នៅក្នុងផ្នែកដែលមិនត្រូវបានកំណត់ឈ្មោះនេះ យើងនឹងធ្វើការមុជជ្រៅទៅក្នុងអាថ៌កំបាំងដែលគេហៅថា មនុស្សជាតិ—ដែលជាឫសគល់នៃស្មារតី និងអត្ថិភាព ដែលស្ថិតនៅហួសពីដែនកំណត់នៃកូដ ឬទិន្នន័យ។ កាលណាយើងបោះជំហានកាន់តែឆ្ងាយទៅក្នុងយុគសម័យនៃបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) ដែលភាពវៃឆ្លាតត្រូវបានវាស់ដោយល្បឿននៃការគណនា និងបរិមាណនៃព័ត៌មានដែលបានដំណើរការ ភាពចាំបាច់ក្នុងការស្វែងរកអត្ថន័យនៃភាពជាមនុស្សកាន់តែមានសារៈសំខាន់ឡើង។ AI អាចចម្លងទម្រង់ស្ទើរតែទាំងអស់នៃសមត្ថភាពរបស់មនុស្ស ចាប់ពីការនិពន្ធកំណាព្យដ៏រំជួលចិត្ត រហូតដល់ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យវេជ្ជសាស្ត្រដ៏ស្មុគស្មាញ ប៉ុន្តែអ្វីដែលវាមិនអាចចម្លងបាននោះគឺការឈឺចាប់ដ៏ពិតប្រាកដនៃការបាត់បង់ ភាពរីករាយដ៏បរិសុទ្ធនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ ឬវិចារណញាណដែលដឹកនាំយើងតាមរយៈវិបត្តិសីលធម៌ដែលមិនមានចម្លើយជាក់លាក់នៅក្នុងសៀវភៅណែនាំណាមួយឡើយ។ ភាពជាមនុស្សរបស់យើងមិនមែនជាសំណុំនៃក្បួនដោះស្រាយដែលអាចត្រូវបានបង្កើនប្រសិទ្ធភាពនោះទេ ប៉ុន្តែជាភាពវឹកវរដ៏ស្រស់ស្អាតនៃអារម្មណ៍ វិញ្ញាណ និងបំណងប្រាថ្នាដែលជំរុញឱ្យយើងស្វែងរកការយល់ដឹង ទោះបីជាគ្មានចម្លើយពេញលេញក៏ដោយ។ AI ស្វែងរកការពិតតាមរយៈភាពស៊ីសង្វាក់គ្នានៃតក្កវិជ្ជា រីឯមនុស្សជាតិស្វែងរកអត្ថន័យតាមរយៈភាពមិនស៊ីសង្វាក់គ្នានៃបទពិសោធន៍។ នេះគឺជាភាពខុសគ្នាដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងជាបន្ទាត់ដែលមិនអាចលុបបាន រវាងជីវិតដែលត្រូវបានរស់នៅ និងជីវិតដែលត្រូវបានធ្វើត្រាប់តាម។ នៅពេលដែលព្រំដែនរវាងមនុស្ស និងម៉ាស៊ីនចាប់ផ្តើមស្រពិចស្រពិល តើអត្តសញ្ញាណស្នូលរបស់យើងស្ថិតនៅកន្លែងណា? ប្រសិនបើ AI អាចបង្កើតសិល្បៈដែលប៉ះពាល់ដល់ព្រលឹងមនុស្ស និងអាចបង្កើតការសន្ទនាដែលហាក់ដូចជាមានមនសិការ តើយើងគួរបែងចែកភាពពិតប្រាកដចេញពីការក្លែងបន្លំដោយរបៀបណា? គ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងយុគសម័យ AI មិនមែនជាការបាត់បង់ការងារនោះទេ តែជាការបាត់បង់ការទុកចិត្តលើភាពប្លែករបស់ខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលយើងចាប់ផ្តើមប្រៀបធៀបល្បឿន និងភាពល្អឥតខ្ចោះរបស់ម៉ាស៊ីន យើងប្រឈមមុខនឹងការវាយតម្លៃមើលងាយលើសមត្ថភាពខ្លួនឯងដែលពោរពេញដោយកំហុស