ស្ដេចដំរី និងស្រមោចតូច

កាលពីព្រេងនាយ មានព្រៃដ៏ធំមួយស្ថិតនៅក្បែរជើងភ្នំ ដែលជាជម្រករបស់សត្វព្រៃគ្រប់ប្រភេទ។ ក្នុងព្រៃនោះ មានស្ដេចដំរីមួយក្បាលឈ្មោះ ឥន្រ្ទភ័ណ ជាអ្នកគ្រប់គ្រងដែនដីនិងសត្វទាំងអស់។ ឥន្រ្ទភ័ណ មានកម្លាំងខ្លាំងពូកែ និងមានមាឌធំជាងគេឯង ដូច្នេះហើយទើបវាមានចិត្តក្រអឺតក្រទម និងមើលងាយសត្វតូចៗណាស់។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ស្ដេចដំរីតែងតែដើរល្បាតតាមផ្លូវក្នុងព្រៃយ៉ាងគឃ្លើន ដោយប្រើមាឌធំរបស់វាជាអំណាច។ ពេលដើរម្តងៗ វាតែងតែជាន់ដើមឈើតូចៗ និងមិនដែលខ្វល់ពីសត្វណាដែលរងការរំខាន ឬភ័យខ្លាចឡើយ។ ឥន្រ្ទភ័ណជឿជាក់ថា មានតែកម្លាំងនិងទំហំប៉ុណ្ណោះដែលអាចកំណត់គុណតម្លៃ ហើយសត្វតូចៗដទៃទៀតដូចជាស្រមោច គ្រាន់តែជាធូលីដីប៉ុណ្ណោះ។

ផ្ទុយពីស្ដេចដំរីដ៏ក្រអឺតក្រទម មានស្រមោចមួយក្បាលឈ្មោះ ម្ល៉ោះរ៉ូច រស់នៅយ៉ាងឧស្សាហ៍ព្យាយាមក្បែរគល់ឈើធំមួយ។ ម្ល៉ោះរ៉ូចមានមាឌតូចល្អិតណាស់ តែវាមានភាពឆ្លាតវៃ និងតែងតែជួយសត្វដទៃដែលខ្សោយជាងខ្លួន។ ថ្វីដ្បិតតែវាខ្លាចកម្លាំងរបស់ស្ដេចដំរី តែវាតែងតែសង្ឃឹមថា ឥន្រ្ទភ័ណនឹងផ្លាស់ប្ដូរឥរិយាបថដ៏គឃ្លើនរបស់ខ្លួនដើម្បីសន្តិភាពក្នុងព្រៃ។

ថ្ងៃមួយ ពេលដែលម្ល៉ោះរ៉ូចកំពុងរវល់ប្រមូលចំណីអាហារសម្រាប់រដូវវស្សា ស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណបានដើរកាត់ទីនោះយ៉ាងគឃ្លើន។ ឥន្រ្ទភ័ណបានប្រើជើងដ៏ធំរបស់វាជាន់កម្ទេចផ្លូវតូច និងគំនរអាហារដែលសហគមន៍ស្រមោចបានខិតខំប្រមូលអស់ជាច្រើនថ្ងៃ។ ម្ល៉ោះរ៉ូចមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ និងខឹងសម្បាយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអំពើគឃ្លើននេះ ហើយសម្រេចចិត្តថា ល្មមដល់ពេលដែលត្រូវហ៊ានតតាំងនឹងអំណាចដ៏ក្រអឺតក្រទមនេះហើយ។

ម្ល៉ោះរ៉ូចបានប្រមែលអារម្មណ៍ក្លាហានទាំងអស់របស់វា រួចរត់ឡើងទៅលើដីដែលឥន្រ្ទភ័ណបានឈរជាន់។ វាបានស្រែកឡើងដោយសំឡេងតូចស្ដួចស្ដើង ប៉ុន្តែមានសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរថា៖ «ឱស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណអើយ! សូមទ្រង់មេត្តាឈប់បំផ្លាញផ្ទះសម្បែង និងអាហាររបស់យើងទៀតទៅ!» ស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណបានឭសំឡេងនោះ ក៏ឱនក្បាលដ៏ធំរបស់វាចុះមកមើល ដោយភ្នែកធំៗរបស់វាកំពុងសម្លឹងមើលស្រមោចតូចនោះទាំងចំអក។ ឥន្រ្ទភ័ណសើចឡើងលាន់ឮពេញព្រៃថា៖ «ហាហា! នែ៎ ស្រមោចធូលីដី! តើឯងហ៊ានមករារាំងយើងឬ?»

