ហេតុអ្វីបានជាខ្លាមានឆ្នូត?

កាលពីយូរលង់ណាស់មកហើយ មានសត្វខ្លាមួយក្បាលរស់នៅក្នុងព្រៃជ្រៅនៃប្រទេសកម្ពុជា។ ខ្លាមានកម្លាំងខ្លាំងពូកែ ហើយមានរោមពណ៌មាសភ្លឺចែងចាំងពេញខ្លួន មើលទៅគួរឲ្យកោតខ្លាចណាស់។ ខ្លាគិតថាខ្លួនឯងគឺជាសត្វដែលពូកែជាងគេបង្អស់ ហើយតែងតែអួតអាងពីអំណាចរបស់ខ្លួនជានិច្ច។

ខ្លាដែលមានរោមពណ៌មាសភ្លឺចែងចាំងនោះ តែងតែដើរអួតខ្លួនប្រាណ និងគំរាមកំហែងសត្វនានាក្នុងព្រៃ។ វាតែងស្រែកប្រាប់សត្វដទៃថា ឲ្យតែឃើញមុខវា ត្រូវតែឱនក្បាលគោរពអំណាចរបស់វាជានិច្ច។ សត្វដទៃទៀតមានការភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមនឿយណាយនឹងការអួតអាងគ្មានបានការរបស់ខ្លាដែរ។

ថ្ងៃមួយ ខ្លាមានចិត្តអំនួតកាន់តែខ្លាំង រហូតដល់វាប្រកាសថា ខ្លួនមិនត្រឹមតែជាសត្វខ្លាំងពូកែប៉ុណ្ណោះទេ តែថែមទាំងជាសត្វដែលស្រស់ស្អាតឥតគូប្រៀបទៀតផង។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្លាក៏នៅតែមិនពេញចិត្តនឹងរូបរាងពណ៌មាសភ្លឺចែងចាំងរបស់ខ្លួនដដែល។ ខ្លាគិតថាបើរូបរាងរបស់វាមានការតុបតែងពិសេសបន្តិចទៀតនោះ វានឹងក្លាយជាស្តេចនៃព្រៃពិតប្រាកដដែលគ្មានអ្នកណាហ៊ានប្រកែកបាន។ ដូច្នេះ ខ្លាបានចេញដំណើរស្វែងរកសត្វណាមួយដែលចេះប្រើល្បិចកលដើម្បីជួយឲ្យខ្លួនបានសម្រេចបំណងចង់តុបតែងខ្លួន។

ខ្លាបានដើរយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងព្រៃស្វែងរកអ្នកប្រាជ្ញដែលពូកែខាងល្បិចកល។ ទីបំផុត វាក៏បានជួបនឹងសត្វទន្សាយមួយក្បាលដែលកំពុងអង្គុយសម្អាតខ្លួននៅក្បែរគុម្ពោតព្រៃ។ ទន្សាយនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាសត្វដែលមានគំនិតវាងវៃ និងពូកែប្រើល្បិចណាស់។ ខ្លាដែលមានចិត្តអំនួត ក៏បានដើរសំដៅទៅរកទន្សាយ ហើយបានប្រាប់ពីបំណងចង់តុបតែងខ្លួនរបស់ខ្លួនយ៉ាងក្លាហាន។

ទន្សាយក៏ងាកមកសម្លឹងមើលខ្លាដែលមានរោមពណ៌មាសភ្លឺចែងចាំងនោះ ហើយដឹងភ្លាមថា នេះគឺជាឱកាសដ៏ល្អបំផុតដើម្បីបង្រៀនខ្លាមួយមេរៀនពីភាពអំនួត។ ទោះជាយ៉ាងណា ទន្សាយបានធ្វើពុតជាភ្ញាក់ផ្អើល និងគោរពខ្លា ដោយនិយាយដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ថា៖ «ពិតមែនហើយ លោកខ្លាដ៏អស្ចារ្យ។ រូបរាងដ៏ស្រស់សង្ហារបស់លោកពិតជាត្រូវការគ្រឿងលម្អដ៏វិសេសវិសាលដើម្បីស័ក្តិសមជាស្តេចពិតប្រាកដ»។ «ប៉ុន្តែការងារនេះតម្រូវឲ្យមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ និងភាពស្ងប់ស្ងាត់បំផុត ដើម្បីកុំឲ្យខូចខាតដល់រោមដ៏មានតម្លៃរបស់លោក»។

