ផ្នែកដែលគ្មាននិយមន័យនេះ គឺជាការអញ្ជើញឱ្យយើងឈរនៅចំណុចកណ្ដាលនៃសតវត្សរ៍ទី ២១ ហើយសម្លឹងមើលហួសពីផ្ទាំងអេក្រង់។ វាជាចន្លោះដែលយើងត្រូវកំណត់តម្លៃរបស់មនុស្សនៅក្នុងពិភពមួយដែលគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានបកប្រែជាលេខកូដ និងពិន្ទុ (Data points)។ យើងត្រូវស្វែងយល់ពីអ្វីដែលនៅសេសសល់ នៅពេលដែលបច្ចេកវិទ្យាដកហូតយកភាពងាយស្រួលប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង ឬនៅពេលដែលប្រព័ន្ធឌីជីថលដែលយើងពឹងផ្អែកបានគាំង។ គោលបំណងនៃផ្នែកនេះមិនមែនត្រឹមតែរៀនប្រើឧបករណ៍នោះទេ តែត្រូវរៀនគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងនៅក្នុងសម័យកាលផ្លាស់ប្ដូរឥតឈប់ឈរនេះ។ នេះគឺជាការងារសំខាន់បំផុត គឺការស្វែងរកនិយមន័យនៃភាពជាមនុស្សឡើងវិញ មុនពេលដែលបច្ចេកវិទ្យាកំណត់និយមន័យនេះជំនួសយើង។ នៅក្នុងយុគសម័យនៃការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនង ២៤ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ ៧ ថ្ងៃក្នុងមួយសប្ដាហ៍ ភាពប្រាកដប្រជានៃនិយមន័យជីវិតរបស់យើងបានរលាយបាត់។ ព្រំដែនរវាងការងារ និងជីវិតឯកជន រវាងភាពពិត និងភាពនិម្មិត បានក្លាយជាអ័ព្ទរារាំងផ្លូវដើរ។ ការរលាយព្រំដែននេះ បង្កឱ្យមានការថប់បារម្ភផ្នែកអត្ថិភាពដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត៖ តើខ្ញុំជានរណា នៅពេលដែលអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្ញុំត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយចំណូលចិត្តតាម Algorithm និងទិន្នន័យដែលខ្ញុំបានផ្ដល់? ការរស់រានក្នុងយុគសម័យឌីជីថល មិនមែនជាការប្រកួតប្រជែងខាងល្បឿន ឬចំណេះដឹងផ្នែកបច្ចេកទេសនោះទេ តែវាជាការប្រកួតប្រជែងខាងភាពធន់ផ្លូវចិត្ត (Mental Resilience) និងភាពជាម្ចាស់លើខ្លួនឯង (Self-Sovereignty) ។ យើងកំពុងប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដ៏ស្ងៀមស្ងាត់បំផុត គឺភាពបែកខ្ញែកអារម្មណ៍ និងការបាត់បង់ការផ្ដោតអារម្មណ៍ជ្រៅជ្រះ ដែលជាលទ្ធផលនៃការល្បួងឥតឈប់ឈរនៃអេក្រង់។ ប្រសិនបើយើងចង់ត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃស្អែកដែលមិនអាចកំណត់បាន យើងត្រូវតែតម្រង់ទិសដៅខ្នាតត្រីវិស័យផ្ទៃក្នុងឡើងវិញ។ នេះទាមទារឱ្យយើងមានការអនុវត្តនូវវិន័យយ៉ាងតឹងរ៉ឹងក្នុងការកំណត់ពេលវេលាសម្រាប់ការងារជ្រៅជ្រះ (Deep Work) និងការផ្ដាច់ខ្លួន (Disconnection) ដោយចេតនាពីពិភពអនឡាញ។ ភាពរឹងមាំរបស់យើងមិនស្ថិតនៅលើល្បឿននៃការឆ្លើយតបអ៊ីមែល