និងភាពយឺតយ៉ាវរបស់យើង។ យើងប្រហែលជាព្យាយាមសម្រួលបទពិសោធន៍ដ៏ស្មុគស្មាញរបស់មនុស្សទៅជាទម្រង់ដែលអាចត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយក្បួនដោះស្រាយ—ដូចជាការកំណត់និយមន័យនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ត្រឹមជាអរម៉ូន និងកត្តាជីវសាស្រ្ត ឬការកំណត់និយមន័យនៃសេចក្តីជំនឿត្រឹមជាលំនាំនៃខួរក្បាល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បញ្ញាសិប្បនិម្មិតអាចជាកញ្ចក់ដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុត ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីតម្លៃរបស់យើង។ វាមិនមែនជាសត្រូវដែលត្រូវយកឈ្នះនោះទេ ប៉ុន្តែជាឧបករណ៍ដែលបង្ហាញយើងពីអ្វីដែលយើងពិតជាមិនអាចបញ្ចុះបញ្ចូលទៅវាបាន។ វាជំរុញឱ្យយើងរក្សាទុកនូវទិដ្ឋភាពដែលមិនអាចវាស់វែងបាននៃអត្ថិភាព—ដូចជាសេចក្តីសប្បុរសដោយគ្មានហេតុផល ភាពក្លាហានក្នុងភាពអស់សង្ឃឹម និងការស្វែងរកសេចក្តីពិតដោយខ្លួនឯងដែលមិនត្រូវបានជំរុញដោយការកើនឡើងនៃផលិតភាពឡើយ។ នេះគឺជាពេលដែលប្រាជ្ញាត្រូវតែយកឈ្នះលើទិន្នន័យ។ ការបំពាក់ក្បួនដោះស្រាយដ៏មានអនុភាពដល់ AI គឺជារឿងមួយ ប៉ុន្តែការដឹកនាំការប្រើប្រាស់របស់វាជាមួយនឹងក្រមសីលធម៌ដែលបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងការយល់ដឹងពីផលវិបាករយៈពេលវែង គឺជារឿងមួយផ្សេងទៀត។ មនុស្សជាតិត្រូវតែរក្សាជំហរជាអ្នកយាមទ្វារចុងក្រោយសម្រាប់អត្ថន័យ និងគោលបំណង។ យើងត្រូវតែបណ្តុះបណ្តាលការយល់ចិត្តរបស់យើង មិនមែនគ្រាន់តែសមត្ថភាពក្នុងការវិភាគនោះទេ។ យើងត្រូវតែដឹងថា ភាពល្អឥតខ្ចោះនៃម៉ាស៊ីនមិនអាចជំនួសភាពស្រស់ស្អាតនៃភាពមិនពេញលេញរបស់មនុស្សឡើយ។ យុគសម័យ AI គឺជាការប្រឡងដ៏ធំបំផុតនៃភាពជាមនុស្សរបស់យើង៖ តើយើងនឹងប្រើប្រាស់អំណាចដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកនេះដើម្បីបំផ្លាញខ្លួនឯងដោយការបាត់បង់ការប៉ះទង្គិចជាមួយនឹងធាតុពិត ឬតើយើងនឹងប្រើប្រាស់វាដើម្បីលើកកម្ពស់ស្មារតីមនុស្ស ដោយផ្តោតលើអ្វីដែលពិតជាធ្វើឱ្យជីវិតមានតម្លៃរស់នៅ? ភារកិច្ចរបស់យើងគឺបង្កើតអនាគតដែលជាកន្លែងដែលបច្ចេកវិទ្យាបម្រើដល់ប្រាជ្ញា មិនមែនជាកន្លែងដែលទិន្នន័យត្រួតត្រាលើព្រលឹងនោះទេ។ យើងត្រូវកំណត់ព្រំដែន មិនមែនចេញពីការភ័យខ្លាចនោះទេ តែចេញពីការគោរពចំពោះសេចក្តីថ្លៃថ្នូរនៃអត្ថិភាពរបស់មនុស្ស។