ទន្សាយបានពន្យល់ទៅខ្លាថា ដើម្បីឲ្យការងារតុបតែងនេះចេញមកបានល្អឥតខ្ចោះ វាត្រូវតែចងខ្លាជាប់នឹងដើមឈើធំមួយជាមុនសិន។ ខ្លាត្រូវតែនៅស្ងៀមបំផុត ពីព្រោះការតុបតែងដ៏វិសេសវិសាលទាំងនេះងាយនឹងប្រេះ ឬខូចខាតខ្លាំងណាស់។ ដោយមានសេចក្តីប្រាថ្នាចង់បានភាពស្រស់ស្អាតលើសគេ ខ្លាដ៏អំនួតក៏បានយល់ព្រមតាមការណែនាំរបស់ទន្សាយភ្លាម ដោយមិនបានគិតវែងឆ្ងាយពីល្បិចកលនេះឡើយ។ ដូច្នេះ ទន្សាយក៏ចាប់ផ្តើមរត់រកទំពក់វល្លិរឹងមាំ ហើយចាប់ចងខ្លាជាប់នឹងដើមឈើធំនោះយ៉ាងណែនណាន់តាន់តាប់។

ខ្លាអំនួតត្រូវបានចងជាប់យ៉ាងរឹងមាំទៅនឹងដើមឈើធំមួយ ហើយវាមិនអាចកម្រើកខ្លួនបន្តិចបានឡើយ។ ពេលខ្លាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្មានទីពឹងហើយ ទន្សាយក៏ផ្លាស់ប្តូរទឹកមុខពីភាពទន់ភ្លន់ទៅជាការសើចចំអក។ «លោកខ្លា! ការតុបតែងដ៏ពិតប្រាកដមិនមែនសម្រាប់តែរាងកាយនោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់បង្រៀនលោកនូវមេរៀនមួយអំពីភាពអំនួត!» ទន្សាយនិយាយមុននឹងចាប់យកជ័រដើមឈើខ្មៅដែលវាបានរៀបចំទុកជាមុន។

ទន្សាយក៏យកជ័រខ្មៅនោះមកជ្រលក់នឹងចុងឈើស្រួច រួចចាប់ផ្តើមគូរឆ្នូតដំបូងបង្អស់យ៉ាងវែងអន្លាយនៅលើរោមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ខ្លា។ ខ្លាស្រែកយំដោយការឈឺចាប់ និងភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះជ័រខ្មៅនោះក្តៅហួតហែង ហើយរមាស់ខ្លាំងណាស់។ ខ្លាចង់រើបម្រាស់ ប៉ុន្តែចំណងវល្លិរឹងមាំបានរឹតជាប់ខ្លួនរបស់វា ដូច្នេះទន្សាយក៏បន្តលាបជ័រខ្មៅជាបន្ទាត់ៗរហូតទាល់តែពេញខ្លួនរបស់ខ្លា។

ទន្សាយបានបញ្ចប់ការងាររបស់ខ្លួន ដោយលាបជ័រខ្មៅជាឆ្នូតៗយ៉ាងច្រើន ពេញរាងកាយខ្លាទាំងមូល ពីក្បាលដល់កន្ទុយ។ «ឥឡូវនេះ លោកខ្លាបានទទួលការតុបតែងដ៏អស្ចារ្យដែលសាកសមនឹងភាពអំនួតរបស់លោកហើយ! វាជាមេរៀនមួយមិនឲ្យមើលងាយអ្នកដទៃ!» ទន្សាយនិយាយទាំងសើចចំអក។ បន្ទាប់មក ទន្សាយក៏បានកាត់វល្លិដែលចងខ្លាចេញ ហើយខ្លាក៏បានស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង រត់ចូលព្រៃបាត់ទៅ ដោយនៅតែមានការឈឺចាប់ និងរមាស់យ៉ាងខ្លាំង។

ខ្លាបានរត់ទៅដល់មាត់ស្រះទឹកមួយដែលមានផ្ទៃរលោងស្ងប់ស្ងាត់ ហើយមើលឃើញរូបខ្លួនឯងឆ្លុះលើផ្ទៃទឹកជាលើកដំបូង។ ពេលឃើញឆ្នូតខ្មៅរញ៉េរញ៉ៃពេញខ្លួន វាមានការតក់ស្លុត និងខ្មាសអៀនយ៉ាងខ្លាំងចំពោះរូបរាងថ្មីរបស់ខ្លួន ហើយព្យាយាមជូត លាង និងដុសសម្អាតឆ្នូតខ្មៅនោះខ្លាំងណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណា ជ័រដើមឈើដ៏ក្តៅបានស្ងួតជាប់នឹងស្បែករបស់វាអស់មួយជីវិត ធ្វើឱ្យឆ្នូតទាំងនោះមិនអាចលុបបំបាត់បានឡើយ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក រាល់ពេលដែលខ្លាមើលឃើញឆ្នូតរបស់ខ្លួន វាត្រូវបានរំឭកជានិច្ចអំពីមេរៀនដ៏ឈឺចាប់នៃភាពអំនួត និងការមើលងាយអ្នកដទៃ។

