ក. និយមន័យ៖

គោលនយោបាយឈ្នះ-ឈ្នះ ជាយុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់បញ្ចប់សង្គ្រាមផ្ទៃក្នុង និងស្វែងរកសន្តិភាពនៅកម្ពុជា។

ខ. សមិទ្ធផលសំខាន់ៗ៖

• នយោបាយ៖ សមាហរណកម្មកងទ័ពខ្មែរក្រហម បង្កើតឯកភាពជាតិ និងសុវត្ថិភាព។
• សង្គម៖ នាំមកនូវសន្តិភាពពេញលេញ និងការបង្រួបបង្រួមជាតិ។
• សេដ្ឋកិច្ច៖ កំណើនកសិកម្ម ឧស្សាហកម្ម និងទេសចរណ៍។
• ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ៖ ការកសាងស្ពាន ផ្លូវថ្នល់ សាលារៀន និងមន្ទីរពេទ្យ។

សង្គ្រាមជាង ២ ទសវត្សរ៍ បានបន្សល់ទុកវិនាសកម្មដូចជា៖

• វិនាសកម្មសង្គម៖ មនុស្សស្លាប់ ពិការ ស្ត្រីមេម៉ាយ ក្មេងកំព្រា និងបាត់បង់សិទ្ធិសេរីភាព។
• វិនាសកម្មសេដ្ឋកិច្ច៖ ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធខ្ទេចខ្ទាំ ដីស្រែមានមីន និងអតិផរណា។
• វិនាសកម្មនយោបាយ៖ បាត់បង់កិត្តិយសជាតិ បាត់បង់ឯករាជ្យ និងការបែកបាក់ជាតិ។

ក. ឈ្មោះមេដឹកនាំ (៥រូប)៖

១. សាឡុត ស (ប៉ុល ពត), ២. នួន ជា, ៣. អៀង សារី, ៤. សុន សេន, ៥. ខៀវ សំផន។

ខ. មូលហេតុនៃការកាត់ទោស៖

• កាត់ទោសឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ និងឧក្រិដ្ឋកម្មសង្គ្រាម។
• ផ្តល់យុត្តិធម៌ និងភាពស្ងប់ចិត្តដល់ជនរងគ្រោះ។
• ជាមេរៀនទប់ស្កាត់ការកើតឡើងវិញ និងដើម្បីផ្សះផ្សាជាតិ។

ក. គុណតម្លៃ៖

• មោទកភាពជាតិ និងបង្ហាញអត្តសញ្ញាណខ្មែរ។
• បង្ហាញភាពប៉ិនប្រសប់បុព្វបុរស និងទាក់ទាញទេសចរ។
• ទទួលបានកិច្ចការពារ និងជំនួយអន្តរជាតិ។

ខ. សម្បត្តិដែលបានចុះបញ្ជី (ឧទាហរណ៍)៖

អង្គរ, របាំព្រះរាជទ្រព្យ, ល្ខោនស្បែកធំ, ព្រះវិហារ, កោះកេរ, ល្បុក្កតោ, និងក្រមាខ្មែរ។

ក. មូលហេតុចូលជាសមាជិក៖

• គោលការណ៍មិនជ្រៀតជ្រែកកិច្ចការផ្ទៃក្នុង។
• ការសម្រេចចិត្តដោយកុងសង់ស៊ីស (ស្មើភាព)។
• សមាហរណកម្មសេដ្ឋកិច្ច និងការពង្រីកទំនាក់ទំនង។

ខ. ផលប្រយោជន៍៖

• នយោបាយ៖ ស្មើមុខស្មើមាត់លើឆាកអន្តរជាតិ។
• សេដ្ឋកិច្ច៖ ទាក់ទាញវិនិយោគ និងទីផ្សារធំទូលាយ។
• សង្គម៖ សហការទប់ស្កាត់ឧក្រិដ្ឋកម្ម និងអភិវឌ្ឍធនធានមនុស្ស។