ព្រឹកមួយដែលមានពន្លឺថ្ងៃ កូនកញ្ជ្រោងដ៏ស្លូតបូតមួយឈ្មោះ លីឡា កំពុងដើរលេងកាត់ព្រៃ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងឆ្លុះលើដីដែលពោរពេញទៅដោយស្លែ។ រំពេចនោះ នាងបានឃើញអ្វីម្យ៉ាងភ្លឺចាំង។ វាគឺជាស្លាបបក្សីពណ៌ខៀវដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ!
One sunny morning, a kind little fox named Lila was trotting through the forest. Sunlight dappled the mossy ground. Suddenly, she spotted something shimmering. It was a beautiful blue feather!
«អូ៎ ប្រាកដជាមាននរណាម្នាក់បានធ្វើជ្រុះវាហើយ» លីឡា បានខ្សឹប។ «វាស្អាតពេកហើយមិនគួរទុកចោលតែឯងទេ»។ នាងបានរើសវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយសម្រេចចិត្តថានាងនឹងទៅរកម្ចាស់របស់វា។
“Oh, someone must have lost this,” Lila whispered. “It’s too lovely to be left all alone.” She picked it up gently in her mouth and decided she would find its owner.
មិនយូរប៉ុន្មាន នាងបានឃើញកំប្រុកមួយឈ្មោះ ស្វ៊ីគី កំពុងរើសផ្លេសង់។ «សុំទោស ស្វ៊ីគី» លីឡា បាននិយាយ។ «តើអ្នកបានធ្វើជ្រុះស្លាបបក្សីដ៏ស្រស់ស្អាតនេះមែនទេ?»
Soon, she saw a busy squirrel named Squeaky, gathering acorns. “Excuse me, Squeaky,” said Lila. “Did you lose this beautiful feather?”
ស្វ៊ីគី បានឈប់ពីការងាររបស់វា ហើយនិយាយថា «វាស្អាតណាស់ ប៉ុន្តែកន្ទុយរបស់ខ្ញុំមានរោម មិនមែនស្លាបទេ! ហេតុអ្វីអ្នកមិនទៅសួរ សាស្ត្រាចារ្យ ហ៊ូត? គាត់ស្គាល់បក្សីទាំងអស់នៅក្នុងព្រៃនេះ»។
Squeaky stopped his work and chattered, “It’s very pretty, but my tail is furry, not feathery! Why don’t you ask Professor Hoot? He knows all the birds in this forest.”
«អរគុណ ស្វ៊ីគី!» លីឡា បានស្រែក ហើយនាងក៏បានរត់ឆ្ពោះទៅដើមឈើអុកចាស់។ នៅលើមែកឈើខ្ពស់មួយមាន សាស្ត្រាចារ្យ ហ៊ូត ដែលជាសត្វទីទុយ ដ៏ឈ្លាសវៃមួយក្បាលដែលមានវ៉ែនតាក្រាស់។
“Thank you, Squeaky!” Lila called, and she trotted towards the old oak tree. High on a branch sat Professor Hoot, a very wise owl with big, round glasses.
«សាស្ត្រាចារ្យ ហ៊ូត» លីឡា បាននិយាយ ហើយលើកស្លាបបក្សីឡើង។ «ខ្ញុំបានរើសបានរបស់នេះ។ តើលោកដឹងថាវាជារបស់អ្នកណាទេ?»
“Professor Hoot,” Lila said, holding up the feather. “I found this. Do you know who it belongs to?”
សត្វទីទុយ បានមើលចុះក្រោម ហើយរុញវ៉ែនតារបស់គាត់។ «ហ៊ូ-ហ៊ូ! ពិតណាស់! នោះគឺជាស្លាបកន្ទុយរបស់មិត្តយើង អាហ្សួរ ដែលជាបក្សីពណ៌ខៀវ។ នាងច្រៀងចម្រៀងពិរោះៗនៅក្បែរអូរទឹកថ្លា»។
The owl peered down, adjusting his glasses. “Hoo-hoo! Of course! That is a tail feather from our friend Azure, the bluebird. She sings the sweetest songs by the sparkling creek.”
«អូរទឹក! អរគុណលោកសាស្ត្រាចារ្យ!» លីឡា បាននិយាយដោយរីករាយ។ នាងបានដើរតាមសំឡេងទឹកហូររហូតដល់នាងបានឮអ្វីម្យ៉ាងទៀត – ដែលជាចម្រៀងដ៏ពិរោះរណ្តំ។
“The creek! Thank you, Professor!” Lila said happily. She followed the sound of bubbling water until she heard something else—a beautiful, melodic song.
នៅទីនោះ នៅលើមែកឈើដែលនៅពីលើទឹក មានបក្សីពណ៌ខៀវដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ។ គឺ អាហ្សួរ ហើយនាងមើលទៅហាក់ដូចជាក្រៀមក្រំបន្តិច។ លីឡា បានកត់សម្គាល់ឃើញช่องว่างតូចមួយនៅក្នុងស្លាបកន្ទុយរបស់នាង។
There, on a willow branch hanging over the water, sat a lovely bluebird. It was Azure, and she looked a little sad. Lila noticed a tiny gap in her tail feathers.
«ខ្ញុំជឿថា នេះជារបស់អ្នក» លីឡា បាននិយាយដោយស្រទន់។ ភ្នែករបស់ អាហ្សួរ បានភ្លឺឡើង! «ស្លាបរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំស្មានតែវាបាត់រហូតហើយ! អរគុណ!» នាងបានច្រៀងចម្រៀងដ៏រីករាយបំផុតសម្រាប់មិត្តថ្មីរបស់នាង គឺ លីឡា មេតោច។
“I believe this is yours,” Lila said softly. Azure’s eyes lit up! “My feather! I thought it was lost forever! Thank you!” She sang her happiest song for her new friend, Lila the fox.
