ចន្ទនារីស្រឡាញ់សួនរបស់យាយនាងណាស់។ នៅពេលថ្ងៃ វាជាឥន្ទធនូនៃផ្កាដែលកំពុងដេកលក់។ ប៉ុន្តែយាយបានសន្យាថានៅពេលយប់ សួននេះមានអាថ៌កំបាំងមួយ។
Channary loved her Yeay’s garden. By day, it was a rainbow of sleepy flowers. But Yeay promised that at night, the garden held a secret.
«ចាំដល់ព្រះច័ន្ទរះណា កូនផ្កាយតូចរបស់យាយ» យាយបានខ្សឹបប្រាប់ ខណៈដៃរបស់គាត់មានក្លិនដីនិងផ្កាម្លិះក្រអូប។ «ពេលនោះកូននឹងឃើញមន្តអាគម»។
“Wait for the moon, my little star,” Yeay whispered, her hands smelling of soil and sweet jasmine. “Then you will see the magic.”
នៅពេលដែលព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមលិច ចន្ទនារីបានយកច្រមុះរបស់នាងទៅផ្អឹបនឹងបង្អួច។ សួនច្បារកាន់តែងងឹតហើយស្ងាត់ជ្រងំ។ តើមន្តអាគមនៅឯណា?
As the sun dipped low, Channary pressed her nose against the window. The garden grew dark and quiet. Where was the magic?
បន្ទាប់មក យាយបានកាន់ដៃនាង។ «ដល់ពេលហើយ»។ ពួកគេបានដើរចេញទៅក្នុងខ្យល់ពេលយប់ដ៏ត្រជាក់។ ពន្លឺតូចៗបានចាប់ផ្តើមបញ្ចេញពន្លឺម្តងមួយៗនៅក្នុងសួនផ្កា។
Then, Yeay took her hand. “It’s time.” They stepped out into the cool night air. One by one, little lights began to twinkle in the flowerbeds.
ផ្កាទាំងនោះបានរីកហើយ! ពួកវាបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងស្រទន់ ដូចជាផ្កាយដែលធ្លាក់មកលើដី។ ចន្ទនារីបានស្រែកឡើង។ «ពួកវាស្អាតណាស់!»
The flowers had opened! They glowed with a soft, gentle light, like fallen stars scattered on the earth. Channary gasped. “They’re beautiful!”
«នេះជាផ្កានៃការចងចាំណា កូនសម្លាញ់» យាយបាននិយាយនៅពេលគាត់អង្គុយក្បែរនាង។ «ផ្កានីមួយៗរក្សាទុកនូវពេលវេលាដ៏រីករាយដែលពួកយើងបានចែករំលែកជាមួយគ្នា»។
“These are memory flowers, my dear,” Yeay said, sitting beside her. “Each one holds a happy time we’ve shared.”
យាយបានចង្អុលទៅផ្កាពណ៌លឿងភ្លឺមួយ។ «ផ្កានេះចងចាំពីថ្ងៃដែលយើងបានដុតនំខេក ហើយធ្វើឱ្យផ្ទះបាយពោរពេញដោយសំណើច»។
Yeay pointed to a bright yellow one. “This one remembers the day we baked sweet cakes and filled the kitchen with laughter.”
គាត់បានប៉ះផ្កាពណ៌ខៀវស្រទន់មួយ។ «ហើយផ្កានេះរក្សាការចងចាំដែលយើងបានអានរឿងនៅក្រោមដើមស្វាយធំ»។ ចន្ទនារីបានចងចាំថ្ងៃនោះ។
She touched a soft blue bloom. “And this one holds the memory of us reading stories under the big mango tree.” Channary remembered that day.
«ចុះថ្ងៃនេះវិញ យាយ?» ចន្ទនារីបានសួរ។ «ថ្ងៃនេះជាការចងចាំដ៏រីករាយមួយ»។ យាយបានញញឹម ហើយហុចគ្រាប់ពូជតូចមួយឱ្យនាង។ «អញ្ចឹងយើងត្រូវតែដាំផ្កាយថ្មីមួយ»។
“What about today, Yeay?” Channary asked. “Today was a happy memory.” Yeay smiled and handed her a tiny seed. “Then we must plant a new star.”
ពួកគេបានដាំគ្រាប់ពូជនោះនៅក្នុងដីទន់ៗជាមួយគ្នា។ ចន្ទនារីដឹងថាសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេនឹងជួយឱ្យវារីកចម្រើន ត្រៀមខ្លួនបញ្ចេញពន្លឺជាមួយនឹងការចងចាំនៃរាត្រីដ៏អស្ចារ្យនេះនៅក្នុងសួនរបស់យាយ។
Together, they planted the seed in the soft earth. Channary knew that their love would help it grow, ready to glow with the memory of this magical night in Yeay’s garden.