ខ្លាបានដឹងច្បាស់ថា ឆ្នូតខ្មៅទាំងនេះបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃខ្លួនរបស់វាជារៀងរហូត ហើយមិនអាចលុបបំបាត់បានឡើយ។ ដោយមានការខ្មាសអៀនចំពោះភាពអំនួតកាលពីមុន និងរូបរាងថ្មី ខ្លាក៏លែងហ៊ានដើរបង្អួត ឬសម្លុតសត្វដទៃទៀតដូចមុនឡើយ។ ចាប់ពីពេលនោះមក ខ្លាបានក្លាយជាសត្វដែលចូលចិត្តលាក់ខ្លួននៅក្នុងព្រៃស្ងាត់ជ្រងំ ដោយប្រើឆ្នូតរបស់វាសម្រាប់បន្លំខ្លួនពីគូប្រជែង និងសត្វព្រៃឯទៀត។ ខ្លាតែងតែរត់គេចខ្លួនជានិច្ចនៅពេលណាដែលវាឮសូរសំឡេង ឬនឹកឃើញដល់ទន្សាយទៀតផង។

ដោយសារការខ្មាសអៀនចំពោះអតីតកាល និងមេរៀនជីវិតដ៏ជូរចត់ ខ្លាបានបោះបង់ចោលនូវភាពអំនួតរបស់វា ហើយសម្រេចចិត្តរស់នៅក្នុងព្រៃជ្រៅបំផុត ធ្វើខ្លួនជាសត្វលាក់មុខ។ ឆ្នូតខ្មៅទាំងនោះ ដែលធ្លាប់ជាសញ្ញានៃភាពអាម៉ាស់ ក៏បានក្លាយជាមធ្យោបាយដ៏ល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់វាបន្លំខ្លួននៅក្នុងចំណោមគុម្ពឈើ និងស្រមោលព្រៃ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលខ្លាមានឆ្នូត ហើយវាបានបង្រៀនយើងថា ទោះជាយើងមានកម្លាំងខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏យើងមិនគួរបំពាន ឬមើលងាយអ្នកដទៃឡើយ។

ឆ្នូតរបស់ខ្លាបានក្លាយជាភស្តុតាងដ៏រស់រវើកនៃការរៀនសូត្រពីកំហុស និងការបោះបង់ចោលនូវភាពអំនួតរបស់វា។ តាមពិតទៅ ឆ្នូតខ្មៅទាំងនេះមិនត្រឹមតែជួយឱ្យខ្លាបន្លំខ្លួននៅក្នុងព្រៃជ្រៅប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាសញ្ញានៃភាពរាបទាបដែលទន្សាយបានបង្រៀនផងដែរ។ ដូច្នេះហើយ បានជាខ្លាទាំងអស់នៅក្នុងលោកនៅតែមានឆ្នូតដល់សព្វថ្ងៃ គឺដើម្បីរំឭកយើងទាំងអស់គ្នាអំពីសារៈសំខាន់នៃការគោរពអ្នកដទៃ និងការមិនមើលងាយអ្នកខ្សោយជាង។

នេះគឺជាការបញ្ចប់នៃរឿងព្រេងនិទានដែលពន្យល់ពីមូលហេតុដែលខ្លាមានឆ្នូតរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។ មេរៀនដ៏សំខាន់គឺថា កម្លាំងពិតប្រាកដមិនស្ថិតនៅលើការសម្លុតគេនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅក្នុងភាពរាបទាប និងការគោរពអ្នកដទៃ។ ឆ្នូតខ្មៅរបស់ខ្លា គឺជាការរំឭកជានិច្ចអំពីកំហុសកាលពីមុន និងតម្លៃនៃការរស់នៅដោយមានសីលធម៌។ ចូរចងចាំថា ទោះយើងជាអ្នកណា ក៏យើងត្រូវចេះស្រឡាញ់រាប់អានគ្នាដោយស្មើភាពជានិច្ច។

រឿងព្រេងនេះបានបង្រៀនយើងទាំងអស់គ្នាថា ភាពអំនួត និងការមើលងាយអ្នកដទៃអាចនាំមកនូវការសោកស្ដាយ។ ឆ្នូតរបស់ខ្លាគឺជាការរំលឹកដ៏អស់កល្បជានិច្ចអំពីភាពរាបទាបដែលវាបានរៀនពីទន្សាយតូច។ ដូច្នេះ ចូរយើងរស់នៅដោយគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយចងចាំថាកម្លាំងពិតប្រាកដមិនមែនស្ថិតនៅលើសាច់ដុំនោះទេ តែវាស្ថិតនៅក្នុងសេចក្ដីមេត្តាធម៌ និងការចេះរាបទាប។