ថ្ងៃមួយ ពេលកំពុងយួរកន្ត្រកផ្លែប៊ឺរីដ៏ធំមួយ គាត់បានជំពប់ដួល! ផ្លែប៊ឺរីបានធ្លាក់រមៀលគ្រប់ទីកន្លែង។ «អូ! ផ្លែប៊ឺរីរបស់ខ្ញុំ!» សេមមីបានស្រែក។

One day, while carrying a big basket of berries, he tripped! Berries tumbled and rolled everywhere. “Oh, my berries!” cried Sammy.

មិត្តរបស់គាត់ឈ្មោះ ភីបគីន ជាទន្សាយបានលោតមក។ «កុំបារម្ភអី សេមមី! ខ្ញុំនឹងជួយអ្នក!» ពួកគេបានរើសផ្លែប៊ឺរីទាំងអស់ដាក់ចូលក្នុងកន្ត្រកវិញ។

His friend, Pipkin the Rabbit, hopped over. “Don’t worry, Sammy! I’ll help you!” Together, they gathered every single berry and put them back in the basket.

សេមមីសប្បាយចិត្តណាស់ដែលបានផ្លែប៊ឺរីរបស់គាត់មកវិញ។ គាត់បានចាប់យកកន្ត្រកហើយរត់ឡើងដើមឈើរបស់គាត់ ដោយភ្លេចនិយាយពាក្យអរគុណទាំងស្រុង។ ភីបគីនបានមើលគាត់រត់ទៅ ដោយត្រចៀកដ៏វែងរបស់គាត់បានធ្លាក់ចុះបន្តិច។

Sammy was so happy to have his berries back. He grabbed the basket and scurried up his tree, completely forgetting to say thank you. Pipkin watched him go, his long ears drooping a little.

ក្រោយមក សេមមីបានព្យាយាមទាញគ្រាប់ឈើដ៏ធំមួយចេញពីមែកឈើ ប៉ុន្តែវាបានជាប់គាំង។ ពេលនោះ និបបលស៍ជាកណ្ដុរតូចបានរត់ឡើងដើមឈើ។ «ខ្ញុំអាចយកវាបាន!» គាត់បានស្រែក។ គាត់បានរុញហើយរុញអស់ពីកម្លាំងរបស់គាត់។

Later, Sammy tried to pull a giant nut from a branch, but it was stuck fast. Just then, little Nibbles the Mouse scampered up the tree. “I can get it!” he squeaked. He pushed and pushed with all his might.

ប៉ប់! គ្រាប់ឈើនោះបានធ្លាក់ចូលក្នុងដៃរបស់សេមមី។ «ហ៊ឺរ៉េ!» សេមមីបានស្រែក ហើយគាត់បានរត់ទៅសំបុករបស់គាត់ជាមួយនឹងរង្វាន់របស់គាត់ ដោយភ្លេចអំពីនិបបលស៍តូច។ និបបលស៍បានដកដង្ហើមធំហើយមើលគាត់រត់ទៅ។

Pop! The nut fell right into Sammy’s paws. “Hooray!” shouted Sammy, and he ran to his nest with his prize, forgetting all about little Nibbles. Nibbles sighed a tiny sigh and watched him go.

នៅក្នុងសំបុកដ៏កក់ក្តៅរបស់គាត់ដែលហ៊ុំព័ទ្ធដោយអាហារ សេមមីមានអារម្មណ៍ចម្លែក។ វាមិនមែនជាអារម្មណ៍ឃ្លានទេ។ មានអ្វីមួយបាត់។ គាត់បានមើលចេញក្រៅបង្អួចរបស់គាត់ ហើយបានឃើញភីបគីន និងនិបបលស៍កំពុងលេងជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែពួកគេមើលទៅមិនសូវសប្បាយចិត្តទេ។

In his cozy nest, surrounded by food, Sammy felt a funny feeling. It wasn’t a hungry feeling. Something was missing. He looked out his window and saw Pipkin and Nibbles playing together, but they didn’t look very happy.

បន្ទាប់មក សេមមីបាននឹកឃើញ។ គាត់មិនបាននិយាយពាក្យអរគុណទេ! គាត់មិនបានអរគុណភីបគីនដែលបានជួយរើសផ្លែប៊ឺរី ឬនិបបលស៍ដែលបានជួយយកគ្រាប់ឈើនោះទេ។ គាត់បានចាប់យកគ្រាប់ឈើល្អបំផុតពីររបស់គាត់ហើយរត់ចុះពីដើមឈើ។

Then, Sammy remembered. He hadn’t said thank you! He hadn’t thanked Pipkin for helping with the berries, or Nibbles for helping with the nut. He grabbed two of his very best acorns and scampered down the tree.

គាត់បានរកឃើញភីបគីនមុនគេ។ «ភីបគីន អរគុណដែលបានជួយខ្ញុំ!» សេមមីបាននិយាយ ដោយផ្តល់ឱ្យគាត់នូវគ្រាប់ឈើដ៏ភ្លឺចែងចាំងមួយ។ ត្រចៀករបស់ភីបគីនបានងើបឡើង ហើយគាត់បានគ្រវីច្រមុះរបស់គាត់យ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ «មិនអីទេ សេមមី!»

He found Pipkin first. “Pipkin, thank you for helping me!” said Sammy, giving him a shiny acorn. Pipkin’s ears shot straight up, and he wiggled his nose happily. “You’re welcome, Sammy!”

បន្ទាប់មកគាត់បានឃើញនិបបលស៍។ «ហើយអរគុណ និបបលស៍!» សេមមីបាននិយាយ ដោយផ្តល់ឱ្យគាត់នូវគ្រាប់ឈើមួយទៀត។ និបបលស៍បានស្រែកដោយក្តីរីករាយ។ ការនិយាយពាក្យ «អរគុណ» បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់សេមមីមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅនិងពេញលេញ ដែលជាអារម្មណ៍ល្អបំផុត។

Then he saw Nibbles. “And thank you, Nibbles!” Sammy said, giving him the other acorn. Nibbles squeaked with joy. Saying “thank you” made Sammy’s heart feel warm and full, the best feeling of all.