ឬសមត្ថភាពក្នុងការប្រើប្រាស់កម្មវិធីថ្មីនោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើតម្លៃស្នូល (Core Values) របស់យើងដែលយើងបានការពារយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន។ ដូចជាអ្នករស់រានដែលមានបទពិសោធន៍ មិនទុកចិត្តទាំងស្រុងលើប្រព័ន្ធខាងក្រៅឡើយ យើងត្រូវបណ្ដុះនូវជំនាញនិងសតិសម្បជញ្ញៈដែលអាចដំណើរការបាន ទោះបីជាហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឌីជីថលដួលរលំក៏ដោយ។ នេះជាការត្រៀមលក្ខណៈដែលហួសពីការដឹង៖ វាជាការក្លាយជាសត្វមានជីវិតមួយដែលមានមូលដ្ឋានរឹងមាំ ដែលមិនអាចរង្គោះរង្គើបានដោយភាពចលាចលនៃសញ្ញាអ៊ីនធឺណិត។ យើងត្រូវស្វែងរកភាពសុខសាន្តផ្ទៃក្នុងដែលមិនពឹងផ្អែកលើការជូនដំណឹងពីខាងក្រៅ ហើយនេះទាមទារឱ្យមានការលះបង់នូវការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងដែលគ្មានន័យ ដើម្បីទទួលបាននូវការរស់រានប្រកបដោយអត្ថន័យ។ ការត្រៀមខ្លួនពិតប្រាកដមិនមែនជាការប្រមូលឧបករណ៍ថ្មី ឬកម្មវិធីជំនាន់ចុងក្រោយនោះទេ តែវាគឺជាការការពារទំហំផ្លូវចិត្ត (Mental Space) និងការរៀនកំណត់អាទិភាពដ៏យូរអង្វែង។ ក្នុងសម័យកាលដែល AI អាចគ្រប់គ្រងការងារដដែលៗ យើងត្រូវវិនិយោគលើសមត្ថភាពរបស់មនុស្សដែលមិនអាចជំនួសបាន៖ ភាពវៃឆ្លាតផ្នែកអារម្មណ៍ (Emotional Intelligence) ការគិតប្រកបដោយសីលធម៌ និងភាពច្នៃប្រឌិតជ្រៅជ្រះដែលកើតចេញពីភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ភាពច្នៃប្រឌិតពិតប្រាកដទាមទារឱ្យមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ហើយភាពស្ងប់ស្ងាត់នោះទាមទារឱ្យមានវិន័យផ្ទាល់ខ្លួនក្នុងការទប់ទល់នឹងសំឡេងរំខាននៃយុគសម័យឌីជីថល។ យើងត្រូវបង្កើត «ជញ្ជាំងភ្លើងផ្ទៃក្នុង» (Internal Firewall) ដើម្បីការពារចិត្តរបស់យើងពីលំហូរព័ត៌មានដែលគ្មានប្រយោជន៍។ ប្រសិនបើយើងអនុញ្ញាតឱ្យ Algorithms កំណត់ថាតើយើងគួរគិតអ្វី អានអ្វី និងមានអារម្មណ៍អ្វីនោះ យើងនឹងបាត់បង់នូវសេរីភាពដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃភាពជាមនុស្ស។ ដូច្នេះ ផ្នែក «undefined» នេះគឺជាការអំពាវនាវឱ្យមានការភ្ញាក់រលឹក៖ កុំគ្រាន់តែរៀនរស់នៅជាមួយបច្ចេកវិទ្យា។ ចូររៀនរស់នៅក្នុងពិភពលោកប្រកបដោយភាពរឹងមាំ ភាពច្បាស់លាស់ និងការគ្រប់គ្រង មិនថាមានការផ្លាស់ប្ដូរឌីជីថលបែបណាក៏ដោយ។ ភាពជាម្ចាស់ពិតប្រាកដលើជីវិតរបស់យើង គឺស្ថិតនៅក្នុងជម្រើសនៃការផ្ដោតអារម្មណ៍ ហើយនេះជាការងារដែលមិនអាចផ្ទេរទៅឱ្យម៉ាស៊ីនបានឡើយ។