បក្សីតូចបេលឡាចូលចិត្តច្រៀង។ រៀងរាល់ព្រឹក នៅពេលដែលព្រះអាទិត្យរះលាបពណ៌ផ្ទៃមេឃ វាចង់ច្រៀងបទដែលលឺខ្លាំងជាងគេ និងពិរោះជាងគេនៅក្នុងព្រៃទាំងមូល។
Bella the bird loved to sing. Every morning, as the sun painted the sky with light, she wanted to sing the loudest, most beautiful song in the whole forest.
វាដកដង្ហើមវែងៗ ហើយស្រែកថា “ចិប!” ដែលលាន់រំពងពេញដើមឈើ។ “ស្តាប់ចុះអ្នករាល់គ្នា!” វាគិត។ “បទចម្រៀងរបស់ខ្ញុំគឺល្អបំផុត!”
She took a giant breath and let out a giant “CHIRP!” that echoed through the trees. “Listen, everyone!” she thought. “My song is the best!”
ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក បទភ្លេងដ៏ស្រទន់ និងផ្អែមល្ហែមបានរសាត់មកពីខាងក្រោម។ នោះគឺជាមិត្តរបស់វា គឺចាបភីប។ វាកំពុងច្រៀងបទចម្រៀងដ៏ស្រទន់ទៅកាន់ទឹកសន្សើមពេលព្រឹកនៅលើផ្កាពណ៌ក្រហមឆ្អៅ។
But then, a soft, sweet melody drifted up from below. It was her friend, Pip the Sparrow. He was singing a gentle song to the morning dew on a bright red flower.
បេលឡាហើរចុះ។ “ហេតុអ្វីបានជាអ្នកច្រៀងតិចៗម្ល៉េះ ភីប?” វាសួរ។ “គ្មាននរណាម្នាក់នឹងឮអ្នកទេ! អ្នកត្រូវតែច្រៀងឱ្យខ្លាំងៗដូចខ្ញុំ!”
Bella flew down. “Why are you singing so quietly, Pip?” she asked. “No one will hear you! You have to sing LOUD, like me!”
ភីបញញឹម។ “ខ្ញុំមិនព្យាយាមធ្វើជាអ្នកដែលលឺខ្លាំងជាងគេទេ” វាស្រែក។ “ខ្ញុំកំពុងច្រៀង ‘អរគុណ’ ដល់ផ្កាដែលស្អាត និងភ្លឺខ្លាំង។”
Pip smiled. “I’m not trying to be the loudest,” he chirped. “I’m singing ‘thank you’ to the flower for being so beautiful and bright.”
ពេលនោះ បទចម្រៀងដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងខ្លាំងក្លាមួយបានបន្លឺឡើងតាមអាកាស។ នោះគឺ លីអូ បក្សីចាប ដែលកំពុងស្វាគមន៍ព្រះអាទិត្យរះជាមួយនឹងបទភ្លេងដ៏សម្បូរបែប និងកក់ក្តៅ។
Just then, a deep and powerful song soared through the air. It was Leo the Lark, greeting the rising sun with a rich, warm melody.
“អស្ចារ្យណាស់!” បេលឡាស្រែក ហើយហើរទៅរកលីអូ។ “បទចម្រៀងរបស់អ្នកខ្លាំងណាស់! តើអ្វីជាអាថ៌កំបាំងរបស់អ្នក?”
Wow!” chirped Bella, flying up to Leo. “Your song is so strong! What’s your secret?”
លីអូញញឹមយ៉ាងសប្បុរស។ “អាថ៌កំបាំងរបស់ខ្ញុំគឺការដឹងគុណ កូនតូច។ ខ្ញុំមិនមែនគ្រាន់តែបង្កើតសំឡេងរំខានទេ។ ខ្ញុំកំពុងច្រៀង ‘អរគុណ’ ដល់ព្រះអាទិត្យដែលបានធ្វើឱ្យពិភពលោកកក់ក្តៅ។”
Leo smiled kindly. “My secret is gratitude, little one. I’m not just making noise. I’m singing ‘thank you’ to the sun for warming the world.”
បេលឡាស្ងាត់។ វាគិតអំពីផ្ការបស់ភីប និងព្រះអាទិត្យរបស់លីអូ។ វាមើលទៅដើមឈើពណ៌បៃតងខ្ពស់ មេឃពណ៌ខៀវធំ និងមិត្តភក្តិដ៏អស្ចារ្យរបស់វា។ អារម្មណ៍ថ្មីមួយបានពុះកញ្ជ្រោលក្នុងទ្រូងរបស់វា។
Bella became quiet. She thought about Pip’s flower and Leo’s sun. She looked at the tall green trees, the big blue sky, and her wonderful friends. A new feeling bubbled inside her chest.
ដោយដកដង្ហើមបន្តិច បេលឡាចាប់ផ្តើមច្រៀង។ វាមិនបានច្រៀងដើម្បីឱ្យលឺខ្លាំងជាងគេទេ។ វាច្រៀង “អរគុណ” សម្រាប់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ ហើយបទចម្រៀងរបស់វាដែលពោរពេញទៅដោយការដឹងគុណ បានចូលរួមជាមួយមិត្តភក្តិរបស់វានៅក្នុងបទភ្លេងដែលពិរោះជាងគេនៅក្នុងព្រៃទាំងមូល។
Taking a small breath, Bella began to sing. She didn’t sing to be the loudest. She sang “thank you” for everything. And her song, full of gratitude, joined with her friends’ in a melody that was the most beautiful in the whole forest.
