ដំណើរចូលទៅក្នុងផ្នែកដែលគ្មានឈ្មោះនេះ មិនមែនជាការបញ្ចប់ឡើយ ប៉ុន្តែជាការចាប់ផ្ដើមនៃទស្សនវិជ្ជាថ្មីមួយអំពីការរស់រាន។ នៅក្នុងបរិបទនៃសៀវភៅ «ត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក» ផ្នែកនេះតំណាងឱ្យភាពមិនច្បាស់លាស់ជាមូលដ្ឋាន ដែលជាប្រធានបទដែលមិនអាចចាត់ថ្នាក់បាន ដោយសារវាផ្លាស់ប្តូរលឿនជាងការកំណត់ឈ្មោះទៅទៀត។ យើងបានឆ្លងកាត់ផែនទីនៃជំនាញ និងយុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់ការរស់នៅក្នុងពិភពឌីជីថល ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ យើងឈានជើងចូលទៅក្នុងទឹកដីដែលផែនទីនោះលែងមានសុពលភាពទៀតហើយ នោះគឺជាអនាគតដែលគ្មាននិយមន័យច្បាស់លាស់។ ការផ្លាស់ប្តូរដ៏ធំបំផុតដែលយើងប្រឈមមុខ មិនមែនជាការវិវឌ្ឍន៍នៃបច្ចេកវិទ្យានោះទេ ប៉ុន្តែជាការដួលរលំនៃលទ្ធភាពក្នុងការទស្សន៍ទាយទុកជាមុន។ នៅក្នុងសម័យកាលឌីជីថលនេះ អ្វីដែលយើងដឹងនៅថ្ងៃនេះ អាចនឹងក្លាយជាការពិតដែលលែងប្រើនៅថ្ងៃស្អែក ហើយនេះតម្រូវឲ្យមានការបោះបង់ចោលនូវភាពងាយស្រួលនៃការគិតបែបបន្ទាត់ត្រង់ ហើយងាកមកទទួលយកនូវភាពស្មុគស្មាញនៃគំនិតវិលវល់ (Non-linear Thinking) វិញ។ ភាពរហ័សរហួននៃបច្ចេកវិទ្យាបានបង្កើតនូវគម្លាតដ៏ជ្រៅមួយរវាងសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការបង្កើត និងសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការយល់ដឹង ហើយគម្លាតនេះគំរាមកំហែងដល់សុខភាពផ្លូវចិត្ត និងសីលធម៌របស់មនុស្សជាតិ។ អ្វីដែលសំខាន់សម្រាប់ការរស់រាននាពេលអនាគត គឺការផ្លាស់ប្តូរពីការស្វែងរកចម្លើយខាងក្រៅ ទៅជាការស្វែងរកអត្តសញ្ញាណខាងក្នុងដ៏រឹងមាំមួយ។ នៅពេលដែលការពិតជាក់ស្តែង (Reality) ត្រូវបានកែច្នៃ និងត្រួតត្រាដោយក្បួនដោះស្រាយ (Algorithms) និងការពិតនិម្មិត (Virtual Realities) តើអ្វីជាចំណុចយុថ្កាដែលយើងអាចទុកចិត្តបាន? ចម្លើយស្ថិតនៅក្នុងការបណ្ដុះបណ្ដាលនូវភាពយឺតនៃគំនិត (Intellectual Elasticity) ដែលជាសមត្ថភាពក្នុងការលុបចោលនូវជំនឿចាស់ៗ និងរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធចំណេះដឹងឡើងវិញ ដោយមិនបាត់បង់ស្នូលនៃតម្លៃជាមនុស្ស។ នេះគឺជាដំណើរការនៃការយល់ដឹងអំពីខ្លួនឯងជ្រៅបំផុត (Metacognition)—ការយល់ដឹងពីរបៀបដែលយើងដឹង, របៀបដែលយើងប្រតិកម្ម, និងរបៀបដែលយើងជ្រើសរើស។ ភាពធន់ពិតប្រាកដនៅក្នុងយុគសម័យនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការងើបឡើងវិញពីការបរាជ័យនោះទេ តែជាសមត្ថភាពក្នុងការវិវឌ្ឍដោយមិនបាត់បង់ស្មារតី។ យើងត្រូវតែបង្កើត «កន្លែងស្ងប់ស្ងាត់» នៅក្នុងខ្លួនយើង ដែលមិនអាចចូលទៅដល់ដោយសំឡេងរំខានឌីជីថលបាន។ កន្លែងនេះគឺជាប្រភពនៃភាពច្បាស់លាស់ខាងសីលធម៌ និងការផ្តោតអារម្មណ៍រយៈពេលវែង។ បើគ្មានមូលដ្ឋានគ្រឹះនេះទេ យើងនឹងក្លាយជាអ្នកធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែគ្មានទិសដៅពិតប្រាកដឡើយ ត្រូវបក់បោកទៅតាមរលកនៃភាពថ្មីថ្មោងដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ យើងត្រូវតែចងចាំថា ទោះបីជាបច្ចេកវិទ្យាបានពង្រីកសមត្ថភាពខាងក្រៅរបស់យើងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចជំនួសភាពស្មោះត្រង់ខាងសីលធម៌ និងការតភ្ជាប់មនុស្សជាតិពិតប្រាកដនោះទេ។ ការរស់រានមានជីវិតខាងបច្ចេកទេសនឹងគ្មានន័យទេ បើគ្មានការរស់រានមានជីវិតខាងស្មារតី។ ដូច្នេះ ផ្នែក «Undefined» គឺជាការអញ្ជើញឱ្យទទួលយកនូវការរៀនសូត្រឥតឈប់ឈរ និងការបោះបង់ចោលនូវផាសុកភាពនៃការពិតដែលបានកំណត់ទុកជាមុន។ ការបណ្តុះបណ្តាលខ្លួនឯងឱ្យរស់នៅក្នុងស្ថានភាពនៃភាពមិនច្បាស់លាស់ គឺជាជំនាញកំពូលនៃយុគសម័យរបស់យើង។ យើងត្រូវតែដឹងថា ភាពអនាធិបតេយ្យនៃព័ត៌មាន (Information Anarchy) ដែលយើងកំពុងប្រឈមមុខ គឺជាការសាកល្បងថាតើយើងអាចរក្សាទុកនូវភាពជាមនុស្សរបស់យើងបានកម្រិតណា។ តើយើងនឹងអនុញ្ញាតឱ្យក្បួនដោះស្រាយកំណត់ពីអ្វីដែលយើងមានតម្លៃ ឬយើងនឹងប្រើការយល់ដឹងជ្រៅជ្រះរបស់យើងដើម្បីកំណត់តម្លៃសម្រាប់ក្បួនដោះស្រាយវិញ? ការតស៊ូដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងអនាគតគឺមិនមែនរវាងមនុស្ស និងម៉ាស៊ីននោះទេ ប៉ុន្តែរវាងភាពជាម្ចាស់ការរបស់យើង និងការងាយស្រួលនៃការចុះចូល។ ដើម្បីរស់រាន មិនត្រឹមតែត្រូវមានភាពរហ័សរហួនទេ ប៉ុន្តែត្រូវមានប្រាជ្ញាជ្រៅជ្រះដើម្បីសម្រេចថាតើត្រូវរហ័សរហួននៅពេលណា និងត្រូវឈប់សម្រាកនៅពេលណា។ គោលបំណងចុងក្រោយនៃមគ្គុទ្ទេសក៍នេះ គឺដើម្បីធានាថា ទោះបីជាពិភពលោកផ្លាស់ប្តូរលឿនប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែអាចរក្សាបាននូវសមត្ថភាពក្នុងការកំណត់ផ្លូវរបស់យើងផ្ទាល់ ដោយមិនមែនគ្រាន់តែជាអ្នកដំណើរអកម្មនៅក្នុងនាវាដែលបញ្ជាដោយក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យាធំៗនោះទេ។ ការកំណត់អត្តសញ្ញាណខ្លួនឯងឡើងវិញគឺជាទង្វើនៃការរស់រានដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។