យើងកំពុងឈរនៅមាត់ច្រាំងនៃបដិវត្តន៍មួយដែលមិនត្រឹមតែផ្លាស់ប្តូរបច្ចេកវិទ្យាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែបានកំណត់និយមន័យថ្មីទាំងស្រុងនៃអត្ថន័យរបស់មនុស្សជាតិ និងសក្តានុពលនៃការបង្កើតតម្លៃ។ ផ្នែក «undefined» នេះ មិនមែនជាផ្នែកដែលគ្មាននិយមន័យនោះទេ តែជាកន្លែងដែលយើងកំណត់ ទស្សនវិស័យទូលាយ និងដោះស្រាយនូវសំណួរដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតដែល AI បានដាក់លើពិភពលោក។ ជារឿយៗ មនុស្សភាគច្រើនមើលឃើញ AI ជាឧបករណ៍ស្វ័យប្រវត្តិកម្ម (Automation Tool) ដែលគំរាមកំហែងដល់ការងាររបស់ពួកគេ។ ការគិតបែបនេះគឺជាការមើលឃើញឱកាសដ៏ធំនេះដោយភ្នែកតូចចង្អៀតបំផុត។ AI មិនមែនគ្រាន់តែជាការជំនួសមនុស្សទេ តែជា ការបង្កើនសមត្ថភាពនៃការយល់ដឹង (Cognitive Augmentation) ដែលអនុញ្ញាតឱ្យយើងឈានដល់កម្រិតនៃភាពស្មុគស្មាញ និងភាពច្នៃប្រឌិតដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ ជោគជ័យនៅក្នុងយុគសម័យនេះមិនមែនសំដៅលើអ្នកណាធ្វើការលឿនជាងម៉ាស៊ីននោះទេ តែសំដៅលើអ្នកណាដែលអាចរចនា លៃតម្រូវ និងដឹកនាំម៉ាស៊ីនទាំងនោះឱ្យសម្រេចបាននូវចក្ខុវិស័យរបស់មនុស្ស។ យើងត្រូវផ្លាស់ប្តូរពីអ្នកប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ (Tool Users) ទៅជា ស្ថាបត្យករនៃលំហូរការងារឆ្លាតវៃ (Architects of Intelligent Workflows)។ ការភ័យខ្លាចចំពោះការផ្លាស់ប្តូរនេះ គឺជាសញ្ញាដែលថា យើងកំពុងប្រកាន់ភ្ជាប់នូវគំរូនៃតម្លៃដែលផ្អែកលើការខិតខំប្រឹងប្រែងផ្នែករាងកាយ និងកិច្ចការដដែលៗ។ ពេលនេះ AI បានដកយកបន្ទុកទាំងនោះចេញហើយ ដូច្នេះវាបង្ខំឱ្យយើងរកមើលតម្លៃពិតប្រាកដរបស់យើងដែលស្ថិតនៅក្នុងភាពប៉ិនប្រសប់ខាងយុទ្ធសាស្ត្រ ភាពវៃឆ្លាតអារម្មណ៍ និងសមត្ថភាពក្នុងការបង្កើតសំណួរត្រឹមត្រូវ។ យុគសម័យនេះតម្រូវឱ្យមានភាពក្លាហានក្នុងការបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលធ្លាប់ជាភាពជោគជ័យកាលពីអតីតកាល ហើយត្រៀមខ្លួនដើម្បីប្រឈមមុខនឹងភាពមិនច្បាស់លាស់នៃអនាគតដែលពោរពេញដោយសក្តានុពល។ ដើម្បីចាប់យកឱកាសជាមួយ AI យើងត្រូវមានការយល់ដឹងច្បាស់ថា ការសម្របខ្លួនមិនមែនជាការរៀនភាសាសរសេរកូដថ្មីនោះទេ តែជាការអភិវឌ្ឍនូវ ភាពវៃឆ្លាតអារម្មណ៍និងយុទ្ធសាស្ត្រ (Emotional and Strategic Intelligence) ដែលអាចដឹកនាំថាមពលគណនាដ៏មហិមារបស់ AI ទៅកាន់គោលដៅប្រកបដោយអត្ថន័យ។ ភាពជាម្ចាស់លើ AI មិនមែនជាការគ្រប់គ្រងម៉ាស៊ីននោះទេ តែជាការចេះប្រើប្រាស់សមត្ថភាពរបស់ម៉ាស៊ីនដើម្បីពង្រីកសមត្ថភាពបង្កើត និងដោះស្រាយបញ្ហារបស់មនុស្ស។ ឥឡូវនេះ បញ្ហាប្រឈមធំបំផុតមិនមែនជាការខ្វះខាតធនធាន (Data, Computation) នោះទេ តែជាភាពខ្វះខាតនៃ ទស្សនៈវិស័យមនុស្ស (Human Vision) និងភាពក្លាហានក្នុងការគិតឱ្យធំ។ ធនធានទាំងអស់អាចបង្កើតឡើងវិញបាន ប៉ុន្តែទស្សនៈវិស័យដែលជំរុញដោយគោលបំណងរបស់មនុស្សគឺមិនអាចចម្លងបានឡើយ។ ដូច្នេះហើយ យើងត្រូវប្រែក្លាយខ្លួនពីអ្នកប្រើប្រាស់ (Consumers) ទៅជាអ្នកបង្កើត (Creators) ដែលប្រើប្រាស់ AI ជាឧបករណ៍ leverage multiplier (ជាឧបករណ៍ពង្រីកសមត្ថភាព) ដើម្បីគុណនឹងលទ្ធផលនៃការច្នៃប្រឌិត និងការសម្រេចចិត្តរបស់យើង។ ភាពជោគជ័យលែងស្ថិតនៅលើបរិមាណម៉ោងធ្វើការទៀតហើយ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើគុណភាពនៃសំណួរដែលយើងសួរ AI និងការបកស្រាយលទ្ធផលដែលយើងទទួលបាន។ នេះគឺជាការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតដែល តម្រូវឱ្យមានការវិនិយោគលើ ជំនាញទន់ (Soft Skills) ដូចជា ការចរចា ការណែនាំ និងការបង្កើតទំនុកចិត្ត ព្រោះនៅទីបំផុត AI នឹងធ្វើការងាររឹង (Hard Work) ភាគច្រើន។ អ្នកដែលនឹងទទួលជោគជ័យ គឺអ្នកដែលយល់ដឹងថា តម្លៃពិតនៅក្នុងប្រព័ន្ធស្វ័យប្រវត្តិកម្មខ្ពស់ គឺស្ថិតនៅក្នុងទំនាក់ទំនង ក្រមសីលធម៌ និងការដឹកនាំប្រកបដោយមនុស្សធម៌។ ទីបញ្ចប់ ឱកាសជាមួយ AI គឺស្ថិតនៅក្នុង ការកំណត់និយមន័យឡើងវិញនូវភាពជោគជ័យផ្ទាល់ខ្លួន (Redefining Personal Success)។ នៅពេលដែល AI អាចដោះស្រាយនូវភាពស្មុគស្មាញផ្នែកព័ត៌មាន និងការវិភាគបានយ៉ាងងាយស្រួល ទីផ្សារនឹងឱ្យតម្លៃកាន់តែខ្លាំងទៅលើអ្វីដែល AI ពិបាកនឹងធ្វើត្រាប់តាម៖ នោះគឺ ភាពផ្តាច់មុខនៃបទពិសោធន៍មនុស្ស (Uniqueness of Human Experience) និង សមត្ថភាពក្នុងការធ្វើសេចក្តីសម្រេចចិត្តដែលផ្អែកលើតម្លៃជ្រៅជ្រះ (Value-Based Decisions)។ យើងត្រូវបញ្ឈប់ការប្រកួតប្រជែងលើប្រសិទ្ធភាព (Efficiency) ព្រោះនោះគឺជាល្បែងដែលម៉ាស៊ីនតែងតែឈ្នះ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងត្រូវចាប់ផ្តើមប្រកួតប្រជែងលើ ភាពថ្មីថ្មោង (Novelty), ឥទ្ធិពលខាងអារម្មណ៍ (Emotional Impact) និង ភាពរហ័សរហួននៃយុទ្ធសាស្ត្រ (Strategic Agility)។ ការរស់នៅក្នុងយុគសម័យ AI មិនមែនជាការរស់នៅជាមួយការបាត់បង់នោះទេ តែជាការរស់នៅជាមួយការកើនឡើងនូវលទ្ធភាព។ ផ្នែក «undefined» នេះ ទាមទារឱ្យយើងបោះបង់ចោលនូវផែនទីចាស់ ហើយគូរផែនទីថ្មីនៃភាពជាសហគ្រិន ការបង្កើត និងការរៀនសូត្រឥតឈប់ឈរ។ អ្នកនិពន្ធ និងអ្នកដឹកនាំនាពេលអនាគត នឹងមិនមែនជាអ្នកដែលគ្រាន់តែដឹងពីរបៀបប្រើ AI នោះទេ តែជាអ្នកដែលហ៊ានសួរថា តើយើងចង់ប្រើថាមពលនេះដើម្បីបង្កើតពិភពលោកបែបណា។ នេះគឺជាពេលដែលយើងត្រូវតែទទួលខុសត្រូវលើជោគវាសនារបស់យើង ហើយប្រើប្រាស់ភាពវៃឆ្លាតដែលមិនចេះរីងស្ងួតរបស់ AI ដើម្បីជំរុញឱ្យមានការអភិវឌ្ឍន៍ប្រកបដោយមនុស្សធម៌បំផុត។