគជ័យ មិនមែនផ្អែកលើចំនួននៃការតភ្ជាប់ ឬការចូលចិត្តដែលយើងទទួលបាននោះទេ ប៉ុន្តែផ្អែកលើភាពស៊ីជម្រៅនៃជីវិតខាងក្នុងរបស់យើង និងគុណភាពនៃទំនាក់ទំនងផ្ទាល់របស់យើង។