ស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណគ្រវីប្រមោយដ៏ធំរបស់វា ដោយបង្ហាញការមើលងាយយ៉ាងខ្លាំង។ «បើឯងមិនដកខ្លួនចេញពីផ្លូវយើងទេ យើងនឹងប្រើជើងម្ខាងជាន់ឯងឲ្យទៅជាធូលីដីតែម្ដង!» ឥន្រ្ទភ័ណស្រែកគំរាម។ ម្ល៉ោះរ៉ូចមិនខ្លាចរអាបន្តិចសោះឡើយ វាឈរយ៉ាងរឹងមាំនៅលើដី។ «ទោះបីខ្ញុំតូចក៏ពិតមែន តែខ្ញុំមានសេចក្ដីក្លាហាននិងយុត្តិធម៌។ ខ្ញុំសូមប្រកាសសង្រ្គាមនឹងទ្រង់!» ម្ល៉ោះរ៉ូចតបទៅវិញដោយសំឡេងច្បាស់ៗ។

ស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណផ្ទុះកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះតែវាគិតថានេះជាការប្រមាថដ៏ធំធេងបំផុតដែលវាធ្លាប់ជួបប្រទះក្នុងនាមជាស្ដេច។ ឥន្រ្ទភ័ណបានគ្រហឹមលាន់ឮពេញព្រៃថា «ឯងជាសត្វឥតតម្លៃ ឯងនឹងត្រូវរលាយក្នុងពេលនេះហើយ!» រួចវាបានលើកជើងមុខដ៏ធំមហិមារបស់វាឡើង ត្រៀមនឹងជាន់កម្ទេចម្ល៉ោះរ៉ូចឲ្យបាត់ពីផែនដី។ តែម្ល៉ោះរ៉ូចមានប្រតិកម្មរហ័ស វាបានរត់យ៉ាងលឿនបំផុត សំដៅឡើងទៅលើប្រមោយរបស់ស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណតែម្តង។

ពេលដែលម្ល៉ោះរ៉ូចបានឡើងដល់ចុងប្រមោយហើយ វាបានរត់ចូលទៅក្នុងរន្ធត្រចៀកដ៏ធំរបស់ស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណយ៉ាងរហ័សបំផុត។ នៅពេលដែលម្ល៉ោះរ៉ូចចូលទៅដល់ខាងក្នុង វាបានចាប់ផ្ដើមខាំនិងរំខានសរសៃត្រចៀករបស់ស្ដេចដំរីភ្លាមៗ។ ស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណបានផ្ទុះការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់បាត់បង់ភាពអំនួតរបស់ខ្លួនទាំងស្រុង វាបានចាប់ផ្ដើមគ្រវីក្បាលយ៉ាងញាប់ញ័រ ហើយស្រែកយំលាន់ឮពេញព្រៃ ដោយសារតែមិនអាចទប់ទល់នឹងការឈឺចាប់ដ៏តូចនោះបានឡើយ។

ដោយការឈឺចាប់ដ៏ខ្លាំងដែលមិនធ្លាប់មាន ស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណបានលុតជង្គង់ចុះ ទាំងទឹកភ្នែកហូរដោយការអស់សង្ឃឹម។ វាបានលើកប្រមោយរបស់វាឡើងដោយភាពទន់ខ្សោយ ហើយបានអង្វរដល់ម្ល៉ោះរ៉ូចថា «ឱសត្វតូចអើយ! សូមឯងបញ្ឈប់ការឈឺចាប់នេះទៅ! យើងលែងអំនួតទៀតហើយ យើងសូមទទួលស្គាល់ថាឯងពិតជាមានមហិទ្ធិឫទ្ធិមែន»។ ម្ល៉ោះរ៉ូចក៏បានបញ្ឈប់ការខាំភ្លាមៗ ហើយនិយាយថា «ទ្រង់ត្រូវតែសន្យាថានឹងគោរពសត្វតូចៗទាំងអស់ក្នុងព្រៃនេះ ហើយមិនមើលងាយអ្នកដទៃដោយសារតែទំហំឡើយ»។

ស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណបានងក់ក្បាលដោយគោរព ហើយសន្យាថានឹងចងចាំមេរៀនដ៏សំខាន់នេះអស់មួយជីវិត។ ម្ល៉ោះរ៉ូចក៏បានចេញពីត្រចៀករបស់ស្ដេចដំរីដោយសុវត្ថិភាព រួចក៏បានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ខ្លួនវិញ។ ចាប់ពីពេលនោះមក ស្ដេចដំរីឥន្រ្ទភ័ណបានដឹកនាំព្រៃដោយយុត្តិធម៌ និងការគោរពដល់សត្វគ្រប់ទំហំទាំងអស់ ដោយលែងមើលងាយនរណាម្នាក់ទៀតហើយ។ ដូច្នេះហើយ កូនៗទាំងអស់ត្រូវចាំថា ទំហំមិនមែនជាការវាស់វែងតម្លៃរបស់នរណាម្នាក់ឡើយ!។